Friday, May 22, 2009

ஃபர்ஸ்ட் மார்க்

- செல்லமுத்து குப்புசாமி

வெற்றி என்பது என்ன? என்ற தலைப்பில் 18-மே-2009 உயிரோசைக்கு எழுதியது.

*****

இதை நான் சொல்லியே தீர வேண்டும். வெறும் முப்பது வீடுகளைக் கொண்ட சின்னஞ்சிறு கிராமம் எங்களுடையது. தேர்தல் பிரச்சாரத்துக்குக் கூட வேட்பாளர்கள் யாரும் வர வேண்டிய அவசியம் இல்லாமல் ஒதுக்கப்பட்ட ஒரு சிற்றூர்.

அப்படிப்பட்ட கிராமம்தான் பன்னிரண்டாம் வகுப்பு பொதுத்தேர்வில் 1175 மதிப்பெண்களை எடுத்து திருப்பூர் மாவட்டத்தில் முதலிடம் பெற்ற மாணவியை (மாநில முதல் மதிப்பெண் 1183) உற்பத்தி செய்திருக்கிறது. சரியாக 10 ஆண்டுகளுக்கு முன் இதே மாதிரி மாவட்ட முதலிடம் பெற்ற மாணவியை எங்களூர் கொண்டிருந்தது. இருவரும் சகோதரிகள்.

இந்த நேரத்தில் இன்னொரு விஷயமும் என் நினைவுக்கு வருகிறது. கோவை மாநகரம் அடக்க முடியாத வியப்பை எனக்களித்த சமயம் அது. பத்தாம் வகுப்பு முடித்துவிட்டு மேல் நிலைப் பள்ளிப் படிப்புக்குக் கோவையில் சேர்ந்திருந்தேன். என்னை விடக் கூடுதல் மதிப்பெண் வாங்கிய நிறைய பேர் 11 ஆம் வகுப்பில் நுழைந்தனர்.

அதில் ஒருவன், பத்தாவதில் ஐநூறுக்கு 465 மதிப்பெண் பெற்றிருந்தான். வெகு விரைவில் பதினொன்றாவது காலாண்டுத் தேர்வு நடந்தது. அதில் 1,200 க்கு 464 மதிப்பெண் மட்டுமே அவனால் எடுக்க முடிந்தது. தேர்வில் பெறும் மதிப்பெண் மட்டுமே ஒருவனின் அறிவை அளவிடும் துல்லியமான கருவியல்ல எனப் புரிந்துகொள்ள அது எனக்குப் போதுமானதாக இருந்தது.

மாநில முதலிடம், இரண்டாம் இடம் வாங்கும் மாணவர்கள் பேப்பருக்கு போஸ் கொடுத்து, தொலைக் காட்சிக்குப் பேட்டி கொடுத்து பிரபலம் ஆகிறார்கள். அதன் பிறகு என்ன ஆகிறார்கள்? சமுதாயத்தில் இவர்களால் ஏற்படும் மாற்றங்கள் யாவை? யாருக்குமே விடை தெரியாத கேள்விகள் இவை.

அவர்களது கிரகித்துக் கொள்ளும் ஆற்றலும், உழைப்பும் நிச்சயம் பாராட்டுக்கு உரியது. அதற்கு இணையான அளவு பரிதாபமும் அவர்கள் மீது எனக்கு எழுவதுண்டு. அன்னம், தண்ணீர் பாராமல் வருடம் முழுவதும் கண் விழித்துப் படித்து எண்ணற்ற மதிப்பெண் வாங்கும் நபர்கள் மீது எனக்கு மரியாதை உண்டு. அதற்காக அவர்கள் கொடுக்கும் விலை குறித்து கரிசனமும் உண்டு.

தவளையின் குறுக்கு வெட்டுத் தோற்றத்தைப் படம் வரைந்து பாகங்களை விளக்கு - என்ற கேள்வியிலிருந்தே எனக்கு பயாலஜி மீது பயம். பன்னிரண்டாம் வகுப்பு உயிரியல் தேர்வுக்கு முந்தைய நாள் தூர்தர்ஷனில் ‘தூறல் நின்னு போச்சு’ படம் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

ஒரு வேடிக்கை என்னவென்றால் நான் சேர்ந்த அதே கல்லூரியில், அதே துறையில்தான் என்னை விட 100 மதிப்பெண் கூடுதலாக எடுத்த எங்கள் பள்ளியின் முதல் மாணவன் அந்தோணி சேர்ந்தான்.

எங்களுக்கு முந்தைய வருடம் பள்ளியின் முதல் மதிப்பெண் பெற்ற மாணவனும்கூட அப்படித்தான். நினைத்த கல்லூரி கிடைக்காமல் ஒரு வருடம் கடத்தி எங்களோடு சேர்ந்தார் (ர் - ஒரு வருடம் சீனியர் அல்லவா).

கல்லூரி மூன்றாம் ஆண்டு படித்துக்கொண்டிருந்த சமயம். நள்ளிரவு நேரத்தில் ஒரு நாள் அந்தோணி கோவை அஞ்சுமுக்குப்பகுதி அருகே சுற்றிக்கொண்டிருந்த போது போலீஸ் அவனை லத்தியால் அடித்திருக்கிறது. அன்றே முடிவு செய்துவிட்டான், இனி மேல் போலீஸ் கை வைக்க முடியாத பணிக்குச் செல்ல வேண்டுமென்று. அதன் காரணமாகவே பிரபலமான மென்பொருள் நிறுவனம் ஒன்றில் வேலை கிடைத்தும்கூட அதை மறுத்துவிட்டான்.

இப்போது விமானப் படையின் தொழில்நுட்பப் பிரிவில் வேலை செய்து வருகிறான். சம்பளம் குறைவுதான். அவன் சம்பாதித்ததும் குறைவுதான். எனினும் கோயம்புத்தூரில் எந்த போலீஸ்காரரும் அந்தோணி மேல் இனி கை வைக்க முடியாது.

