Monday, October 16, 2006

ஒரு சனிக்கிழமைக் காலையில்....

- குப்புசாமி செல்லமுத்து

சொந்த மாவட்டத்தின் தலைநகர். சென்னையில் இருந்து ஈரோடு வராமல் ஊருக்குப் போனதில்லை. அப்படி இருந்தாலும் அருகிலிருந்தும் தொலைவில் இருக்கும் உறவுகளைப் போல ஒட்டியும் ஒட்டாமலும் தான் ஈரோடு மனதில் பதிந்திருக்கிறது. நகரின் தெற்குப் புறமாக இரயில் நிலையம் இருப்பதால் அவனது ஊருக்ககான பஸ் அந்த வழியாகத்தான் வரும். ஆகவே இரயில் சந்திப்பில் இருந்து காளை மாட்டுச் சிலை பேருந்து நிறுத்தம் வரையான பகுதியைத் தவிர இந்த நகரின் எந்த வீதியிலும் குணசேகரன் நடந்ததில்லை.

வழக்கம் போல ஏற்காடு எக்ஸ்பிரஸில் இறங்கி காளை மாட்டுச் சிலையில் இருபத்தி ஐந்து நிமிடக் காத்திருத்தலுக்குப் பிறகு வந்தது ஒரு திண்டுக்கல் பேருந்து. தாராபுரம், ஒட்டன்சத்திரம் வழியாகத்தான் திண்டுக்கல் போயாக வேண்டும் என்ற நம்பிக்கையில் ஏறினான். வழக்கமாக பழனி வண்டி ஏதாவது கிடைத்து விடும். இந்த முறை திண்டுக்கல் பஸ்ஸில் ஏறியது ஏதோ வித்தியாசமாக அவனுக்குத் தோன்றியது.

உறக்கம் தொலைத்த முன்னிரவும், பஸ்ஸில் பாடிய பண்பலை இசையும், குலுங்கி அசையும் பயணமும், ஜன்னலில் ஊடாக உள்வரும் இளங்காலைக் காற்றும் தந்த உறக்கத்தில் சில கிலோ மீட்டர்களைத் தாண்டிய பின் விழித்து டிக்கெட் எடுக்க வேண்டியதன் அவசியத்தை உணர்ந்தவனாய் நடத்துனரைத் தேடினான். நடத்துனர் தென்படும் முன்னதாகவே மொடக்குறிச்சி என்ற பெயர்ப்பலகை அவனுக்குக் கலக்கத்தைக் கொடுத்தது, தப்பான பேருந்தில் ஏறிவிட்டதை உறைத்தது. காங்கேயம் போகும் வழியில் மொடக்குறிச்சி வரக்கூடாதே! ஒரு வேளை வெள்ளகோவில், மூலனூர், ஒட்டன்சத்திரம் பாதையில் இந்த பஸ் பயணிக்குமோ? அப்படியானால் மூலனூரில் இறங்கி தாராபுரத்திற்கு வேறு பஸ் பிடிக்க வேண்டியதுதான்.

"ஏனுங்க... வெள்ளகோயப் போயி போகும்ங்களா?" என்று முன் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தவரைக் கேட்டான்.

"கொடுமுடி மேல கரூர் போறதப்பா" என்றார்.

தற்சமயம் அவனுக்குத் தெளிவாக விளங்கியிருந்தது. நம்பிக்கை, பயணப்பாதைகள் குறித்த தனது அதீதத் தன்னம்பிக்கை, தவறான பாதையில் பயணிக்கச் செய்ததை மனம் உணர்ந்தாலும் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. என்ன போச்சு? இரண்டு மணி நேரம் கூடுதலாகப் பயணிக்க வேண்டும். அவ்வளவு தான்.. பரவாயில்லை. இது போல ஒரு தவறு நடக்காமல் போயிருந்தால் காவிரிக்கரையைக் காலை நேரத்தில் கண்குளிரப் பார்த்தபடி களிக்கும் வாய்ப்புக் கிட்டியிருக்காதல்லவா? கொடுமுடியில் பிரசித்த பெற்ற திருமால் கோவில் ஒன்று இருப்பது அவனுக்குத் தெரியும். பங்குனி மாதம் பழனி முருகனுக்குத் தீர்த்தக் காவடி எடுப்பவர்கள் கொடுமுடிக் கரையில் இருந்து தீர்த்தம் முத்திரித்துப் போவார்கள். அதற்குப் பின்னணியில் சொல்லப்பட்ட கதையை நினைத்தால் சிரிப்பாக இருந்தது.

அதாவது காவிரி ஆறு நேராகத் தெற்கே பாய்ந்து பழனியை நோக்கிப் பாய்ந்து கொண்டிருந்ததாம். முருகக் கடவுள் அதை நோக்கிக் காத்துக் கொண்டிருக்கும் அந்தத் தருணத்தில் திருமால் கொடுமுடியில் வந்து நீட்டிப் படுத்துக் கொள்கிறார். அவரைத் தாண்ட முடியாத காவிரி திசை விலகிக் கிழக்கே பாய்ந்ததாம். அதைக் கண்டு முருகன் கோபமுறுவதை உணர்ந்த மிஸ்டர் திருமால் வருவா வருடம் குமரனின் கோடை வெம்மை தணிக்க இதே கொடுமுடிக் கரையில் இருந்து பக்தர்கள் தீர்த்தம் எடுத்துப் போகும் சமரசத் திட்டத்தை அளித்தாராம்.

இப்படி அறிமுகமான இந்த ஊருக்கு நான்காம் வகுப்புப் படிக்கும் போது வந்ததற்குப் பிறகு இப்போது மறுபடியும் வருகிறான். சிறு வயதில் அந்த ஊரின் மகிமையாக சினிமா அவ்வையார் கொடுமுடி பி.சுந்தராம்பாள் அவன் கண்ணுக்குத் தெரிந்தார்.

