Wednesday, December 24, 2008

பிரபாகரன் - புத்தக அறிமுகம்

- செல்லமுத்து குப்புசாமி

சில பேர் வாழ்த்துச் சொன்னார்கள். சில பேர் எச்சரித்தார்கள். வேறு சிலர் அனுதாபப்பட்டார்கள். விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரனின் வாழ்க்கையை புத்தகமாக எழுதியிருக்கிறேன். அதற்குத்தான் எல்லாமே.



ஆன்லைனில் ஆர்டர் செய்ய

புத்தகம் குறித்த சரவணனின் பதிவு - அண்ணியின் அணைப்பிலிருந்து பிரபாகரன் வரை ...

விருமாண்டி படம் பார்த்திருப்பீர்கள். ஒரே சம்பவத்தை கதாநாயகன் கமலும், வில்லன் பசுபதியும் வேறு விதமாக விவரிப்பார்கள். ஒரு சம்பவத்தை அதை விவரிப்பவன் தன் வசதிக்கு ஏற்ப ’கூடக் குறைய’ சொல்வதே ’ரஷோமான் விளைவு’. ரஷோமான் என்ற ஜப்பானியப் படம் ஒரு கொலையை நான்கு பேர் நான்கு விதமாகச் விவரிப்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

விடுதலைப் புலிகள் அமைப்பின் தலைவர் பிரபாகரனின் வாழ்க்கையும், போராட்டமும் கூட அப்படித்தான். பல்வேறு மர்மங்களும், யூகங்களும் நிறைந்ததாகவே அவரது வாழ்க்கை சித்தரிக்கப்பட்டு வந்திருக்கிறது ... அதைச் சித்தரிப்பவர்களின் வசதிக்கு ஏற்ப பல்வேறு கோணங்களில் பிரபாகரனைப் பற்றிய கதைகள் உலவுகின்றன. ஒரு சாரார் அவரை உலகமகா தீவிரவாதி என்று வர்ணிக்கிறார்கள். ராஜீவ் காந்தியைக் கொன்ற கொலைகாரன் என்று வெறுக்கிறார்கள். மற்றொரு சாரார் அவரை உலகமகா புரட்சிக்காரன் என்றும், விடுதலைப் போராளி என்றும் கொண்டாடுகின்றனர். சிலர் இரண்டுக்கும் இடைப்பட்ட நிலையை எடுக்கின்றனர்.

உண்மையில் அவர் யார்? சுருங்கச் சொன்னால் இலங்கைத் தீவில் வாழும் தமிழ் பேசும் மக்கள் நடத்திய நீண்டதொரு உரிமைப் போராட்டத்தில் மிகவும் காத்திரமான அத்தியாயத்தை எழுதியவர். அவரை கண்மூடித்தனமாக ஆதரிப்பவர்களும் சரி, எதிர்ப்பவர்களும் சரி அவரது வாழ்க்கைப் பாதையை, அந்தப் பாதையைத் தேர்ந்தெடுப்பதற்குத் தூண்டிய வரலாற்றுப் பின்னணியைப் பற்றி எந்த அளவுக்கு அறிந்து வைத்துள்ளனர் என்பது சந்தேகத்துக்குரியதாகவே இருக்கிறது.

எனக்கும் அப்படித்தான் இருந்தது. கால் நூற்றாண்டுகளுக்கும் மேலாக பத்திரிக்கைகளின் முதல் பக்கத்தைத் தொடர்ந்து ஆக்கிரமிக்கும் பரபரப்புக்குரிய அந்த மனிதர் எதற்காக ஆயுதம் தூக்கினார் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ளும் தேடல் இருந்தது. அதன் விளைவாக உருவானதுதான் இந்தப் புத்தகம்.

ஈழப் பிரச்சினையையும், விடுதலைப் புலிகளையும் உணர்வுப் பூர்வமாக அணுகுவது இந்த நூலில் நோக்கமல்ல. வரலாற்று ரீதியாக, அறிவுத் தளத்தில் அணுகும் நோக்கில் இது வெளியாகிறது.

வாழ்த்தும், வசவும் வரவேற்கப்படுகின்றன.

ஈழம் - வரலாற்றுப் பின்னணி 1

-செல்லமுத்து குப்புசாமி

ஆசிப் மீரான் எனது நண்பர். 'பண்புடன்' வலைக் குழுமத்திற்காக எழுதிய ஏழு கட்டுரைகளும் இங்கே ஒன்றன் பின் ஒன்றாக.

*************

2007 அக்டோபர் 22ஆம் தேதி. எங்கிருந்து வந்தது என்று கணிக்க முடியாத விமானங்கள் இலங்கை இராணுவத்திற்குச் சொந்தமான அனுராதபுரம் வான்படைத் தளத்தின் மீது நடத்திய தாக்குதலில் விமானப்படையைச் சேர்ந்த 18 விமானங்கள் முற்றிலுமாக அழிக்கப்பட்டதாக பிரிட்டனிலிருந்து வெளிவரும் டெலிகிராப் நாளேடு செய்தி வெளியிட்டது. இந்தத் தாக்குதலின் விளைவாக சுமார் 2000 கோடி ரூபாய் பெறுமான விமானங்களை இலங்கை அரசு இழந்தது. இலங்கை இராணுவம் இயலாமையின் வெளிப்பாடாக இந்தத் தாக்குதலில் உயிரிழந்த இருபது புலிப் போராளிகளின் உடல்களை நிர்வாணமாக்கிக் காட்சிக்கு வைத்து ஆத்திரத்தைத் தீர்த்துக்கொண்டது.

உலகத்தையே மூக்கின் மீது விரலை வைக்கச் செய்த துணிகரமான இந்தத் தாக்குதலை விடுதலைப் புலிகள் 'ஆபரேஷன் எல்லாளன்' என்று பெயரிட்டனர். யார் இந்த எல்லாளன்? அனுராதபுரத்தில் நடத்திய தாக்குதலுக்கு ஏன் அவன் பெயர் வைக்கவேண்டும்? அனுராதபுரத்திற்கும் எல்லாளனுக்கும் என்ன தொடர்பு?

இலங்கைத் தீவின் மையப் பகுதியில் உள்ள அனுராதபுரம் நகரைத் தலைநகராகக் கொண்டு இலங்கைத் தீவை 44 ஆண்டுகள் தொடர்ச்சியாக ஆண்ட தமிழ் மன்னன்தான் 'எல்லாளன்'. கி.மு. 205 முதல் கி.மு. 161 வரை அவர் ஆட்சி புரிந்தார். இறுதியில் கி.மு. 161 இல் துட்டகைமுனு என்ற சிங்கள இளவரசன் எல்லாளனை வீழ்த்தினான். எல்லாளனைத் தோற்கடித்த துட்டகைமுனு தனது அரசிற்கு சிங்கக் கொடியை நிர்மாணித்துக்கொண்டான். தற்போதையை இலங்கைக் கொடியிலும் சிங்கம் உள்ளதைப் பற்றிய தனிக் கதை பின்னர் காத்திருக்கிறது. எல்லாளன் வீழ்ந்த காலம் தொட்டு அனுராதபுரம் சிங்கள அரசுகளின் தலைநகராகத் திகழ்ந்தது. இன்றைய வரலாறு, குறிப்பா சிங்கள வரலாறு, அனுராதபுரத்தை புராதனச் சிங்கள பவுத்தத் தலமாகப் பதிவு செய்கிறது.

கி.பி. ஆறாம் நூற்றாண்டில் மாஹாநாமா என்ற புத்தத் துறவி பாலி மொழியில் எழுதிய மாகாவம்சம் என்ற புத்தப் புராண நூல் எல்லாளனை வில்லனாக அடையாளம் காட்டி மகிழ்ந்தது. சிங்களத்தை புத்த மதத்தின் பாதுகாவலனாகப் போற்றிப் புகழ்ந்து, தமிழ் மக்கள் மீதும் மன்னர்கள் மீதும் இந்து மத நம்பிக்கை மீதும் வெறுப்பை உமிழ்ந்து சிங்கள இனவாதத்தை உருவாக்கியதில் மாகாவம்சத்திற்கு முக்கியப் பங்குண்டு. அன்பையும், சகோதரத்துவத்தையும் போதித்த புத்த பிரானின் வழிவந்த துறவிகள் தங்கள் பிழைப்புக்காகவும், செல்வாக்கைத் தக்க வைப்பதற்காகவும் இனத் துவேஷத்தை விதைத்த அலவத்தை மஹானாமா அரங்கேற்றினார். சிங்கள பெளத்த இனவாதத்தின் வேர் மஹாநாமாவில் இருந்து ஆரம்பிக்கிறது.

மேற்கொண்டு பேசும் முன்பு தற்போதைய இலங்கையின் பிராந்தியங்களைப் பற்றிய சிறு அறிமுகம் தேவைப்படுகிறது. இந்தியாவைப் போல சமஷ்டி (ஃபெடரல்) அமைப்பு இலங்கையில் கிடையாது. சமஷ்டி அமைப்பிலே மத்திய அரசு என்ற ஒன்று இருக்கும். அதற்கென்று சில அதிகாரங்கள் உண்டு. அதைத் தவிர மாநில அரசுகளும் உண்டு. அவற்றுக்கென்று சில அதிகாரங்கள் உண்டு. நிலச் சட்டங்கள், கல்வி, மாநில அளவிலான வரிகள், பட்ஜெட், பிரத்யேக காவல் துறை என்று பல சுய நிர்ணய உரிமைகள் மாநிலத்திற்கு உண்டு. இந்தியா, அமெரிக்கா முதலிய நாடுகளில் இத்தகைய சமஷ்டி அமைப்பைக் காண்கிறோம். ஆனால் இலங்கையில் நடைமுறையில் உள்ளது யூனிடரி சிஸ்டம். அங்கே சிங்களர்களைப் பெரும்பான்மையாகக் கொண்ட ஒரேயொரு அரசு மட்டும் கொழும்பு நகரில் இருந்து இயங்குகிறது.

ஆந்திரப் பிரதேச மாநிலத்தில் ஆந்திரா, ராயலசீமா, தெலுங்கானா என்று பிராந்தியங்கள் உள்ளது போல இலங்கையில் கீழ்க்கண்ட 9 பிராந்தியங்களும், 25 மாவட்டங்களும் உள்ளன.

1. மத்திய மாகாணம்
கண்டி, Matale, Nuwara Eliya ஆகிய மூன்று மாவட்டங்களை உள்ளடக்கியது
2. கிழக்கு மாகாணம்
அம்பாறை, மட்டகளப்பு, திருகோணமலை ஆகிய மூன்று மாவட்டங்களை உள்ளடக்கியது
3. வட மத்திய மாகாணம்
அனுராதபுரம், Polonnaruwa ஆகிய இரு மாவட்டங்களை உள்ளடக்கியது
4. வடக்கு மாகாணம்
யாழ்ப்பாணம், கிளிநொச்சி, மன்னார், முல்லைத் தீவு, வவுனியா ஆகிய ஐந்து மாவட்டங்களை உள்ளடக்கியது
5. வட மேற்கு மாகாணம்
Kurunegala, புத்தளம் ஆகிய இரு மாவட்டங்களை உள்ளடக்கியது
6. Sabaragamuwa மாகாணம்
Kegalle, ரத்னபுரா ஆகிய இரு மாவட்டங்களை உள்ளடக்கியது
7. தெற்கு மாகாணம்
Galle, Hambantota, Matara ஆகிய மூன்று மாவட்டங்களை உள்ளடக்கியது
8. உவா (Uva) மாகாணம்
Badulla, Moneragala ஆகிய இரு மாவட்டங்களை உள்ளடக்கியது
9. மேற்கு மாகாணம்
கொழும்பு, Gampaha, Kalutara ஆகிய மூன்று மாவட்டங்களை உள்ளடக்கியது

அனுராதபுரத்தில் துட்டகைமுனு எல்லாளனைத் தோற்கடித்தாலும் அவனால் வடக்குப் பிராந்திரத்தைத் தனது ஆதிக்கத்தின் கீழ் கொண்டுவர இயலவில்லை. சொல்லப்போனால் 2,500 ஆண்டு கால இலங்கை வரலாற்றில் எல்லாக் காலத்திலும் இரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட ராஜ்ஜியங்கள் இருந்து வந்திருக்கின்றன. அதில் ஒரு அரசு வடக்கு மற்றும் கிழக்குப் பகுதிகளை உள்ளடக்கிய தமிழ் அரசாகத் திகழ்ந்தது. பராக்கிரம பாபு என்ற சிங்கள மன்னன் காலத்தைத் தவிர மற்ற எல்லாக் காலத்திலும் தமிழர்கள் தம்மைத் தாமே ஆண்டு வந்திருக்கின்றனர். 1972 க்கு முன்னர் சிலோன் என்று அறியப்பட்ட இலங்கை சங்க காலத்தில் 'ஈழம்' என்றே அழைக்கப்பட்டது. பட்டினப் பாலையில் காவிரிப்பூம்பட்டினம் துறைமுகத்தில் வந்து இறங்கிய பொருட்கள் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன. அதில் "ஈழத்து உணவும் காழகத்து ஆக்கமும்" என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. சங்கநூலான இதில் இலங்கை என்ற பெயர் சுட்டப்படவில்லை. அப்போதிருந்து அங்கு தமிழர்கள் வாழ்ந்து வருகின்றனர். பத்தாம் நூற்றாண்டில் ராசராசச் சோழனிடம் பெளத்தத் துறவிகள் இலங்கையின் மணிமகுடத்தை அளித்து புத்த மதத்தைத் தழுவுமாறு வேண்டியதாகவும், அப்படி ஏற்றுக்கொண்டால் அவரை இலங்கையின் வேந்தனாக முடிசூட்டுவதாக உறுதியளித்ததாகவும், அரசியலும் சமயமும் தனித்திருக்க வேண்டுமென்று கூறி ராசராசன் மறுத்து விட்டதாகவும் வரலாறு கூறுகிறது. மதம் கலந்த ஆட்சியை ராசராசன் தவிர்த்தாரே ஒழிய சாம்ராஜ்ஜியத்தை விரிவாக்கும் நோக்கம் இல்லாமலில்லை. ராசராசனின் மைந்தன் ராஜேந்திரச் சோழனால் கி.பி. 1017 இல் சிங்கள மன்னன் மகிந்தன் தோற்கடிக்கப்பட்டு ஒட்டு மொத்த இலங்கைத் தீவும் சோழப் பேரரசின் அங்கமாக மாறியது.

