Thursday, February 26, 2009

தமிழ் எழுத்தாளன்..

- செல்லமுத்து குப்புசாமி

புலமையும் வறுமையும் என்ற தலைப்பில் ஓரிரு மாதங்கள் முன்பாக உயிரோசைக்கு எழுதியது.

********

"சேர்ந்தே இருப்பது?"

"புலமையும், வறுமையும்"

"மாறாதிருப்பது?"

"ஒரு தடவை சொன்னா புரியாதா உனக்கு?"

எதற்கு திருவிளையாடல் பாணி கேள்வியெல்லாம், நேராகவே விவாதத்திற்கு வருவோம்.

இன்றைக்கு தமிழ் நாட்டில் முழுநேர எழுத்தானாக ஒருவன் இருப்பது சாத்தியமா? பொருளாதாரத் தன்னிறைவு கிடைக்கும் என்ற உத்திரவாதத்தோடு எழுத்தின் மீது காதல் கொண்ட ஒருவன் அதையே தனது தொழிலாக எடுத்துக் கொள்வது சரியாக இருக்குமா? முழு நேர எழுத்தாளன் ஒருவனுக்கு நம் வீட்டுப் பெண்ணை திருமணம் செய்து கொடுக்க முன் வருவோமா? "மாப்பிள்ளை எழுதறதெல்லாம் சரி. சாப்பாட்டுக்கு என்ன பண்றார்?" - கேட்க மாட்டோமா! சும்மா பொழுது போக்கிற்கு வலைப்பதிவு எழுதுகிறேன் என்று சொன்னாலே, "ஓஹோ.. அந்த கேஸா நீ?" என பெண் வீட்டார் இலகுவாகப் புரிந்து கொள்வார்கள்.

மக்களால் மக்களுக்காகவே நடப்பதாகச் சொல்லும் மக்களாட்சியைப் போலத்தான் இங்கே சிறு பத்திரிக்கைகள் இயங்குகின்றன. எழுத்தாளர்களுக்கும், உதவி இயக்குனர்களுக்கும் வாசிப்பதற்காகவே அவை எழுத்தாளர்களால் எழுதப்படுகின்றனவோ என்று சந்தேகிக்கத் தோன்றுகிறது. மறைந்த எழுத்தாளர் சுஜாதாவின் 'கணையாழியின் கடைசிப் பக்கம்' தொகுப்பில் ஒரு கட்டுரை வருடத்திற்கு எத்தனை சிற்றிதழ்கள் பிறக்கின்றன, இறக்கின்றன என்ற சின்னத் தகவலைக் கொடுக்கிறது. கால் நூற்றாண்டுக்கு முன்பு எழுதப்பட்டிருக்க வேண்டும் அந்தக் கட்டுரை. இப்போது நிலைமை மாறி விட்டதாக நம்புவதற்குப் போதுமான ஆதாரங்கள் இல்லை.

சர்வதேச அரங்கில் எடுத்துக் கொண்டால் Best sellers புத்தகங்கள் மில்லியன் கணக்கில் விற்பனையாகின்றன. இங்கே ஒரு நூலின் ஆண்டு விற்பனை ஐந்து இலக்கத்தை எட்டினால் அது போற்றிக் கொண்டாட வேண்டிய செய்தி. அநேகப் புத்தகங்கள் ஆயிரத்தைக் கூட எட்டுவதில்லை. அதிலும் பெருந்தொகையானவை நூற்றுக் கணக்கில் நின்று போகின்றன. லைப்ரரி ஆர்டர் மட்டும் இல்லையென்றால் தமிழகத்தில் முக்கால்வாசி புத்தகங்கள் வெளி வராமலேயே நின்று போய் விடும். உலகெங்கும் எட்டுக் கோடி மக்களைக் கொண்ட ஒரு இனம் இவ்வளவு புத்தகங்களை மட்டுமே உள்வாங்குவது யோசிக்க வேண்டிய சங்கதி.

மறைந்த எழுத்தாளர் சுஜாதா நினைவு நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொண்ட கமல்ஹாசன் சுஜாதாவைப் பற்றிக் குறிப்பிட்ட செய்தியை இங்கே சுட்டிக் காட்டுவது பொருத்தமாக இருக்கும். 'எந்தப் புத்தகம் போட்டாலும் நிச்சயம் பத்தாயிரம் பிரதிகள் விற்கும் என்ற நிலை உருவாக வேண்டும். பெஸ்ட் செல்லிங் புத்தகம் ஒரு இலட்சம் பிரதிகள் போக வேண்டும்' என்று சுஜாதா சொல்லுவாராம். சுஜாதாவின் ஆசை இங்கு எல்லோருக்குமே இருக்கிறது.

மிகப் பிரபலமாக இலட்சக் கணக்கில் விற்பனையாகும் பத்திரிக்கையில் பரபரப்பான தொடர் எழுதும் படைப்பாளிக்கு ஆயிரம், இரண்டாயிரம் கிடைத்தால் பெரிய விஷயம். அப்படி நான்கைந்து பத்திரிக்கையிலாவது அவனுக்கு வாய்ப்புக் கிட்ட வேண்டும். அப்போதுதான் வீட்டு வாடகையையும், பிள்ளைகளின் பள்ளிக் கட்டணத்தையும் சமாளிக்க முடியும். சிற்றிதழ்கள் எல்லாம் காசு கொடுக்கும் என்ற நம்பிக்கை யாருக்கும் இல்லை. அந்த நம்பிக்கையில் யாரும் எழுதுவதில்லை. நட்பின் அடிப்படையில், தனது எழுத்தை அச்சில் காண்பதற்கு வாய்த்த சந்தர்ப்பம் என்ற ரீதியிலுமே படைப்பாளிகள் சிற்றிதழ்கட்கு தமது பங்களிப்பை நல்குகின்றனர். ஒரு கட்டுரையை வரைவதற்கு படைப்பாளி செலவிடும் உழைப்பிற்கு ஏற்ற ஊதியத்தை ஈட்டும் சூழல் இங்கில்லை.

சமீபத்தில் சாரு நிவேதிதா ஒரு விஷயம் பற்றி எழுதியிருந்தார். இல்லை இல்லை, தன் இணைய தளத்தில் வேண்டுகோள் விடுத்திருந்தார், வாடைக்கு வீடு மாறும் போது ஹவுஸ் ஓனரிடம் அட்வான்ஸ் கொடுப்பதற்குப் போதுமான பணம் இல்லையென்று வாசகர்களிடம் உதவி கேட்டு. தமிழ் எழுத்தாளர்களின் வாழும் சாட்சியாகவே சாரு தன்னைப் பிரதிபலித்தார். அந்தக் கோரிக்கையில் அவர் எழுதிய வாசகங்களில் ஆதங்கமும், உழைப்புக்கு ஏற்ற சன்மானத்தை இந்தச் சமூகம் தரவில்லையே என்ற ஏக்கமும் தெரிந்தது. இது சாரு நிவேதாவைப் பற்றிய தனிப்பட்ட கண்ணோட்டம் கிடையாது. ஒரு பானைச் சோற்றில் அவர் சாம்பிள் பருக்கை.

பத்திரிக்கைகளில் பங்களிப்பதால் எழுத்தாளன் ஈட்டுவது சொற்பம். குவாட்டரும், கொண்டைக் கடலையும் வாங்குவதற்கே அது போதுமாக இல்லை. மேலும் இதழ்களில் எழுதவதற்கான வாய்ப்பு எல்லோருக்கும் வாய்ப்பதில்லை. அங்கலாய்ப்பும், ஆயாசமும் சேர்ந்து வியாபிக்கின்றன படைப்பாளிகளை. ஆயிரத்து எட்டு அரசியல், விவரம் தெரிந்தவர்கள் பேசிக் கொள்கிறார்கள். மல்லிகைப் பந்தல் போட்டு மூடிய சாக்கடையாக நாறுகிறது படைப்பாளிகளின் அரசியல். வலைப்பதிவு அரசியலுக்கு எந்த வகையிலும் சளைத்ததல்ல.