முதன் முறையாக வானவில்லும், இரயிலும் இந்த கொடுமுடியில் கண்டது மனதில் இன்னும் நீங்காமல் நிற்கிறது. அந்த இரண்டையும் ஒரே நாளில் ஒரே சமயத்தில் கண்டான். வெயிலையும், மழையையும் இயற்கை ஒருசேர இறைத்த அந்த மாலை வேளையில் ஒரு அருவி போல, அதாவது அனைத்து வண்ணங்களையும் ஒன்றாகக் கரைத்து யாரோ வானத்தில் இருந்து தொடர்ச்சியாக ஊற்றுவதால் உருவான அருவி போல அந்தக் காட்சி தோன்றியது. கொஞ்ச தூரம் ஓடிப் போனால் அதைப் பிடித்து விடலாம் என நினைத்தான். கதிரவன் மேற்கே இருக்க கிழபுறம் ஆகாயத்தில் இருந்து பல நிற நீர்க் கற்றை காவிரியில் ஒழுகுவதாக வானவில் இருந்தது. புதுத் தாவணியில் காதலனுக்குக் காத்திருக்கும் காதலியின் புத்துணர்ச்சியோடு கதிரவனை எதிர்நோக்கிக் காத்திருப்பதாக இருந்தது வண்ணவில். ஆனால் சிறுவனின் கற்பனை அத்தனை தொலைவு பயணிக்கவில்லை. அவனுக்கென்னவோ வானவில் புத்தகத்தில் ஒளித்து வைத்திருக்கும் மயிலிறகு போல இருந்தது. அதற்கான காரணம் சொன்னால் நமக்கு நம்ப முடியாதது போல இருந்தாலும் அதுவே உண்மையாகும். ஏதோ ஒரு பேரதிசியம் நிகழ்ந்தது போல வானவில்லுக்குப் பக்கத்தில் ஒரு குட்டி வானவில். மயிலிறகு குட்டி போட்டால் எப்படி இருக்குமோ, அப்படி அவனுக்கு இருந்தது. அந்த நிகழ்ச்சி நடந்து இருபதுக்கும் மேலான வருடங்கள் காலச் சக்கரத்தில் சுழன்று போனாலும் வானவில், இரயில், மயிலிறகு ஆகிய இந்த மூன்றில் எதைப் பற்றி நினைத்தாலும் இன்னும் கூட அவன் மனதில் கொடுமுடி வந்து போகும்.

அந்தக் கொடுமுடியில் இப்போது பஸ் நின்றிருந்தது. பல ஆண்டுகளாக அவன் இந்த ஊரைக் குறித்துக் கொண்டிருந்த வடிவம் என்னவோ ஒரே நொடியில் மாறிவிடும் போல இருந்தது. மாபெரும் நகரமாக அவனது இளம் மூளையில் இருந்த பதிவுகளை இப்போது கண்ட தோற்றம் தோற்கடிக்க முயன்றது. Yet another village என்று மட்டுமே தற்சமயம் நினைக்க வைத்தது. மிகச் சாதாரணமாக எந்த வித அலங்காரங்களும் இல்லாமல் எளிமையாக இருந்தது. ஆச்சரியமாக இருந்தாலும், அவன் அதை ஏற்றுக் கொண்டான். ஒரு காலத்தில் மிக அழகாகத் தெரிந்த அவனது பள்ளிப் பருவத்துப் பெண்கள் இப்போது சாதாரணமாகத் தெரிவது போலத்தானே இதுவும்?

முழுக்கை சட்டை அணிந்திருந்த ஒரு நபர் முன் கேட்டில் ஏறி வந்து பக்கத்தில் அமர்ந்து கொண்டார். கொடுமுடியில் பஸ் ஏறிய ஒரே நபர். திண்டுக்கல் செல்லும் ஆளா அல்லது கரூர் போகும் ஆளா என்ற கணிப்பு அவன் மனதில் ஓடியது. அவரே பேச்சுக் கொடுத்தார். கலகலப்பாகப் பேசினார். எங்கே போகிறான் என்பதைக் கேட்டறிந்தவர், தாராபுரம் பேருந்து கரூர் பஸ் ஸ்டாண்டில் எங்கே நிற்கும் என்று விளக்கினார். தானும் கரூரில் இறங்கப் போவதாகச் சொன்னார். அந்த நபர் ஏதோ சொந்தமாக பிசினஸ் செய்கிறார் என்று குணசேகரன் எண்ணினான். சனிக்கிழமைக் காலையில் இழுத்துப் போத்திக் கொண்டும் தூங்கக் கற்றிருக்கும் இந்தக் காலத்தில் உழைக்கக் கிளம்பிப் போய்க் கொண்டிருக்கும் இந்த மனிதர் எத்தனை உயர்ந்தவர் என்று பெருமையாக நினைத்துக் கொண்டான்.

"ஆமாம்மா..காங்கேயம் பஸ் ஸ்டாண்ட்ல பஸ் நிக்குது. ஒரு மணி நேரத்தில வந்துருவேன்" என்று செல்பொனில் அம்மாவிடம் பொய் சொன்ன போது கரூர் பஸ் ஸ்டாண்டை அவர்கள் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். பேர் தெரியாத பஸ்ஸில் ஏறி விட்டதை வீட்டில் சொல்லி அவமானப்பட அவனது தன்மானம் இடம் தரவில்லை. அதனால் பொய் சொன்னான்.

மேதாவியாக தன்னைக் காட்டிக் கொள்ள ஒரு இந்து பேப்பர் வாங்கிக் கொண்டு, தேநீர் அருந்தி விட்டு, தாராபுரம் பஸ்ஸில் ஏறி இஞ்சி மரப்பா விற்பவரிடம் வேண்டாம் எனச் சொல்லி விட்டு அந்தப் பிச்சைக்காரரை நிமிர்ந்து பார்த்தான்.

அவரது கண்கள் 'காசி' விக்ரம் மாதிரி விநோதமாக இருந்தன. தனது இயலாமை குறித்து மிகச் சாதுர்யமாகப் பேசி காசு தருமாறு அனைவரையும் வேண்டினார். எத்தி எத்தி நடந்தார்.

