Monday, June 29, 2009

இனப்படுகொலை - மின்னஞ்சலில் வந்தது

சற்று முன்னர் மின்னஞ்சலில் வந்தது..

******

அன்பருக்கு,

இலட்சக் கணக்கான மக்கள் சிங்கள இராணுவத்தின் வதை முகாம்களில் அடைத்து வைக்கப்பட்டுள்ளனர். திறந்த வெளியில், பாலித்தீன் கூரைகள் அமைக்கப்பட்ட இடத்தில் அவர்கள் குவிக்கப்பட்டுள்ளனர். சுமார் 20,000 பேருக்கும் அம்மை நோய் வந்துள்ளது. முகாமின் பெண்கள் சிங்களா இராணுவத்தின் பாலியில் வன்முறைக்கு ஆளாகிறார்கள்.

நிவாரண முகாம் என்ற பெயரில் நடக்கும் இந்த வதை முகாம்களைப் பார்வையிட சர்வதேச அமைப்புகள் அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. அங்கே நடந்தேறும் இந்த நூற்றாண்டின் மிகப் பெரிய மனித அவலம் வெளி உலகிற்கு மறைக்கப்படுகிறது. அந்த வேலையை கொஞ்சமும் நேர்மையற்ற ஊடகங்கள் சாமர்த்தியமாகச் செய்து வருகின்றன.

போரில் எத்தனை பேர் கொல்லப்பட்டார்கள், இப்போது எத்தனை பேர் உயிரோடு உள்ளனர் என்ற குறைந்தபட்ச அறிவிப்பைக் கூட வெளியிட முடியாத கொடூர ஆட்சி அங்கே நடக்கிறது. விடுதலைப் புலிகளை அழித்து விட்ட பிறகு அதற்காக மக்களை வதை முகாம்களில் அடைத்து வைக்க வேண்டும்? அவரவர் வீட்டுக்கு அனுப்ப வேண்டியதுதானே? அப்படிச் செய்யுமாறு இந்தியா வலியுறுத்த மறுக்கிறது.

இலங்கையில் நடப்பதை ஒரு மனிதாபிமானப் பிரச்சினையாக மட்டுமே பாவிக்கும் ஒரு வரலாற்றுத் தவறை நாம் செய்துகொண்டிருக்கிறோம். அது ஒரு மனிதாபிமானப் பிரச்சினை மட்டுமல்ல. அதையும் தாண்டிய ஒரு இன அழிப்பு. வரலாறு காணாத இனப்படுகொலை.

புயல் வந்து மக்கள் பாதிக்கப்பட்டால் அது மனிதாபிமானப் பிரச்சினை. பூகம்பம் நேர்ந்தால் அது மனிதாபிமானப் பிரச்சினை. கொள்ளை நோய் பீடித்தால் மனிதாபிமானப் பிரச்சினை. ஆனால் இது மனிதாபிமானப் பிரச்சினை மட்டுமல்ல. திட்டமிட்ட இனப்படுகொலை.

போரில் கொல்லப்பட்டு, உடல் உறுப்புகளை முடமாக்கிய போக தற்போது வதை முகாம்களில் அடைத்து வைத்து மக்களை நடைப் பிணமாக மாற்றுவதும் மன்னிக்க முடியாதது.

உடனடியாக சர்வதேச அமைப்புகளை அனுமதிக்கச் செய்து மக்களுக்கு வேண்டிய நிவாரண உதவிகளைச் செய்விக்க வேண்டும். ஐரோப்பியத் தமிழர்கள் அனுப்பிய நிவாரணப் பொருட்களைத் தாங்கிய வணங்கா மண் கப்பலை இலங்கை அரசு அனுமதிக்கவில்லை. பராவாயில்லை அனுமதிக்கிறோம் என்றும், நிவாரணப் பொருட்களை ஏற்றுக்கொள்கிறோம் என்றும் இந்தியாவிடம் வாக்குறுதி அளித்துள்ளதாம்.