1505 இல் போர்ச்சுக்கீசியர்கள் இலங்கைத் தீவிற்கு வந்த போது இலங்கையில் மூன்று அரசுகள் நிலவின. தெற்கே கோட்டி அரசும், மத்திய மலை நாட்டில் கண்டி ராஜாங்கமும், பரராஜசேகரன்(1469-1511) என்ற மன்னன் ஆட்சியில் யாழ்ப்பாணத் தமிழ் அரசும் இருந்தன. கோட்டி சிங்கள ராஜ்ஜியம் 1597 இல் போர்ச்சுக்கீசியரிடம் வீழ்ந்தது. அதே போர்ச்சுக்கீசியர்கள் 1619 இல் சங்கிலி குமாரன் என்ற மன்னனைத் தோற்கடித்துக் கடைசி யாழ்ப்பாண ஈழ அரசைக் கைப்பற்றினர். சங்கிலியனைத் தூக்கிலிட்டனர். யாழ்ப்பாண அரசின் கடைசி மன்னன் கொல்லப்பட்ட பின் சங்கிலியனின் நெருங்கிய உறவினர்கள் போர்த்துக்கீசரால் கைது செய்யப்பட்டு கோவாவிற்கு பலவந்தமாக அழைத்துச் செல்லப்பட்டு வலுக்கட்டாயமாக கிறிஸ்தவ மதத்திற்கு மாற்றப்பட்டார்கள் என்றும் கைது செய்யப்பட்ட சில பெண்கள் கிறிஸ்தவ கன்னியாஸ்திரிகளாக கோவாவில் செயற்பட்டார்கள் எனவும் பரவலாக நம்பப்படுகிறது. கோவா போர்ச்சுக்கீசியக் காலனியாக விளங்கியது என்பதைக் கவனிக்க வேண்டும்.

போர்ச்சுக்கீசியரை விரட்டுவதற்காக ராஜசிங்கா II என்ற கண்டி மலை தேசத்து சிங்கள மன்னன் 1638 இல் செய்துகொண்ட உடன்படிக்கையின் பேரில் டச்சுக்காரர்கள் இலங்கைத் தீவிற்கு வந்தனர். வந்து கடலோரப் பகுதிகளான கோட்டி மற்றும் யாழ் அரசுகளைத் தமது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வந்தனர். ஒல்லாந்தார் எனப்படும் டச்சுக்காரர்கள் யாழ்ப்பாணத்தின் பாதுகாப்பிற்காக மாபெரும் கோட்டை ஒன்றைக் கட்டி எழுப்பினர்.

1795 இல் பிரிட்டிஷ் துருப்புகள் திருகோணமலைத் துறைமுகத்தைத் தாக்கின. படிப்படியாக ஆங்கிலேயர் ஆதிக்கம் இலங்கையில் பரவியது. 1796 இல் டச்சுக்காரர் விரட்டியடிக்கப்பட்டனர். சூரியனே மறையாக மாபெரும் சாம்ராஜ்ஜியத்தைக் கட்டியாளும் பிரிட்டிஷ்காரர்களுக்கு சின்னஞ்சிறு இலங்கைத் தீவின் மீது என்ன அக்கறை, அதனால் அவர்களுக்கு என்ன இலாபம் என்ற கேள்வி நமக்கெல்லாம் எழுவது இயற்கை.

இலங்கை சின்னஞ்சிறு தீவாக இருந்த போதிலும் பூகோள முக்கியத்துவம் மிகுந்தது. பாரம்பரியத் தமிழர் பகுதியான கிழக்குப் பிராந்தியத்தில் உள்ள திருகோணமலைத் துறைமுகம் உலகிலேயே மிகவும் பாதுகாப்பான, ஆழமான இயற்கைத் துறைமுகங்களில் ஒன்றாகும். திருகோணமலைத் துறைமுகம் யார் வசம் இருக்கிறதோ, இந்தியப் பெருங்கடலே அவர்கள் வசம் என்று பிரெஞ்சு மாமன்னன் நெப்போலியன் ஒரு முறை கூறினார். பிற்காலத்தில் (1980 கள் மற்றும் அதன் பிறகு) அமெரிக்கா, இஸ்ரேல், பாகிஸ்தான், சீனா ஆகிய நாடுகள் இலங்கையோடு ராணுவ ரீதியாக உறவாடியதற்கு இதுவே முக்கியக் காரணம். 1987 இல் இனப்பிரச்சினைக்கு நிரந்தரத் தீர்வு காண்பதற்காக உருவானதென்று சொல்லப்படுகிற ராஜீவ்-ஜெயவர்தனே இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தத்தில் கூட திருகோணமலைத் துறைமுகத்தை இந்தியாவின் நலனுக்கு எதிராக வெளிநாட்டுச் சக்திகளின் பயன்பாட்டிற்கு அனுமதிக்கக் கூடாது என்ற ஷரத்து முக்கியமானதாகும்.

பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்ஜியத்தைப் பொறுத்தவரை அவர்களுக்கு இந்தியா மிகவும் இன்றியமையாயது. பிரான்ஸ் இந்தியாவின் மீது படையெடுக்கக் கூடும் என்று அஞ்சிய இங்கிலாந்து டச்சுச்சாரர் வசமிருந்த இலங்கையைக் கைப்பற்றியது. இதைப் பற்றி 1802 ஆம் ஆண்டு பிரிட்டிஷ் நாடாளுமன்றத்தில் பேசிய இளையபிட் (Younger Pit), "நமது பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்ஜியத்திற்கு இதுவரை இல்லாத பாதுகாப்பு இலங்கையைக் கைப்பற்றிய பிறகு ஏற்பட்டுள்ளது. உலகெங்கும் பரந்துள்ள பிரிட்டிஷ் அடிமை நாடுகளுள் மிகவும் பயனுள்ள நாடு இலங்கையேயாகும்" என்று அவர் செம்மாந்து கூறினார். (இந்துமாக் கடலில் இலங்கையில் கேந்திர முக்கியத்துவம் இரண்டாம் உலகப் போரிலும் உணரப்பட்டது. அதைப் பின்னர் காண்போம்)

கடலோரப் பகுதிகள் ஆங்கிலேயர் வசம் வீழ்ந்த போதிலும் கண்டி ராஜ்ஜியம் 1815 வரை நீடித்தது. கடைசி கண்டி மன்னனை சிங்கள அரசன் சொல்லி என்று வரலாறு திரிக்கப்படுவது சிங்கள இனவாதத்தின் அப்பட்டமான கயமைத் தனமாகும். கண்டி ராஜ்ஜியத்தின் கடைசி அரசனாக விக்ரமராஜசிங்கன் என்ற சிங்களப் பெயரில் தமிழ் மன்னரே ஆட்சி செலுத்தினார். அவருடைய இயற்பெயர் கண்ணுசாமி. சூழ்ச்சியின் காரணமாகக் காட்டிக் கொடுக்கப்பட்டு ஆங்கிலேயரிடம் அகப்பட்டு தமிழகத்தின் வேலூர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டு 1832 ஆம் ஆண்டு தனது 52 ஆவது வயதில் விக்ரமராஜசிங்கன் மரணமடைந்தார். கண்டி சாம்ராஜ்ஜியம் வீழ்ந்த பிறகு இலங்கைத் தீவு முழுவதும் ஆங்கிலேயர் வசம் வந்தது. அதற்கு முன்பாகவே விக்ரம ராஜசிங்கனின் ஆட்சிக்கு முடிவு கட்டும் நோக்கத்தில் பெரும் செல்வாக்குப் படைத்த பத்து சிங்களப் பிரதானிகள் 1815 மார்ச் 2 அன்று Kandyan Convention என்ற பெயரில் கண்டி தேசத்தை ஆங்கிலேயருக்கு ஏகமனதாகத் தாரை வார்த்துத் தந்தனர். அவர்களில் பிற்காலத்தில் இலங்கையின் அதிபராகப் பதவி வகித்த சந்திரிகா குமாரதுங்கவின் கொள்ளுப்பாட்டன் ரத்வட்டே (Ratwatte) குறிப்பிடத்தக்கவர்.

கெப்பட்டிபொல திசாவ என்ற வீரன் ஆங்கில ஏகாதிபத்தியத்தை எதிர்த்துப் போரிட்டு சிங்கள ஆட்சியை நிறுவ முயன்ற விடுதலை வீரனாக திரிக்கப்பட்ட நிகழ்கால வரலாற்றில் குறிக்கப்படுகிறான். ஆனால் இவன் 1819 ஆம் ஆண்டு புரட்சியின் போது மீண்டும் ஆட்சியைக் கைப்பற்றி துரைசாமி என்ற தமிழனுக்கு முடிசூடவே போராடினான். இது வரலாற்றில் மறைக்கப்பட்டது.

சிங்கள வெறியர்களின் தமிழ் வெறுப்பு அவர்கள் ஆங்கிலேயரோடு செய்துகொண்ட Kandyan Convention இல் வெளிப்பட்டது. அதன் காரணமாக தமிழ் மக்கள் கண்டி ராஜ்ஜியத்திற்குள் நுழைவதற்குக் கூட ஆங்கிலேயர் அனுமதிக்கவில்லை. அப்படிப்பட்ட முரணான பின்னணியில் ஆங்கில ஆட்சியாளர்கள் 1833 ஆம் ஆண்டு தமிழ்ப் பிரதிநிதிகளின் எதிர்ப்பையும் மீறி கோல்புரூக்(Colebrooke) கமிஷனின் பரிந்துரையை ஏற்று இலங்கைத் தீவு முழுவதையும் ஒரே ஆட்சியின் கீழ் ஒன்றிணைத்தனர்.

அதற்கு முன்பு போர்ச்சுக்கீசியர்களும், டச்சுக்காரர்களும் கண்டி தேசம் நீங்கலாக இலங்கைத் தீவின் பிற தமிழ், சிங்களைப் பகுதிகளைத் தம் ஒட்டுமொத்தக் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வைத்திருந்தாலும் வரலாற்று ரீதியாக மதம், மொழி, பாரம்பரியம், நிலப்பரப்பு என்று எல்லா வகையிலும் தனித்துவம் வாய்ந்த சிங்கள மற்றும் தமிழ் தேசங்களைத் தனித்தனியாகவே நிர்வகித்தனர். கி.மு. 200 ஆம் ஆண்டு கிரேக்கர்கள் தயாரித்த உலக வரைபடத்தில் 'அறியப்பட்ட உலகத்தின் தெற்கு முனை' என்ற பொருள் கொண்ட Taprobane எனும் கிரேக்க வார்த்தை மூலம் குறிக்கப்பட்ட இலங்கைத் தீவை ஒரே நிர்வாகத்தின் கீழ் 'சிலோன்' என்ற பெயரின் கீழ் கொண்டு வந்து 1833 ஆம் ஆண்டு ஒரு மாபெரும் வரவாற்றுத் திருப்பத்தை ஆங்கிலேயர் ஏற்படுத்தினர் என்றே சொல்ல வேண்டும்.

வரலாற்றுப் பின்னணி - இரண்டாம் பாகம்

Thursday, December 18, 2008

திருமங்கலம் இடைத் தேர்தல் சமாச்சார் . . .

- செல்லமுத்து குப்புசாமி

மஞ்சள் துண்டு போட்ட கலைஞரின் பகுத்தறிவு பல காலமாக விமர்சனத்துக்கு ஆளாகி வருகிறது. வைகோவும் அப்படித்தான் என்ற சந்தேகம் எனக்கு நேற்று ஏற்பட்டது. அதை ஏற்படுத்தியவர் மறுமலர்ச்சி திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் கொள்கைப் பரப்புச் செயலாளர் நாஞ்சில் சம்பத். விஜய் டி.வி.யில் ஒளிபரப்பாகும் 'தமிழ்ப் பேச்சு எங்கள் மூச்சு' நிகழ்ச்சியில் ஒரு முறை அவர் கலந்து கொண்டதைக் கண்டிருக்கிறேன். ஆனால் இது வரைக்கும் நேரில் பார்த்ததில்லை. நேற்று மாலை மேடவாக்கம் பேருந்து நிறுத்தம் அருகே மேடை போட்டு அவர் பேசியதை தற்செயலாகக் காண நேரிட்டது.

சம்பத் பல விதங்களில் வைகோவைப் போலவே தென்படுகிறார் - குறிப்பாக மேடைப் பேச்சில், உடல் மொழியில், உச்சரிப்பில். விஜயகாந்த், சரத்குமார் வரை கிட்டத்தட்ட எல்லாக் கட்சிகளையும் திட்டித் தீர்த்து விட்டார் மனிதர். வழக்கம் போல ஈழத் தமிழர்களையும், விடுதலைப் புலிகளையும் பற்றிப் பேசத் தவறவில்லை. உலகில் ஆயுதம் தாங்கிப் போராடிய அனைத்து ஆயுதப் போராட்டக் குழுக்களைப் பற்றியும், பகத்சிங், வாஞ்சிநாதன் உள்ளிட்ட போராளிகளைப் பற்றியும் முழங்கினார். அதைப் பற்றி வலைப் பதிவில் புதிதாகச் சொல்ல ஒன்றுமில்லை. எனினும் விடுதலைப் போராட்டங்கள் குறித்து அவர் தொகுத்துச் சொன்ன பல தகவல்கள் கூடியிருந்த மக்களுக்கு புதிதாக இருந்திருக்கும்.