குணசேகரனின் வியப்பு கூடியது. இழுத்துப் போர்த்தித் தூங்கக் கற்றிருக்கும் இந்த சனிக்கிழமைக் காலையில்... அடடா... பிச்சை எடுப்பது அத்தனை சுலபமல்ல. அதே ஆள்... அவரது சட்டை மாறியிருந்தது. தோற்றம் மாறியிருந்தது. இவன் இருக்கைக்கு அருகில் வந்த போது மட்டும் லேசான புன்னகை சிந்தி விட்டுப் போனார்.

Wednesday, October 04, 2006

அமெரிக்காவில் அப்பாவி (3)

முந்தைய பகுதி

அந்த நடை பாதை சுமார் ஒரு கிலோ மீட்டர் தொலைவு இருக்கும். பணியாளர்கள் நடப்பதற்காகவே அமைக்கப்பட்ட அப்பாதை ஒரு ஏரிக்கரையில் முடிவடைவதற்கு முன் அதன் இரு புறமும் புல் வெளியும், அந்த வெளியில் கால்பந்தாட்ட 'கோல் போஸ்ட்'களையும் காண முடிகிறது.

ஏரிக்கரைக்கு முன்பாக, "கவனம்..கனடா வாத்துகள் இங்கு திரியும். அதன் குஞ்சுகளை நீங்கள் தொந்தரவு செய்வது போல தாய்ப் பறவைக்குத் தோன்றினால் உங்களைத் தாக்க வாய்யுன்டு" என ஒரு அறிவிப்புப் பலகை எச்சரிக்கிறது. என் பார்வைக்கு எந்த ஒரு வாத்தும் தெரியவில்லை. ஒரு வேளை இன்னும் சில மாதங்களில் குளிர் தாங்க முடியாமல் கனடாவில் இருந்து தெற்கே அவை பறந்து வருமோ என்னவோ. கரையில் நின்று கொண்டு ஒரு பெண்மணி தனது குழந்தைகளுக்கு மீன் பிடிக்கக் கற்றுக் கொடுத்துக்கொண்டிருந்தார். அமராவதில் மீன் பிடித்து ஆடிய என் கால்சட்டைக் காலத்து நினைவுகள் ஒரு முறை வந்து போகின்றன.

இது குளிகாலமல்ல. என்ன சீசன் என்று கேட்டால் இலையுதிர் காலம் (falls) என்கிறார்கள். இலைகள் எல்லாம் பழுப்பேறி உதிரும் காலம். உதிர்வது இலைகள் மட்டுமல்ல்ல மயிரும் தான். இந்த ஊர்த் தண்ணீரில் என்ன பிரச்சினை என்றே தெரியவில்லை. குளித்துத் தலையைத் துவட்டி விட்டுத் துண்டைப் பார்த்தால் அதோடு துண்டு துண்டாக முடிகள். முடி அவ்வளவு சாதாரணமாக அலட்சியம் செய்துவிடக் கூடிய சங்கதியல்ல. சில வருடங்களுக்கு முன்பு நெற்றியில் எல்லாம் முடி முளைப்பதாக ஆணவத்தோடு அலைந்து கொன்டிருந்தேன். முடி உடல் ஆரோக்கியம் சார்ந்தது. உணவில் கலந்திருக்கும் ஊட்டச் சத்து, மன உளைச்சல், குடிக்கும் மற்றும் குளிக்கும் நீரின் கடினத் தன்மை என யாவும் தததமது பங்களிப்பை ஆற்றி முடியை நரைக்கவும், உதிரவும் செய்கின்றன. "போனா மயிரு" என்றெல்லாம் இனி அவ்வளவு நக்கலாகப் பேசும் முன்பு யோசிக்க வேண்டும்.

புல் வெட்டும் எந்திரத்தின் மீது உட்கார்ந்தபடியே மெக்சிகோகாரன் அந்தப் பரப்பில் வேலை செய்து கொன்டிருக்கிறான். இது போன்ற அடிமட்ட வேலைகளுக்கு மெக்சிகோ நாட்டவர் இல்லை என்றால் அமெரிக்கா நாறிவிடும். நான்கு நாளுக்கு ஒரு தரம் அவன் தவறாமல் இப்பணியைச் செவ்வனே ஆற்றி வருகிறான். இவனோ அல்லது இவனது முன்னோர்களோ வறுமையின் பிடியில் இருந்து தப்பிக்க வேண்டி எத்தனை கனவுகளோடு எல்லை தாண்டி வடக்கே ஓடி வந்தார்களோ?

எங்களைப் போலவே வேறு சிலரும் நடந்து கொண்டிருந்தார்கள். எனக்குக் குளிர்வதில் எந்த ஆச்சரியமும் இல்லை. ஆனால் சில வெள்ளைக்காரர்கள் கூட ஜாக்கெட் அணிந்திருந்தனர். இவர்களில் பூர்வ குடிகள் யாரும் இல்லை. இந்தியாவிற்கு வழிகாணும் முயற்சியில் கொலம்பஸ் தவறுதலாக அமெரிக்காவைக் கண்டுபிடிக்க அதன் தொடர்ச்சியாக ஐரோப்பாவில் இருந்து இங்கு வந்தேறியவர்கள் இவர்கள். அமெரிக்காவின் பூர்வகுடி செவ்விந்தியர்கள் என்று தான் வரலாறு சொல்கிறது. இந்தியாவின் பூர்வ குடிகள் யார், வந்தேறிகள் யார் என்ற மயிர் பிளக்கும் விவாதங்களின் சாராம்சம் ஒரு சிறு பிரிவினரைத் தவிர யாருக்கும் தெரியாது. அமெரிக்காவைப் பொறுத்த வரை இந்த மாதிரியான சந்தேகங்கள் ஏதும் இல்லை.