இதை எதற்காக இலங்கையிடம் கையளிக்க வேண்டும்? நேரடியாக செஞ்சிலுவைச் சங்கத்திடம் கொடுக்கலாமே?

- இனியன்

Thursday, June 25, 2009

மாயாண்டி குடும்பத்தார் - சினிமா

- செல்லமுத்து குப்புசாமி



சினிமா விமர்சனம் எழுதுவதென்பது அலுப்பூட்டக் கூடிய ஒரு செயல். இன்னும் சொல்லப் போனால் சமீப காலங்களில் சினிமா பார்ப்பதே அயர்ச்சி தருவதாக இருக்கிறது. ஆயினும் சில நேரங்களில் விமர்சனப் பதிவு போடும் ஆசை வருவதைத் தடுக்க முடிவதில்லை. என்னவோ தெரியவில்லை, மாயாண்டி குடும்பத்தார் படம் பார்த்ததும் அப்படி ஒரு ஆசை வந்து விட்டது.

இத்தனைக்கும் சினிமா விமர்சனம் என்பதற்கான இலக்கணம் எங்கும் வரையறுக்கப்பட்டிருப்பதாகத் தெரியவும் இல்லை. இலக்கணம் என்ற ஒன்று உண்மையில் இருந்தாலும் அதை உடைத்து புது மரபு படைக்கும் பின்நவீனத்துவவாதிகள் நாம். கதையில் கொஞ்சம், குறைகள் கொஞ்சம், பாராட்டு கொஞ்சம் என்று ஒரு வகையாகக் கலந்து எழுதி வைப்பதே நல்ல விமர்சன உத்தியாக இருக்க முடியும். இன்னொரு பக்கம் சினிமாவை ஓவராகத் திட்டி விமர்சனம் எழுதினால் மட்டுமே வருங்காலத்தில் வசனம் எழுதும் வாய்ப்புக் கிடைக்கும் என்று விவரம் தெரிந்தவர்கள் பேசிக் கொள்கிறார்கள்.

ஒரு நடிகர் பத்து வேடத்தில் நடித்த சாதனையைக் கண்ட பெருமை தமிழ் சினிமாவுக்கு உண்டு. 'மாயாண்டி குடும்பத்தார்' படத்தில் பத்து இயக்குனர்கள் நடித்துள்ளனர். கதையில் புதுமை ஒன்றும் இல்லை. புதிய சங்கதிகளும் இல்லை. மேம்போக்காகச் சொன்னால் அப்படித்தான் தெரியும். ஆனால் படத்தில் நட்சத்திர நடிகர்கள் இல்லை. வெளிநாட்டில் காதல் காட்சிகள் படமாக்கப்படவில்லை. ஆபாசம் இல்லை. குலுக்கல் நடனம் இல்லை. குடும்பத்தோடு தியேட்டர் சென்று முகம் சுளிக்காமல் பார்க்கலாம். இதை விட என்ன புதுமையைச் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது!

காதலும், பாசமும், பங்காளி சண்டையும் நிரம்பியதாகவே கதையும், படமும் நெய்யப்பட்டுள்ளன. உண்மையான கிராமியப் படம் ஒன்றில் இந்தச் சங்கதிகளைத் தவிர்த்து என்ன செய்தாலும் போலித்தன்மை இணைந்து கொள்ளும்.

தெக்கத்திப் பக்கம் வெகு சாதாரணமாக நடக்கிற விஷயம் பங்காளி சண்டை. அண்ணன் விருமாண்டி (ஜி.எம். குமார்). தம்பி மாயாண்டி (மணிவண்ணன்). இருவருக்கும் சொத்துச் சண்டை. அடிதடி. போக்குவரத்து இல்லை. மாயாண்டி குடும்பத்தாரிடம் விருமாண்டி குடும்பத்தார் வம்பு இழுத்துக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். தம்பி விலகி விலகிப் போகிறார்.