ஒரு விஷயத்திற்காக சம்பத்தை பாராட்ட வேண்டும் என்று எனக்குப் பட்டது. மதுரை திருமங்கலம் இடைத் தேர்தலில் ம.தி.மு.க போட்டியிடாடது பற்றிய விளக்கம் அது. சென்ற சட்டமன்றத் தேர்தலில் திருமங்கலம் தொகுதியை வென்றிருந்த ம.தி.மு.க, எம்.எல்.ஏ வீர இளவரசன் மரணம் அடைந்ததை அடுத்து நடக்கவிருக்கும் இடைத் தேர்தலில் மறுபடியும் போட்டியிடும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது. அதையெல்லாம் பொய்யாக்கி விட்டு தனது தொகுதியை அ.தி.மு.க வுக்கு விட்டுக் கொடுத்திருக்கிறது அந்தக் கட்சி. அது ஏன் என்ற விளக்கம்!

தேர்தலை எதிர்கொள்ளப் போதுமான பண பலம் தம்மிடம் இல்லையென்று நாஞ்சில் சம்பத் வெளிப்படையாக ஒப்புக் கொண்டார். மாவட்ட நிர்வாகிகள் பேரையெல்லாம் சொல்லி அவர்கள் வீதி வீதியாக உண்டியல் குலுக்கி எவ்வளது நிதி திரட்டினார்கள் என்றும், மொத்தமாக எவ்வளவு நிதி திரட்டினார்கள் என்றும் பட்டியலிட்ட பிறகு அந்தப் பணத்தைக் கொண்டு கட்சி அலுவலகம் கட்டத் தீர்மானித்திருப்பதாத் தெரிவித்தார். பார்க்கவே பாவமாக இருந்தது.

ஆளுங்கட்சி தி.மு.க தனது தேர்தல் கண்காணிப்புக் குழுவின் தலைவராக மு.க.அழகிரியை அறிவித்திருக்கும் வேளையில் அதை நேருக்கு நேர் சந்தித்தால் ம.தி.மு.கவிடம் மிச்சமிருக்கும் கொஞ்ச நஞ்சப் பணமும் திவாலாகி விடும். அதன் பிறகு கட்சியே காலியாகி விடும். அதனால் பண பலத்திலும், ஆள் பலத்திலும் தி.மு.க வை சரி நிகராக எதிர்க்கும் துணிவு படைத்த அ.தி.மு.க வுக்கு விட்டு கொடுத்ததாக அவர் பேசினார். இடைத் தேர்தலில் தமது கட்சி களம் இறங்கி கையில் உள்ளதையெல்லாம் விரயம் செய்ய வேண்டும் என்ற கணிப்பில் கலைஞர் வைத்த ஆப்புக்குப் பதிலாக தாங்கள் முன்னும் பின்னும் அல்வா வைத்து விட்டதாகச் சொல்லிக் களித்தார். காரணம், வைகோவுக்கு சொந்த ஊர் திருநெல்வேலியாம்!

செவ்வாய் தோசம் இருக்கிற பெண்ணுக்கு செவ்வாய் தோசம் இருக்கிற மாப்பிள்ளையே பொருத்தம் என்று கருதி தி.மு.க வோடு அண்ணா தி.மு.க வைப் பொருத விட்டதாகச் சொன்னார். (வைகோவின் பகுத்தறிவைக் குறிப்பிட்டது இதனால் தான். கறுப்புத் துண்டு போட்ட சம்பத் செவ்வாய் தோசத்தில் நம்பிக்கை கொண்டவரா என்று தெரியவில்லை) இதில் உள்குத்தோ, ஊமைக்குத்தோ இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. இவ்வளவு வெளிப்படையாக இயலாமையைச் சொல்லிப் புலம்பும் நிலை வைகோவுக்கு வருமென்று 1993-94 இல் அவர் தனிக் கட்சி துவங்கிய போது யாரும் நினைத்திருக்க மாட்டார்கள்.

வைகோவுக்கு மட்டுமல்ல, நாஞ்சில் சம்பத் உள்ளிட்ட அவரின் தம்பிகள் பலருக்கும் உணர்ச்சி வசப்பட்டுப் பேசுவதுதான் மிகப் பெரிய பலவீனம் என்று தோன்றுகிறது. அரசியலில் நிரந்த நண்பனுமில்லை, எதிரியுமில்லை. நண்பர்கள் எதிரிகள் ஆவதும், எதிரிகள் நண்பர்கள் ஆவதும் நாம் அடிக்கடி காணும் காட்சிகள். போற்றினாலும் சரி, தூற்றினாலும் சரி அதன் எல்லைக்கே சென்று விடுவதை வைகோவின் பேச்சில் பல முறை வெளிப்படக் கண்டிருக்கிறோம். அப்படியெல்லாம் பேசிய பிறகு கூட்டணி மாறும் போது மக்கள் கேலிக்கு ஆளாகிறார்கள்.

பாட்டாளி மக்கள் கட்சியையும், மறுமலர்ச்சி தி.மு.கவையும் கடந்த 15 ஆண்டுகளாகக் கவனித்தால் ஒரு உண்மை புலப்படுகிறது. ஒரு கட்டத்தில் வட தமிழகத்தில் மட்டுமே செல்வாக்குக் கொண்ட ஒரு சாதியக் கட்சியாகவே பா.ம.க அறியப்பட்டது. குறிப்பிட்ட சிறு பகுதியில் மட்டுமே அதன் வாக்கு வங்கி செறிந்திருந்தது. அதனால் ஒரு சில இடங்கள் அதற்கு நிச்சயிக்கப்பட்டிருந்தன. ம.தி.மு.க அப்படியல்ல. இரண்டு முதன்மையான கட்சிகளுக்குப் பிறகு ஒரு மாற்றுச் சக்தியாக தமிழகம் முழுவதும் அதற்கு ஆதரவும், வாக்குகளும் இருந்தன. ஆனால் அந்த வாக்குகள் ஒரே இடத்தில் செறிந்திருக்காமல் மாநிலம் எங்கும் சிதறிக் கிடந்தன. இதனால் சட்ட மன்றத்தில் அது தன் பிரதிநிதிகளை அனுப்ப இயலவில்லை. எம்.எல்.ஏ இல்லாமல் சம்பாதிப்பது சாத்தியமில்லை. பொருளாதார ரீதியான பிரதிபலன் கிட்டாத கட்சி தன்னலம் கருதாத தொண்டர்களை நீண்ட நாள் தக்க வைக்க இயலாது. வைகோ வேண்டுமானால் போர்க் குணம் நிறைந்தவராகவும், கொள்கைப் பிடிப்பு உடையவராகவும், பொது வாழ்க்கைக்காகத் தன்னை அர்ப்பணித்தவராகவும் இருக்கலாம். எனினும் தேவைகள் அடிமட்டத் தொண்டனுக்கு இருக்காதா! மாறி மாறி கருணாநிதியையும், ஜெயலலிதாவையும் வசை பாடி விட்டு அவர்களோடு கூட்டுச் சேர்ந்து கொள்ளும் தலைவன் மீதான நம்பகத் தன்மை அடிபட்டுப் போகாதா!

இதற்கு மாறாக பாட்டாளி மக்கள் கட்சி குறிப்பிட்ட இடங்களைக் கைப்பற்றியது. மிகச் சாமர்த்தியமாக வெல்லப் போகும் கட்சிகளோடு கூட்டுச் சேரும் வித்தையை ராமதாஸ் செயல்படுத்தினார். அவரது எம்.எல்.ஏ சீட்டுகள் அந்தக் கட்சியின் நிதி நிலைமையை உயர்த்தவும் பயன்பட்டிருக்கும். அது மேலும் கட்சி வளர்ச்சிக்கும், வட தமிழகம் தவிர்த்து பிற பகுதிகளின் விரிவாக்கத்திற்கும் பயன்பட்டிருக்கும். தொண்டர்களைத் தக்க வைக்கவும், புதிய தொண்டர்களை உருவாக்கவும் அது ஏதுவாக இருந்திருக்கும். சட்ட மன்றத்தில் அதன் பலமும் கூடியது.

இன்னொரு முக்கியமான வேறுபாடு கூட உண்டு. அரசியலில் நிரந்த நண்பனுமில்லை, எதிரியுமில்லை என்பதை வைகோவைக் காட்டிலும் ராமதாஸ் மிக நன்றாகப் புரிந்து வைத்துள்ளார். அவர் நண்பர்களைப் பேணும் காரியத்தைச் செய்தாலும், செய்யாவிட்டாலும் எதிரிகளை அதிகம் உருவாக்கவில்லை என்று நம்புகிறேன்.

உதாரணத்திற்கு நாஞ்சில் சம்பத் பேசிய பல விஷயங்கள் தனி மனிதத் தாக்குதலாக இருந்ததைக் காண முடிந்தது. தனி மனிதத் தாக்குதல் என்பது ஜெயா டிவியிலும், கலைஞர் டிவியிலும் நாம் காண்பது தான். இருந்தாலும் தீப்பொறி ஆறுமுகம், வெற்றிகொண்டான் ரேஞ்சுக்கு சம்பத் இறங்கி விட்டாரோ என்று எண்ணத் தோன்றியது.

அண்ணா தி.மு.கவும், ம.தி.மு.கவும் ஒன்றாக இருப்பது கலைஞரை வெகுவாகப் பாதிக்கிறது போலும். அந்த இரு கட்சிகளும் ஒன்றாக இருப்பதைப் பற்றி, 'மகாராணி யானைப் பாகனோடு படுத்துக் கொள்கிறாள்' என்று முதல்வர் கலைஞர் பேசியோ/எழுதியோ தொலைத்திருக்கிறார். அதற்குப் பதிலளிக்கும் போது சம்பத் கீழே இறங்கிப் பேசினார். (மேடையில் இருந்து கீழே இறங்கவில்லை, தரத்தில்) 86 வயதில் புத்தியைப் பார் என்றார்.

உண்டியல் குலுக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டிருக்கும் ம.தி.மு.க கட்சியில் கொள்கைப் பரப்புச் செயலாளர் 60,000 கோடி ஊழல் செய்த மத்திய அமைச்சர் ராசா மீது காட்டமாக இருந்தார். அந்த ஊழல் குற்றச்சாட்டை அமுக்குவதற்காகவே சன் டிவியோடு கருணாநிதி சமரசம் செய்து கொண்டதாகச் சாடினார். பேரனிடம் பேரமாம்!

இது தொடர்பான பாகப் பிரிவினையும் பங்காளிகளும் கட்டுரையை வாசிக்கவும்.


ராசா, "மத்திய மந்திரியும் நானே, மருமகனும் நானே" என்கிறாராம். கவிதாயினிப் புதல்வியின் முன்னாள் துணைவர்கள் பாவமாம். நாஞ்சில் சம்பத் சொல்கிறார்.

காங்கிரசில் இருந்து வெளியேறி வந்து பல காலம் நீரோடும் ஆலயத்தில் அசைக்க முடியாத கோட்டை கட்டி அமர்ந்திருந்த முன்னாள் மாண்புமிகுவை வீழ்த்தியவர் பாவம் இல்லையாம்.

Tuesday, November 25, 2008

MGR = NTR எனில் கேப்டன் = சிரஞ்சீவி??

- செல்லமுத்து குப்புசாமி


நாடாளுமன்றத் தேர்தல் வரவிருக்கிறது. மறுபடியும் காங்கிரஸ் ஆட்சியைப் பிடிப்பது சந்தேகம். சமீபத்தில் இந்தியாவின் முக்கியத் தொழிலதிபர்கள் அத்வானி வீட்டில் கூடிப் பேசியதே அதற்கு முன்னோட்டமாகத் தென்படுகிறது. 'ஜெயலலிதா விரிக்கும் கூட்டணி வலையில் சிக்கி சில கட்சிகள் இரைகப் போகும்' நிலையைக் கண்டு கருணாநிதி வேறு விசனப்படுகிறார். மத்தியில் காங்கிரஸ் ஆட்சியில் இல்லாத போது, அந்த அரசுக்கு தி.மு.கவின் தயவு தேவைப்படாத போது மாநில அரசுக்கு காங்கிரஸ் அளிக்கும் ஆதரவு முக்கியமானதாக இருக்கும். இந்திய இறையாண்மைக்குக் குந்தகம் விளைவிக்கும் குற்றத்திற்காக பழ.நெடுமாறனும், பாரதிராஜாவும் சிறைக்கு அனுப்பப்படும் நிலை கூட வரலாம்.

'கவனிக்க வேண்டிய சக்தி' என்று சொல்லப்படும் விஜயகாந்தின் உண்மையான பலம் வரவிருக்கும் தேர்தலில் பரிசோதனைக்கு ஆளாகும். அவரை விடவும் கவனிக்க வேண்டிய சக்தி 'மெகா ஸ்டார்' சிரஞ்சீவி. ஏகப்பட்ட பிரம்மாண்டத்தோடு திருப்பதியில் அவர் தொடங்கிய பிரஜா ராஜ்ஜியம் கட்சி எவ்வளவு வாக்குகளை அள்ளப் போகிறது என்பது ஆந்திர அரசியல் பார்வையாளர்களுக்கு மட்டுமல்லாமல் நம்மைப் போன்ற வெகுஜனத்திற்கும் சுவாரசியமான ஒன்றாக இருக்கும்.

ஆந்திரப் பிரதேச மாநிலம் தெலுங்கானா, ராயலசீமா, ஆந்திரா ஆகிய மூன்று பிரதேசங்களை உள்ளடக்கியது. இதில் தெலுங்கானாவை முதலில் கவனிப்போம்.