டேவிட் தனது மனைவி மீது இன்னும் கடுப்பில் இருக்கிறானா என்ன? வங்சிக்கப்பட்ட கணவன்மார்கள் சங்கம் ஆரம்பித்தாலும் விடுவான் போல இருக்கிறது. அவளைப் பற்றிய நினைப்பு வருவது போல ஏதாவது ஒரு தலைப்பில் பேச ஆரம்பித்தாலே கடுப்பாகி விடுவான். "ஏன்டா இப்படி இருக்கே? வீட்ல அவ பிரச்சினை பண்ணினா என்ன செய்வே?" என்றால் "அவ என்ன பிரச்சினை பண்றது. நான் சமைக்க மாட்டேன். அப்பறம் அவ தான் பிட்சா கார்னருக்கு போன் பண்ணி ஆர்டர் செய்யணும்" என்று ஆயத்தமாகப் பதில் வைத்திருக்கிறான். ஆணின் பொருள் தேடும் பண்டைய வேலையில் பெண் பங்கெடுக்க வரும் போது பெண் காலங்காலமாகச் செய்து வந்த வேலையை ஆண் பங்கு போட்டுக் கொள்கிறான் எனபது உணராத மகளிர் நிறையவே இருக்கிறார்கள்.

கார் உற்பத்திப் பிரிவும், மோட்டார் சைக்கிள் உற்பத்திப் பிரிவும் ஒரே ஊரில் அமைக்கப்பட்டு இருக்கின்றன. நாம் பைக் என்று அழைக்கிற வாகனத்தை மோட்டார் என்ற அடைமொழி சேர்த்து சைக்கிளாக ஆக்கிவிட்டு, சைக்கிள் என நாம் அழைக்கும் மிதிவண்டியை இவர்கள் பைக் என அழைப்பது முதன் முறை கேட்கும் போது சிரிப்பாக இருக்கும். இன்னொரு வேறுபாடும் உண்டு. நமது ஊரில் வசதி குறைந்தவர்கள் மோட்டார் சைக்கிள் வைத்திருப்பதும், வசதி மிகுந்தவர் கார் வைத்திருப்பதும் அறிவோம். இங்கு நிலைமை தலைகீழ். வாழ்க்கையை உல்லாசமாக அனுபவிக்கும் நோக்கமுடையவர்களுக்காகவே மோட்டர் சைக்கிள்கள் உற்பத்தியாகின்றன. இளையவர்கள் தான் என்றில்லை, வயதானவர்களும் கோடையில் பைக்கில் ஊர் சுற்றக் கிளம்பி விடுவார்கள்.


இந்த இடத்தின் சீதோஷ்ண நிலை பூர்வீகமான ஐரோப்பாவைப் போலவே இருப்பதால் giving warm welcome ஒரு நெகிழ்ச்சியான விருந்தோம்பலாக யாவராலும் மதிக்கப்படுகிறது. கோடைகளின் மீதான தாகம் குழந்தை பெறுவதற்கான தீர்மானத்தில் கூடப் புகுந்திருக்கிறது. வெதுவெதுப்பாக இருக்கிற கோடையில் பிள்ளை பிறக்கும் வகையில் கருத்தரித்தலைத் திட்டமிடுமாறு டாக்டர்கள் முன்பெல்லாம் பரிந்துரை செய்தார்களாம். ஆடி மாதம் கூடினால் சித்திரையில் குழந்தை வரும் என்ற வழக்குள்ள நமது ஊரில் warm welcome தர புதிய தலை முறையில் ஒரு பிரிவினர் கிளம்பியிருக்கிரார்கள். "கோடையிலே இளைப்பாற்றிக் கொள்ளும் வகை கிடைத்த தருவே" மற்றும் "வெயிலின் அருமை நிழலில் தெரியும்" போன்ற முன்னோர் சொன்ன செய்திகளைச் சிறிது சிறிதாக மறந்த வண்ணம் இருக்கிறோமா தெரியவில்லை.


நேற்றோடு ஒப்பிடும் போது மோட்டார் சைக்கிளுக்கான நிறுத்துமிடத்தில் குறைவான வாகனங்களே உள்ளன. நேற்றை விட இன்று குளிர் சற்று அதிகமாக இருப்பதை இது காட்டுகிறது. நடக்க ஆரம்பித்த போது என்னைக் கிண்டல் செய்தவனுக்கு குறைவாக எண்ணிக்கையில் இருக்கும் இரு சக்கர வண்டிகளைச் சுட்டித் தான் தப்பித்திருந்தேன்.

நடை பயிலும் போது மாற்றமின்றிக் காணும் இரு விஷயங்களில் இரண்டாவது விஷயத்தை இப்போது கவனிக்கிறோம். எப்போதும் போலவே இன்றும் கூட அந்த லத்தீன் அமெரிக்கப் பெண் டிராக்-சூட் அணிந்து ஸ்கிப்பிங் ஆடிக் கொண்டிருக்கிறான். "அப்பாடா..எங்கே இதை மிஸ் பண்ணிருவமோன்னு பயந்துக்கிட்டே இருந்தேன்" டேவிட் தனது நாள் நிறைவடைந்தாக உணர்கிறான்.

Tuesday, October 03, 2006

அமெரிக்காவில் அப்பாவி (2)

-குப்புசாமி செல்லமுத்து

முந்தைய பகுதி

இந்தக் குறுநடைப் பயணத்தின் போது மாற்றமின்றி சில விஷயங்களைத் தினமும் காண முடிகிறது. அவற்றில் பலது நினைவில் நிற்கத் தவறினாலும் இரண்டு சங்கதிகள் மட்டும் எங்கள் கவனத்தை ஈர்த்து விடும். உணவகத்தில் இருந்து வெளியேறி கார் பார்க்கிங் பகுதியைக் கடந்து வெளிச்சாலையில் நடக்க ஆரம்பிக்கும் போது அந்தப் பெண் செல்போனில் சிரித்துச் சிரித்துப் பேசியபடியே வருவார். கைகளைக் காற்றில் அபிநயத்த படி அவள் வருவதை என்னை விட டேவ் அதிகம் ரசிப்பான்.