இந்தக் கதையை ஏன் சொல்ல வேண்டியிருக்கிறதென்றால், வேலைக்காகப் படிப்பதற்கும், விருப்பப்பட்டுப் படிப்பதற்கும் உள்ள வேறுபாடு நம்மில் பல பேருக்குப் புரியவில்லை என்பதால்தான். நமக்குப் பிடிக்கிறதோ இல்லையோ வேலைக்காக மட்டுமே படித்தாக வேண்டிய சமூக மற்றும் பொருளாதாரச் சூழலில் நாம் வசிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

முதலிடம் வாங்கும் மாணவர்களில் எதிர்காலம் சமூகத்தின் வாழ்க்கைத் தரத்தை முன்னேற்றும் என்பதற்கு எவ்வித உத்திரவாதமும் இல்லை. அவர்களில் எத்தனை பேர் சுயமாகத் தொழில் தொடங்கி வேலை வாய்ப்புகளை உருவாக்குவார்கள் என்று தெரியவில்லை.

நாட்டின் முதன்மையான வழக்கறிஞர், கணித வல்லுனர், விஞ்ஞானி, சிந்தனையாளர், பொருளாதார மேதை, மருத்துவ நிபுணர், தொழிலதிபர், பத்திரிகையாளர், எழுத்தாளர், தத்துவ மேதை முதலிய கிரீடங்களை எத்தனை முதல் மாணவர்கள் அணிவார்கள் என்று தெரியவில்லை. அதிகபட்சமாக அவர்கள் அமெரிக்கா செல்லக் கூடும்.

ஏட்டுக் கல்வியையும், தேர்வு மதிப்பெண்ணையும் கடந்து ஒரு மனிதனை அளவிட வேண்டிய அவசியம் இருக்கிறது. அதுவே அவனது வெற்றி தோல்விகளை நிர்ணயிக்கும். உதாரணத்துக்கு ‘நீயா நானா’ நிகழ்ச்சி ஒன்று.

கல்லூரி ஆசிரியர்கள் அதில் பங்கெடுத்தனர். நீங்கள் என்ன மாதிரியான புத்தகம் வாசிக்கிறீர்கள், கடைசியாக என்ன தலையங்கம் வாசித்தீர்கள் என்று நிகழ்ச்சித் தொகுப்பாளர் கேட்டதற்கு அதிர்ச்சியளிக்கும் பதிலே கிட்டியது. அவர்கள் வாசித்ததாகச் சொன்னதெல்லாம் எம்.எஸ்.உதயமூர்த்தி ரீதியிலான சுய முன்னேற்ற நூல்கள். அவற்றையெல்லாம் தான் எட்டாம் வகுப்பிலேயே வாசித்துவிட்டதாக கோபிநாத் கூறினார்.

பத்தாண்டுகளுக்கு முன்பு மாவட்ட முதலிடம் பெற்ற மாணவி இன்று பத்தோடு பதினொன்றாக சிறுசேரியில் வேலை செய்கிறார். இது ஒரு வகை. பொறியியலும் கிடைக்காமல், மருத்துவமும் கிடைக்காமல் கோவை வேளாண்மைக் கல்லூரியில் இணைந்த என் பள்ளிப் பருவத் தோழர் இன்னொரு வகை. இளங்கலை வேளாண்மை அறிவியலுக்குப் பிறகு MSC, Phd .. இப்போது வட மாநிலம் ஒன்றில் மாவட்ட ஆட்சியர்.

நல்ல மதிப்பெண், நல்ல கல்லூரி, முதல் வகுப்பில் தேர்ச்சி பெற்றுப் பட்டம்.... இது முடிந்தால் வாழ்வில் செட்டில் ஆகிவிட்டதாகச் சிலர் (குறிப்பாக பெற்றோர்) கருதுகிறார்கள். ஆனால் உள்ளபடியே சொன்னால் நல்ல மதிப்பெண் என்பது ஒரு திறவுகோல் மட்டுமே. பொருளாதார ரீதியான தோல்வியையும், வேலையின்மையையும் அது தவிர்க்கும். ஆனால் மறுபடியும் செய்தித்தாளில் போட்டோ வருமளவு வெற்றியை நிச்சயப்படுத்தும் என்று சொல்வதற்கில்லை.

Thursday, May 14, 2009

போருக்குப் பிந்தைய அரசியல் தீர்வு

- செல்லமுத்து குப்புசாமி

ஈழப் போராட்டம் குறித்த என் நிலைப்பாடு, சில விளக்கங்கள் என்ற தலைப்பில் தமிழ் சசி எழுதிய பதிவிற்கான எதிர்வினை.

அன்புள்ள சசி,

ஈழ மக்களின் சுய நிர்ணயப் போராட்டம் தோல்வியின் விளிம்பை எட்டியதற்கு கிட்டத்தட்ட நாம் அனைவருமே பொறுப்பேற்க வேண்டும். அந்த மக்களின் உரிமைகளை, அவர்தம் அரசியல் அபிலாசைகளை உலகின் பிற பகுதியினருக்கு (தமிழ் நாட்டிலேயே கூட சிறு விழுக்காட்டினருக்குத்தான் அதன் பின்னணி தெரியும்) விளக்கிச் சொல்லத் தவறியிருக்கிறோம்.

புலி ஆதரவு அல்லது எதிர்ப்பு என்ற நிலைகளைக் கடந்து மானுடம் சார்ந்து அங்கே அரங்கேறும் அவலத்தின் ஆழத்தை அணுகாமல் போயிருக்கிறோம். இந்திய ஊடக மற்றும் ராஜதந்திர பலத்தினால் சுய நிர்ணயப் போராட்டம் நசுக்கப்பட்டுவிட்டது என்றாலும், சர்வதேச சமுதாயத்தின் அங்கீகாரத்தைப் பெற நாம் எந்த அளவு (இடைவிடாமல்) பிரயத்தனப்பட்டோம் என்பதும் ஒதுக்க முடியாத கேள்வி.

இந்தியாவின் ஆதரவு இல்லாமல் ஈழத் தமிழர்களுக்கு தனி நாடு பெற்று விடலாம் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு என்றுமே இருந்ததில்லை. அது ஒரு போதும் நடக்கப் போவதில்லை. இராஜூவ் காந்தியின் மரணம் நிகழாமல் போயிருந்தாலும் இந்தியாவின் நிலை மாறியிருக்காது.