சரி. பத்திரிக்கை வாய்ப்புகளைத்தான் மற்றவர் தடுக்க முடியும். புத்தகம் சமைக்கலாம். (அல்லது சமையல் புத்தகம் போடலாம். அதுதானே கூடுதலாக விற்கிறது!) அதற்கு யாரும் முட்டுக்கட்டை போட முடியாது. புதிது புதிதாக புத்தகங்களை எழுதிக் குவிக்கலாம். பதிப்பாளர்களுக்கும் பஞ்சமில்லை. ஆனால் வாங்கத்தான் ஆளில்லை. எண்ணிக்கை குறைவாக உள்ள துக்கம் போதாதென்று நம் பதிப்பாளர்கள் எழுத்தாளர்களுக்கு வழங்கும் ராயல்டி குறித்த புலம்பல் நின்றபாடில்லை. புத்தக விலையில் 7 முதல் 10 விழுக்காடு வரை, அத்தி பூத்த மாதிரி எபோதாவது 15 ஐ எட்டலாம். இன்னொரு விஷயம் விற்பனையான எண்ணிக்கை தொடர்பானது. பதிப்பாளர் சொல்வதே விற்றது. வெளிப்படையான சூழல் தமிழ் பதிப்புத் துறையில் முயற்கொம்பே. தான் எழுதிய புத்தகம் துல்லியமாக எத்தனை பிரதிகள் விற்றது என்பதைச் சரி பார்க்கும் சாதனம் படைப்பாளிக்குக் கிடையாது. வெளிப்படையான சூழல் பற்றிப் பேசும் போது ஆயாசமே மேலிடுகிறது. சென்ற ஆண்டு அதிகமாக விற்ற புத்தகம் எதுவென அறிந்து கொள்ள சுலபமான வழியில்லை. எம் இன மக்கள் எதை விரும்பிப் படிக்கிறார்கள் என்று யாரிடம் கேட்பது?

வேறு துறைகளில் சாதனைகளைப் புரிந்து மக்கள் மத்தியில் பிரபலமான நபர் என்ன எழுதினாலும் ஆர்வத்தோடு வாங்குவார்கள். எழுத்து அவரது துறையல்ல, எழுதுவது அவருக்கு தொழிலுமல்ல. அந்த வகையில் பார்த்திபன் புத்தகம், அப்துல் கலாம் புத்தகம் எனச் சிலவற்றை மேற்கோள் காட்டலாம். அங்கே விற்பனையாவது பிரபலம் தானே ஒழிய அவரது எழுத்து இரண்டாம் பட்சம். ஒரு புத்தகம் அதிக எண்ணிக்கையில் விற்பதற்கும், அதன் தரத்திற்கும் சம்பந்தம் கிடையாது.

இதற்கு நேரெதிராக நன்கறியப்பட்ட ஒரு எழுத்தாளர் சூடான தலைப்பில் எழுதிய நூல்கள் மட்டுமே 1000, 2000 பிரதிகள் ஓடும். அப்படி நன்கறியப்படுவதற்கு குறைந்த பட்சம் பத்து பதினைந்து ஆண்டுகள் ஓடிப் போயிருக்கும். அதற்குப் பதிலாக அந்த நபர் வேறு துறையைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தால் அந்தக் கால கட்டத்தில் வாழ்க்கையில் செட்டில் ஆகியிருந்திருக்க முடியும். 'சந்தைப் படுத்துதலை' புத்தகத் துறை தவறவிட்டிருக்கிறது என்பதே ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டிய உண்மை. எழுத்தில் உள்ள சரக்கை விட, எழுத்தாளனின் பெயருக்கே இங்கு வரவேற்பு. ஆனால் அந்த நிலைக்கு வர ஒருவன் அசாத்திய உழைப்பை முதலீடு செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. அப்படியே செய்தாலும் உத்திரவாதமாக ஒன்றும் சொல்ல முடியாது. வெற்றி நிச்சயிக்கப்பட்டதல்ல. இருந்தாலும் உழைப்பு அவசியமான ஒன்று.

ஒரு படைப்பாளி தனது 'இருத்தலை' பதிவு செய்தாக வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்தை எதிர்கொண்டவேறு இருக்கிறான். சன்மானத்திற்காக இல்லாவிட்டாலும் தமது பெயரை அடிக்கடி மற்றவர்களுக்கு நினைவூட்டவேனும் அவர்கள் பத்திரிக்கைகளுக்குப் பங்களிக்கிறார்கள். இல்லாவிட்டால் தொலைந்து போய் விடும் அபாயம் உள்ளது. மீடியா வெளிச்சம் தன் மீது எப்போதுமே குவிந்திருப்பதை விரும்புகிறார்கள். இதெல்லாம் சந்தைப்படுத்துதலில் ஒரு பகுதியாகவே தற்போது மாறியுள்ளது.

ஒரு வகையில் சொன்னால் தமிழ்ப் படைப்புலகில் எழுத்தாளனுக்குக் கிட்டும் சன்மானம் பொருளாதார ரீதியாம அமைவதை விட சமூக அங்கீகாரம் மூலமாகவே கூடுதலாகக் கிடைக்கிறது. பல நேரங்களில் சமூக அங்கீகாரமும், சில தருணங்களில் ரசிகைகளின் நெருக்கமும் அந்தக் காயத்திற்குக் களிம்பு பூசுகின்றன. வெறும் பொருளாதார அனுகூலம் என்ற காரணி அவனது உழைப்பை ஈடு செய்வதாக இல்லை. முழு நேர எழுத்தாளனாக இருக்க முயல்வதின் முட்டாள்தனத்தையும், எழுத்தின் மீது அந்த நபருக்கு இருக்கும் தீராத காதலையுமே அது வெளிச்சம் போட்டு அம்பலப்படுத்துகிறது.

கிட்டத்தட்ட கடந்த முப்பது நாற்பது ஆண்டு கால இடைவெளியில் மிக வெற்றிகரமான எழுத்தாளர் என்று கொண்டாடப்பட்ட சுஜாதா எழுத்தை தனது முழு நேரப் பணியாக வைத்துக் கொள்ளவில்லை. தன்னை மட்டுமின்றி தனது எழுத்தையும் முழுமையாக சந்தைப்படுத்திய விற்பன்னர் அவர். போன வருடம் புத்தக ராயல்டி மூலம் மிக அதிகமாகச் சம்பாதித்த முதல் இருவர் முழு நேர எழுத்தாளர்கள் அல்ல. ஆண்டுக்கு சுமார் 12 இலட்சச் சம்பளம் தருகிற வேலைகளில் உள்ளவர்கள் அவர்கள். (என்று சொல்லப்படுகிறது, சும்மா சேஃப்டிக்காக)

இன்னொரு பக்கம் தனது உழைப்புக்கு ஏற்ற ஊதியம் இல்லையே என்ற ஆதங்கம், சமூகம் மீதான கோபமாக மாறும் அபாயம் முழு நேரப் படைப்பாளியாக இருப்பதில் உள்ளது. கூடவே வீட்டு வாடகைக்கு வழியில்லை என்று புலம்பும் படைப்பாளிகள் நட்சத்திர ஓட்டல் பார்களில் அடிக்கடி தென்படுவதாக வெளிவரும் செய்திகள் நெறிஞ்சி முள்ளாக நெருடுகிறது. எனினும் விதிவிலக்குகள் விதியாகாது என்பதால் அதற்கு கூடுதல் முக்கியத்துவம் அளிக்க வேண்டியதில்லை.

அச்சு ஊடகம் என்ற ஒரு வாய்ப்பை மட்டுமே நம்பியிருந்த படைப்பாளிகளுக்கு விஷுவல் மீடியாவின் வளர்ச்சி வரப் பிரசாதமாகக் காட்சி தருகிறது. தன்னை அச்சு ஊடகத்தில் நிலை நிறுத்திக் கொண்ட படைப்பாளிக்கு சினிமாவில் வசனம் எழுதும் வாய்ப்பு வழங்கப்படுகிறது. இங்கும் கூட திறமைக்கும், வாய்ப்புக்கும் நேரடியான தொடர்பு கிடையாது. ஒரு மனிதனின் தொடர்பும், நடத்தையும், தொடர்புகளைப் பேணும் பண்பும் அவனுடைய சினிமா வெற்றி தோல்வியை, சுருங்கச் சொன்னால் 'வாய்ப்பை', நிர்ணயம் செய்கின்றன. படத்தின் பட்ஜெட் மற்றும் படைப்பாளியின் ஆளுமையைப் பொறுத்து ஒரு படத்திற்கு வசனம் எழுத இரண்டு இலட்சம் முதல் பத்து இலட்சம் வரை சினிமா தருகிறது. நம்புங்க, சினிமா என்ற மெகா பட்ஜெட் சமாச்சாரத்தில் இது சொற்ப்மான தொகை, என்றாலும் தமிழ் எழுத்துச் சூழலின் நிலவரத்தோடு ஒப்பிடும் போது பெரிய தொகை என்று ஊகிக்க முடிகிறது.