"இவள் அநேகமா ரண்டாயிரம் நிமிஷ பிளான்ல இருக்கான்னு நினைக்கறேன்" என்பான். வார நாட்களில் இரவு ஒன்பது மணிக்குப் பிறகு இன்கமிங், அவுட் கோயிங் இரண்டுமே இலவசம். ஆனால் அதற்கு முன்பு அழைத்தாலோ, வரும் அழைப்பிற்குப் பதில் தந்தாலோ பில் ஆகும். ஆகையால் தான் இவள் நிறைய நிமிடம் இருக்கிற பிளானில் இருக்க வேண்டும் என நம்புக்கிறான்.

இத்தனைக்கும் அவன் ஃபேமிலி பிளான் எடுத்து வைத்திருக்கிறான். அதாவது அவன் மனைவியின் எண்ணை எத்தனை முறை வேன்டுமானாலும் அழைத்துப் பேசிக்கொள்ளலாம். இருந்தாலும் மனைவியோடு அதிகம் பேசுவதைத் தவிர்க்கிறான். நான் கடக்க நேர்ந்த மணமான அத்தனை ஆண்களும் திருமணத்திற்கு முன் இருந்த அதே ஈடுபாட்டோடு திருமணத்திற்குப் பின்னர் மனைவியுன் பேசுவது இல்லை. இதில் கலாச்சார வேறுவாடுகள் எதுவும் இல்லை. நம்ம ஊர் கிராமத்தில் இருந்து, மாநகர வாழ்வில் உழலும் நவ நாகரிக மனிதர்கள் ஊடாக, ஐரோப்ப அமெரிக்க ஆண்கள் என யாவரும் ஒரே மாதிரித் தான் இருக்கிரார்கள்.

கடந்த நூற்றான்டின் பிற்பகுதியில் மாற ஆரம்பித்த சமூக மாற்றங்கள் ஆண் பெண் பாத்திரக் கட்டமைப்பில் புரிந்து கொள்ள இயலாத சிக்கல்களையும், குழப்பங்களையும் ஏர்படுத்தியிருக்கிறது. குகைக்காலத்தில் இருந்த வாழ்க்கை முறையின் சாரம்சங்கள் அதற்கு முந்தைய சில ஆண்டுகள் வரை தொடர்ந்தன. அதாவது..பெண் குழந்தைகளைப் பராமரித்தும், குடும்பத்தை நிர்வகித்தும் செயலாற்ற ஆண் இரை தேடப் போனான். இரை தேடல் பொருள் தேடலாக மாறியது தவிர இந்த நடைமுறை அப்படியே தொடர்ந்தது.
இயற்கை ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் தந்த வெவ்வேறு வகையான உடற்கூறுகள், அதன் பலம் மற்றும் பலவீனம் சார்ந்த விசயங்கள் யாவும் அந்த நடை முறையோடு ஒத்துப் போயின. உடலியல் ரீதியாகவும் மனவியல் ரீதியாகவும் இரு பாலருக்கும் மாறுபட்ட தேவைகள் இருந்தன.

வேட்டையாடும் போது எந்த நேரத்தில் எந்த ஆபத்து வேண்டுமானாலும் நேரலாம் என்பதால் ஆணின் கணிப்புகள், முடிவெடுக்கும் திறன் ஆகியன விரைவாக இருந்தன. விரைவாக இருத்தலும் சரியாக இருத்தலும் ஒன்றல்ல.
பெண்ணின் முடிவெடுக்கும் திறன் குழப்பங்கள் மிகுந்தது. தனியாக துல்லியமான தீர்மானிக்கும் வல்லமை வாய்த்தவளாக இருந்த போதில் செகண்ட் ஒப்பீனியன் அவளுக்குத் தேவைப்பட்டது. எல்லாவற்றையும் விவாதித்துச் செய்ய வேண்டும் என அவள் அன்று நினைத்தது போலவே ஒரு காலத்தில் ஆணின் கடமையாகக் கருதப்பட்ட பொருள் தேடலில் ஈடுபடும் இன்றும் நினைக்கிறாள். அத்தகை செளகர்யத்தை மரபியல் அணுக்கள் அவளுக்கு வழங்கின. நிதானமான இருந்து யோசித்துச் செயலாற்றுவதற்கு உரிய அவகாசம் பெண்களுக்கு பல்லாயிரம் ஆண்டு காலமாக இருந்தது. இரை தேடும் போது முன் வந்து உறுமும் புலியிடம் இருந்து தப்பிக்க வேண்டிய அவசரத்தில் இப்படியெல்லாம் சாவகாசமாக யோசித்துக் கொண்டிருக்க முடியாது.

இதே தளத்தில் சிந்தித்தால் ஆணுக்கும் பெண்ணுக்கும் இன்றும் தொடர்கிற பாலியல் இச்சை சார்ந்த விஷயங்களையும் எளிதாகப் புரிந்து கொள்ளலாம். நொடிப் பொழுதில் ஒருவனைக் கிளர்ச்சியடையச் செய்து விட முடியும். அதைப் பற்றிய ஒரு சிறு சிந்தனை அவனுக்குப் போதுமாக இருக்கிறது. ஒருத்தியை அப்படியெல்லாம் தயார் செய்து விட முடியாது. அவளுக்கு சீண்டலும், தீண்டலும், கரிசனமும், அக்கறையும் இடை விடாது தேவையாய் இருக்கின்றன. "எங்கேயும் போகாமல் தினம் வீட்டிலேயே நீ வேண்டும்" என்று ஒரு பெண் எழுதியதும், "இதே அழுத்தம் வாழ்வின் எல்லை வரை வேண்டும்" என ஒரு ஆண் பெண்ணுக்காக எழுதியதும் இதைத் தான் விளக்குகிறது. வாழ்வின் எல்லை வரை அழுத்தம் மட்டுமே தந்து கொண்டிருந்தால் சோத்துக்கு என்ன செய்வது என்ற எண்ணும், எண்ணிக்கையும் சார்ந்த சமாச்சாரங்களால் ஒரு பெண் வசீகரிக்கப்படுவது இல்லை.