ஹைதராபாத் இருப்பது தெலுக்கானாவில். அந்தப் பிரதேசம் நிஜாம் ஆளுகைக்கு உட்பட்டிருந்தது. 1947 இல் பிரிட்டிஷார் இந்தியாவிற்கு விடுதலை கொடுத்தாலும் ஹைதராபாத் மாகாணம் (தெலுங்கானா) இந்தியாவின் ஒரு பகுதியாக இணையவில்லை. 1948 இல் அது இந்தியாவோடு சேர்க்கப்பட்டு ஹைதராபாத் மாகாணம் என்று அறியப்பட்டது. சென்னை மாகாணத்தில் இருந்து சில பகுதிகளைப் பிரித்து தெலுங்கு பேசும் மக்களுக்காக கர்னூலை(Karnool) தலைநகராகக் கொண்டு ஆந்திர மாநிலம் 1953 இல் உருவானது. இது ஹைதராபாத் மாகாணத்தோடு கலந்து 1956 இல் ஆந்திரப் பிரதேசம் என்ற மாநிலமாக உருமாறியது.

இப்போதைய ஆந்திரப் பிரதேசத்தின் வடமேற்கே ஒன்பது மாவட்டங்களை உள்ளடக்கிடதும், தனித்துவமான வரலாறு கொண்டதுமான தெலுங்கானா பகுதி எக்காலத்திலும் நேரடியாக பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கீழ் இருக்கவில்லை. பெரும்பாலான மக்கள் தெலுங்கும், ஹைதராபாத் மற்றும் அதைச் சுற்றி சில ஊர்களில் உருதும் பேசுகிறார்கர். மேடான நிலப்பரப்பு, வறட்சியான, பின்தங்கிய பிரதேசம். சுருங்கச் சொன்னால் இதுதான் தெலுங்கானா.

மிச்சமிருக்கும் பகுதிகள் ராயஜசீமா என்றும் (கடலோர) ஆந்திரா என்றும் அறியப்படுகின்றன. கர்னூல், கடப்பா, அனந்தப்பூர் மற்றும் சித்தூர் மாவட்டங்களை உள்ளடக்கியது ராஜசீமா. திருப்பதி, காளகஸ்தி. புட்டப்பர்த்தி எல்லாம் இங்கேதான் உள்ளன. கர்நாடக மாநிலத்தின் பெல்லாரி பகுதி கூட இப்பிரதேசத்தைச் சேர்ந்ததுதான். தெலுங்கான அளவுக்கு பின்தங்கிய பகுதி இல்லையென்ற போதிலும் கடலோர ஆந்திராவைப் போல முன்னேறிய, வளமான பகுதி கிடையாது. மதுரை, திருநெல்வேலி மக்கா கணக்கா அடிதடிக்குப் பேர் போன மக்கள்.

ஆந்திராவில் கிருஷ்ணா, கோதாவரி ஆகிய ஜீவநதிகள் பாய்கின்றன. செழிப்பான பிரதேசம். தொழில்களும் அதிகம். தொழிற்சாலைகளும் அதிகம். இந்தியாவின் முக்கியமான துறைமுக நகரங்களில் ஒன்றான விசாகபட்டினம் இங்கே உண்டு. தெலுங்கான, ராயலசீமா வாசிகளுக்கு ஆந்திரா மீது எப்போதுமே ஒரு வித பொறாமை உண்டு.


1982 இல் தெலுங்கு தேசம் கட்சியைத் தொடங்கிய என்.டி.ராமாராவ் ஒன்பதே மாதங்களில் முதலமைச்சர் ஆனார். அவரை கடவுளாகவே மக்கள் கருதினார்கள். இரண்டாவது தடவை முதல்வராக இருந்த போது அவரது மருமகன் சந்திரபாபு நாயுடு 1995 இல் எம்.எல்.ஏக்களை எல்லாம் வளைத்துப் போட்டு கட்சியையும், ஆட்சியையும் தனதாக்கிக் கொண்டார். 2004 தேர்தலில் காங்கிரஸிடம் தோற்று Y.S.ராஜசேகர ரெட்டி முதல்வர் ஆனாலும் ஆந்திரப் பிரதேசத்தை வளர்ச்சிப் பாதைக்கு திசை மாற்றிய தீர்க்கதரிசி நாயுடு எனலாம்.


அந்தத் தேர்தலில் நாயுடு தோற்றதற்கு தெலுங்கானா பிரச்சினையும் ஒரு காரணம். புறக்கணிப்பட்ட தெலுங்கானா மக்களுக்கு தனிமாநிலக் கோரிக்கை நீண்ட நாட்களாகவே உண்டு. நாயுடு அதை ஊக்குவிக்கவில்லை. அதை எதிர்த்து கலகக் கொடி தூக்கினார் KCR எனப்படும் சந்திரசேகர் ராவ். பார்ப்பதற்கு கார்ட்டூன் கேரக்டர் மாதிரித் தோற்றமளிக்கும் இவர் புல்லரிக்க வைக்கும் பேச்சாளர். தெலுங்கு தேசத்தில் இருந்து விலகிய KCR தனித் தெலுங்கானா அமைக்காமல் ஓய்வதில்லை என்று தெலுங்கான ராஷ்டிரிய சமிதி(TRS) கட்சியை ஆரம்பித்தார். தெலுங்கானாவில் தெலுங்கு தேசம் கட்சிக்கு இது மிகப் பெரிய பின்னடைவாக அமைந்தது.

கடந்த 2004 சட்ட மன்றத் தேர்தலில் TRS காங்கிரசோடு கூட்டணி சேர்ந்தது. கூடவே நாடாளுமன்றத் தேர்தல் நடந்தேறியது. இரண்டிலுமே காங்கிரஸ் வென்றது. ஆட்சிக்கு வந்தால் தெலுங்கானா மாநிலம் அமைப்போம் என்று சோனியா காந்தியும், ராஜசேகர ரெட்டியும் KCR க்கு உறுதியளித்திருந்தனர். மத்திய அரசின் ‘குறைந்தபட்ச செயல் திட்டத்தில்' கூட அது இடம் பெற்றது. ஆயினும் ஆட்சிக்கு வந்ததும் வாக்குறுதியை மறந்தது காங்கிரஸ். அது வேறு கதை.


இப்போதைய முதல்வர் ராஜசேகர ரெட்டி ராயலசீமா பகுதியைச் சேர்ந்தவர். அங்கே அவருக்கு அமோகமான செல்வாக்கு. காங்கிரஸுக்கு மவுசு. கடலோர ஆந்திராவில் தெலுங்கு தேசம் கெட்டி. என் ஆந்திர நண்பர்கள் அப்படித்தான் சொல்கிறார்கள். ராயலசீமா காங்கிரஸ் கோட்டையாகவும், ஆந்திரா தெலுங்கு தேசத்தின் கோட்டையாகவும் உள்ளதென்கிறார்கள். தெலுங்கான மக்கள் இரண்டு கட்சிகளையும் விட TRS ஐ கூடுதலாக நம்புவதாகவும் சொல்கிறார்கள்.

இப்படிப்பட்ட பின்னணியில் சிரஞ்சீவி அரசியலுக்கு வந்திருக்கிறார். என்.டி.ராமராவ் தேர்ந்தெடுத்த அதே பாதை. இருவரும் ஆந்திராவைச் சேர்ந்தவர்கள். ஆனால் அவர் காலம் வேறு, இவர் காலம் வேறு. எனினும் தெலுங்கு தேசத்தின் கோட்டை என்று கருதப்படும் ஆந்திராவில் சிரஞ்சீவி பாதிப்பு ஏற்படுத்துவார் என்று நம்பப்படுகிறது.

ராயலசீமா மற்றும் தெலுங்கானாவிலும் சிரஞ்சீவையைக் காண மக்கள் கூடுகிறார்கள். ஆர்ப்பரிக்கிறார்கள். ”அமெரிக்காவுக்கு ஒபாமா, ஆந்திரப் பிரதேசத்திற்கு நான்” என்று புதிய மாற்றத்தை அவர் சிருஷ்டிக்கப் போவதாக அறிக்கை விடுகிறார். ”சிரஞ்சீவி நிற்கும் தொகுதியில் அவரை எதிர்த்துப் போட்டியிடுவேன்” என்று அவரோடு கதாநாயகியாக நடித்த ரோஜா சவால் விடுகிறார்.

எந்த அளவுக்கு மக்கள் செல்வாக்கை வாக்குச் சீட்டுகளாக சிரஞ்சீவியால் மாற்ற முடியும் என்பதே கேள்வி. இன்னொரு எம்ஜியாராக, என்டியாராக ஆவாரா அல்லது அரசியலில் தோற்றுப் போன சிவாஜியாக மாறுவாரா என்பதைப் பொறுத்திருந்து பார்ப்போம்.

உயிரோசை - கட்டுரைகள்

உயிரோசை இணைய வார இதழில் எழுதி வரும் கட்டுரைகளின் சுட்டிகள் கீழே.

- செல்லமுத்து குப்புசாமி

26. கம்யூனிஸ்டுகளின் தேவை என்ற தலைப்பில் 1-ஜூன்-2009 உயிரோசைக்கு எழுதியது
25. வெற்றி என்பது என்ன? என்ற தலைப்பில் 18-மே-2009 உயிரோசைக்கு எழுதியது
24. கலைஞரின் உண்ணாவிரத ஆயுதம் - தீர்மானித்த ஜெயலலிதா என்ற தலைப்பில் 27-ஏப்ரல்-2009 உயிரோசைக்கு எழுதியது.
23. இறுதிப் போரும், இந்திய முதலாளிகளும்!! என்ற தலைப்பில் 13-ஏப்ரல்-2009 உயிரோசைக்கு எழுதியது.
22. கறுப்புப் பணம்: ரஜினியும் அத்வானியும்
21. பணம் வீங்கும் விதம்
20. நிலையின்மையின் அமைதியின்மை - ஐ.டி.ஊழியர்களின் நடப்பு நிலை
19. வறுமையின் வரையறை
18. பெருந்தீனி - இராணுவத்திற்கான செலவு
17. வீடும் வாழ்வும்
16. முத்துக்குமரனின் மரணம் : இன்னும் அணையாத தணல்
15. தொடரும் சத்ய சோதனை
14. பெட்ரோல் அரசியல்
13. சத்யமேவ ஜெயதே!
12. சத்தியத்தின் சரித்திரம்
11. புலமையும் வறுமையும் - தமிழ் எழுத்தாளர்களின் நிலைமை
10. "எங்களுக்கு வருடம் ஒரு டாலர் சம்பளம் போதும்"
9. பாகப் பிரிவினையும் பங்காளிகளும்
8. பெண்! (அதிகரிக்கும் விவாகரத்துகள்)
7. என்னவாகப் போகிறது மென்பொருள் வல்லுனர் சமூகம்?
6. கனவு இல்லம்: கலைந்த கனவு
5. சரியும் பொருளாதாரம், சாவின் அழைப்பு
4. தங்கம் எதற்காக
3. வட்டி எனும் பூதம்
2. அணு ஒப்பந்தம் தொடரும் விவாதம்
1. திவாலாகும் அமெரிக்க நிதி நிறுவனங்கள்

Monday, October 20, 2008

ஈழப் பிரச்சினை - சினிமாக்காரர்களின் குரல்!

- செல்லமுத்து குப்புசாமி

பாரதிராஜா எப்போதுமே ஒரு கம்பீரமான ஆளுமை, ஐந்து பேர் கூட்டமாக இருந்தாலும் சரி ஆயிரம் பேர் மத்தியில் மைக் பிடித்தாலும் சரி. சில வருடங்களுக்கு முன்னர் காவிரி நீர்ப் பிரச்சினைக்காக நெய்வேலியில் நடந்த கூட்டத்தில் அவர் பேசிய பேச்சு அடுத்த நாள் சன் டிவியில், "அவர் ஜெயலலிதா கிட்ட காசு வாங்கிட்டாருங்க" என்று ராதிகாவை விட்டுப் பேசச் செய்யும் அளவுக்கு இன்றைய முதல்வர் கருணாநிதியை வெகுவாகப் பாதித்து. மனதில் தோன்றியதை வெளிப்படையாகப் பேசுவது பாரதிராஜாவுக்கு வாடிக்கை என்ற நம்பிக்கை பரவலாக உண்டு.

அதனாலேயே ராமேஸ்வரத்தில் நடந்த ஈழத் தமிழருக்கு ஆதரவான தமிழ் இன உணர்வுக் கூட்டத்தை உன்னிப்பாக அவதானித்தேன். குறிப்பாக சீமானும், பாரதிராஜாவும் பேசுவதைக் கவனிக்க வேண்டும் என்று காத்திருந்தேன். 'என்னையும் ஆட்டத்தில் சேர்த்துக் கொள்ளுங்கள்' என்று அரசியல்வாதிகள் ஆளுக்கு ஒரு பக்கம் அப்பாவி ஈழத் தமிழர்களை சிங்கள இராணுவம் சூரையாடுவதற்கு 'ஆழ்ந்த இரங்கலும், வன்மையான கண்டனமும்' தெரிவிக்கிற சூழலில் இந்தக் கூட்டம் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது.

இயக்குனர் அமீர் சொன்னது போல ஈழத் தமிழருக்கு ஆதரவாக ஒருவன் பேசினாலே அவன் 'ஈழத் தமிழருக்கு' ஆதரவானவனா அல்லது 'இலங்கைத் தமிழருக்கு' ஆதரவானவனா அல்லது 'விடுதலைப் புலிகளுக்கு' ஆதரவானவனா என்ற கேள்வி இந்தியாவில் எழுகிறது. அமெரிக்காக்காரன் சதாம் உசேனை தூக்கில் போட்டால் கூட சுதந்திரமாகக் கண்டிக்கும் நம் கருத்துச் சுதந்திரம் சில மைல் தொலைவில் நம் இனத்துக்காரர்கள் இடைவிடாமல் கொல்லப்படுவதைப் பற்றி மூச்சுக் கூட விட முடியாதபடி காணாமல் போகிறது.