சரி, சேர்ந்தே இருப்பது?

'வறுமையும், புலமையும்' தமிழ்ச் சமுதாயத்தின் அவலம். மலையாளத்தில் படைப்பாளிகளுக்கு நல்ல மரியாதை கிடைப்பதாக நாம் அறியப் பெறுகிறோம். தீவிர சிந்தனையாளர்களை இங்கே சீந்துவாரில்லை. எட்டுக் கோடி பேர் பேசும் ஒரு மொழியில் best selling புத்தகம் குறைந்த பட்சம் எட்டு இலட்சம் பிரதிகளாவது விற்க வேண்டாமா? குடும்பத்தோடு மாயாஜால் போய் படம் பார்க்க 500 ரூபாய் செலவழிக்கிறார்கள். ஒரு 100, 200 போட்டு புத்தகம் வாங்கினால் என்ன? உண்மையில் புத்தகங்களுக்குச் செலவழிப்பது விரயம் என்று நினைக்கிறோமா? எது நம்மைத் தடுக்கிறது? இதைச் சொல்லும் போது எனக்கு வேதனையாக உள்ளது தோழர்களே. ஒரு 'எழுத்தாளன்' என்ற முறையில் தமிழ்ச் சமுதாயத்தின் வாசிப்புப் பழக்கம் என்னை கவலையுறச் செய்கிறது.

நான் குடியிருக்கும் பகுதியில் பொது நூலகம் எங்கே என்று தேடுகிறேன், இன்னமும் கண்டுபித்த பாடில்லை. சின்ன வயதில் இருந்தே வாசிப்பு அனுபவத்தின் இன்பத்தை நாம் குழந்தைகளுக்குச் சொல்லித் தரத் தவறுகிறோம். பாடப் புத்தகத்தினை உருப்போடும் மனித இயந்திரங்களைத்தான் உற்பத்தி செய்து வருகிறோம். ஒரு ஆயோக்கியமற்ற சமூகத்தின் அங்கங்கள் இவை.

என்னைப் பொறுத்த வரை வாசிப்பு மிக முக்கியம் என்று கருதுகிறேன். வாசிப்பே என்னைச் செம்மைப்படுத்துகிறது. அதுவே என்னை மேலும் செதுக்கும் என்று நம்புகிறேன். சிந்தனைப் பரப்பை விஸ்தரிக்கும் என்று அடித்துச் சொல்கிறேன்.

இப்போது கூடப் பாருங்கள். ஸீரோ டிகிரி, ராஸ லீலா என்ற இரு வித்தியாசமான நூல்களை சாரு நிவேதிதா எழுதியிருக்கிறார். அவற்றைப் படிக்க வேண்டும் என்று நீண்ட காலமாகவே யோசித்து வருகிறேன். இது வரை யாரும் இரவல் கொடுக்கவில்லை. நான் ஒரு 'எழுத்தாளன்'!!

Monday, February 23, 2009

சென்னையில் பொதுமக்கள் அமைதிப் பேரணி

- செல்லமுத்து குப்புசாமி

இலங்கையில் போர் நிறுத்தம் செய்யக் கோரி நேற்று சேன்னையில் ஒரு அமைதிப் பேரணி ஒன்று நடைபெற்றது.

எவ்வித அரசியல் அடையாளமும் இன்றி, பொது மக்களால் நடத்தப்பட்ட தானெழுந்தவாரியான பேரணி கடற்கரைச் சாலையில் முடிவில் போர் நினைவகம் முன்பு தொடங்கியது.
அங்கிருந்து சில காட்சிகள்.




























Tuesday, February 17, 2009

www.amazon.com இல் தமிழ் புத்தகங்கள்

நேற்று அமெரிக்க நண்பர் ஒருவர் எனது புத்தகங்கள் http://www.target.com/ தளத்தில் தென்பட்டதாகத் தெரிவித்தார். அப்போதே நினைத்தேன், பதிப்பாளருடன் பேச வேண்டுமென்று.

//குறிப்பு:
இந்தப் புத்தகங்கள் அனைத்தும் ஆங்கிலத்தில் Kindle புத்தகங்களாகவும் அமேசானில் வெளிவந்துள்ளன.

Stock market book



Warren Buffett Biography


//

கேட்பதற்கு முன்பாக http://www.amazon.com/ இல் அவை கிடைப்பதாக அவர் பதிவிட்டுள்ளார். இனிமேல் அமெரிக்காவிலும், கனடாவிலும் தமிழ்ப் புத்தகங்களை ஆன்லைனில் ஆர்டர் செய்ய இயலும்.


இழக்காதே

Monday, February 02, 2009

முத்துக்குமாரும், மாணவர் எழுச்சிக்கான சாத்தியமும்??

- செல்லமுத்து குப்புசாமி

ஒரு வருடத்திற்கு முன்னர் இது நினைத்துக் கூடப் பார்த்திராத ஒன்று. தமிழினத் தலைவரின் தமிழக அரசு தமிழகத்தில் உள்ள கல்லூரிகளை காலவரையின்றி மூடியுள்ளது. மாணவர்கள் கல்லூரி விடுதிகளை விட்டு வெளியேற்றப்பட்டுள்ளனர்.

நேற்றிரவு ஈரோட்டில் ஏற்காடு எக்ஸ்பிரஸ் ஏறச் சென்ற போது பெருந்திரளான இளம் பெண்கள் டிக்கெட் வாங்க வரிசையில் நின்று கொண்டிருந்தனர். அதே போல கோவையில் இருந்து வெளியூர் செல்லும் பேருந்துகளில் எல்லாம் கூட்டம் அலைமோதியதாம். அநேகமான தமிழக நகரங்களில் இதே நிலைமையே காணப்பட்டிருக்கும்.

குறைந்த பட்சம் பத்து நாட்களுக்காவது கல்லூரிகள் மூடப்பட்டிருக்கும். நாளைக்கு கலைஞர் மரணமடைந்தால் கூட கல்லூரிகளுக்கு விடுமுறை கிடைக்குமா என்பது சந்தேகம். ஆனால் முத்துக்குமாரின் உயிர்க் கொடை அதைச் செய்திருக்கிறது.

கல்லூரிகளைக் காலவரையின்று இழுத்து மூடுதல் மாணவர்கள் போராடுவதைத் தடுத்து அவர்களை விரக்தியடையச் செய்வதாகும். இதை வழக்கமாகச் செய்வது அந்தந்தக் கல்லூரிகளின் முதல்வர்கள். இம்முறை தமிழக முதல்வர் செய்திருக்கிறார்.

முத்துக்குமாரின் உயிர்க்கொடை காலத்தினால் மறக்கடிக்கப்பட்டு விடுமே ஒழியே மாணவர் மத்தியில் எழுச்சியை ஏற்படுத்தி விடாது என்று கடந்த வெள்ளியன்று (ஜனவரி 30) உயிரோசைக்கு எழுதியிருந்தேன். (அது இன்று பிப்ரவரு 2 அன்று பிரசுரமாகியிருக்கும்) எனது கணிப்பைக் கலைத்துப் போட்டது சனிக்கிழமை இரவு நடந்த அவ்வாலிபனின் இறுதி ஊர்வலம்.

மாணவர் எழுச்சியினைத் தனாதக்கி 1967 இல் ஆட்சிக்கு வந்த கட்சி திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் இன்றைக்கு மாணவர்களுக்கு எழுச்சியும், உணர்ச்சியும் இருக்கக் கூடாது என நினைக்கிறது போலும்.