மாயாண்டி குடும்பத்தின் நான்கு மகன்களாக பொன்வண்ணன், சீமான், ஜெகன்நாத், தருண்கோபி நடித்துள்ளனர். பொன்வண்ணன் பூச்சி மருந்து அடிக்கும் ஸ்பிரேயருடன் அலைகிறார். சீமான் புரட்சி பேசிக்கொண்டு பொது வாழ்வில் ஈடுபட்டிருக்கும் நபர். மூன்றாவது மகன் ஜெகன்நாத் மைக்செட் வைத்திருக்கிறார். நான்காவது பையனைப் பற்றி பிறகு பார்க்கலாம். இந்த நால்வருக்கும் ஒரு சகோதரி. அவரை ராஜ்கபூருக்கு கட்டி வைத்துள்ளனர். இந்த ஐந்து பேருக்கும் தாய்மாமன்களாக டீக்கடை வைத்திருக்கும் இளவரசுவும், மேல் சட்டை போடாமல் எப்போதும் போதையில் மட்டுமே இருக்கும் மயில்சாமியும்.


மூத்தவர் விருமாண்டியின் குடும்பத்தில் சித்தப்பனை எப்போதும் முண்டிக்கொண்டிருக்கும் வாரிசுகள். அதில் ஒருவன் மட்டும் விதிவிலக்கு. சித்தம் சரியில்லாத லூசு பையனாய் வரும் சிங்கம்புலி மாயாண்டி குடும்பத்தினருடன் பாசமாகவும், சாப்பாட்டு ராமனாகவும் இருக்கிறார்.

இதுதான் பின்னணி.

படிப்பு வாசனையே அறியாத மாயாண்டி குடும்பத்தில் கடைசி மகனை மட்டும் படிக்க வைக்கிறார் மணிவண்ணன். அவனுக்கு மட்டுந்தான் படிப்பு வருகிறது என்பது வேறு விஷயம். அவன் பிளஸ்-2 முடித்த சமயத்தில் மூன்றாவது பையனுக்கு கல்யாணம் நடக்கிறது. அதே சமயத்தில் பள்ளிக்கூடக் காதலியும் தருண்கோபிக்கு இருக்கிறாள். அவளும் புது மதினியின் ஊர்தான்.

இப்படியாகக் கதை நகர்கிற போது மின்சாரம் தாக்கி மணிவண்ணன் இறந்து போகிறார். அவரது மூத்த மருமகள் இருவரும் சொத்தை மூன்றாகப் பிரிக்கச் சொல்லுகின்றனர். நான்காமவன் சொத்தை விற்றுத்தான் அவனைப் படிக்க வைத்ததால் அவனுக்கு பங்கில்லை. வேண்டுமானால் ஆளுக்கு ஒரு நாள் அவனுக்கு சோறு போடுகிறோம் என்கின்றனர். இதைக் கேட்டதும் அண்ணன்மார்கள் கொதித்து எழுகின்றனர். தங்களைப் பிரிக்கும் பொண்டாட்டிகளைத் தள்ளி வைப்பதாகவும் முடிவெடுக்கின்றனர்.

தன்னால் தனது அண்ணன்மார் குடும்பம் சிதையக் கூடாது என்று கெஞ்சுகிறார் தருண்கோபி. தாய்மாமன் இளவரசுவும் இதை ஆதரிக்க சொத்து பிரிகிறது. சகோதரர்களும் தனித்தனியே வாழ நேரிடுகிறது. தினம் ஒரு வீட்டில் சாப்பாட்டு என்று சொல்லியிருந்தாலும் கூட கொளுந்தனை அவமானப்படுத்துகிறார்கள் அண்ணிகள். அவன் தோட்டத்துக் குடிசையில் தானே கஞ்சி காய்ச்சிக் குடித்து விட்டு கல்லூரிக்குச் சென்று வருகிறான்.