அப்படி எதாவது பேசினால் இந்தியாவில் 'தேச துரோகி' முத்திரை குத்தப்பட்டு இராஜீவ் காந்தியைக் கொன்றவர்களுக்கு துணை போகிற குற்றத்துக்காக தடாவிலோ, பொடாவிலோ சிறை செல்ல நேரிடும். அதனால்தான் எப்போதுமே 'அப்பாவி இலங்கைத் தமிழர்கள்' என்று அடை மொழியைத் துணைக்கு இழுக்க வேண்டி வருகிறது. ஈழத் தமிழர் என்று சொல்லி விட்டால் போச்சு. இலங்கைத் தமிழர்கள் என்றால் அவர்கள் ஒருங்கிணைந்த இலங்கையின் இறையாண்மைக்குக் கட்டுப்பட்டு வாழ வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை நாம் கொண்டிருக்கிறோம் எனப் பொருள். ஈழத் தமிழர்கள் என்றால் அங்கு வாழும் தமிழர்களுக்கு தனியான பண்பாட்டு, கலாச்சார, இன அடையாளம் உள்ளது என்பதை ஏற்றுக்கொள்வதாகப் பொருள். இப்படிச் சொல்லும் போது தனித் தமிழீழம் அமைவதை நாம் ஆதரிக்கிறோம் என்று அர்த்தமாம். தமிழ், ஈழம் என்றாலே அது தனி நாடு கோரி ஆயுதம் தாங்கிப் போராடும் விடுதலைப் புலிகளுக்கு துணை போகிறோம் என்று புரிந்து கொள்ளப்படும் அபாயம் இருக்கிறது.

உண்மையில் 'ஈழத் தமிழர்', 'இலங்கைத் தமிழர்' மற்றும் 'விடுதலைப் புலிகள்' முதலிய மூன்றும் ஒன்றோடு ஒன்று பிரித்துப் பார்க்க முடியாதவை என்பதே புலிகளை ஆதரிப்போர் மட்டுமல்லாமல் எதிர்ப்போரும் ஏற்றுக்கொள்ளும் உண்மையாகும். தமிழீழம் என்பது இன்று நேற்று உருவானதல்ல. இந்தியாவில் இருப்பது மாதிரியான சமஷ்டி (•பெடரல்) அமைப்பை முன்னிறுத்தி தந்தை செல்வா நடத்திய சாத்வீக அறவழிப் போராட்டம் புறக்கணிக்கப்பட்ட உண்மையையும், தமிழருக்கு அடிப்படை உரிமைகள் அளிப்பதாக இரண்டு சிங்களக் கட்சிகளும் (சாலமன் பண்டாரநாயகா & டட்லி சேனநாயகா) தனித்தனியே செய்து கொண்ட உடன்படிக்கைகள் கிழித்துக் காற்றில் எறியப்பட்ட உண்மையையும் இன்றைக்கு நினைவு கூர வேண்டியிருக்கிறது. சுதந்திர இலங்கையின் தேசியக் கொடி சிங்கள மேலாண்மையைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில் அமைக்கப்பட்ட போது அதற்கு எதிராக ஒலித்த தமிழரின் குரல் நசுக்கப்பட்டது. காந்திய வழியில் இலங்கை சுதந்திர தினத்தை கறுப்பு தினமாக தந்தை செல்வா கடை பிடித்தார். இன்றைக்கும் கூட இலங்கையின் சிங்களக் கொடி தமிழர் வீடுகளில் பறப்பதில்லை. அவர்கள் சுதந்திர நாளும் கொண்டாடுவதில்லை.

தந்தை செல்வாவின் மரணத்திற்குப் பிறகு ஈழத் தமிழரின் தலைமை அமிர்தலிங்கத்தின் கைக்கு வந்தது. தனி நாடு ஒன்றுதான் என்ற வட்டுக்கோட்டை தீர்மானத்தை தமிழீழ மக்கள் ஏகமனதாக ஏற்றுக்கொண்டு அளித்த தீர்ப்பை அமிர்தலிங்கத்திற்கு வழங்கினர். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் பாகிஸ்தானிடம் இருந்து பங்களாதேஷை விடுவித்துக் கொடுத்தது போல நம்மையும் இந்தியா விடுவித்துக் கொடுக்கும் என்று அவர் அப்பாவித்தனமாக நம்பினார். ஜெயவர்த்தனாவின் நயவஞ்சக அரசியலைச் சமாளிக்க முடியாமல் தனது கோரிக்கையைத் தளர்த்தி தமிழீழ மக்கள் மத்தியில் தனக்கிருந்த செல்வாக்கையும் இழந்தார். தந்தை செல்வாவின் மரணம் முதல் 1983 இனப் படுகொலை வரைக்கும் அமிர்தலிங்கம் தமிழீழ மக்களின் தலைமையை வகித்திருந்தார். அதன் பிறகு போராட்டத்தை முன்னெடுத்துச் செல்லும் தலைமை பிரபாரகனிடம் கை மாறியது. பல போராட்டக் குழுக்கள் இருந்தாலும் காலப் போக்கில் தனது இலக்கில் இருந்து திசை விலகாமல் இருப்பது புலிகள் இயக்கம் மட்டுமே.

இலங்கை, இந்திய உளவுத் துறைகளின் manipulation க்கு உள்ளாகதது மட்டுமல்லாமல் அதை outsmart செய்ததும் பிரபாகரனின் சாமர்த்தியம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். இன்றைக்கு தமிழீழ மக்களின் பிரச்சினைகளை சர்வதேச சமுதயாத்திற்கு அம்பலப்படுத்தும் தலைமை இலங்கையில் இல்லை. அனந்தசேகரிகளும், டக்ளஸ் தேவானந்தாக்களும், கருணாக்களும் சிங்களர்களோடு சிங்களர்களாகக் கை கோர்த்து விட்டதால் பேசப் போவதில்லை. ஆன்டன் பாலசிங்கத்தின் மறைவு சமாதானத் தீர்விற்கான கதவுகளை மூடியது. தமிழ்ச் செல்வனின் கொலை வெளி உலகிற்குக் கேட்ட தமிழீழ மக்களின் கடைசிக் குரலையும் ஒழித்து விட்டது. சிங்கள இனவெறி இராணுவம் இனி மேல் என்ன அட்டூழியம் செய்தாலும் அது சர்வதேசச் சமுதாயத்திற்குத் தெரியப் போவதில்லை. 1983 இனப் படுகொலையின் போது செய்த கொடுமைகளை அனிதா பிரதாப் பதிவு செய்தது போல இப்போது சர்வதேச ஊடகங்கள் எதுவும் பதிவு செய்யப் போவதுமில்லை. கொழும்பிற்கு வெளியே பத்திரிக்கையாளர்கள் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை.

இதுதான் கள நிலவரம். அதாவது உண்மையான கள நிலவரம் வெளி உலகிற்குத் தெரிவதில்லை என்பதே உண்மையான நிலவரம். 1983 இனப் படுகொலையின் போது தமிழகம் பற்றி எரிந்தது. கல்லூரியிலும், பள்ளியிலும் மாணவர்கள் போராடினார்கள். ஆனால் இன்றைய தலை முறையினருக்கு இலங்கை இனப் பிரச்சினையின் பின்னணியே தெரிவதில்லை. ராமேஸ்வர கூட்டத்தைப் பார்த்த பிறகுதான் பிரபாரகன் தமிழரா என்று வினாவையே என் மனைவி என்னிடம் கேட்டார். இன்றைய தலைமுறைக்கு அந்தப் பிரச்சினையைப் பற்றி தெரியாமல் போனதற்கு திட்டமிட்டு ஊதிப் பெரிதாக்கப்படுகிற 'ராஜீவ் காந்தி கொலை' என்கிற பூதம் காரணமாக இருக்கிறது. இராஜீவ் கொலைக்கும் இஸ்ரேல் மொசாட், CIA, சந்திராசாமி (Beyond tigers - Rajiv Sharma புத்தகம் வாசிக்க) ஆகியோருக்கும் உள்ள தொடர்பு இன்னமும் தெளிவாக விளக்கப்படவில்லை. தானாகவே வந்து சரணடைந்த மிராசுதார் சண்முகம் தரையில் கால் தொட்டபடியே தூக்கு மாட்டி இறந்து போன மர்மமும் விளக்கப்படவில்லை.

பிரச்சினை அதுவல்ல. இராஜீவ் காந்தி கொலைக்கு புலிகளும், ஈழத் தமிழர்களுமே பொறுப்பாக இருக்கட்டும். அதற்காக ஈழத் தமிழர் என்ற இனமே இருக்கக் கூடாது எனக் கருதுவது எவ்வளவு பெரிய முட்டாள்தனம்! நாம் மகாத்மாவைக் கொன்ற இயக்கத்தைச் சேர்ந்தவர்களை, அந்தப் பிரிவினரையும் ஒட்டு மொத்தமாக அழித்து விடவில்லை. இந்திராவைக் கொன்ற சீக்கிய இனத்தையும் நாம் ஒட்டுமொத்தமாக அழித்து விடவில்லை.

குமார் பொன்னம்பலம் போன்ற ஒரு சிலரையும் சிங்களர்கள் சாகடித்து விட்ட நிலையில் ஈழத் தமிழர்களுக்காக ஒலிக்கிற குரல் என்பது இன்றைக்கு இலங்கைத் தீவில் சுத்தமாக இல்லை. அவர்களுக்கான குரல் ஒலிக்க வேண்டுமானால் அது தமிழகத்தில் இருந்து எழுந்தால் மட்டுமே உண்டு. அது அரசியல் தலைவர்களிடம் இருந்து எழும் என்று நம்ப முடியாது. இலங்கைப் பிரச்சினை என்பது நமது தமிழக அரசியல்வாதிகளுக்கு சோற்றுக்குத் தொட்டுக்கொள்ளும் ஊறுகாய் போல. இன்றைய இளைய தலைமுறைக்கு அதன் பின்னணியே தெரியாத போது 1983 இல் நடந்தது போல மாணவர்கள் போராடுவார்கள் என்று நினைப்பது தவறு.

இலங்கைத் தீவில் தமிழரும், சிங்களரும் ஒன்றாக வாழ முடியாது என்ற சூழ்நிலையை உருவாக்கியது சிங்களரே என்ற உண்மை இந்தியாவுக்குத் தெரியாதா? அல்லது கருணாநிதிக்குத்தான் தெரியாதா? எம்.ஜி.ஆர் சாகும் வரை விடுதலைப் புலிகளுக்கு ஆதரவாக இருந்தார் என்ற உண்மை அவர் கூடவே இருந்த ஜெயலலிதாவுக்குத்தான் தெரியாதா? 1987 இந்திய-இலங்கை ஒப்பந்தத்திற்கு முந்தைய நாள் பிரபாகரனோடு ராஜீவ் நடத்திய பேரத்தின் போது கூடவே இருந்த பண்ருட்டி ராமச்சந்திரனை துணைக்கு வைத்திருக்கும் விஜயகாந்திற்குத்தான் தெரியாதா?

ஒருங்கிணைந்த இலங்கைக்குள் தீர்வு காண வேண்டும் என்ற இந்தியாவின் அட்வைஸ் தமாஷாக இருக்கிறது. ஒருங்கிணைந்த சமஷ்டி அமைப்பிற்காக தந்தை செல்வா முப்பது ஆண்டுகளாகப் போராடியும் அது கிடைக்கவில்லை. அதன் பிறகு சாத்வீகமாகவும், ஆயுதம் தாங்கியும் தனி நாடு கோரிப் போராடிய போது கூட சிங்களர்கள் இந்தியாவில் இருப்பது போல மாநில சுயாட்சிக்கு ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. அப்படி இருக்கும் போது ஒருங்கிணைந்த இலங்கைக்குள் தமிழர்கள் வாழ வேண்டும் என்று சொல்ல நமக்கென்ன தகுதி இருக்கிறது!

உண்மையில் இலங்கைத் தீவில் தமிழீழம் அமைவதை இந்திய மத்திய அரசு எதிர்க்கிறது. அங்கு வாழும் ஒட்டு மொத்தத் தமிழினம் அழிந்தால் கூடப் பரவாயில்லை, தமிழக மீனவர்கள் சிங்களக் கடற்படையால் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டாலும் பரவாயில்லை என்று இந்தியா சகித்துக் கொல்கிறது. ஏனோ நமது மீடியாக்கள் அவர்களை இந்திய மீனவர்களாகக் கருதாமல் தமிழக மீனவர்களாக மட்டுமே பார்க்கின்றன. இந்தியாவின் ஜென்ம எதிரியாக உலகமே ஒப்புக்கொள்ளும் பாகிஸ்தான் கூட இந்திய மீனவர்கள் அவர்களது கடல் எல்லைக்குள் சென்றால் கொல்லாமல் திருப்பு அனுப்புகிறது. தமிழக மீனவர்கள் மீது பாயும் ஒவ்வொரு சிங்களக் குண்டும் இந்திய இறையாண்மை மீது பாய்ந்து அதன் ஒருமைப்பாட்டை ஓட்டையாக்குகிறது.

ஆனால் மக்களுக்கு இதெல்லாம் தெரியவா போகிறது? இயக்குனர் சேரன் குறிப்பிட்டது போல நமக்கு சோறு பொங்கணும், மெகா சீரியல் பாக்கணும். ஏகப்பட்ட வேலை!