”போராட்டத்தின் பலன்களை அபகரித்து ஆட்சிக்கு வந்த தி.மு.க. முதலில் செய்த விசயம் மாணவர்கள் அரசியல் ஈடுபாடு கொள்ளக்கூடாது என சட்டம் போட்டதுதான். ஆட்சிக்கு வந்த அது, தமிழின உணர்வுகளை மழுங்கடித்து, ஒட்டுமொத்த தமிழினத்தையும் மகஜர் கொடுக்கும் ஜாதியாக மாற்றியது. அந்த மரபை அடித்து உடையுங்கள். மனு கொடுக்கச் சொல்பவன் எவனாக இருந்தாலும், அவனை நம்பாதீர்கள்,” என அறைகூவல் விடுத்துச் சென்ற முத்துக்குமாரின் முழுக் கடிதம் கீழே.

***************
அன்பார்ந்த உழைக்கும் தமிழ்மக்களே...

வணக்கம். வேலைக்குப் போகும் அவசரத்திலிருக்கும் உங்களை இப்படி சந்திக்க நேர்ந்ததற்கு நான் வருந்துகிறேன். ஆனால் வேறு வழியில்லை. என் பெயர் முத்துக்குமார். பத்திரிகையாளர் மற்றும் உதவி இயக்குநர். தற்சமயம் சென்னையில் உள்ள பத்திரிகை ஒன்றில் வேலை செய்து வருகிறேன். உங்களைப்போல் தான் நானும். தினமும் செய்தித்தாளையும், இணையத்தையும் பார்த்து பார்த்து, தினம் தினம் கொல்லப்பட்டு வரும் எம் சக தமிழர்களைக் கண்டு சாப்பிட முடியாமல், தூங்க முடியாமல், யோசிக்க முடியாமல் தவிக்கும் எத்தனையோ பேரில் ஒரு சாமானியன். வந்தாரை வாழ வைக்கும் செந்தமிழ் நாட்டில் சேட்டு என்றும், சேட்டனென்றும் வந்தவனெல்லாம் வாழ, சொந்த ரத்தம் ஈழத்தில் சாகிறது. அதைத் தடுத்து நிறுத்துங்கள் என்று குரல் கொடுத்தால், ஆம் என்றோ இல்லை என்றோ எந்த பதிலும் சொல்லாமல் கள்ள மௌனம் சாதிக்கிறது இந்திய ஏகாதிபத்தியம். இந்தியாவின் போர் ஞாயமானதென்றால் அதை வெளிப்படையாகச் செய்ய வேண்டியதுதானே.. ஏன் திருட்டுத்தனமாக செய்ய வேண்டும்?

ராஜீவ்காந்தியைக் கொன்றார்கள் என்ற சொத்தை வாதத்தை வைத்துக்கொண்டு, சில தனிநபர்களின் பழிவாங்கல் சுயநல நோக்கங்களுக்காக ஒரு பெரும் மக்கள் சமூகத்தையே கொன்று குவிக்கத் துடிக்கிறது இந்திய அதிகார வர்க்கம். ராஜீவ் காந்தி கொலையில் விடுதலைப்புலிகள் மட்டும் குற்றம்சாட்டப்படவில்லை. தமிழக மக்களையும் குற்றவாளிகள் என்று குற்றம்சாட்டியது ஜெயின் கமிஷன் அறிக்கை. அப்படியானால் நீங்களும் ராஜீவ்காந்தியைக் கொலை செய்த கொலைகாரர்கள்தானா?

ஜாலியன் வாலாபாக்கில் வெள்ளையன் கொன்றான் என்றார்களே, இவர்கள் முல்லைத் தீவிலும் வன்னியிலும் செய்வதென்ன? அங்கு கொல்லப்படும் குழந்தைகளைப் பாருங்கள். உங்கள் குழந்தைகள் நினைவு வரவில்லையா? கற்பழிக்கப்படும் பெண்களைப் பாருங்கள். உங்களுக்கு அதுபோன்ற வயதில் ஒரு தங்கையோ, அக்காவோ இல்லையா? ராஜீவ் கொல்லப்பட்டபோது காங்கிரசின் முக்கிய தலைவர்கள் ஏன் அவருடன் இல்லை, கூட்டணிக் கட்சித் தலைவியான ஜெயலலிதா, தமிழ்நாட்டில் ராஜீவ் கலந்துகொள்ளும் ஆகப்பெரிய பொதுக்கூட்டத்தில் ஏன் பங்கெடுக்கப் போகவில்லை என்பதுபோன்ற கேள்விகள் கேட்கப்படாமலும், இவர்களால் பதில் சொல்லப்படாமலும் கிடக்கின்றன. மக்களே யோசியுங்கள். இவர்கள்தான் உங்கள் தலைவர்களா? பணம், அடியாள் பலம் ஆகியவற்றைக் கொண்டு மிரட்டல் அரசியல் நடத்தி வரும் இவர்கள் நாளை நம்மீதே பாய மாட்டார்கள் என்பதற்கு என்ன நிச்சயம்? அப்படி பாய்ந்தால் யார் நம் பக்கம் இருக்கிறார்கள்?

கலைஞரா? நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் ராஜினாமா செய்வார்கள் என்று அப்பொழுதும் அவர் அறிவிப்பார். பிறகு, மத்திய அரசைப் புரிந்துகொள்வார்(?!). பிறகு மறுபடி சரியான முடிவை எடுக்க வேண்டி சட்டமன்றத்தில் தீர்மானம் நிறைவேற்றுவார் - இந்த மாசம், இந்த வாரம், இதுவரைக்கும் என்ன எவனும் தொட்டதில்ல என்கிற வின்னர் பட வடிவேல் காமெடியைப் போல. காகிதம் எதையும் சாதிக்காது மக்களே! இப்பொழுது, உலகத் தமிழினத் தலைவர் என்ற பட்டப்பெயரைச் சூடிக்கொள்ளவும், தமிழ்நாட்டில் இருக்கும் பணத்தையெல்லாம் தன் குடும்பத்திற்கே உரித்தாக்கவும் விரும்புகிற தேர்தல் காலத் தமிழர் கலைஞர், மக்களின் கோபத்தை எதிர்கொள்ள பயந்து மருத்துவமனையில் போய் ஒளிந்துகொண்டுள்ளார். தனது மந்திரிகளுக்கு அவசியப்பட்ட துறைகளுக்காக சண்டப்பிரசண்டம் செய்து சதிராடிய இந்த சூரப்புலி உண்மையில் தமிழுக்காகவோ, தமிழருக்காகவோ செய்ததென்ன? ஒருமுறை அவரே சொன்னார், ''தேனெடுத்தவன் புறங்கையை நக்காமலா இருப்பா"னென்று. இவருடைய பம்மலாட்டத்தையெல்லாம் பார்த்தால் ரொம்பவே நக்கியிருப்பார் போலிருக்கிறேதே...

பட்டினிப் போராட்டத்தின் மூலம் களம் இறங்கியிருக்கும் சட்டக்கல்லூரி மாணவர்களே... உங்கள் போராட்டம் வெற்றிபெற சகதமிழனாக நின்று வாழ்த்துகிறேன். உங்களோடு களம் இறங்க முடியாமைக்கும் வருந்துகிறேன். ஈழத் தமிழர் பிரச்னை என்றில்லை, காவிரியில் தண்ணீர் விடச்சொல்லும் போராட்டமென்றாலும் சரி, தமிழ்நாட்டிற்காதவரான போராட்டம் எதுவாக இருந்தாலும் சரி, முதலில் களம் காண்பவர்கள் நீங்களும், வழக்கறிஞர்களும்தான். இந்த முறையும் நான்கு மாதங்களுக்கு முன்பாகவே களத்தில் இறங்கியவர்கள் இந்த இரண்டு தரப்பும்தான். உங்களுடைய இந்த உணர்வை மழுங்கடிக்கவே திட்டமிட்டு இந்திய உளவுத்துறை ஜாதிய உணர்வைத் தூண்டிவிட்டு, அம்பேத்கர் சட்டக்கல்லூரி அனர்த்தத்திற்கு வழிவகுத்திருக்கலாம் என்பது என் சந்தேகம். உலகம் முழுக்க மக்களுக்கான புரட்சிகரப் போராட்டங்களில் முன்கையெடுப்பவர்களாக இருந்தது மாணவர்கள் என்கிற ஜாதிதான். அதேபோல், தமிழ்நாட்டிலும் உங்களுக்கு முந்திய தலைமுறையொன்று இதுபோன்ற ஒரு சூழலில், இதுபோல் குடியரசு தினத்திற்கு முன்பு களம் கண்டுதான் காங்கிரஸ் உள்ளிட்ட தேசியக் கட்சிகளைத் தமிழ் மண்ணிலிருந்து விரட்டியடித்தது.