அதே போல போரை நிறுத்தவே துப்பில்லாத சர்வதேச சமுதாயம் ஒருங்கிணைந்த இலங்கைக்குள் சம உரிமையோடு வாழும் அரசியல் தீர்வை உருவாக்கும் என்றெல்லாம் என்னால் நம்ப முடியவில்லை. We are helpless, as you said.

இலங்கை அரசை பல முறை பேச்சுவார்த்தைக்கு இழுத்து வந்தது புலிகளின் இராணுவ பலம்தான் என்றாலும், உரிமைப் போர் வெல்வதற்கு இராணுவ பலம் மட்டுமே போதாது. (அதற்காக அகிம்சைப் போராட்டம் சிங்கள எஜமானர்களை பேச்சு மேசையில் இழுத்து அமர வைக்கும் என்றல்ல) கூடவே ராஜதந்திர பலமும் முக்கியம். எனக்கென்னவோ பாலசிங்கத்தின் மறைவு சமாதானத் தீர்வின் மரணமாகவும் கருதப்பட வேண்டிய ஒன்று எனப் படுகிறது. ஒரு சில தனி நபர்களை முன்னிலைப்படுத்திய, அவர்களை மட்டுமே நம்பிய அமைப்புகளின் கதி இவ்வாறே முடிகிறது.

புலம் பெயர்ந்த தமிழர்களை விடுத்து, இன்றைக்கு ஈழத்தில் பிறந்து வளர்ந்து, இன்னமும் உயிரோடிருக்கும் இளம் தலைமுறையினரில் பாலசிங்கம் போல கல்வி மற்றும் அரசியல் அறிவு நிறைந்தோர் எத்தனை பேர் உள்ளனர் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.

புலிகள் முற்றிலுமாக ஒழிக்கப்படும் நிலையில் (இதன் சாத்தியம் குறித்து சிலர் கவலைப்படலாம்) தமிழர்களுக்கு பிராந்திய அதிகாரமும், ராஜீவ் காந்தி கையெழுத்திட்ட ஒப்பந்தம் என்று காங்கிரஸ்காரர்கள் சொல்வது போல வடக்கு-கிழக்கு பகுதிகளை இணைத்து தமிழ் மாநிலம் அமைப்பதற்கும் இலங்கை அரசு இறங்கி வராது. வடக்கு தேவானந்தாவுக்கும், கிழக்கு பிள்ளையானுக்கும் என்பது கூட கனவே. மட்டக்களப்பு ஒருவருக்கு, அம்பாறை ஒருவருக்கு, யாழ்ப்பாணம் ஒருவருக்கு, மன்னார் ஒருவருக்கு என தமிழர் தாயகம் ஐந்தாறாகப் பிரிக்கப்பட்டாலும் ஆச்சரியப்பட முடியாது.

இறுதிப் போர் முடிந்த பிறகு கை, கால் இழந்திருக்கும் இனம் முறையான கல்வி பெற்று தமது குரலை மேலெடுக்கவே 20-30 ஆண்டுகள் ஆகும். தமிழ் தேசிய சிந்தனை அப்போது பலம் பெறலாம். ஒரு வேளை சமஷ்டி/கூட்டாட்சித் தீர்வு என்பது அப்போது நடக்கலாம். அதுவும் முற்போக்கான சிங்கள அரசியல் தலைமை அமைந்தால் மட்டுமே அது நடக்கும்.

ஆனால் அதையெல்லாம் விட, அவர்கள் உயிரோடு இருக்க வேண்டும். அதுதான் முக்கியம்.

Tuesday, May 12, 2009

இன்னொரு பா.ம.க - கொங்கு நாடு மு.பே

- செல்லமுத்து குப்புசாமி

உலகம் தட்டையாகவும் இல்லை. ஒன்றுபட்டும் இல்லை. இந்தியர் அனைவரும் ஒரே இனம் என்ற கற்பிதம் நாளுக்கு நாள் மங்கிக்கொண்டே வருவதாகப் படுகிறது.

காமராஜரோ, மூப்பனாரோ இன்றைக்கு உயிரோரு இருந்திருந்தால் இலங்கைப் போரை நடத்துவதற்கு சோனியாவை அனுமதித்திருக்க மாட்டார்கள் என்று ஒரு பத்திரிக்கையாளர் சில தினங்களுக்கு முன்னர் தெரிவித்திருந்தார். அந்தத் திராணி சிதம்பரம், தங்கபாலு ஆகியோருக்கு இருக்கப் போவதில்லை. ஆனால் பிரச்சினை அதுவல்ல.

பல்வேறு இன மற்றும் மொழியினரைத் தன்னகத்தே கொண்டிருக்கும் இந்தியாவைப் போன்ற ஒரு தேசத்தில் கருத்து முரண்பாடுகளை, மாற்றுச் சிந்தனைகளை உள்வாங்கிச் செயல்படும் தேசியத் தலைமை இல்லாமல் போனதே இதற்கெல்லாம் காரணம் என்று சொல்ல முடியும்.

காங்கிரஸ் பேரியக்கம் அங்கங்கே உடைந்தும், சிதைந்தும் பல்வேறு பிராந்திய மக்களின் நலன்களை, அவர்தம் பிரச்சினைகளை முன்னிறுத்திப் பேசுவதாக அமைந்தது. சரத் பவார், மூப்பனார் எல்லாம் ஒரு வகை என்றால் நெடுமாறன், தமிழருவி மணியன் போன்றோர் இன்னொரு ரகம்.

மக்கள் பிரதிநிதிகள் என்று தேர்ந்தெடுக்கபடுவோர் எந்த மக்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறார்களோ அந்த மக்களின் பிரச்சினைகளைப் பற்றிப் பேசும் யோக்கியதை அற்றவர்களாக ஆக்கப்பட்டதில் (இந்திரா காலம் தொடங்கி) காங்கிரஸ் பேராயக் கட்சி மேலிடத்திற்கு முக்கியப் பொறுப்புண்டு.