மக்கள் எழுச்சி ஏற்பட்டு இலங்கைத் தமிழருக்கு தீர்வு காண வேண்டும் என்ற நெருக்கடி தமிழக அரசியல்வாதிகள் மீது விழுந்தால் மட்டுமே அவர்கள் டெல்லியை நெருக்குவார்கள். சிங்கள இராணுவத்திற்கு நேரடியாக இராணுவத் தளவாடங்களையும், போர் வீரர்களையும் (இது சமீபத்தில் அம்பலமாகியிருக்கிறது) கொடுக்கும் டெல்லி தமிழக அரசியல் கட்சிகளின் நெருக்கடி இல்லாமல் இலங்கையின் மீது அழுத்தம் கொடுக்காது.

இதெலாம் நடப்பதற்கான சாத்தியங்கள் மிகக் குறைவு என்றே தோன்றுகிறது. இதில் நியாயம், மனித உரிமை, அடிப்படை வாழ்வுரிமை, சுதந்திரம் என்பதெல்லாம் சும்மா. ஈழத் தமிழரின் விடுதலை என்பதை இந்தியா ஒருக்காலும் ஏற்காது. இலங்கையில் தனித் தமிழீழம் அமைந்தால் தமிழகத்திலும் தனி நாட்டுக் கோரிக்கை எழும் என்ற மொன்னையான வாதம் திரும்பத் திரும்ப சொல்லப்படுகிறது.

பாகிஸ்தானில் இருந்து பங்களாதேஷ் பிரிந்த போது மேற்கு வங்காளிகளும் தனிநாடு கேட்பார்கள் என்ற சந்தேகம் ஏற்படவில்லை. இலங்கையில் ஈழம் பிரிந்தால் மட்டும் தமிழ்நாடு பிரியும் என்ற சந்தேகம் ஏன்? இத்தனைக்கும் மேற்கு வங்கமும், பங்களாதேஷ¤ம் ஒன்றோடு ஒன்று ஒட்டியிருக்கின்றன. தமிழகமும், ஈழமும் என்றுமே ஒன்றாக இருந்ததில்லை. நிலப் பரப்பும் ஒட்டியிருந்ததில்லை.

அப்படி இருக்க தமிழன் மீது மட்டும் என்ன சந்தேகம்? இதுதான் இயக்குனர் சீமான் விடுத்த கேள்வி. அதையே பாரதிராஜா வழிமொழிந்தார்.

(இலங்கையில் தமிழர்கள் என்னவோ பிரிட்டிஷ் காலத்தில் தேயிலைத் தோட்டத்தில் வேலை செய்யக் கொண்டு செல்லப்பட்டவர்கள் மட்டுமே என்று கூட சிலர் நம்புகின்றனர். அவர்கள் ஒரு சிறு பிரிவினர் மட்டுமே. கண்டி மலையகப் பகுதிகளில் வசிக்கும் இவர்கள் மலையகத் தமிழர்கள் எனப்படுகின்றனர். ஆனால் ஈழத் தமிழர்கள் என்போர் வடக்கு மற்றும் கிழக்குப் பகுதியில் வசிப்போர். அவர்கள் அந்தத் தீவின் பூர்வ குடிமக்கள். தமிழ் மன்னன் எல்லாளன் கி.மு காலத்தில் அனுராதபுரத்தைத் தலைநகராகக் கொண்டு இலங்கையை ஆண்டிருக்கிறான். 'விஜயன்' என்ற இளவரசன் இலங்கையில் வந்திறங்கிய பிறகு அவன் தோற்றுவித்ததுதான் சிங்கள இனம். தொடக்க காலத்தில் சிங்கள மொழிக்கு எழுத்து வடிவம் இருக்கவில்லை. சிங்கள மொழிக்கு தமிழ் எழுத்துக்களையே பயன்படுத்தினர் என்று தகவல் கிடைக்கிறது.)

Monday, September 15, 2008

அண்ணா நூற்றாண்டு விழா - ரொம்ப முக்கியம்!!

- செல்லமுத்து குப்புசாமி

இன்று தமிழ்நாட்டில் பொது விடுமுறை! தமிழ்நாட்டிற்கு தமிழ் நாடு என்ற பெயர் வரக் காரணமாக இருந்த மாமனிதனின் நூற்றாண்டு விழா.

அறிஞர் அண்ணா என்று அழைக்கப்படும் காஞ்சீபுரம் நடராஜன் அண்ணாதுரையின் நூற்றாண்டு விழா இன்று. ஒரு எளிய குடும்பத்தில் பிறந்து தான் சாகும் போது தனது குடும்பத்தை எளிய குடும்பமாகவே விட்டுச் சென்ற அண்ணா தமிழக அரசியல் மற்றும் சமூக வாழ்க்கையில் உண்டாக்கிய தாக்கமும், மாற்றமும் இன்றைய தலைமுறை நிச்சயமாக நினைத்துப் பார்க்க வேண்டிய ஒன்று.

இன்றைக்கு தமிழகத்தில் இருக்கும் அரசியல்வாதிகள் அடிக்கடி உச்சரிக்கும் இரு பெயர்கள் உண்டென்றால் அது காமராஜர் மற்றும் அண்ணாவினுடையதுதான். காமராஜர் இரண்டு முறை முதலமைச்சராக இருந்தார்; அண்ணா வெறும் இரண்டே ஆண்டுகளில் ஆண்டு விட்டு இறந்தார். சென்னை மாகாணத்தை தமிழ்நாடு என்று மாற்றியதற்கு நிகராக கலப்புத் திருமணத்தை/ சீர்திருத்த்தத் திருமணத்தை சட்ட ரீதியாக அங்கீகரித்ததையே அண்ணா ஏற்படுத்திய முக்கியமான மாற்றமாக நான் கருதுகிறேன்.

பண்டைய பல்லவ சாம்ராஜ்ஜுயத்தின் தலைநகரான காஞ்சிபுரத்தின் அண்ணா பிறந்தார். அந்தக் காலத்தில் பி.ஏ, எம்.ஏ படித்திருக்கிறார். தமிழ் மற்றும் ஆங்கில ஆகிய இரு மொழிகளிலும் சரளமாக எழுதவும் பேசவும் வல்ல ஆற்றல் அவருக்கு இருந்தது. Because என்ற சொல்லை மூன்று முறை தொடர்ச்சியாக உபயோகப்படுத்தியது, 'மாதமோ சித்திரை' என அடுக்குமொழி பேசியது என்பன அவரது டைமிங் சென்ஸ்க்கு சில உதாரணங்கள்.

1934 இல் அண்ணா அரசியல் & பொருளாதாரத்தில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்றிருக்கிறார். அந்த வருடம் அவர் முதன் முறையாக பெரியாரைச் சந்தித்ததாகவும் சொல்லப்படுகிறது. திருப்பூர் கூட்டம் ஒன்றைல் உரையாற்றிய அண்ணாவின் பேச்சாற்றலைக் கண்டு பெரியார் வெகுவாகப் பாராட்டியிருக்கிறார். நீதிக் கட்சியில்(Justice party) துடிப்புடன் இயங்கியிருக்கிறார். அதன் ஆங்கில இதழான Justice இல் துணை ஆசிரியராக இருந்திருக்கிறார்.

1944 சேலத்தில் நடைபெற்ற நீதிக் கட்சி மாநாட்டில் அது 'திராவிடர் கழகம்' என்று பெயர் மாறியது. இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின்னர் காலனி தேசங்களைக் கட்டி மேய்க்க முடியாது என்று பிரிட்டிஷ் மக்கள் அட்லியை இங்கிலாந்தின் பிரதமர் ஆக்கினார்கள். இந்தியாவுக்கு சுதந்திரம் என்று சொல்லித்தான் அவர் சர்ச்சிலைத் தோற்கடித்தார். வருணாசிரமப் பிடியில் இருந்து திராவிட இனம் விடுபட்டு சமூக விடுதலை அடைவதற்கு முன்னர் ஆங்கிலேயரிடம் இருந்து அரசியல் விடுதலை பெறுவதில் அர்த்தமே இல்லையென்ற பெரியார் 1947 ஆகஸ்ட் 15 ஆம் தேதியை துக்க தினமாகக் கடைபிடித்தார்.

ஆனால் அண்ணா இதிலிருந்து வேறுபட்டார். இலங்கைத் தீவை ஆங்கிலேயரிடமிருந்து அப்படியே பெற்ற சிங்கள அரசியல் தலைமை தமிழையும் அங்கு வாழும் தமிழரையும் அழிப்பதற்கான ஆயத்த முயற்சிகளை முறியடிப்பதற்காக, கண்டி மலையகத்தில் வாழ்ந்த இலட்சக் கணக்கான மக்களின் குடியுரிமை பறிக்கப்பட்டதை ஜி.ஜி.பொன்னம்பலம் கண்டிக்காததைப் பொறுக்காமல் ஈழத்தில் தந்தை செல்வா 'தமிழரசுக் கட்சி' துவக்கினார். அதே 1949 ஆம் ஆண்டு தந்தை பெரியாரிடன் திராவிடர் கழகத்தில் இருந்து பிரிந்து 'திராவிட முன்னேற்றக் கழகம்' என்ற இயகத்தை அண்ணா ஆரம்பித்தார். மணியம்மை மண விவகாரத்தைப் பிடிக்காமல் இந்த நடவடிக்கை என்று பேசப்பட்டாலும், பெரியார் சொல்வதைப் போல வெறும் சமூக நலனுக்காகப் போராடும் இயக்கமாகத் தொடராமல் மக்கள் செல்வாக்கை வைத்து அரசியலில் நுழைந்து ஆட்சியைப் பிடித்து மாற்றத்தை உண்டாக்க வேண்டும் என்பதே உண்மையான காரணமாக இருந்திருக்க வேண்டும்.

1949 இல் ஆரம்பித்த தி.மு.க 1967 இல் ஆட்சிக்கு வந்தது. அதற்குள்ளாக தமிழகத்தை ஆண்ட காங்கிரஸ் கட்சியில் பல மாறுதல்கள். குலக்கல்வி முறையைத் திணித்த ராஜாஜிக்கு காமராஜரிடம் இருந்து வெளிப்பட்ட எதிர்ப்பில் ராஜாஜியின் முதலமைச்சர் பதவி காமராஜருக்குச் சென்றது. அவர் இரண்டு முறை பொற்கால ஆட்சி புரிந்தார். அவரை பெரியார் மனதார ஆதரித்தார். "எனக்கு பதவி போதும். இனி கட்சிப் பணி செய்கிறேன்" என்று காமராஜர் விலகியது ஆட்சிக்கு வந்த பக்தவச்சலம் தமிழகத்தில் காங்கிரஸிற்குச் சாவுமணி அடித்தார். என்ன நடந்தாலும் சரி கட்டாயமாக இந்தியைத் திணிப்பது என்ற பக்தவச்சலத்தில் நிலைப்பாடு (1965) மக்கள் மத்தியில் வெறுப்பை உண்டாக்கியது.

இந்தி எதிர்ப்பில் அண்ணாவும், அவரது தம்பிகளும் ஈடுபட்டனர். ஆனால் உண்மையில் இந்தித் திணிப்பை எதிர்த்து முதலில் ஆக்ரோஷமாக இறங்கியது மாணவ சமூகமே ஆகும். தி.மு.க உதயமாவதற்கு முன்பே (1939) தாளமுத்து, நடராசன் ஆகியோர் மொழிப் போரில் உயிர் நீத்தனர். எப்படியோ பக்தவத்தலத்தில் டெல்லி எஜமான விசுவாசம் தி.மு.க வை ஆட்சியில் ஏற்றியது.

புற்று நோயால் பாதிக்கப்பட்ட அண்ணா இளம் வயதில் (பெரியார் 95, கருணாநிதி 85 +) 1969 ஆம் வருடம் காலமானார். அண்ணாவின் மரணம் தமிழ்நாட்டையே உலுக்கியது. அவரது இறுதி ஊர்வலத்தில் ஒன்றரைக் கோடி மக்கள் கலந்து கொண்டனர். உலக வரலாற்றில் அதற்கு முன்னும் சரி, பின்னும் சரி ஒரு தனி மனிதனின் மரணத்தில் இத்தனை பேர் கூடியதில்லை.

இளைஞர்களின் சிந்தனையை வெகுவாக மாற்றிய ஒரு சக்தியாக அண்ணாவைக் குறிப்பிடலாம். தி.மு.க என்பது ஒரு கூட்டு இயக்கமாக, ஜனநாயக அமைப்பாக உருவாக்கியவர் அவர். சீனப் போருக்குப் பின்னர் தனிநாடு கோரிக்கையைக் கைவிட்டு இந்திய தேசிய வெள்ளோட்டத்தில் கலக்கும் மிக முக்கியமான முடிவை எடுத்தவர் அவர்.

இந்தியா நெடுகிலும் எல்லா மாநிலத்திலும் பரிவர்த்தனைகள் இந்தியில் மட்டுமே இருந்திருக்கும் என்ற விதியைத் தடுத்து நிறுத்தி, 'இந்தி பேசாத மக்கள் விரும்பும் வரை ஆங்கிலமே ஆட்சி மொழியாகத் தொடரும்' என்று நேருவின் வாயால் சொல்ல வைத்து இந்தியா இன்னமும் ஒரே தேசமாக இருப்பதற்கு அண்ணா முக்கியமான ஒரு வரலாற்றுக் காரணம். அவர் மட்டும் இல்லையென்றால் இந்தியாவில் ஆங்கிலமே இருந்திருக்காது. அல்லது இந்த அளவிற்கு இருந்திருக்காது. இன்றைக்கு இந்தியாவின் உலக முகமாகத் திகழும் தகவல் தொழில்நுட்பத் துறை இந்த அளவிற்கு வளர்ந்திருக்காது.

இன்றைக்கு சிலையாகிப் போன அண்ணாவை அவரது நூற்றாண்டு விழாவில் ஒரு கணம் நினைத்துப் பார்ப்போம்.