ஆக, வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு தருணம் உங்கள் கைகளுக்கு மறுபடியும் வந்து சேர்ந்திருக்கிறது. பொதுவாக உலக சரித்திரத்தில் இப்படியெல்லாம் நடப்பதில்லை. கடந்த முறை நடந்ததுபோல், உங்கள் போராட்டத்தின் பலன்களை சுயநலமிகள் திருடிக்கொள்ள விட்டுவிடாதீர்கள். போராட்டத்தின் பலன்களை அபகரித்து ஆட்சிக்கு வந்த தி.மு.க. முதலில் செய்த விசயம் மாணவர்கள் அரசியல் ஈடுபாடு கொள்ளக்கூடாது என சட்டம் போட்டதுதான். ஆட்சிக்கு வந்த அது, தமிழின உணர்வுகளை மழுங்கடித்து, ஒட்டுமொத்த தமிழினத்தையும் மகஜர் கொடுக்கும் ஜாதியாக மாற்றியது. அந்த மரபை அடித்து உடையுங்கள். மனு கொடுக்கச் சொல்பவன் எவனாக இருந்தாலும், அவனை நம்பாதீர்கள். நமக்குள்ளிருக்கும் ஜாதி, மதம் போன்ற வேறுபாடுகளை எரித்துக்கொள்ள இதுதான் தருணம். உண்ணாவிரதத்தையெல்லாம் தூக்கியெறிந்துவிட்டு களம் காணுங்கள்.

உண்மையில், இலங்கையில் இந்திய ராணுவ நடவடிக்கை என்பது தமிழர்களுக்கெதிரானது மட்டுமல்ல, ஒட்டுமொத்த இந்தியர்களுக்குமே எதிரானது. சிங்களச் சிப்பாய்களிடம் கற்றுக்கொள்கிற பாலியல் நுணுக்கங்களைத்தானே அவர்கள் அசாமில் அப்பாவிப் பெண்களிடம் பரிசோதித்துப் பார்த்தார்கள்! விடுதலைப்புலிகளை ஒடுக்குவதற்கான சிங்கள வன்முறை நுணுக்கங்களைக் கற்றுக்கொண்டு வடகிழக்கு மாநிலப் போராளிகளிடம் பயன்படுத்திக் கூர்பார்த்தார்கள்! போதாதற்கு, ஹைட்டியில் சமாதானப் பணிக்காக அனுப்பப்பட்ட ஐ.நா.வின் ராணுவத்திலிருந்து இந்திய மற்றும் இலங்கை ராணுவம் அவரவர்களுடைய பாலியல் நடவடிக்கைகளுக்காக அடித்துத் துரத்தப்பட்டிருப்பதிலிருந்து என்ன தெரிகிறது - இந்தக் கூட்டணி கொள்கைக்கூட்டணியல்ல, பாலியல் கூட்டணி என்றல்லவா!, ஆக இந்திய - இலங்கை இராணுவக் கூட்டு என்பது இந்தியர்களின் அடிப்படை மனித உரிமைகளுக்கும் கூட எதிரானதாக இருப்பதால், அகில இந்திய அளவில் மாணவர்கள், ஜனநாயக அமைப்புகளையும் உங்கள் பின்னால் திரட்டுங்கள்.

இதையெல்லாம் மக்களே செய்ய முடியும். ஆனால், அவர்கள் சரியான தலைமை இல்லாமல் இருக்கிறார்கள். உங்கள் மத்தியிலிருந்து தலைவர்களை உருவாக்குங்கள். உங்கள் போராட்டத்தை சட்டக்கல்லூரி மாணவர்கள் என்ற இடத்திலிருந்து அனைத்து மாணவர்கள் என்று மாற்றுங்கள். உங்களிடமிருக்கும் வேகமும், மக்களிடமிருக்கும் கோபமும் இணைந்து தமிழக வரலாற்றை அடியோடு மாற்றட்டும். ஆள்பலம், பணபலம், அதிகார வெறியை உடைத்து எறியுங்கள். உங்களால் மட்டுமே இது முடியும். 'நாங்கள் தமிழ் மாணவர்கள், தமிழ்நாட்டின் உயிரானவர்கள், இங்கு தமிழினம் அமைதிகொண்டிருந்தால் ஏடுகள் தூக்கி படிப்போம். எங்கள் தமிழர்க்கின்னல் விளைந்தால் எரிமலையாகி வெடிப்போம்' என்ற காசி அனந்தனின் பாடலை ஓர் அறிவாயுதமாக ஏந்துங்கள்.. என் உடலை காவல்துறை அடக்கம் செய்துவிட முயலும். விடாதீர்கள். என் பிணத்தைக் கைப்பற்றி, அதை புதைக்காமல் ஒரு துருப்புச் சீட்டாக வைத்திருந்து போராட்டத்தைக் கூர்மைப்படுத்துங்கள்.

எனக்கு சிகிச்சையோ, போஸ்ட்மார்டமோ செய்யப்போகும் தமிழ்நாடு மருத்துவக் கல்லூரி மாணவர்களே.. உங்கள் கையால் அறுபட நான் புண்ணியம் செய்திருக்க வேண்டும். காரணம், அகில இந்திய அளவில், மருத்துவக் கல்வியில் இட ஒதுக்கீட்டுக்கு எதிராக உயர்சாதி மாணவர்கள் போராடிக்கொண்டிருக்க, தன்னந்தனியாக நின்று, மருத்துவக் கல்வியில் இடஒதுக்கீட்டுக்கு ஆதரவாகப் போராடியவர்களல்லவா நீங்கள்? எனக்கு செய்வதெல்லாம் இருக்கட்டும். நம் சகோதரர்களான ஈழத்தமிழர்களுக்கு உங்கள் பங்குக்கு என்ன செய்யப் போகிறீர்கள்?

தமிழீழம் என்பது தமிழீழத்தின் தேவை மட்டுமே அல்ல, அது தமிழகத்தின் தேவையும் கூட. காரணம், இராமேஸ்வரம் மீனவர்கள். உலகில் ஆடு, மாடுகளைப் பாதுகாப்பதற்குக் கூட சட்டமும், அமைப்புகளும் இருக்கின்றன. இராமேஸ்வரம் தமிழனும், ஈழத்தமிழனும் மாட்டைவிட, ஆட்டைவிடக் கேவலமானவர்களா? எல்லை தாண்டிப் போகும் மீனவர்கள், புலிகள் என்ற சந்தேகத்தின் பேரில் தாக்கப்பட்டு வருவதாக இந்திய மீடியா திட்டமிட்டு பிரச்சாரம் செய்து வருகிறது. இவர்களெல்லாம் செய்தித்தாளே படிப்பதில்லையா? சென்னையின் கடற்கரைகளில் அடிக்கடி தைவான் நாட்டைச் சேர்ந்த மீனவர்கள் வழிதெரியாமல் வந்தவர்கள் என்று கைது செய்யப்படுகிறார்கள். பல ஆயிரக்கணக்கான கிலோமீட்டர்கள் தூரத்திலிருக்கும் தைவான் மீனவன் வழிதவற முடியுமென்றால், வெறும் பன்னிரெண்டு மைல் தூரத்திற்குள் இராமேஸ்வரம் தமிழன் வழிதவறுவது நம்புவது மாதிரியில்லையாமா?

தமிழ்நாட்டில் வாழ்ந்து வரும் வெளிமாநிலங்களைச் சேர்ந்த சகோதர்களே...