சுதந்திரப் போராட்டம் உருவாக்கிய இந்திய தேசிய உணர்வின் மூலம் 'இந்திய தேசியத்தின் முதுகெலும்பு' என்ற தனது பிம்பத்தை முன்னிலைப்படுத்தும் காங்கிரஸ் எவ்வாறு அந்தப் பிம்பத்தைப் பொய்ப்பிக்கிறதோ, அதே போல ஒரு காலத்தில் ஒட்டு மொத்த தமிழகத்தின் நலனை முன்னிலைப்படுத்தி போராட்டங்களில் மூலமாக வளர்ந்த திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் தனது நிஜ அடையாளத்தை இழந்து நிற்கிறது.

ஒவ்வொருவருக்கும் இருக்கிற அடையாளச் சிக்கல் நாளுக்கு நாள் மாறி வருகிறது. ஒருவனின் அடையாளம் மொழி, இனம், தேசம், சாதி ஆகியவற்றில் ஏதேனும் ஒன்றை மட்டுமெ சார்ந்திருப்பதே பெரும்பாலும் உண்மையாக இருக்கிறது. ஒரு வேளை ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட அடையாளக் குறிகளுக்குள் தன்னை அடைத்துக்கொண்டாலும், ஏதேனும் ஒரு கட்டத்தில் அவற்றில் ஒன்றை மட்டுமே தேர்ந்தெடுக்க வேண்டிய நிலைக்கு அவன் தள்ளப்படுகிறான். அவன் வாழ்கிற சூழலே அதைத் தீர்மானிக்கிறது.

தேசியக் கட்சி, மாநிலக் கட்சி மற்றும் ஜாதிக் கட்சி ஆகியவற்றில் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுக்குமாறு அவன் நிர்பந்திக்கப்ப்டும் போது அவன் எதை வேண்டுமானாலும் தேர்ந்தெடுக்க முடியும். வன்னியர் சங்கமாக இருந்த அமைப்பு இன்று தமிழகத்தின் மூன்றாவது மிகப் பெரிய கட்சியாக உருவெடுத்திருப்பது மரத்தை வெட்டி ரோட்டில் போட்டு அவர்கள் கலகம் செய்த காலத்தில் நாமெல்லாம் நினைத்துக் கூடப் பார்த்திராத ஒன்று.

பாட்டாளி மக்கள் கட்சியைப் போலவே இன்னொரு அமைப்பு சத்தமில்லாமல் அரசியல் அவதாரம் எடுத்துள்ளது. கொங்கு வேளாளர் சமூகம் அதிகமாக வசிக்கும் கொங்கு மண்டலத்தில் களம் காண்கிறது அந்த அமைப்பு. அதன் பெயர் கொங்கு நாடு முன்னேற்றப் பேரவை, சுருங்கச் சொன்னால் கவுண்டர் கட்சி. சில மாதங்களுக்கு முன்பு அந்த அமைப்பு நடத்திய அரசியல் எழுச்சி மாநாட்டில் 20 இலட்சம் பேர் வரை கலந்து கொண்டதாக அறிகிறோம்.

தமிழ்நாட்டில் பிற சமூகத்தினரைப் போல கொங்கு வேளாளர் சமூகத்தினர் சமூக அடுக்கில் பிறபடுத்தப்பட்டோர் அல்லர். சுய கெளரவமும், தோரணையும், வெட்டி பந்தாவும் கொண்டவர்கள் அவர்கள். அரசியல் ரீதியாகவும் குறிப்பிடத் தகுந்த பிரதிநிதிகளைக் கொண்டவர்கள். C. சுப்பிரமணியம் (காங்கிரஸ்), சர்க்கரை மன்றாடியார் (காங்கிரஸ்), முத்துச்சாமி(அதிமுக), செங்கோட்டையன்(அதிமுக), வெள்ளகோவில் சாமிநாதன் (திமுக), பொங்கலூர் பழனிச்சாமி (திமுக), மு.கண்ணப்பன் (திமுக - மதிமுக - திமுக), சுப்புலட்சி ஜெகதீசன் (திமுக) ஆகிரோர் அமைச்சர் பொறுப்பில் இருந்த சில அரசியல் கவுண்டர்கள்.

இது போக கொங்கு மண்டலத்தின் (தனித் தொகுதிகள் நீங்கலாக) பெரும்பாலான தொகுதிகளில் எல்லாக் கட்சிகளின் வேட்பாளர்களாகவும், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உறுப்பினர்களாகவும் இந்த சமுதாயத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் இருந்திருக்கிறார்கள். இப்போதும் இருக்கிறார்கள். இப்படிப்பட்ட சூழலில் ஒரு சமுதாய அமைப்பாக இருந்த கொங்கு நாடு முன்னேற்றப் பேரவை அரசியல் களத்தில் குதித்திருக்கிறது.

நாளை நடக்கும் நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் கீழ்க்கண்ட தொகுதிகளில் கொங்கு நாடு முன்னேற்றப் பேரவை வேட்பாளர்கள் கேஸ் சிலிண்டர் சின்னத்தில் போட்டியிடுகிறார்கள்.
1. பொள்ளாச்சி
2. கோவை
3. திருப்பூர்
4. ஈரோடு
5. நீலகிரி
6. சேலம்
7. கரூர்
8. நாமக்கல்
9. கிருஷ்ணகிரி
10. தர்மபுரி
11. கள்ளக்குறிச்சி
12. திண்டுக்கல்

வெறும் கவுண்டர் சமுதாயத்தின் நலனை மட்டுமல்லாமல் ஒட்டு மொத்த கொங்கு மண்டலத்தின் முன்னேற்றத்திற்காகப் போராடுவதே தங்கள் நோக்கம் என்றும், இந்தப் பிராந்தியத்தில் உள்ள அனைத்து சமூகத்தினரின் ஆதரவும் தமக்கு உண்டு என்றும் இவர்கள் கூறுகிறார்கள். இருக்கட்டும்.