இவர்களின் அக்கா குழந்தைக்கு காதுகுத்து வருகிறது. அதற்கு அழைப்பதற்கு பத்திரிக்கை அடித்துக்கொண்டு கணவன் ராஜ்கபூரோடு வந்து கூடப் பொறந்த பொறப்புகளை அழைக்கிறாள் சகோதரி. பத்திரிக்கையில் கடைசித் தம்பியின் பெயரைப் போடவில்லை என்பதால் அதைக் கிழித்து எறிந்து மற்ற மூவரும் அனுப்புகிறார்கள். இதைக் கேட்டு ஓடி வரும் சின்னவன், ”நம்ம அக்கா இன்னொரு பொறப்பாண்ணா பொறக்கப் போகுது?” என சமாதானப் படுத்தி அனைவரையும் கூட்டிச் செல்கிறான்.

காதுகுத்து நிகழ்வில் ராஜ்கபூர் தருண்கோபியை வரவேற்கவில்லை. சோத்துக்கு வந்த வெறும் பயல் என்று குத்திக் காட்டுக்கிறார். அதனால் சாப்பிடாமல், மணிவண்ணம் செத்ததற்கு அரசாங்கம் கொடுத்த பணத்தில் தனக்கு வந்த ஐம்பதாயிரம் ரூபாயை மொய்யாக எழுதி விட்டு யாரிடமும் சொல்லாமல் போகிறான். பதறி அடித்துக்கொண்டு கூடவே ஓடி வரும் அக்காவின் நடிப்பு மனதைப் பிசைகிறது.

ஒரு காட்சியில், ”இந்தக் காலத்தில கள்ளக் காதலைக் கூட வெளிப்படையாகச் செய்யறாங்க. கூடப் பொறந்தவனுக்கு உதவறத மறைச்சு மறைச்சு செய்ய வேண்டியிருக்கு” என்று சீமான் சொல்லும் அளவுக்கு தம்பிக்கு நேரடியாக உதவ முடியாத கையறு நிலை அண்ணன்களுக்கு.

இப்படியாகப் படம் போய்க் கொண்டிருக்கிறது. தருண்கோபியின் காதல் தொடர்கிறது. பொறியியல் படிப்பை முடித்து அவனுக்கு நல்ல வேலையும் கிடைக்கிறது. அப்போதுதான் தன் காதலிக்கு ஏற்கனவே திருமணம் ஆனது அவனுக்குத் தெரிகிறது. அதற்கான நியாயமான காரணமும் அவனுக்குப் புரிகிறது.

இதற்குள்ளாக அவனது மூத்த அண்ணிக்கு வியாதி வந்து ஆபரேஷன் செய்த போது அவளைக் காப்பாற்ற அவன் மேற்கொண்ட முயற்சியில் அண்ணிகள் திருந்துகிறார்கள். ”என் மூத்த புள்ளடா நீ” என்கிறார் பொன்வண்ணன் மனைவி. கடைசியில் அத்தை மகளை மணந்துகொள்கிறான். மணிவண்ணனின் தங்கையான அந்த அத்தை கஸ்டப்பட்ட காலத்தில் வலிந்து உதவியவர். படிப்புக்காக தன் மகள் திருமணத்திற்குச் சேர்த்து வைத்திருக்கும் பணத்தைக் கொடுத்து உதவியவர்.

அண்ணிகள் திருந்தி, கடைசித் தம்பிக்கு திருமணம். இதோடு படத்தை முடித்திருக்கலாம். தமிழ் சினிமாவில் கிளைமாக்ஸ் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று தீர்மானிக்கும் வணிகக் கட்டாயம் அதை அனுமதிக்கவில்லை போலும். விருமாண்டி ஜி.எம். குமாரின் பையன் அத்தை மகளை வம்பிழுக்க, தருண்கோபி அவர்களை அடித்து நொறுக்கி விட்டு, பெரியப்பாவிடம் பாச மழை பொழிந்து அவர் மனதை மாற்றிய பிறகே படம் முடிகிறது.