உங்கள் சொந்த மாநிலத்தில் கூட இல்லாத நிம்மதியோடும், பாதுகாப்போடும் வாழக்கூடிய மாநிலம் தமிழ்நாடு தான் என்பது உங்களுக்கு அனுபவத்தால் தெரிந்திருக்கும். நாங்கள் இன்று பெரும் இக்கட்டை எதிர்நோக்கியிருக்கிறோம். ஈழத்திலிருக்கும் எங்கள் சகோதரர்கள், இந்தியர் என்னும் நம் பெயரைப் பயன்படுத்திதான் நம் அரசால் கொலை செய்யப்படுகிறார்கள். இந்தப் போராட்டத்தில் நாங்கள் தனித்துவிடப்படுவதை இந்திய அரசு விரும்புகிறது. அப்படி ஆகக்கூடாதென நாங்கள் விரும்புகிறோம். ஆகவே, போராடிக்கொண்டிருக்கும் எங்கள் சகோதரர்களுக்கு உங்கள் ஆதரவும் உள்ளதென மத்திய அரசுக்குத் தெரியப்படுத்துங்கள். அரசுகளில் அங்கம் வகிக்கக்கூடிய உங்கள் தேசிய இனங்களைச் சேர்ந்தவர்களை வற்புறுத்துங்கள். வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருக்கப் போகும் உங்களுடைய அந்த நடவடிக்கை, எம் கரத்தை பலப்படுத்துவதோடு, எதிர்காலத்தில், ஒரு நவநிர்மாண் சேனாவோ, ஸ்ரீராம் சேனாவோ தமிழ்நாட்டில் உருவாகவிருக்கும் ஆபத்தைத் தவிர்க்கும் என்பது என் கருத்து.

தமிழ்நாடு காவல்துறையிலிருக்கும் இளைஞர்களே...

உங்கள் மீது எனக்கு இருக்கும் மதிப்பு கொஞ்சம் நஞ்சமல்ல. காரணம், தமிழுக்காக மற்றவர்கள் என்ன செய்தார்களோ, அலுவலர்களை ஐயா என அழைப்பது போன்ற நடைமுறை ரீதியில் தமிழை வாழ வைத்துக்கொண்டிருப்பவர்கள் நீங்கள்தான். மக்களுக்காகப் பாடுபடவேண்டும், சமூக விரோதிகளை ஒழித்துக்கட்ட வேண்டும் என்பதுபோன்ற உன்னத நோக்கங்களுக்காகத்தான் நீங்கள் காவல்துறையில் இணைந்திருப்பீர்கள் என்று நம்புகிறேன். ஆனால், அதை செய்ய விடுகிறதா ஆளும் வர்க்கம்? உங்களை சிறுசிறு தவறுகள் செய்ய விடுவதன் மூலம் தன்னுடைய பெருந்தவறுகளை மறைத்துக்கொள்ளும் அதிகார வர்க்கம், உங்களை, எந்த மக்களுக்காகப் பாடுபட நீங்கள் விரும்பினீர்களோ, எந்த மக்களுக்காக உயிரையும் கொடுக்கலாம் என்று தீர்மானித்தீர்களோ, அந்த மக்களுக்கெதிராகவே, பயிற்றுவிக்கப்பட்ட அடியாள்களாக மாற்றுகிறது.

டெல்லி திகார் ஜெயிலைப் பாதுகாப்பது தமிழக போலீஸ்தான். இந்தியாவில் பழமையான காவல்துறையான தமிழக காவல்துறை சிறப்பாக செயல்பட்டு வரும் காவல்துறைகளில் ஒன்று. ஆனால் அந்த மதிப்பை உங்களுக்குக் கொடுக்கிறதா இந்திய அரசாங்கம்! மத்திய அமைச்சர் ப.சிதம்பரம் தமிழகம் வந்து திரும்பிப்போகையில், சென்னை விமான நிலையத்தில், அவருக்கான பாதுகாப்பை வழங்க அனுமதிக்க மறுத்திருக்கிறார்கள் மத்திய காவல் அதிகாரிகள். ஏனென்று கேட்டதற்கு, ராஜீவ் காந்தியை நீங்கள் பாதுகாத்த லட்சணம் தான் தெரியுமே என்று கிண்டல் செய்திருக்கிறார்கள். ராஜீவ்காந்தியைத் தமிழக காவல்துறையால் காப்பாற்ற முடியவில்லை என்பது எவ்வளவு உண்மையோ, அதே அளவுக்கு உண்மை, ராஜீவோடு இறந்தவர்களில் பலர் அப்பாவி போலீஸ்காரர்கள் என்பது. உங்கள் அர்ப்பணிப்புணர்வு கேள்விக்காப்பாற்பட்டது. ஆனால் மேற்படி வெண்ணெய் வெட்டி வீரரர்கள் - அதுதான், இந்திய உளவுத்துறை - ராஜீவின் உயிருக்கு ஆபத்து இருக்கிறது என்ற தகவலை அறிந்தபோதும் மெத்தனமாக இருந்தது என்பது பின்னர் அம்பலமானதல்லவா...

இதுவரை காலமும் நீங்கள் அப்பாவி மக்களுக்கெதிராக இருந்தாலும் தமிழகத்தின் பெருமைகளில் ஒன்றாகத்தான் இருக்கிறீர்கள். வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இந்தத் தருணத்தில், நீங்கள் மக்கள் பக்கம் இருந்தால் மட்டுமே மக்களிடம் இழந்திருக்கிற பெருமையை மீட்டெடுக்க முடியும். ஒருமுறை சக தமிழர்களுக்காக அர்ப்பணித்துப் பாருங்கள். மக்கள் உங்களை தங்கத்தட்டில் வைத்து தாங்குவார்கள். தமிழனின் நன்றி உணர்ச்சி அளவிடற்கரியது. தன்னுடைய சொந்தக்காசை வைத்து அணை கட்டிக்கொடுத்தான் என்பதற்காகவே அவனுக்கு கோயில் கட்டி, தன் பிள்ளைகளுக்கு அவன் பெயரை வைத்துக் கொண்டாடிக்கொண்டிருக்கிறான் முல்லையாற்றின் மதுரை மாவட்டத்தமிழன். நீங்கள் செய்ய வேண்டியதெல்லாம், கொந்தளிக்கப் போகும் தமிழகத்தில், மத்திய அரசு அதிகாரிகளுக்கு ஒத்துழைக்க மறுப்பது, ரா, சி.பி.ஐ போன்ற அமைப்புகளைச் சேர்ந்தவர்களை உள்ளூர் மக்களுக்கு அடையாளம் காட்டுவதும்தான். இதை மட்டுமாவது செய்யுங்கள். மற்றதை மக்கள் பார்த்துக்கொள்வார்கள்.

களத்தில் நிற்கும் தமிழீழ மக்களே, விடுதைலைப்புலிகளே...

அனைத்துக்கண்களும் இப்போது முல்லைத்தீவை நோக்கி. தாய்த்தமிழகம் உணர்வுப்பூர்வமாக உங்கள் பக்கம்தான் நிற்கிறது. வேறு ஏதாவது செய்ய வேண்டும் எனவும் விரும்புகிறது. ஆனால் என்ன செய்வது உங்களுக்கு அமைந்தது போன்ற உன்னத தலைவன் எங்களுக்கில்லையே... ஆனால், நம்பிக்கையை மட்டும் கைவிடாதீர்கள். இதுபோன்ற கையறுகாலங்கள்தான், கைவிடப்பட்ட நிலைமைக் காலங்கள்தான் சிறந்த மக்கள் தலைவனைக் கண்டுபிடித்திருக்கின்றன. தமிழகத்திலிருந்து அப்படி ஒருவர் இந்தக் காலத்தில் உருவாகலாம். அதுவரை, புலிகளின் கரங்களை பலப்படுத்துங்கள். 1965ல் நடந்த இந்தி எதிர்ப்புப் போரை சில சுயநலமிகளின் கையில் ஒப்படைத்ததால்தான் தமிழக வரலாறு கற்காலத்திற்கு இழுபட்டுள்ளது. அந்தத் தவறை நீங்கள் செய்து விடாதீர்கள்.