எது எப்படியாயினும், இப்படியாகப்பட்ட ஒரு அரசியல் கட்சிக்கான தேவை இன்றைக்கு இல்லை. அதே நேரம் அது சட்டத்திற்குப் புறம்பானதும் அல்ல. இவர்கள் போட்டியிடும் 12 தொகுதிகளில் கிருஷ்ணகிரி, கள்ளக்குறிச்சி, திண்டுக்கல் முதலிய கொங்கு மண்டல எல்லையோரங்களில் இவ்வமைப்பு எவ்விதப் பாதிப்பையும் உண்டாக்காது,

மற்றபடி பொள்ளாச்சி, திருப்பூர், ஈரோடு முதலிய தொகுதிகளில் கணிசமான வாக்குகளைப் பெறக் கூடும். ஒரு தொகுதியிலாவது இவர்கள் வென்றால் ஆச்சரியம். எனினும் வாக்குகளைப் பிரிப்பதற்கான சாத்தியமும், பெரிய கட்சிகளை வெற்றி வாய்ப்பைப் பாதிப்பதற்கான சாத்தியமும் அதிகம்.

ஒரு பெரிய கட்சியில் கவுண்டர் சமுதாய வேட்பாளரும், இன்னொன்றில் வேறொருவரும் போட்டியிடும் பட்சத்தில் கவுண்டர் ஓட்டுக்களை இவர்கள் பிரித்து விடக் கூடும். உதாரணத்திற்கு ஈரோடு தொகுதி. இங்கே ஈ.வி.கே.எஸ்.இளங்கோவன் வென்றால் அது மதிமுக வேட்பாளர் கணேசமூர்த்திகான ஓட்டுக்களை கொங்கு நாடு முன்னேற்றப் பேரவை பிரிப்பதுவே முக்கியக் காரணமாக இருக்கும்.

மற்றபடி பாட்டாளி மக்கள் கட்சியைப் போன்ற ஒரு அரசியல் வளர்ச்சியை கொங்கு நாடு முன்னேற்றப் பேரவை எட்டும் என்பதெல்லாம் நடக்காத கதை.

Monday, May 11, 2009

காங்கிரஸ் கூட்டணியில் ஜெயலலிதா!

தடாகம் இணைய தளத்துக்காக எழுதியது.

********
இது பின் நவீனத்துவ யுகம். ஒரு பெண்ணைப் பார்த்து, ஊரறிய மணமுடித்து வாழ்க்கைப்பட்ட பிறகு அந்தப் பெண்ணோடு காலம் முழுவதும் கூடி வாழ்ந்ததெல்லாம் அந்தக் காலம். கல்யாணம் செய்த பிறகு மற்றவன் பொண்டாட்டியோடு கனெக்‌ஷன் வைத்துக்கொள்வது இப்போதிருக்கும் பின்நவீனத்துவ யுகம். திருமணம் என்ற சமுதாய மடமையை எல்லா மட்டத்திலும் கொளுத்தும் யுகம் இது.

பின்நவீனத்துத்தின் எல்லை நாள்தோறும் விரிந்துகொண்டே இருக்கிறது.

உட்கட்சி ஜனநாயகம், நிலையான கொள்கை, கொள்கை ரீதியான கூட்டணிகள், நட்பின் அடிப்படையிலான ஆதரவுகள் முதலிய வாசகங்கள் துஷ்பிரயோகம் செய்யப்படுகின்றன என்பதைத் தவிர அவற்றில் உள்ளார்ந்த பொருளில்லை.

மத்திர அரசில் ஒற்றைக் கட்சி ஆட்சி என்பது கடந்த காலத்தின் சங்கதியாக ஆகி விட்ட பிறகு, ஆட்சியை நிர்வகிக்க ஒரு தலைவர் என்றும், கூட்டணியை நிர்வகிக்க ஒரு தலைவர் என்றும் மாறியிருக்கும் கால கட்டத்தில் நாம் இருக்கிறோம்.

இவற்றையெல்லாம் கடந்து, தேர்தலுக்குப் பிந்தைய கூட்டணி மாற்றங்களும், அணிசேர்க்கையும் பின்நவீனத்துத்தின் பரிணாம வளர்ச்சியை அடுத்த நிலைக்கு எடுத்துச் செல்வதாக நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

அமெரிக்க அணுசக்தி ஒப்பந்த விவகாரத்தில் மன்மோகன் சிங் அரசுக்கு அளித்து வந்த ஆதரவை இடதுசாரிகள் விலக்கிக்கொண்ட போது, காங்கிரஸ் கட்சியை ரட்சித்து ஆட்சியைக் காப்பாற்றி, அதன் பிறகு அந்தக் கூட்டணியில் இருந்து விலகிப் போயிருக்கும் யாதவக் கட்சியான (முலாயம் சிங் யாதவ் தலைமையிலான) சமாஜ்வாடி கட்சியின் தலைவர்களில் ஒருவரான அமர் சிங், “தேர்தலுக்குப் பின் காங்கிரஸுடன் நான் பிசினஸ் செய்ய வேண்டியிருக்கும்” என்று ஒரு தொலைக்காட்சி விவாதத்தில் சொன்னார்.

காங்கிரஸோ, பாரதிய ஜனதாவோ யாராக இருந்தாலும் சரி . . . உத்திரப் பிரதேசத்தில் மாயாவதி அரசைக் கலைக்க ஒப்புக்கொள்ளும் கூட்டணியில் சேரப்போவதாகவும் சஞ்சய் தத், ஜெயபிரதா ஆகியோரை வைத்து அரசியல் பண்ணும் அந்தக் கட்சி பகிரங்கமாகவே கூறியுள்ளது.

எல்லா மாநிலத்தைக் காட்டிலும் தமிழகத்தில் தேர்தல் களம் கொதிநிலையில் உள்ளது. இலங்கைப் போரில் சிங்கள இராணுவத்திற்கு நேரடியாக உதவும் காங்கிரஸ் அரசும், அதற்குத் துணைபோகும் கருணாநிதியின் திமுகவும் கடும் பின்னடைவைச் சந்திக்கும் என்று கணிக்கப்படுகிறது.