வயதில் சிறியவனாக இருந்தாலும் கடைசிப் பையன் எடுக்கும் சில முடிவுகள் முதிர்ச்சி மிக்கதாகத் தெரிகின்றன. அதே முதிர்ச்சி முகத்திலும் தெரிகிறது. பிளஸ் - 2 புள்ளைகளோடு வரும் சீனில் அவர்களுக்கு அப்பா மாதிரி இருக்கிறார். கல்லூரிக் காட்சிகளில் கூட அப்படியே. அந்த கேரக்டரில் தனுஷ், ஜெயம் ரவி, சத்யராஜ் மாதிரி யாராவது யூத் நடிகரைப் போட்டிருக்கலாம்.

அதே போல, கேம்பஸ் இன்டர்வியூவில் வேலை கிடைத்து டை கட்டி வேலை செய்து விட்டு மறுபடியும் ஊருக்குத் திரும்பும் தருண்கோபி டவுசருக்கு மேல் வேட்டியைக் கட்டிக்கொண்டு பெரியப்பன் பையன்களோடு சண்டை போடும் கெட்டப் இடிக்கிறது.

எதற்கெடுத்தாலும் அடிதடியில் இறங்கும் தெக்கத்திக் கலாச்சாரம் படங்களில் மட்டுந்தானா இல்லை இப்போதும் நிஜத்தில் இருக்கிறதா என்று தெரியவில்லை. வசனங்களில் மன்வாசனை வீசுகிறது. சினிமாத்தனம் இல்லை.

மணிவண்ணன், பொன்வண்ணன், இளவரசு, அண்ணிகள் மிக இயல்பாக நடித்துள்ளனர். படத்தின் மிகப் பெரிய பலமாக இதைச் சொல்லலாம். பொன்வண்ணன் பத்து வயது குறைந்தது போல படு ஸ்மார்ட்டாக இருக்கிறார். லூசு பையனாய் வரும் சிங்கம்புலியின் நகைச்சுவையையும் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டும். கடைசித் தம்பி பல இடங்களில் ஓவர் ஆக்டிங் செய்கிறார். ராஜ்கபூரும், சீமானும் அலட்டிக் கொள்ளாமல் நடித்துள்ளனர்.

ஒரு சில சினிமாத்தனங்களையும், வலிந்து திணிக்கப்பட்ட கிளைமாக்சையும், அடுத்து என்ன வரும் என்று எளிதாக யூகிக்கக் கூடிய திரைக் கதை ஆகியவற்றைத் தவிர்த்துப் பார்த்தால் மாயாண்டி குடும்பத்தார் சராசரி தமிழ்ப் படத்தின் தரத்தை விட உயர்ந்து நிற்கிறது.

Tuesday, June 23, 2009

ஈழம் வரலாற்றுப் பின்னணி - பாகம் 6

- செல்லமுத்து குப்புசாமி

வரலாற்றுப் பின்னணி - பாகம் 1
வரலாற்றுப் பின்னணி - பாகம் 2
வரலாற்றுப் பின்னணி - பாகம் 3
வரலாற்றுப் பின்னணி - பாகம் 4
வரலாற்றுப் பின்னணி - பாகம் 5

தேசியக் கொடி விவகாரத்தில் தம் இன ஆதிக்கத்தை நிலை நாட்டிய சேனநாயகா அரசு சுதந்திரம் பெற்ற சில மாதங்களிலேயே பத்து இலட்சம் மலையகத் தமிழர்களின் குடியுரிமையைப் பறிக்கும் கீழ்த்தரமான குடியுரிமைச் சட்ட மசோதாவை நாடாளுமன்றத்தில் அறிமுகப்படுத்தியது. அந்தச் சட்டம் சோல்பெரி கமிஷனின் அடிப்படையில் வாக்குரிமைமை பெற்றிருந்த தோட்டத் தொழிலாளர்களுக்கு இருந்த வாக்குரிமையும், தேர்தலில் நிற்கும் உரிமையையும் நிராகரித்தது. ஆறு வருடத்திற்கு முன்னர் இந்திய வம்சாவ்ழைத் தொழிலாளர்கள் இலங்கையை விட்டுப் போகக் கூடாது என்று மன்றாடிய அதே சிலோனில் அந்தத் தொழிலாளர்கள் அந்நியர் ஆயினர்.