அன்பிற்குரிய சர்வதேச சமூகமே, நம்பிக்கைக்குரிய ஒபாமாவே,

உங்கள் மீது எங்களுக்கு இன்னும் நம்பிக்கை இருக்கிறது. ஆனால், இறையான்மை கொண்ட ஒரு குடியரசு தம் குடிமகனை இனஒதுக்கல் மூலமாக கொடுமைப்படுத்தாது என்பதற்கு எந்த உத்தரவாதமும் கிடையாது. வசதிக்காக அமெரிக்காவின் கடந்த காலத்தையே எடுத்துக்காட்டாக சொல்லலாம். உலகப்புகழ் பெற்ற குத்துச்சண்டை மாவீரன் முகமதலி சொன்னானே, என் சருமத்திலிருக்கும் கொஞ்ச வெண்மையும் கற்பழிப்பின் மூலமாகவே வந்திருக்குமென்று... நீங்கள் அமைதியாக இருக்கும் வரை இந்தியா வாயே திறக்காது. ஒட்டுமொத்த தமிழர்களும் அழிக்கப்பட்ட பிறகு வேண்டுமானால் அது நடக்கும். அதுவரை, இந்தியாவின் வாயைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கப் போகிறீர்களா? வன்னியில், விடுதலைப்புலிகளுக்கு எதிரான போர்தான் நடக்கிறது என்கிறார்கள். புலிகள் மக்களைக் கேடயமாகப் பயன்படுத்துகிறார்கள் என்கிறார்கள். அப்படியானால் அரசு சொன்ன பகுதிக்கு வந்த மக்களை ஏன் கொலை செய்தார்கள்? இது ஒன்று போதுமே, தமிழ்மக்கள் விடுதலைப்புலிகளைச் சார்ந்து நின்றாலும் சரி, இலங்கை அரசைச் சார்ந்து நின்றாலும் சரி, தமிழர்கள் என்ற காரணத்திற்காகவே அவர்கள் கொல்லப்படுகிறார்கள் என்பதற்கு. இது இனப்படுகொலை இல்லையா?

இந்தியா, பாகிஸ்தான், சீனா ஆயுதம் கொடுத்தும், ஜப்பான் பணம் கொடுத்தும், கூடுதலாக, இந்தியா நாட்டாமை செய்தும் தமிழர்களைக் கொல்கின்றனரென்றால், நீங்கள் உங்கள் மெளனத்தின் மூலமாகவும், பாராமுகத்தின் மூலமாகவும் அதே கொலையைத்தான் செய்துகொண்டிருக்கிறீர்கள் என்பதை ஏன் உணரவில்லை? ஆயுதம் தாங்கி போராடுவதால் மட்டுமே யாரும் தீவிரவாதியாகிட மாட்டார்கள். அறத்திற்கே அன்பு சார்பென்ப அறியார் மறத்திற்கும் அஃதே துணை என்று பாடியுள்ளான் எங்கள் திருவள்ளுவர்.

புலிகள் ஆயுதங்களைக் கீழே போட வேண்டும் என்கிறார் ஜெயலலிதா - என்னவோ பிரச்சினையே புலிகள் ஆயுதம் எடுத்ததால்தான் வந்தது என்பதைப் போல.. உண்மையில், புலிகள் தமிழீழ இன அழிப்பிலிருந்து உருவாகி வந்தவர்களே தவிர, காரணகர்த்தாக்கள் அல்லர்(they are not the reason: just an outcome)

இந்திய அரசு இந்தப் பிரச்சினையில் ஈடுபட்டிருப்பது வெளிப்படையாகாத வரை, இலங்கைப் பிரச்சினை உள்நாட்டுப் பிரச்சினை, அதில் தலையிட முடியாது என்றது. பிறகு சீனா, பாகிஸ்தான் அமெரிக்கா போன்ற நாடுகள் இலங்கையில் ஆதிக்கம் பெறுவதைத் தடுப்பதற்காக செய்வதாகச் சொன்னது. நாடாளுமன்றத்தில் தாக்குதல் நடத்தியது, மும்பை தொடர்வெடிகுண்டுகள், பிறகு அண்மையில் நடந்த தாக்குதல் எனப் பலவாறாக இந்திய மக்களைக் கொன்று குவித்த பாகிஸ்தானோடு இணைந்து கொண்டு தமிழர்களைக் கொன்று குவிக்கிறது. அப்படியானால், பாகிஸ்தானின் இந்தியா மீதான பயங்கரவாதமென்பது இந்தியா-பாகிஸ்தான் இருதரப்பு அதிகார வர்க்கங்களும் தங்கள் மக்களைச் சுரண்ட பரஸ்பர புரிதலுடன் உருவாக்கிக் கொண்ட ஒன்று என்ற எம் சந்தேகம் ஒருபக்கம் இருக்க, இப்போது, விடுதலைப்புலிகள் தீவிரவாதிகள் அதனால்தான் சண்டை என்கிறது. ராஜீவ் காந்தியைக் கொன்றார்கள் என்கிறது. ராஜீவ்காந்தி ஒரு கவுன்சிலரோ, மாவட்டச் செயலாளரோ அல்ல. அவரை ஏற்கனவே ஒருமுறை கொலை செய்யும் முயற்சி இலங்கையில் நடைபெற்றிருந்த போதும் அந்தக் கொலைகாரன் விசாரிக்கப்படவில்லை. ராஜீவ்காந்தியைக் கொல்ல முயன்ற அந்த சிங்கள வீரன் ஆகியோரையும் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்களாக இணைத்துக்கொண்டு மறுபடியும் விசாரிக்கப்பட வேண்டும் என்பது என் கோரிக்கைகளில் ஒன்று. ராஜீவ் மீது புலிகளுக்கு வருத்தம் இருந்திருக்கலாமே தவிர, கோபம் இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. காரணம், ராஜீவ் இந்திராவின் புதல்வர். இந்திரா, தமிழீழத்தின் சிறுதெய்வங்களில் எம்.ஜி.ஆருக்குப் பக்கத்திலிருப்பவர்.

இந்தியா சொல்லும் காரணங்கள் அடிக்கடி மாறுவதிலிருந்தே இந்தியா நியாயத்திற்குப் புறம்பாகத்தான் இந்தப் போரில் ஈடுபட்டிருப்பது அம்பலமாகி இருக்கிறது. இப்படிப்பட்ட ஒரு சூழலில் நீங்கள் ஏன் நேரடியாகத் தலையிடக்கூடாது? புலிகள் போர்நிறுத்தத்தைப் பயன்படுத்தி ஆயுதம் குவிக்கிறார்கள் என்றது இலங்கை. சந்திரிகாவோ, ரணிலோ, மகிந்தாவோ கடந்த காலங்களில் ஒரு கடவுளாக அல்ல, மனிதர்களாகக்கூட நடந்துகொண்டதில்லை. இவர்கள் ஒரு நிர்பந்தத்தின் பெயரில் போர் நிறுத்தத்திற்கு ஒப்புக்கொண்டுவிட்டார்கள் என்பதால் மட்டுமே போராளிகள் ஆயுதங்களை ஒப்படைத்துவிட வேண்டும், புனரமைப்புப் பணிகளில் ஈடுபடக்கூடாது என்று எதிர்பார்ப்பது என்னவகை நியாயம்? தாங்கள் நேர்மையாக நடந்துகொள்வோம் என்ற நம்பிக்கையை உண்டாக்குவது மூலமாக மட்டுமே போராளிகளை-ஆயுதத்தைக் கீழே வைக்கச் செய்ய முடியும். கடந்த கால அரசுகள் எவையும் அப்படி செயல்படவில்லை. உதாரணம் ரணில்- கருணா. ஆனால், புலிகள் போர்நிறுத்தத்தைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு செய்தது ஆயுதம் வாங்கியது மட்டுமல்ல, - அது காலாகாலமாக நடப்பதுதானே- ஓர் அரசு நிர்வாகத்தையே உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். சர்வதேசத்தின் கண்களில் இது தீவிரவாதமா?