சன் டிவி, கலைஞர் டிவி ஆகியவற்றின் ஊடக பலம் மற்றும் திருமங்கலம் இடைத் தேர்தலை அஞ்சாநெஞ்சன் அழகிரி திமுகவிற்கு வென்று கொடுத்த உத்தியை வைத்தே தமிழகம் முச்சூடும் வென்று விட முடியுமென்கிற நம்பிக்கை ஆகியவற்றைக் கடந்தும் ஒரு வித நடுக்கம் திமுக முகாமில் ஏற்பட்டுள்ளதை உணர முடிகிறது.

சொந்தச் செலவில் சூனியம் வைத்துக்கொண்டதைப் போல அண்ணா சமாதியில் போய் கலைஞர் கடைபிடித்த இரு வேளை உணவுக்கு இடையேயான உண்ணாவிரதம், தேர்தலை முன்னிட்டு பேருந்துக் கட்டணத்தைக் குறைத்து விட்டு அதை மறுபடியும் ஏற்றியது ஆகியவை நடந்து முடிந்திருக்கின்றன.

இது போதாதென்று, “தனி ஈழம் மட்டுமே தீர்வு. அதை 1971 கிழக்கு வங்காள மக்களுக்கு பாகிஸ்தான் பிடியில் இருந்து விடுதலை வாங்கிக் கொடுத்ததைப் போல இந்திய இராணுவத்தை அனுப்பி பெற்றுத் தருவேன்” என்று ஜெயலலிதா கூறியது, ஆஸ்பத்திரியில் இருந்தவாறே, “(அங்கே போர் நிறுத்தம் எல்லாம் நடந்து முடிந்தது போல) ஈழம் பெற ஆவன செய்வோம்” என்று கலைஞர் டிவி வாயிலாக கலைஞரைப் பேச வைத்திருக்கிறது.

கருணாநிதியின் ஒவ்வொரு நகர்வுகளையும் தீர்மானிக்கும் சக்தியாக ஜெயலலிதா மாறி விட்டார் என்பது ஆச்சரியம் அளிக்கவில்லை என்ற அரசியல் எதார்த்தம் ஒரு பக்கம். இன்னொரு பக்கம் ஈழம் குறித்து கலைஞர் சொன்னது தப்பு என்று காங்கிரஸ் கட்சியின் குரலாக கர்னாடக முன்னாள் முதல்வர் வீரப்ப மொய்லி திட்டவட்டமாக மறுத்துள்ளார்.

இன்னொரு பக்கம் கருப்புக் கொடிக்குப் பயந்து சோனியா காந்தியின் சென்னைக் கூட்டம் ரத்து செய்யப்பட்டிருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். ஆனால் உண்மையில் கருணாநிதி தேறி வந்த பிறகு திமுக தொண்டர்களோடு சேர்த்து கூட்டம் நடத்தவே ரத்து ஆகியிருக்க வேண்டும்.

சோனியாவின் கூட்டத்துக்கு 5,000 போலீசார் தயார்படுத்தப்பட்டிருப்பதாகப் படித்தோம். தமிழக காங்கிரஸ் தலைவர்கள் 1627 பேர், நிர்வாகிகள் 892 பேர் மற்றும் தொண்டர்கள் 324 பேர் ஒன்று சேர்ந்தாலும் கூட போலீஸ்காரர்களை விட கூட்டம் குறைவாக இருக்கும் என்பதால் ரத்து செய்திருப்பார்கள் என்ற சந்தேகம் எழுகிறது. கருணாநிதி தேறி வந்தால் அவரோடு கூடச் சேர்ந்து மாஸ் காட்டலாம் என்பது கணக்காக இருக்கும்.

எது எப்படியோ, தமிழக நாடாளுமன்றத் தேர்தல் முடிவுகள் அதிமுக அணிக்குச் சாதகமாக அமைவதற்கான வாய்ப்புகளே அதிகம். அந்த அணி அபரிமிதமான இடங்களை வெல்லும் பட்சத்தில் அதன் ஆதரவை காங்கிரஸ் கட்சி கோராது என்று யாரும் சொல்வதற்கில்லை. இப்போதே ராகுல் காந்தி, ஷீலா தீக்சித் ஆகியோர் அண்ணா தீமூக்கா உள்ளிட்ட கட்சிகளை ‘நல்லவரு, வல்லவரு’ என்று வர்ணிக்க ஆரம்பித்து விட்டனர்.

இதனால் கலக்கம் அடைவது கலைஞரைத் தவிர வேறு யாரும் இருக்க முடியாது. மத்திய அரசுக்கு திமுகவின் ஆதரவு தேவை என்ற நிலை மாறி, மாநிலத்தில் திமுகவுக்கு காங்கிரசின் ஆதரவு இருந்தே தீர வேண்டும் என்ற நிலை வந்தால் எப்படி இருக்கும்?

இதை இன்னும் தெளிவாகச் சொன்னால், மத்தியில் காங்கிரஸ் ஆட்சிக்குத் அதிமுக எம்.பிக்களின் ஆதரவு தேவைப்படும் போது மாநிலத்தில் திமுக ஆட்சிக்கு காங்கிரஸ் எல்.எல்.ஏக்களின் ஆதரவு தேவை என்றால் எப்படி இருக்கும்?

வேறு மாதிரிச் சொன்னால், மாயாவதியின் அரசை டிஸ்மிஸ் செய்யும் அரசுக்கே தங்கள் ஆதரவு என்று சமாஜ்வாடி கட்சி சொல்வதைப் போல, கருணாநிதியை ஆட்சியில் இருந்து அகற்றும் அணிக்கே என் ஆதரவு என்று ஜெயலலிதா சொல்வதாகக் கருதலாம்.

ஆனால், மாயாவதி அரசைப் போலல்லாமல் கருணாநிதி நடத்துவது (ஜெயலலிதா அடிக்கடி செல்வதைப் போல) மைனாரிட்டி அரசு. ஆட்சி நடத்தத் தேவையான 118 இடங்களில் 99 உறுப்பினர்களை (அதிலும் மதிமுகவில் இருந்து இழுக்கப்பட்ட கண்ணப்பன் & கம்பம் எல்.எல்.ஏ மற்றும் திருமங்கலம் இடைத்தேர்தல் வெற்றி ஆகிய 3 கூடுதல் இடங்களையும் சேர்த்து) மட்டுமே திமுக கொண்டிருக்கிறது. காங்கிரஸ் கட்சியின் 34 உறுப்பினர்களை நம்பியே இங்கு அரசாங்கம் நடக்கிறது.