அதன் ஒரு பகுதியாக புரிந்து கொள்வதும், பெரும்பாலும் வெட்டி அரைட்டையாக முடியும் உரையாடல்களும் பெண்ணின் பிரிக்க முடியாத அடையாளங்களாக அறியப்படுகின்றன. தனக்கு எல்லாமுமாக இருக்கிற துணைவனோடு யாவற்றையும் பகிர்ந்துவே ஒருத்தி விரும்புகிறாள். அவன் அருகில் இருந்தால் பேசுகிறவள் தொலைவில் இருந்தால் தொலை பேசியின் உதவியை நாடுகிறாள். இதை எந்தக் கோணத்தில் நோக்கினாலும் தவறெனச் சொல்லவியலாது.

இருந்தாலும் தொடர்ச்சியான இத்தகைய நெருக்கம் ஆணுக்கு மிக மிக அபாயகரமாகனது. அவனது ஒருமுகப் படுத்தபட்ட சக்தி ஒரே ஒரு விஷயத்தை மட்டுமே செய்யும். பெண்ணைப் போல பல வேலைகளை ஒரே நேரத்தில் அவனால் செய்ய இயலாது. பல பணிகளையும் மறக்காமல் குறித்து அதற்கேற்ப செயலாற்றும் 'செக்ரட்ரி' பணிகளில் பெண்கள் ஒளிர்வதற்கு இதுவே காரணம் எனக் கருதுகிறேன். வருடமெல்லாம் கூடச் சேர்ந்து சுத்தினாலும், அந்த ஒரு காரணத்தினாலேயே பசங்க பெயில் ஆனாலும், பெண்கள் மட்டும் Distinction இல் பாஸ் செய்வது எதானல் என நினைக்கிறீர்கள்?

ஒன்று மட்ட்டும் நிச்சயம். ஆணும் பெண்ணும் சமம் என்று கருத ஆரம்பித்து இருப்பதால் இன்றைய தலைமுறையில் முன்பு எப்போதும் இல்லாத அளவில் சிக்கல்கள் பூதாகாரமாக எழுகின்றன. ஆணுக்கு மட்டுமே உரியதாகக் கருதப்பட்ட பொருள் தேடும் வேலையில் பெண்ணும் இறங்கி விட அதனால் எழுகிற பிரச்சினைகளை இருவருமே தீர்க்க முடியாத கோணத்தில் அணுகுகிறார்கள். இரு பாலாரும் சமமல்ல. இயற்கையிலேயே உடலியல் தளத்திலும், மனவியல் தளத்திலும் உள்ள வேறுபாடுகளை அங்கீகரித்து உணர்ந்து அதற்கு ஏற்றாற் போல நடந்து கொண்டால், ஒருவரின் பிரச்சினையை இன்னொருவர் தீர்க்காவிட்டாலும் ஓரளவு புரிந்து கொள்ளவாவது செய்யலாம். After all life is all about compensating for weakness and complementing strength.

ஒரு பொண்ணோட மனசு இன்னொரு பொண்ணுக்குத் தான் தெரியும் என்ற புகழ் மிக்க சினிமா வசனமும், உடல் இச்சையைத் தணிக்க அலைவதாக நமது கலாச்சாரக் காவலர்களால் கண்டிக்கப்படும் கல்லூரி ஹாஸ்டல்களில் கூட அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக விரவிக் கிடக்கும் பெண்-ஓரினச் சேர்க்கைகளும் மேற்சொன்ன சாராம்சத்தின் அடிப்படையில் பார்த்தால் காமம் கடந்த சிக்கலான விஷயங்களாக அதிர்ச்சியோடு உணரப்படும்.

டேவிட் தன் மனைவியின் செல்போன் அழைப்பைச் சட்டை செய்யாமல் இருப்பது திருமணமான ஆண்கள் அனைவரும் புரிந்து கொள்ளக் கூடிய ஒன்று. இன்னொன்றும் அவன் சொன்னான். அவனது எட்டு வயது மகன் பத்திரிக்கையில் வந்த ஒரு பெண்ணின் படத்தைப் பார்த்து விட்டு, "யாருப்பா இது? .. சும்மா கும்முனு இருக்கு" என்று கேட்டானாம். அதைக் கேட்டு தான் மிகவும் மகிழ்ந்ததாகவும், அந்த ரசனை விட்டுப் போமாகல் இருப்பதற்காகத் தொடர்ந்து ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்றும் நிஜமான கவலை கலந்த பொறுப்புணர்ச்சியோடு கூறினான்.

அவன் நிலையை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. ஏனெனில் இது போன்ற கதைகள் பிறர் குடும்பங்களில் நடக்கக் கேள்விப் படும் போது சுவாரசியமாகத் தான் இருக்கும். ஆனால் தனக்கென்று வரும் போது அது உண்டாக்கும் வலி கொடுமையானது என்பது புரியும்.

சமூக நீதிக் காவலர்கள் சிலர் 'கலப்பு மணம்' என்ற சொல் தவறாகக் கையாளப்படுவதாகக் குறைபட்டுக் கொள்கிறார்கள். ஏனென்றால், "குதிரைக்கும் கழுதைக்கும் இடையில் நடந்தால் தான் அது கலப்புத் திருமணம். மனித இனத்திற்குள் நடக்கும் மணம் எப்படி கலப்பு மணமாகும்? வேண்டுமானால் சாதி மறுப்பு மணம் எறு அழையுங்கள்" என்கிறார்கள்.

இந்த செய்தியைப் பகிர்ந்த போது, சாதி என்ன சாதி... ஆணும் பெண்ணும் கல்யாணம் செய்து கொள்வதையே கலப்பு மணம் என அழைக்கும் காலம் வந்தாலும் வரலாம் என்கிறான் டேவிட். அவன் மனதில் ஓரின மணம் வெகு ஆழமான வடுவை எங்கோ உருவாக்கியிருக்க வேண்டும்.

தொடர்ச்சி

Monday, October 02, 2006

அமெரிக்காவில் அப்பாவி..(1)

- குப்புசாமி செல்லமுத்து


"நீ நல்ல சமயத்தில் ஒஹாயோ வந்திருக்கிறாய். இன்னும் ஒன்னு ரண்டு மாசம் கழிச்சு வந்திருந்தால் குளிருல உறைஞ்சு போயிருவேன்னு நினைக்கறேன். ஊ·ப்ப்ப்.. இப்பவே இப்படி நடுங்கிக் கிட்டு வந்தேன்னா...." என்று இளக்காரமாய்ச் சிரித்தான் லோக்கல் அமெரிக்கன்.