தமிழ் காங்கிரஸ் உறுப்பினர்கள் இந்தச் சட்டத்தை எதிர்த்தனர். அமைச்சரவையில் அங்கம் வகித்த சுந்தரலிங்கம் மசோதாவுக்கு அரசில் அங்கம் வகிக்கிற காரணத்தால் ஆதரித்து வாக்களித்தார். ஆனால் அது தொடர்பான விவாதத்தில் கலந்த்துகொள்ளவில்லை. தமிழ் காங்கிரஸ் சார்பில் S.J.V. செல்வநாயகம் மசோதாவை எதிர்த்துப் பேசினார். சேனநாயகா மலையகத் தமிழர்களுக்கு இழைக்கும் அநீதி என்று முறையிட்டார். தற்போது பூர்வீகத் தமிழர்களை அவர் நேரடியாகத் தாக்கவில்லை. ஆனால் தமிழ் பேசும் மக்களின் பிரதிநிதித்துவ எண்ணிக்கையைக் குறைப்பதன் மூலம் சிங்கள ஆதிக்கத்தை சிலோனின் அதிகரித்து பூர்வீகத் தமிழர்களை மறைமுகமாகப் பாதிக்கும் சட்டமென்று சாடினார்.

மிகவும் உணர்ச்சிசப்பட்ட நிலையில் ஆளுங்கட்சி உறுப்பினர்களை நோக்கி, "இப்போது நீங்கள் தமிழர்களில் பலவீனமான பிரிவினரை அடிக்கிறீர்கள், மலை நாட்டுத் தோட்டங்களில் குளிரில் நடுங்கியபடி அல்லலுற்று உங்கள் செல்வத்தைப் பெருக்கும் அப்பாவிகளை அடிக்கிறீர்கள். உங்களது அடுத்த இலக்கு நாங்கள்தான். எங்களை அடிக்கும் போது எங்கள் நிலைப்பாடு என்னவென்பதை அப்போது தெரிந்துகொள்வீர்கள். மொழி சம்மந்தமான அடுத்த சட்ட மசோதா வரும் போது அது தெரியும்" என்று கதறி அழுதார்.

யூத மக்களின் குடியுரிமையை ஹிட்லர் பறித்த போது உலகின் எல்லாம் நாகரீக தேசங்களும் அதைக் கண்டித்தன. ஜெர்மனியின் இன விகிதாச்சாரத்தைத் தீர்மானிக்கும் சுய விருப்பு வெறுப்புகளுக்கு ஏற்ப தனக்கிருப்பதாக ஹிட்லர் சொன்னார். இந்த நாட்டின் இன விகிதாச்சாரத்தைத் தீர்மானிக்க எத்தனிக்கும் முயற்சி, அதற்கான இந்தச் சட்டம் எல்லாமே சரியானதா என்ற கேள்வியைக் கருத்தில் நிறுத்த வேண்டுமென்று செனட்டர் நடேசன் வாதிட்டார்.

மசோதா மீதான் இரண்டாம் சுற்று விவாதம் நடந்துகொண்டிருந்த போது வவுனியா தொகுதி சுயேட்சை வேட்பாளரும், அமைச்சருமாகிய சுந்தரலிங்கம் வெளிநடப்புச் செய்தார். சேனநாயகா அதற்கு விளக்கம் கேட்டார். ஆனால் சுந்தரலிங்கமோ விளக்கம் தராமல் மந்திரி பதவியிலிருந்து விலகுவதாக ராஜினாமா கடிதத்தைக் கொடுத்தார். (இந்த சுந்தரலிங்கத்திடம்தான் சோல்பெரி பின்னொரு நாளில் தமிழர்களுக்கென்று தனி மாநிலத்தை அரசியல் யாப்பில் பரிந்துரைக்காமல் விட்டது தன் தவறென்று குறிப்பிட்டார்) ஆனால் ஜனநாயம் என்பது எண்ணிக்கை விளையாட்டு. பெரும்பான்மை சிங்களர்களை உள்ளடக்கிய சிலோன் நாடாளுமன்றம் சிரமமில்லாமல் குடியுரிமைச் சட்டத்தை நிறைவேற்றியது. விடுதலையின் போது மூன்றில் ஒரு பங்கு என்றிருந்த தமிழ் பேசும் மக்களின் எண்ணிக்கை ஐந்தில் ஒன்று என்று குறையும் அளவுக்கு அதன் பாதிப்பு இருந்தது.