இன்னொரு பக்கம் அதிமுக, பாமக, மதிமுக, இடதுசாரிகளை அடக்கிய கூட்டணிக்கு 97 உறுப்பினர்கள் உள்ளனர். காங்கிரஸ் கட்சி திமுகவுக்கு அளிக்கும் ஆதரவை விலக்கிக்கொண்டு அதை அதிமுக பக்கம் திருப்பினால் வெகு சில மணி நேரத்தில் ஜெயலலிதா தமிழக முதல்வர் ஆகி விடுவார்.

இப்படியாகப்பட்ட தேர்தலுக்குப் பிந்தைய கூட்டணி அமைவதற்கான சாத்தியத்தை மறுப்பதற்கில்லை. திருமாவளவனே காங்கிரஸை ஆதரிக்கும் செயலைச் செய்யும் போது ஜெயலலிதா செய்தால் மட்டும் குற்றமா? என்ன இருந்தாலும் இது பின் நவீனத்துவ யுகம் அல்லவா?

ஒரு வரனைத் தேர்ந்தெடுத்து கல்யாணம் செய்துகொண்ட பிறகு திருப்தி இல்லையென்றால் சுலபமாக பார்ட்டனை மாற்றிகொள்ளும் யுகத்தில் இந்திய அரசியல் இருக்கிறது. மாற்றங்களை உலகம் ஒப்புக்கொள்ளும்.

காங்கிரஸ் மற்றும் ஜெயலலிதா ஆகிய இரண்டு சக்திகள் ஒரு பொது நலனை நோக்கி நகர வேண்டும். அப்படி நடக்கும் போது, பொது மக்களின் நிலைமை ? க்குறி மற்றும் :-) க்குறி ஆகும்.

எத்தனை ஏச்சு வந்தாலும், தமிழினத்தையெ பகைத்துக்கொண்டு சோனியாவுக்குத் துணையாக நின்றேன். என் விசுவாசம் என்னவாவது என்று கலைஞர் புலம்ப மாட்டார். ஏனென்றால், அவருக்குத் தெரியும்; விசுவாசம் என்பது இயலாதவன் மட்டுமே ஏந்தும் பிச்சைப்பாத்திரம் என்று.

கலைஞருக்கு அப்படி ஒரு நிலைமை வரக் கூடாது என்று வேண்டுவோமாக!

தடாகம் இணைய தளம்

இரண்டு இளைஞர்கள் இணைந்து தடாகம் என்ற பெயரில் இணைய வார இதழ் ஒன்றைத் தொடங்கியுள்ளனர்.

இச்செய்தியைப் பகிர்ந்து கொள்வதில் மகிழ்கிறேன்.

Monday, May 04, 2009

இரு வேட்பாளர்கள் - ஈரோடு

- செல்லமுத்து குப்புசாமி

இன்று ஒரு ஆங்கில செய்தித்தாளில் அதை மறுபடியும் கண்டேன். தமிழகத்தில் உள்ள மக்களவைத் தேர்தலில் போட்டியிடும் முக்கிய வேட்பாளார்களைப் பற்றிய தகவல்களைக் கொடுத்திருந்தார்கள். அதில் திருப்பூர் தொகுதி வேட்பாளர் S.K.கார்வேந்தனை “The best performing MP hails from an agriculture family" என்று போட்டிருந்தது.

இந்த நேரத்தில் சாளரப்பட்டி குப்புசாமிக் கவுண்டர் மகன் கார்வேந்தனைப் பற்றி சிறிது குறிப்பிடலாம் எனக் கருதுகிறேன். கார்வேந்தன் தாராபுரம் வட்டாரத்தில் மிகவும் பிரபலமான வக்கீல் ஆவார். என் அம்மாவின் தந்தை வழிப் பாட்டி தனது மகள் வீட்டில் போய் இருந்து கொண்டு ஜீவமனாம்ச வழக்குப் போட, அதை வாய்தா போட்டு நடத்தியவர் கார்வேந்தன். கிட்டத்தட்ட பத்தாண்டு காலம் நடந்த வழக்கு முடிவதற்குள் கிழவி மண்டையைப் போட்டது வேறு விஷயம்.

எம்ஜிஆர் மறைவுக்குப் பிறகு ஜானகி அணி - ஜெயலலிதா அணி என அண்ணா திமுக இரண்டாகப் பிளவுபட்ட சமயத்தில் நடந்த 1989 சட்டமன்றத் தேர்தலில் காங்கிரஸ் கட்சியின் சார்பாக வெள்ளகோவில் தொகுதியில் கார்வேந்தன் போட்டியிட்டதாக நினைவு. அவரது முதல் அரசியல் பிரவேசம். அந்த தேர்தலில் அதிமுக(ஜெ) சார்பில் துரை.ராமசாமியே வென்றார்.

கார்வேந்தன் வக்கீல் தொழில் பிராக்டிஸ் செய்த தாராபுரம் (நகர் மற்றும் சட்டமன்றத் தொகுதி) பொள்ளாச்சி நாடாளுமன்றத் தொகுதிக்கு உட்பட்டதாக இருந்தாலும், அவர் பிறந்த பகுதியும் அவர் செல்வாக்கு செலுத்தக் கூடிய சில கிராமங்களும் வெள்ளகோவில் சட்டமன்றத் தொகுதிக்கு உட்பட்டு இருந்தன. வெள்ளகோவில் தொகுதி பழனி பாராளுமன்றத் தொகுதிக்கு உட்பட்டிருந்தது.