லோக்கல் என்றால் அவன் ஊள்ளூர் இல்லை. அவர்களுக்கு உள்ளூரும் உலகமும் அமெரிக்காவே தான். அவர்களது அகிலம் கிழக்கே அட்லாண்டிக் பெருங்கடல் கரையில் துவங்கி மேற்கே பசிபிக் கரையில் முற்றுப் பெறுகிறது. என்னைக் கேலி செய்தவன் ஒஹாயோவுக்கு மேலே மிகிசன் மாகாணத்தில் இருந்து வந்தவனாகையால் இது அவனுக்கு வெப்பப் பிரதேசமாகத் தோன்றுகிறது போலும்.

அவன் பெயர் டேவிட். டேவ் என்று அழைக்கப்பட விரும்புகிறவன். காலை ஏழரை மணியில் இருந்து மாலை நான்கு மணி வரை கட்டாயமாக இருந்தாக வேண்டிய அந்த ஜப்பானிய கார் கம்பெனியின் அமெரிக்கப் பிரிவில் நாங்கள் வேலை செய்கிறோம். உட்கார்ந்த இடத்தை விட்டு நகரக் கூடாது. அமெரிக்கக் கலாச்சாரம் கண்பது அரிதான ஒரு அலுவலகம். பல ஜப்பானியர்களும் அவர்களுக்கு இணையான எண்ணிக்கையில் இந்தியர்களும் அங்கே இருக்கிறார்கள். பல மையமான பொறுப்புகளில் ஜப்பானியர்கள் தான் இருக்கிறார்கள் என்று என் மூன்று வார இருப்பில் தெரிந்து கொண்டதாய் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். ஆகையால் அந்த ஆட்கள் வரும் போது ரஜினி படம் ஏதாவது திரையில் ஓட்டி விட்டு காக்காய் பிடிக்கலாமோவென்ற சொற்பமான சலனம் வருவதுண்டு. ஜப்பானியர்களுக்கு இன்னும் தலைவர் மோகம் தீர்ந்த பாடு இல்லை.

இறுக்கமான இந்த வேலைச் சூழலில் மனதையும் உடலையும் தளர்த்துவது மதிய உணவிற்குப் பிந்தயை பத்து நிமிடம் காலாற நடை போடும் நேரம் மட்டுமே. அப்படி நடக்கும் போது ஊதக் காற்றில் என் உடல் நடுங்குவதைக் கண்டு தான் அவன் கமெண்ட் அடிக்கிறான்.

"உங்க ஊர் ·புளோரிடா மாதிரி எல்லாம் இங்கே இருக்காது" என்று அடிக்கடி சொல்வான். நான் டேம்பாவில் (·புளோரிடா) வாங்கி வைத்திருக்கும் ஓட்டுனர் உரிமத்தை வைத்து எனது பூர்வீகம் அதுவென யூகித்தானா? ·புளோரிடாவில் வசிப்பதற்கு சென்னையில் வசிப்பதற்கு பெரிய வேறுபாடு இல்லை தான். கிட்டத் தட்ட அதே தட்பவெப்ப நிலை. போன வாரம் சென்னையில் இருந்து நேராக இங்கே பறந்து வந்ததை அவனுக்கு இன்னோர் முறை நினைவு படுத்த வேண்டும்.

இந்த அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியம் ஒரு விதப் பிரமிப்பும் மிரட்சியும் எனக்கு அளித்தது என்றால் யாவரும் நம்ப மாட்டார்கள். இந்த அச்சம் இன்று நேற்று உருவானதல்ல. Interval என்ற ஒரு சொல் மட்டுமே புரிந்தாலும் நணர்களோடு சேர்ந்து வடகோவை சென்ட்ரல் அரங்கில் பார்க்க நேர்ந்த ஹாலிவுட் படங்களில் இருந்தே உடன் வருவது இந்த மிரட்சி. ஆனால் இது குறித்து நண்பர்கள் நம்ப மாட்டார்கள் என்ற மேலே சொன்னது அமெரிக்கா குறித்த எனது உயரிய பரப்புரையாகத் தான் இருந்திருக்க வேண்டும். காலம் மாற்ற இயலாத சங்கதிகள் எதுவுமே இல்லாத உலகில் எனது மனதில் உருவாகியிருந்த அமெரிக்காவின் வடிவமும் சற்றுச் சிதைந்தும், கரைந்தும் உருமாறிப் போய் இருக்கிறது. கனவுகளின் தேசம் காசு சம்பாதிக்க ஏற்ற தேசம். இருப்பினும் அதே அளவு பொருளை தாயகத்திலே ஈட்டக் கூடிய சூட்சுமம் எனக்குக் கைகூடி வருவதாக உணரும் போதா நான் இங்கெ வர வேண்டும்?

"Hey, did you watch that cartoon show man?" நடக்கும் போது கூட நிம்மதியாக இருக்க இவன் விட மாட்டான். சிந்தனை ஓட்டம் இப்படித் தான் பல தருணங்களில் கலைகிறது.

"Which show?"

"The one that features gay dogs"

அட எழவு எடுத்தவனுகளா!! ஓரினச் சேர்க்கையில் உங்களுக்கு எல்லையே இல்லையா? நீங்க கெட்டது போக நாய்களையும் கெடுக்கறீங்களா? என்று எண்ணியவாறு "Nope..I didn't watch that" என்று மழுப்பினேன்.

"I know what you thought about me and united states when I asked that questions" என் மனதில் உள்ளதைப் படம் பிடித்தவன் போலப் பேசினான். ஒரு சராசரி இந்தியனைப் பற்றிய சராசரி அமெரிக்கனின் மதிப்பீடு அதில் எட்டிப் பார்த்தது.