***********
அண்ணா சொன்னது:
“இந்த நாட்டிலே நம்மவர் வீடு கட்டுவர், அதிலே பல அறைகளும் அமைப்பர். மாட்டுக்கொட்டகை ஒரு பால், பொக்கிஷ அறை ஒருபால், சமையலறை மற்றொருபால் . . . மற்றெதை மறக்கினும் ஆண்டவனுக்குப் பூசை செய்ய அறை அமைக்க மட்டும் மறவார்; ஆனால் அறிவூட்டும் ஏடுகள் நிறைந்த படிப்பறையைப் பற்றிய பகற்கனவும் காணார். படிப்பறை மிகவும் முக்கியமானது. அவசியமானது. அலட்சியப்படுத்தக் கூடியதன்று. ஆயினும் அது அவர்தம் சிந்தனையில் தோன்றாது”
************

Wednesday, September 10, 2008

தமிழ் வலைப்பதிவுகள்

- செல்லமுத்து குப்புசாமி

பங்கு வணிகம் வலைப்பூ ஆரம்பித்து ஏறத்தாழ இருபத்தேழு மாதங்கள் ஆகின்றன. புதிது புதிதாக பதிவுகளைப் போடுவதற்கு தொடக்கத்தில் இருந்த ஆர்வம் இப்போது இல்லை. அதற்குப் பல காரணங்கள் உண்டு.

"புது வட்டிலைக் கண்டால் எட்டு வட்டில் சோறு தின்பது போல" என்று கொங்கு மண்டலத்திலே சொல்வார்கள். அது மாதிரி இணையத்தில் தமிழைக் கண்டதும், நாமே அதை வலையேற்ற முடியும் என்று புதுமையுமே ஆரம்ப கால ஆர்வத்திற்கான ஆர்வமாக இருக்கிறது. ஆனால் காலப் போக்கில் ஒரு விதமான சலிப்பு ஏற்படுகிறது. புதிய காதலி மீதான இன்டிரஸ்ட் பழைய மனைவி மீதான 'போர்' ஆக மாறி விடுவதைப் போல!

பணிச் சூழலில் சுபலமாக இணைய வசதி இருக்கிற காரணத்தினால் பொழுது போக்கிற்காக ஆரம்பிக்கும் ஒரு காரியம்தான் என்றாலும், நாம் எழுதுவதையும் நாலு பேர் படிக்கிறார்கள் என்று நினைக்கும் போதே ஏற்படும் பேரின்பம் நம் வலைப் பக்கத்தில் வந்து விழும் பின்னூட்டங்கள் மூலம் ஊர்ஜிதமாகும் போது ஏற்படும் மகிழ்ச்சிக்கு அளவே இருக்காது. பிறகு அதிகமான பின்னூட்டங்களைப் பெறும் டெக்னிக்குகள் நமக்கே தெரிய வரும்.

முடிவில்லாத ஆரிய-திராவிட வாதங்கள், போலிகள், பின் நவீனத்துவம், இலக்கையச் சூழல் எல்லாம் அறிமுகமாகும். தொடர்புகள் ஏற்படும். பிறகு ஒரு கட்டத்தில் ஆர்வம் மடிந்து விடுகிறது. நான் வலைப்பூ ஆரம்பித்த போது மும்முரமாக இயங்கிய இளவஞ்சி, முத்து(தமிழினி) போன்றோர் இதற்கு மிகச் சரியான உதாரணங்கள். Product life cycle இருப்பது போல வலைப் பதிவர் life cycle இருக்கிறது.

ஆனால் ஒரு சிலர் மாத்திரமே யார் படித்தாலும், படிக்காவிட்டாலும் இடைவிடாமல் எழுதி வருகிறனர். அதிலும் தரமான, சரியான தகவல்களைத் தருவம் நடக்கத்தான் செய்கிறது.

Tuesday, August 12, 2008

மெல்லத் "தமில்" இனிச் சாகும்

- செல்லமுத்து குப்புசாமி

வீட்டிலிருந்து அலுவலகம் நான்கரை கிலோமீட்டர் தொலைவில் நான் கண்ட கட்சி விளம்பரங்களில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் தமிழைப் படம் பிடித்திருக்கிறேன்.


இது தவிர, விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சியினர் சில இடங்களில் 'விடுதலைசெழியன்' என்று எழுதியிருந்தனர்.

இனி மேல், புரட்சிதலைவி, விடுதலைபுலிகள், அடிப்படைதேவைகள் என்று எழுதியும், வாசித்தும் பழகுவோமாக!!

Tuesday, July 01, 2008

விடுதலைப் போராளி Vs தீவிரவாதி

- செல்லமுத்து குப்புசாமி

விடுதலைப் போராளிக்கும், தீவிரவாதிக்கும் இடையே நூலிழை வித்தியாசம்தான். ஒருவன் யாரால் எப்போது எந்தக் கண்ணோட்டத்தோடு நோக்கப்படுகிறான் என்பதைப் பொறுத்தே அவன் மீதான முத்திரை உறுதி செய்யப்படுகிறதே ஒழிய உரிமைப் போராட்டத்தில் இருக்கும் தார்மீக நியாயம் அல்ல என்பதை இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிந்தைய வரலாறு பல வடிவங்களில் நிரூபித்திருக்கிறது.

பகத்சிங் இந்திய மக்களுக்கு விடுதலைப் போராளி; பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்துக்கோ தீவிரவாதி. நெல்சன் மண்டேலா இங்கிலாந்திற்கும், அமெரிக்காவிற்கும் தீவிரவாதியாக பல காலம் இருந்தவர்.

நேற்று (2008-ஜூன்-30) ஹிந்து செய்தித்தாளில் கவனிக்கப்படாமல் விடப்பட்ட, ஆனால் கவனிக்க வேண்டிய செய்தி கீழே.

U.S. to remove Mandela from terror watch list
WASHINGTON: The U.S. Senate on Saturday approved a Bill to remove the former South African President, Nelson Mandela, from a terror watch list.

Monday, March 03, 2008

சுஜாதா - சில நினைவுகள்

- செல்லமுத்து குப்புசாமி

சென்ற புதன் கிழமை, பிப்ரவரி 27, இரவு அவர் 'லேட்' சுஜாதாவாக ஆனதைப் பற்றி இப்போது எழுதினால் மிகவும் லேட்டான பதிவாக இருக்கும். ஆனால் இது ஞாயிறன்று சென்னை ஆழ்வார்பேட்டை நாரத கான சபாவில் உயிர்மை பதிப்பகத்தின் முன்முயற்சியில் நடைபெற்ற சுஜாதா நினைவு நிகழ்ச்சி பற்றியது.

எனக்கு எழுத்தாளர் சுஜாதாவைப் பற்றிய அறிமுகம் விக்ரம் திரைப்படம் மூலமாகவும், 'என் இனிய இயந்திரா' தொலைக்காட்சித் தொடர் மூலமாகவுமே கிடைத்தது. அப்போதே அவர் தமிழ் எழுத்து உலகின் சூப்பர் ஸ்டார் (வர்த்தக ரீதியாகவும்). அந்த இடத்தை சாகும் வரை அவர் தக்கவைத்திருந்தார்.

எழுத்தாளர் சுஜாதாவின் எழுத்துலக வாழ்க்கை கிட்டத்தட்ட அரை நூற்றாண்டு காலம் விரிந்திருந்தது. அவருக்குப் பின் வந்த சில sundry படைப்பாளிகள் கூட இருந்த இடம் தெரியாமல் போய்விட்ட நிலையில் சுஜாதா நிச்சயமாக அங்கீகரித்து ஆராயப்படவேண்டிய ஒரு நபர் என்பதில் சந்தேகமில்லை.

முன்னப்பின்ன செத்திருந்தாத்தானே சுடுகாடு தெரியும்? நமது கர்னாடக சங்கீத ரசனை மிகவும் அபாரம் என்பதால் நாரத கான சபா எங்கிருக்கிறது என்பது தெரியாமல் TTK சாலையில் பல பேரிடம் விசாரித்த பிறகே செல்ல முடிந்தது. எனக்கு வந்திருந்த குறுஞ்செய்தி அழைப்பில் கூட்டம் நான்கு மணிக்கு என்றிருந்தது. அதைக் கெளரவிக்காமல் 4.15 க்குப் போன போது இருந்த குற்ற உணர்ச்சி உள்ளே சென்றதும் மறைந்தது. சொன்ன நேரத்திற்கு நம்ம ஊரில் எந்த நிகழ்ச்சியும் நடக்காது என்பது ஏற்றுக்கொண்ட, சகித்துக்கொண்ட ஒன்றாகவே தொடர்ந்தது.

விஜய் தொலைக்காட்சியில் 'சிகரம் தொட்டவர்கள்' நிகழ்ச்சியில் சுஜாதாவை கோபிநாத் நேர்முகம் கண்டது LCD திரையில் சில நிமிடங்கள் ஓடியது. அதன் பிறகு கவிஞர் மனுஷ்யபுத்ரன் வரவேற்புரை வழங்கிய போது நான்கே முக்கால் ஆகியிருந்தது. தான் முதன்முதலாக சுஜாதாவைச் சந்தித்த போது, "ஏன் இந்தச் சின்ன வயதில் மரணம் குறித்த கவிதைகளை எழுதுகிறாய்?" என்று கேட்டார் என்றும், அந்தக் கவிதைகள் அத்தனையும் இட்டு நிரப்பினால் கூட சுஜாதாவின் மறைவை இன்று செரிக்க இயலாது என்றும் வருந்தினார். சுஜாதா நினைவாக ஆண்டு தோறும் இளம் எழுத்தாளர்களுக்குப் பரிசு தந்து ஊக்குவிக்கும் அறிவிப்பை வெளியிட்டார். இங்கே பேசப் போகிறவர்கள் 5 முதல் 7 நிமிடம் வரை பேசுவார்கள் என்ற எச்சரிக்கையோடு வரவேற்புரையை நிறைவு செய்தார். 'உயிர்மை' தலையங்கம் போலவே அவர் ஆற்றிய உரையும் செறிவு மிக்கதாக இருந்தது.

நிகழ்ச்சியை பார்த்திபன் தொகுத்து வழங்கினார். முதன்முதலாகப் பேச வந்தவர் ரா.கி.ரங்கராஜன். முதுமையின் காரணமாக அவரால் நின்றுகூடப் பேச இயலவில்லை. அதன் பிறகு சுஜாதாவின் நினைவுகளை மீள்பதிவு செய்த பலர் சுவாரசியமான தகவல்களைப் பகிர்ந்தனர்.

கிரேசி மோகன் பேசறச்சே பெங்களூரில் நாடகம் போட்ட போது இவ்வளவு பெரிய எழுத்தாளர் நம் நாடகத்தைப் பார்க்கிறாரே என்று பதற்றமாக இருந்ததாகவும், ஆனால் சுஜாதாவோ கண்ணில் ஜலம் வர விழுந்து விழுந்து சிரிச்சுண்டு இருந்ததையும் குறிப்பிட்டார். நிச்சயமாக அவர் பெருமாள் பக்கத்தில் சென்று சேராமால் ஆழ்வார்கள் பக்கத்திலேயே இருப்பாரென்று உத்திரவாதம் அளித்தார்.

சுஜாதாவின் மைத்துனியான வைஷ்ணவா கல்லூரியின் முதல்வர் ஆங்கிலத்தில் பேசினார். தன் அத்திம்பேர் கல்லூரி மாணவிகளுக்கு உத்வேகம் கொடுத்ததைப் பற்றிப் பேசினார். சுஜாதாவின் 'சிறிரங்கத்துத் தேவதைகள்' சிறுகதைத் தொகுப்பு அங்கே 'non-detail' பாடமாக இருப்பதை புதிதாக அறிந்துகொண்டேன்.

எழுத்தாளர்களைக் கூட வாசகர்கள் ஆக்கிய சுஜாதா, என்னை மாதிரியான வாசகர்களைக் கூட எழுத்தாளர் ஆக்கினார் என்று பார்த்திபன் சொன்ன போது அரங்கம் கரவொலியில் நிறைந்தது.

நடிகரும், ஓவியருமான சிவக்குமார் பேசுகையில் சுஜாதாவின் நாடகத்தைப் பார்த்து மிரண்டதையும், சிறுகதை படித்து மிரண்டதையும் சொன்னார். பாவம் மனிதர், நிறைய மிரண்டிருப்பார் போலத் தெரிந்தது. சிவகுமார் பேசுவதற்காக நடந்து வரும்போது கமல் எழுந்து நின்று சீனியருக்கு மரியாதை கொடுத்ததைக் காண முடிந்தது.

ஓவியர் ஜெயராஜ் சுஜாதாவுடனான தனது நெருக்கத்தைப் பற்றிப் பேசியது ரசிக்கும்படியான மலரும் நினைவுகள். சுஜாதாவின் நகைச்சுவை உணர்வுக்கு உதாரணமாக, 'அங்கே ஒரு ஜெயராஜ் போகுது' என்று எழுதவல்லவர் என்றார். வி.ஜி.பி. கடற்கரையில் சில இளைஞர்கள் பொத்தான் தெறிக்க சட்டையைக் கழட்டிவிட்டு சுஜாதாவிடம் கையெழுத்து வாங்கிய தருணத்தில், தூரத்தில் எதையோ தேடுவதைப் போலப் பார்த்துவிட்டு, "இளம் பொண்ணுக யாரும் ஆட்டோகிரா•ப் வாங்கலையா?" என்று விட் அடித்தாராம். சபா (அரங்கம்) ஒரு முறை அதிர்ந்தது.