பழனியில் இருந்து இரு முறை எம்பி ஆக கார்வேந்தன் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டுள்ளார். கடந்த முறை தமிழக எம்பிமார்களில் அதிக கேள்வி கேட்டவர் என்ற பெருமைக்குச் சொந்தக்காரர். 14 ஆம் மக்களவையில் ஆயுட்காலத்தில் 1175 கேள்விகளை அவர் தொடுத்து அகில இந்திய அளவில் மூன்றாம் இடத்தைப் பிடித்துள்ளார். அவரை விட அதிகமாக வினா எழுப்பியது இரண்டு சிவசேனை உறுப்பினர்கள். (ஐந்த ஆண்டுகளும் ஒரு கேள்வி கூடக் கேட்காத 56 பேரில் K.V.தங்கபாலுவும் ஒருவர்)

கார்வேந்தனின் இன்னொரு சாதனை விடுதலைப் புலிகளால் உயிருக்கு ஆபத்து என்று தனக்குத் தானே கடிதம் எழுதி தாராபுரம் கச்சேரி வீதியில் உள்ள தன் வீட்டுக்கு போஸ்ட் செய்தது. இது கருணாநிதி, சிதம்பரம் கூடச் செய்யத் துணியாத சாணக்கியத்தனம்.

இந்தப் பின்னணியில் தொகுதி மறுசீரமைப்பு கார்வேந்தனுக்கு வேட்டு வைத்து விட்டது. வெள்ளகோவில் சட்டமன்றத் தொகுதியின் பகுதிகள் காங்கேயம் மற்றும் தாராபுரம் தொகுதிகளோடு இணைக்கப்பட்டு விட்டன. அதே போலத்தான் பழனி நாடாளுமன்றத் தொகுதியும் காணாமல் போய் விட்டது. காங்கேயம் (முன்பு பழனி மக்களவைத் தொகுதி) மற்றும் தாராபுரம் (முன்பு பொள்ளாச்சி மக்களவைத் தொகுதி) இப்போது ஈரோட்டுடன் இணைக்கப்பட்டு விட்டன.

ஆகையால் கார்வேந்தன் ஈரோடு தொகுதில் போட்டியிடுவார் என்று கணிக்கப்பட்டது. அப்படி நடக்கும் பட்சத்தில் அதிமுக அணியின் சார்பில் போட்டியிடும் கணேசமூர்த்தியை (மதிமுக) அவரால் வெல்ல முடியுமா என்ற கேள்வி அனைவர் மனதிலும் எழுந்தது.

கணேசமூர்த்தியைப் பற்றி இங்கே குறிப்பிட வேண்டும். அவரும் பழனி தொகுதியின் முன்னாள் உறுப்பினர். கார்வேந்தன் தாராபுரம் வட்டாரத்தைச் சேர்ந்தவர். கணேசமூர்த்தி ஈரோடு பகுதியைச் சேர்ந்தவர்.

எம்ஜிஆர் காலத்தில் ஈரோடு(பெரியார்) மாவட்டம் அண்ணா திமுகவின் கோட்டையாக விளங்கியது. அப்போது திமுக மாவட்டச் செயளாலராக கட்சியைக் கட்டிக் காத்தவர் கணேசமூர்த்தி. கொலைப் பழி சுமத்தப்பட்டு கலைஞரால் வெளியேற்றப்பட்ட வைகோவுடன் சேர்ந்து வெளியேறி மதிமுக-வில் இன்னமும் தொடரும் ஒரு சில அப்பாவிகளில் ஒருவர்.

கணேசமூர்த்தி மட்டும் திமுகவில் தொடர்ந்திருந்தால் ஈரோடு மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த சுப்புலட்சுமி ஜெகதீசன், என்.கே.கே.பெரியசாமி, அவரது மகன் என்.கே.கே.ராஜா, வெள்ளகோவில் சாமிநாதன் (எம்.எல்.ஏ முத்தூர் சாமிநாதன் அமைச்சர் ஆன போது வெள்ளகோவில் சாமிநாதன் ஆனார். இனி வெள்ளகோவில் தொகுதி இல்லை என்று ஆன பிறகு பெயரை மாற்றிக் கொள்வாரா?) ஆகியோர் திமுகவில் பெரிய நிலைக்கு வந்திருக்க முடியாது.

வைகோவுடன் சேர்ந்து வெளியேறினாலும், பிற்பாடு பொருளாதார நிலைமையைக் கருதி கரூர் கே.சி.பழனிச்சாமி போலவோ, கோவை கண்ணப்பன் போலவோ கருணாநிதியோடு சேர்ந்து செட்டில் ஆகத் தெரியாத சோனகிரி கணேசமூர்த்தி.

அப்படிப்பட்ட கணேசமூர்த்திக்கு ஈரோடு தொகுதியைப் பெற்றுத் தருவதில் வைகோ மிகவும் குறியாக இருந்தார். தான் விருதுநகரில் போட்டியிடுவதைக் காட்டிலும் கணேசமூர்த்திக்கு ஈரோட்டைப் பெறுவது வைகோவுக்கு முக்கியமாகப் பட்டிருக்க வேண்டும். தன்னை நம்பி வந்து, இன்னமும் தன்னோடு இருக்கும் விசுவாசிக்கு அவரால் இதைத் தவிர வேறேதும் செய்ய இயலாது.

கார்வேந்தன் Vs கணேசமூர்த்தி நன்றாகத்தான் இருந்திருக்கும். ஆனால் ஈரோட்டில் பெவிக்கால் போட்டு உட்கார்ந்து அடம் பிடிக்கும் ஈ.வி.கே.எஸ்.இளங்கோவன் மறுத்துவிட திருப்பூருக்கு இடம் மாறி விட்டார் கார்வேந்தன். வாக்காளர்களுக்கு அறிமுகமில்லாத வேட்பாளராக அங்கே களம் இறங்குகிறார். அவர் பெருவாரியான வாக்குகள் வித்தியாசத்தில் தோற்றால் ஆச்சரியப்பட மாட்டேன்.

அதே போல கணேசமூர்த்தி வென்றால் ஆச்சரியப்ப மாட்டேன். அப்படி நடக்காமல் போனால் அது இந்த மனிதரின் பொதுவாழ்க்கைக்கு முற்றுப்புள்ளியாக அமைந்தாலும் அமையலாம்.