இத்தகைய கணிப்புகள் பரவசம் நிரம்பியதாகவும் ரசிக்கத் தக்கதாகவும் ஒவ்வொரு மனிதனும் உணர்வது திண்ணம். இருபது வயதில் ஒரு பெண் மணவானவரா இல்லையா என்பதை அறிய கழுத்தில் இருக்கும் தாலி உதவியாக இருப்பதைக் கண்ட நான் தற்காலத்தில் காலில் இருக்கும் மெட்டியைக் காண்கிறேன். ஆனல் என்னுடன் பதினொன்றாம் வகுப்பில் கூடப் படித்த கண்ணன் ஒரு பெண் நடப்பதை வைத்தே அவரின் மண நிலையைக் கண்டு பிடிக்க முடியும் என்று சொல்லுவான். அவன் கணிப்பு அக்காலத்தில் எப்போதும் பொய்த்ததில்லை. ஆனால் இன்றைய சூழலில் அவனால் அதே அளவு துல்லியமாகச் சொல்ல முடியுமா என்பது சந்தேகமா.

அப்படி கணிப்பு நேற்றைக்கு முன் தினம் முடி வெட்டச் சென்ற போது நடந்தது. முடித்திருத்தம் செய்யும் தொழில் ஒரு சமூக அடையாளமாகக் கருதப்படாமல் முயன்று பயிலும் கலையாக இங்கெ இருக்கிறது. முறையாகக் கற்று அரசிடம் சான்றிதழ் பெறாமல் அதைச் செய்ய முடியாது. முதலாளித்துவ-பொதுவுடமைக் கருத்தாக்கங்களில் எது உகந்ததென ஒரு முடிவுக்கு வர இயலாமல் குழம்பிக் கொண்டு இருக்கும் நான் எனது இருபத்து எட்டு வயதில் முதலாளித்துவத்தால் உலகு உய்யும் என்று நிரூபிக்க முயன்று கொண்டிருக்கும் அமெரிக்காவில் நிலவும் சமூகச் சமநிலை இந்த முடித்திருத்தகத்தில் காண்கிறேன். ஒரு வேளை இதெல்லாம் தான் முன்னேறிய சமுதாயத்திற்கான அளவுகோலா?

மேல் தோலின் நிறமும், எனது ஆங்கில உச்சரிப்பும் என்னை ஒரு இந்தியன் என அவளுக்கு அறிவித்திருக்க வேண்டும்.

எனது முதல் பெயரைக் கேட்டு தனது கணிணியில் உள்ளிட்டவள், "Let me guess your second name" என்றாள்.

எதுவும் பேசாமல் புன்னகைத்து அனுமதித்தேன்.

"படேல்?"

"நோ"

"ஷா?"

"தட் இஸ் அ ராங் கெஸ்" அவளைச் சொல்லிக் குற்றமில்லை. விசா வாங்கி வந்தவன், கள்ளத் தோணியில் வந்தவன் என இங்கே "மை நேம் இஸ் மனீஷ் படேல்" என்பதையே குத்திக் குதறிக் கும்மியடிக்கும் குஜராத்வாசிகள் இந்தியாவின் கலாச்சாரத் தூதுவர்களாக இந்த வெள்ளைக்காரிக்கு இருக்கிறது.

"லெட் மீ ட்ரை திஸ் டைம்"

"ம்..ம்"

"ராவ்.....ரெட்டி??"

"ஐ பெட் யூ. யூ வோன்ட் கெட் இட்" என்று எனது இரண்டாம் பெயரைச் சொல்லி விட்டு சுழல் நாற்காலியை நோக்கிப் போனேன்.

முன்னுருவாக்கப்பட்ட பிம்பங்கள் அனைவர் மனதிலும் புலப்படாத நுண் பதிவுகளாகப் புதைந்து கிடக்கின்றன. தமிழர்களைப் பற்றிய வட இந்தியர்களின் 'கர்நாடக இசை கேட்பவர்கள், டவரா டம்ளரில் கா·பி குடிப்பவர்கள்' என்ற பிம்பம், கடவுள் நம்பிக்கை எல்லாம் பார்ப்பனீயம் என நினைக்கும் அரைகுறைப் பகுத்தறிவுவாதிகளின் பிம்பம், பெரியாரைப் பற்றி எதுவுமே அறியாமல் அவர் சூட்டில் சொன்ன ஓரிரு வாசகங்களை மட்டும் வைத்துக் கொண்டு விவாதம் செய்பவர்களின் மனோவுருவம், தெலுங்கர்களைப் பற்றிய தமிழனின் உருவகம், தமிழனின் தோற்றத்தை ஒரு விதமாக வடித்து வைத்திருக்கும் கன்னடன், ஈழத் தமிழன் எல்லாம் விடுதலைப் புலி எனக் கருதும் சராசரி இந்தியனின் உலக ஞானம் என நீளும் இந்த கணிப்புகள் மனித குல வரலாறில் பன்னெடுங்காலமாக இருந்து வந்திருக்கின்றன.

தன்னைச் சூழும் எதிர்பாராத ஆபத்துகளில் இருந்து காத்துக் கொள்ளவும் துரிதமாக முடிவெடுத்து இயங்கவும் இந்தக் கலை உதவியிருக்கிறது. எனினும் அது உருவாக்கிய பாதிப்புகள் ஒரு புறம் மிகுந்துள்ளன. அதன் நீட்சி தான் இந்தியர்கள் அனைவரும் ஓரினச் சேர்க்கையை வெறுப்பவர்கள் என டேவிட்டை நினைக்க வைத்திருக்கிறது.

இன்னும் சொல்லப் போனால் இத்தகைய கணிப்புகள் பிறரைப் பற்றியதாக மட்டுமே இல்லாமல் தன்னைப் பற்றியதாகவும், அதுவே ஒரு வகையில் மனிதனின் வெற்றி தோல்வியை நிர்ணயிக்கும் காரணியாகவும் விளங்கியிருக்கிறது.

கவிஞர் பாடினாரே, "உன்னையறிந்தால் நீ உன்னையறிந்தால்...."

தொடர்ச்சி