அப்பாவித் தமிழர்களைக் காப்பதற்காகத்தான் போரிடுவதாக பசப்புகிறது இந்தியா. ஆயுத தளவாடங்களும், உளவு விமானங்களும்தான் இலங்கை போகின்றனவே தவிர, இந்தியாவால் அனுப்பப்பட்ட ஒரு பாராசெட்டமால் மாத்திரையைக் காட்டச் சொல்லுங்கள் பார்க்கலாம். இந்த லட்சணத்தில், தமிழீழ மக்களுக்கான வசதிகளை இலங்கை அரசு செய்யுமாம். அதற்கு இந்தியா உதவுமாம்... வேலிக்கு ஓணான் சாட்சி! இப்போது சர்வதேச செஞ்சுலுவைச் சங்கத்தின் ஆம்புலன்ஸ்களைத் தாக்கினார்களே, அவர்களும் விடுதலைப்புலிகளா? ப்ரான்சின் 17 மனித உரிமையாளர்களைக் கொலை செய்தார்களே, அவர்களும் விடுதலைப்புலிகளா? சீனாவின் டாங்கிகள், இந்தியாவின் உளவு விமானங்கள், பாகிஸ்தானின் ஆர்டிலரிகள் மட்டுமல்ல... இப்போது எம்மக்களைக் கொலைசெய்து வருவது சர்வதேச சமூகத்தின் மெளனமும்தான் என்பதை எப்போது உணர்வீர்கள்-நியாயத்தின்பால் பெருவிருப்பு கொண்ட ஒரு மக்கள் சமூகம் பூமியிலிருந்து முற்றாகத் துடைத்தழிக்கப்பட்ட பிறகா?

அபாரிஜின்கள், மாயா, இன்கா வரிசையில் நாங்களும் சேர்க்கப்படுவது உங்கள் நோக்கமென்றால், எங்கள் பழங்கதைகள் ஒன்றின்படி ஒவ்வொருநாளும் ஏதேனும் ஒரு வீட்டிலிருந்து ஒருவர் வந்து உங்கள் முன்னால் தற்கொலை செய்து கொள்கிறோம்... எங்கள் சகோதரிகளையும், குழந்தைகளையும் விட்டுவிடச் சொல்லுங்கள். தாங்க முடியவில்லை. அவர்களெல்லாம் மனமார சிரிப்பதை ஒருநாள் பார்ப்போம் என்ற நம்பிக்கையில்தான் நாங்கள் போராடிக் கொண்டிருப்பதே. ஒரு பேச்சுக்கு ஒத்துக்கொள்வதென்றாலும்கூட, விடுதலைப்புலிகள் தண்டிக்கப்பட வேண்டியவர்கள் என்றாலும் அப்படி ஒரு தண்டனையை வழங்கும் யோக்கியதை இந்தியாவுக்கோ, இலங்கைக்கோ கிடையாது.

காலம் கடந்து வழங்கப்படும் நீதி அநீதியைவிடக் கொடுமையானது.

- எனது பதினான்கு அம்சக் கோரிக்கைகள்-


1. இந்தியா உடனடியாக தமிழீழத்தின் பகுதிகளிலிருந்து தன் துருப்புகளைத் திரும்பப் பெற்றுக்கொள்வதோடு, மேற்கொண்டு செயற்கைக்கோள் உதவிகள், ராடார் போன்ற உதவிகளைச் செய்யக்கூடாதென்று சர்வதேச சமூகத்தால் கண்டிக்கப்பட வேண்டும். இலங்கையோடு இந்தியா அரசு நடத்தும் முக்கியத்துவமற்ற பேச்சுப்பரிமாற்றங்கள்கூட சர்வதேச சமூகம் மூலமாகவே நடக்க வேண்டும். தமிழக மக்களிடமும், உலகெங்கும் பரந்து வாழும் தமிழீழத்தாரிடமும் இந்தியா பகிரங்க மன்னிப்பு கோர வேண்டும்.

2. ஐநா பொதுச்செயலாளரான பான் கி மூன், தொடர்ந்து தன் தாயகமான சீனாவிற்கு ஆதரவான நிலைப்பாட்டிலிருந்து, ஒருதலைப்பட்சமாக செயல்பட்டு வருவதால், ஈழம் தொடர்பான முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் அவருக்கு வழங்கப்படக்கூடாது.

3. இலங்கை அரசால் எந்தெந்த நாடுகளிடமெல்லாம் கோரப்பட்டு புலிகள்மீது தடை விதிக்கப்பட்டதோ அந்தந்த நாடுகளில் புலிகள் மீதான தடை நீக்கப்பட்டு, தடை செய்யப்பட்ட அமைப்பின் உறுப்பினர் என்ற குற்றத்திற்காக சிறையிலிருக்கும் அதன் உறுப்பினர்கள் எவ்வித நிபந்தனையுமற்று உடனடியாக விடுதலை செய்யப்பட வேண்டும்.

4. புலிகளின் உறுப்பினர்கள் மீதான பாஸ்போர்ட் தொடர்பான குற்றங்கள் மன்னிக்கப்பட்டு, அவர்கள் விடுதலை செய்யப்பட வேண்டும்.

5. புலிகளோடு தொடர்புடையது என்னும் குற்றச்சாட்டின் பேரில் தடை செய்யப்பட்ட தொழில் நிறுவனங்களின் உரிமம் மீண்டும் அளிக்கப்படுவதோடு, தக்க நட்ட ஈடும் வழங்கப்பட வேண்டும்.

6. ராஜீவ்காந்தி கொலை வழக்கு இண்டர்போலால் விசாரிக்கப்பட்டு, உண்மையான குற்றவாளிகள் இனம்காணப்பட வேண்டும்.

7. பிரணாப் முகர்ஜி, கோத்தபாய ராஜபக்க்ஷே, சந்திரிகா, உதயணகார, கேகலிய ரம்புக்வெல, பசில்ராஜப்க்ஷ மகிந்த, பொன்சேகா போன்றோர் நார்கோ அனிலிசிஸ் சோதனைக்குட்பட வேண்டும்.

8. அமைக்கப்படபோகிற தமிழீழத்தை அங்கீகரிக்கிற உரிமையை மட்டுமே சர்வதேசம் மேற்கொள்ளலாமே தவிர, அது யாரின் தலைமையில் அமையவேண்டும என்பதை தமிழின மக்கள் தான் முடிவுசெய்வார்கள்

9. புலிகள் கை பலவீனமான நேரத்தில், மலையக மக்கள் மீது நடந்த வன்தாக்குதல், எதிர்காலத்தில் அப்பகுதிகளில் மீண்டும் ஒரு பாரிய இன அழிவு ஏற்படுத்தப்படுமோ என்ற அச்சத்தை ஏற்படுத்தியிருப்பதால், மலையக மக்கள் தமிழீழத்தோடு இணைய விரும்புகிறார்களா என்பதை வாக்கெடுப்பு மூலம் அறிந்து அதன்படி செயல்பட வேண்டும் இந்த விசயத்தில் மலையக மக்களின் முடிவே இறுதியானது.

10. சென்னையில், குடிபோதையில் அப்பாவித் தமிழர்கள் மீது துப்பாக்கிப் பிரயோகம் செய்து, நீதிமன்றத்தால் தண்டிக்கப்பட்ட டக்ளஸ் தேவானந்தாவின் தண்டனைக்காலம் பூர்த்தியாகும் காலத்திற்குள் இலங்கைக்குத் தப்பிச்சென்று விட்டதால், அவர் கைது செய்யப்பட்டு, தமிழக போலிசார் வசம் ஒப்படைக்கப்பட வேண்டும்.

11. பத்திரிகையாளரான லசந்தவின் கொலைக்குக் காரணமான அனைவரும் தண்டிக்கப்பட வேண்டும்.

12. தமிழ்நாட்டில் தஞ்சம் புகுந்திருக்கும் சிங்கள பத்திரிகையாளர்களுக்கு தகுந்த பாதுகாப்பு வழங்கப்பட வேண்டும்.

13. தமிழ்நாட்டிற்கு அகதிகளோடு அகதியாக வந்த சிங்களத்தம்பதியர் மீதான பாஸ்போர்ட் குற்றச்சாட்டு நீக்கப்பட்டு, அவர்களும் அகதிகளாக அங்கீகரிக்கப்பட வேண்டும்.

14. சுட்டுக் கொலை செய்யப்பட்ட தமிழக மீனவர்களின் குடும்பங்களுக்கான வாழ்வாதரங்கள் உறுதி செய்யப்பட வேண்டும்.

என்றும் அன்புடன்,
அநீதிகளுக்கெதிரான உங்கள் சகோதரன்,
கு.முத்துக்குமார், கொளத்தூர், சென்னை-99