சுஜாதாவின் எழுத்து நடை பலராலும் சிலாகிக்கப்பட்டது. "அவ நடையைப் பாருங்க பாஸ். புதுமைப்பித்தன் நடை தோத்துரும்" என ஒரு கதையில் வசந்த் சொன்னதை யாரோ நினைவுபடுத்தினார்கள். ஒரு மாதிரியாக உட்கார்ந்திருந்த பெண்ணை, "முந்தானையைப் பூணூலாக அணிந்திருந்தாள்" என்ற சுஜாதா ஸ்டைலை யாரோ நினைவுபடுத்தினார்கள்.

தமிழ் இலக்கிய உலகின் கம்பீரச் சின்னம் ஜெயகாந்தன் மிகக் குறைவான நேரமே பேசினாலும் no beating around the bush ரகம். மனைவி பெயரில் எழுதுகிறவர்கள் மீது தனக்கு பெரிய அபிப்பிராயம் இருந்ததில்லை என்றவர், சுஜாதாவைப் பொறுத்தவரை அந்தக் கருத்தைப் பிற்பாடு மாற்றிக்கொண்டதாகக் குறிப்பிட்டார். "ரண்டு பேரும் ஒன்னாத்தான் ஆஸ்பத்திரில அட்மிட் ஆனோம். அவர் இப்ப இல்லை. நான் இருக்கேன்" - சிந்திக்க வைத்தது. இந்த இரங்கல் கூட்டம் எல்லாம் ஒரு சடங்கு மாதிரி என்றதோடு, அவர் இறந்த உடனே எல்லோருக்கும் வேண்டப்பட்டவர் ஆயிட்டார் என்றார். எனது பார்வையில் மிகைப்படுத்துதல் ஏதுமின்றி, அலங்கார வார்த்தைகள் ஏதுமின்றிப் பேசிய ஒரே மனிதராக ஜே.கே. தென்பட்டார்.

காதில் கடுக்கணுடன் சாரு நிவேதிதா தனது இரு ஆசான்களாக ஜெயகாந்தனையும், சுஜாதாவையும் குறிப்பிட்டார். சுஜாதா தான் எழுதிய முதல் கதையைத் தொலைத்து விட்டாராம். அதன் பிரதியை யாராவது அனுப்பி வைத்தால் தனது சாம்ராஜ்ஜியத்தில் ஒரு பாதியை எழுதி வைத்து, தன் மகளைத் திருமணம் செய்து வைப்பதாகவும் எழுதியிருந்தாராம். எப்படியாவது சுஜாதாவின் மருமகன் ஆகிவிடவேண்டும் என்ற ஆர்வத்தில் தன்னிடம் அந்தக் கதை இருப்பதாக சாரு எழுதிப் போட்டாராம். அது பத்திரிக்கையிலும் பிரசுரமானது. ஆனால், சுஜாதாவிற்கு இரண்டு மகன்கள் மட்டுமே என்பது அப்போது அவருக்குத் தெரியவில்லை பாவம். சாருவிடம் அந்தக் கதையின் பிரதியே இல்லாமல் இருந்தது வேறு விஷயம்.

மதன் பேசினார். சுஜாதாவின் கார்ட்டூன் அறிவு அபாரம் என்றார். தமிழ் எழுத்தாளர்களுக்கு உரிய சன்மானம் கிடைப்பதில்லை என்ற உண்மையை ஆதங்கத்துடன் குறிப்பிட்டார். நிச்சயம் யோசிக்க வேண்டிய செய்தி.

பார்த்திபன் இடையிடையே சுவையான விஷயங்களைச் சொல்லிய வண்ணமே இருந்தார். தன் கடைசிக் காலத்தில் மனைவிக்கு எதுவுமே எழுதி வைக்காமல் விட்டுப் போகிறேனே என்று ஒரு முறை புலம்பினாராம். அதற்கு ரங்கராஜனின் மனைவி, "நீங்க எழுதினது எல்லாமே என் பேர்லதான் எழுதிருக்கீங்க. இதுக்கு மேல என் பேர்ல வேற என்ன எழுதி வைக்கணும்?" என்றாராம்.

சுஜாதா என்ற எழுத்தாளனின் வெற்றிக்குப் பின்னால் அவரது மனைவி சுஜாதா அம்மையாரின் பங்களிப்பு எத்துனை பலமாக இருந்தது என்பதைப் பற்றி எல்லோருமே பேசினார்கள். ஒவ்வொரு ஆணின் வெற்றிக்குப் பின்னாலும் ஒரு பெண் இருக்கிறாள் என்பது உண்மை. (ஒவ்வொரு ஆணின் தோல்விக்குப் பின்னாலும் ஒரு பெண் இருக்கிறாள்)

பேராசிரியர் ஞானசம்பந்தனுக்குப் பிறகு கமல்ஹாசன் பேசவேண்டும். அதற்காக மேடையின் பின்புறம் காத்துக்கொண்டிருந்தார் கமல். ஞானசம்பந்தன் தனது வழக்கமான நகைச்சுவைப் பேச்சின் மூலம் அனைவரையும் சிரிக்க வைத்துக்கொண்டிருந்தார். தனது நேரமே அதிகமானது தெரியாமல், நீண்ட நேரம் அறுப்பது பற்றியே தமாஷ் பண்ணிக்கொண்டிருந்தார். பக்கவாட்டில் இருந்து சமிஞ்சை வந்தது அவருக்குப் புரியாமல் போகவே, துண்டுச் சீட்டு அனுப்பி வைத்தனர். 'முடிஞ்சுது அவ்வளவுதான்' என்றவர், அந்தச் சீட்டில், "கமல் ரசிக்கிறார். தொடர்ந்து பேசவும்' என்று இருந்ததைக் கண்டு தொடர்ந்தார். அவரது பேச்சைக் கேட்டு பாதுகாப்பிற்கு நின்றிருந்த காவலர்கள் கூட விழுந்து விழுந்து சிரித்தனர். மறைந்த எழுத்தாளரின் மனைவி சுஜாதாவே சில நிமிடங்கள் மனம் விட்டுப் புன்னகைத்தார்.

அதன் பிறகு ஆவலுடன் எதிர்பார்க்கப்பட்ட கமலின் உரை நிகழ்ந்தது. இந்த நிகழ்ச்சி தனக்கு வருத்தத்தை விட மனநிறைவையே கூடுதலாகத் தருவதாகச் சொன்னார். நான் திரும்பிப் பார்த்த போது நாரத கான சபா நிறைந்திருந்தது. மலையாளிகளின் இலக்கியக் கூட்டங்களைக் காணும் போது தனக்குப் பொறாமை ஏற்பட்டிருக்கிறது என்றார் கமல். அந்தப் பொறாமையை, ஏக்கத்தை இந்தக் கூட்டம் ஓரளவாவது தணிக்கிறது என்றார். தமிழர்கள் ஏழு கோடி பேர் இருக்கிறோம். முதல் பதிப்பிலேயே ஒரு இலட்சம் பிரதிகளாவது விற்கும் நிலை வர வேண்டும் என்ற ஆசையைத் தெரிவித்தார். ஆண்டுக்கு ஆயிரம் காப்பி விற்கவே பதிப்பாளர்கள் முக்கி முனகும் நிலை நடப்பில் உள்ளது.

கமலைத் தொடர்ந்து கவிப் பேரரசு வைரமுத்து பேசினார். சுஜாதா எந்தப் படைப்பாளியைப் பற்றியும் புறம் பேசியதில்லை என்றார். நாளை யார் வேண்டுமானாலும், எப்படி வேண்டுமானாலும் மாறலாம் என்பதை ஒளவையாரை யாரோ ஒரு ஆண் புலவர் வம்புக்கிழுத்து மாட்டிக்கொண்ட கதையை மேற்கோள் காட்டிக் குறிப்பிட்டார். ஜெயகாந்தனைப் போலவே வைரமுத்துவும் இரங்கல் நிகழ்ச்சியை வெறும் சம்பிரதாயம் என்றார்.

சுடிதாருடன் அங்குமிங்கும் நடந்துகொண்டிருந்த கனிமொழியை புதிதாகக் காணும் யாரும் முதலமைச்சரின் மகள் என்றோ, எம்.பி. என்றோ அடையாளம் கூற முடியாது. மிக எளிமையாக, பந்தாவின்றி உலவிக்கொண்டிருந்தார். எந்த ஒரு அரசியல் சாயமும் இல்லாமல் ஒரு எழுத்தாளராக, எழுத்தாளரின் மகளாக அவர் கலந்துகொண்டதை கமல் பாராட்டினார். நாடாளுமன்றத்தின் பட்ஜெட் கூட்டத் தொடரைத் தவிர்த்துவிட்டு வந்தமைக்காக வைரமுத்து மிகவும் நெகிழ்ந்தார். மகள் இல்லாத சுஜாதாவிற்கு கனிமொழி மகளாக எல்லாச் சடங்குகளையும் செய்ததாகச் சொன்னவர், இந்த நிகழ்ச்சிக்கு ஏற்பாடு செய்தமைக்கு வெகுவாகப் புகழ்ந்தார். பார்த்திபனைப் பாராட்டிவிட்டு கடைசியாக போனால் போகிறதென்று (சுஜாதா ஸ்டைலில்) மனுஷ்யப்புத்திரனையும் பாராட்டினார்.

பல பேர் பேசுவதற்கு ஆர்வமாக இருந்தாலும், இயக்குனர் வசந்த் போன்ற சிலர் தங்களால் பேச இயலாது என்று மறுத்து விட்டனர். சிறிரங்கத்தின் இன்னொரு 'ரங்கராஜன்' கவிஞர் வாலியை அரங்கத்தில் காணவில்லை. சத்யராஜ், கனிமொழி, பாலகுமாரன் முதலியோரின் உரையைக் கேட்கும் வரை என்னால் காத்திருக்க இயலவில்லை.

சுஜாதாவின் வாழ்க்கை தமிழ் எழுத்துலகில் பிரவேசிகக்க நினைக்கும் ஒவ்வொருக்கும் பாடம். ஒரு படைப்பாளி சமூகத்தின் மீது எந்த அளவுக்கு ஆதிக்கம் செலுத்த முடியும் என்பதற்கு அவர் ஒரு எடுத்துக்காட்டு. எழுதுவதை முழுநேரப் பணியாகச் செய்யும் முட்டாள்தனத்தை யாரும் செய்துவிடலாகாது. அப்போது போட்டியும், பொறாமையும், சூழ்ச்சியும், வஞ்சமும் நிறைந்த சூழலில் அதன் ஒரு அங்கமாக மாற வேண்டிய விகாரமான நிலைக்குத் தள்ளப்படலாம் (இதைத் தவிர்க்குமாறு வைரமுத்து எழுத்தாளர்களுக்கு அறிவுறுத்தினார்) யாரையும் பகைத்துக்கொள்ளக் கூடாது. குறிப்பாக பத்திரிக்கையில் எழுதும்போது நான் சொல்வதே சட்டம் என்றெல்லாம் பேசக் கூடாது. வலைப் பதிவில் எழுதுவது காதலிக்கு காதல் கவிதை எழுதுவது போல; பத்திரிக்கைக்கு எழுதுவது சினிமாவுக்குப் பாட்டெழுதுவது போல. டைரக்டரும் (எடிட்டர்), ரசிகர்களும் என்ன எதிர்பார்க்கிறார்களோ அதைத் தர வேண்டும்.

அதை விட முக்கியமானது தொடர்ச்சியாக வாசிக்கும் ஆர்வம் மற்றும் தன் திறமையை திறம்படச் சந்தைப்படுத்துதல். இப்படி எல்லா வகையிலும் ஒட்டுமொத்த வாசகர் சமுதாயத்தின் மீதும் செலுத்திய ஆதிக்கமும், செல்வாக்கும், பாதிப்பும் மறுக்கவோ, மறக்கவோ முடியாத ஒன்று. அவரது 'அயோத்தியா மண்டபம்' கதையும், அங்கவை சங்கவைகளும், அம்பியின் லவ் லெட்டர் தாளமுத்து நடராஜன் மாளிகை குமாஸ்தா வேலைக்கு மட்டுமே ஏற்றதென்பதும், 'நான் தயிர் சாதம் சாப்பிடறவன். வலிக்கறது. விட்ருங்கோ'வும், ஈழ ஆயுதப் போராட்டத்தை ஆயுதக் கம்பெனிகளின் வியாபார உத்தியென்று கன்னத்தில் முத்தமிட்டதும், இம்சை அரசன் 23ஆம் புலிகேசியைக் கன்னடர்கள் எதிர்த்த போது புலிகேசி மன்னன் கன்னடம் பேசினானா அல்லது சமஸ்கிருதம் பேசினானா என்ற கண்டுபிடிப்பைச் சொன்னதும், அமைதிப் படையில் மணிவண்ணன் எழுதிய, "டேய் மணியா, கடவுளே இல்லைன்னு சொன்னவன் கூட கோயிலை இடிச்சதில்லை. ஆனா கடவுள் இருக்குதுனு சொல்றவந்தான் இடிக்கிறான்" வசனத்திற்குச் சற்றும் குறைவில்லாதவை. நமது வலைப்பதிவு திராவிடக் குஞ்சுகள் மேலும் சில உதாரணங்களைக் காட்டுவார்கள்.

ஆனால், அரை நூற்றாண்டு காலம் தன் வீச்சைச் செலுத்திய கலைஞனுக்கு, தமிழ் மொழிக்கு கணினி என்ற சொல்லைத் தந்தவனுக்கு, அவன் படைத்த படைப்புகளுக்கு, பொழுது போக்கிற்கு, நகைச்சுவை உணர்வுக்கு இந்தத் திருகல்கள் எல்லாம் ஒன்றுமேயில்லை. மேலும் ஒருவரின் மரணத்தில் இரங்கல் தெரிவிக்கும் போது நல்ல விஷயங்களைப் பற்றி மட்டுமே பேசவேண்டும் என்பது மரபு; சுஜாதா மரபுகளை உடைத்தெறிந்த படைப்பாளி என்பதையும் தாண்டி.