மலையகத் தமிழரின் குடியுரிமையும், வாக்குரிமையும் பறிக்கப்பட்டது இந்தியாவில் பெரும் கண்டனத்தைச் சம்பாதித்து. 1949 இல் சிலோனின் 61 சதவீத ஏற்றுமதி வருவாயை தேயிலை சாகுபடி ஈட்டித் தந்தது. அதற்குக் காரணமாக இருப்பது மலையகத் தமிழர்கள். அவர்களுக்குப் பெரும் அநீதி இழைத்த போது கண்டனம் எழுவது நியாயமானதே. எனவே எதையாவது செய்து அந்தக் கண்டனத்தைத் தணிக்கும் முயற்சியாக இந்திய-பாகிஸ்தான் குடியுரிமைச் சட்ட மசோதா விவாதத்திற்கு வைக்கப்பட்டது. முந்தைய சட்டத்தைப் போலவே இந்தச் சட்டத்திற்கும் இந்தியாவில் எதிர்ப்பு கிளம்பியது. "இந்தியக் குடியுரிமைச் சட்டமல்ல; இது இந்தியரை வெளியேற்றும் சட்டம்" என ஹிந்து பத்திரிக்கை குற்றம் சாட்டியது. எதற்காக?

இந்திய வம்சாவழித் தொழிலாளர்கள் குடியுரிமை பெறுவதற்கு சில தகுதிகளை இந்தச் சட்டம் நிர்ப்பந்தித்தது. திருமணமானவர்கள் தொடர்ச்சியாக ஏழு வருடமும், மணமாகாதவர்கள் தொடர்ச்சியாக பத்து வருடமும் இலங்கையில் வசித்திருக்க வேண்டும். இந்தச் சட்டத்தின் கீழ் விண்ணப்பித்த 8,50,000 பேரில் 1,45,000 பேருக்கு மட்டும் சிலோன் அரசு குடியுரிமை வழங்கியது. ஏழு இலட்சத்திற்கும் மேற்பட்ட பிற மக்களின் விண்ணப்பத்தை நிராகரித்து அந்தரத்தில் விட்டது. அதுவும் அந்த விண்ணப்பப் படிவங்கள் 1962 வரை ஓசையில்லாமல் உறங்கிய பிறகு இந்த அவலம் நிகழ்ந்தது.

ஜி.ஜி.பொன்னம்பலம் மலையகத் தமிழரின் உரிமையைப் பாதுகாக்கத் தவறிய கயமைத்தனத்தால் வெகுண்டெழுந்த SJV செல்வநாயம் 1949 டிசம்பர் மாதம், "இன்றைக்கு அவர்களுக்கு (மலையகத் தமிழர்களுக்கு) நடப்பது நாளைக்கு நமக்கு நடக்கும்" என்று கூறி தமிழரசுக் கட்சி என்ற பெயரில் தனி அரசியல் இயக்கம் கண்டார்.

அப்போது சிலோனின் கவர்னர் ஜெனரலாக சோல்பெரி பிரபு இருந்தார். சிலோன் பிரிட்டிஷ் அரசிடமிருந்து சுதந்திரம் அடைந்திருந்தாலும் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதமருக்கு மேலே இங்கிலாந்து மகராணியின் சார்பில் பெயரளவில் இயங்குவது கவர்னர் ஜெனரலின் வேலை. அந்தப் பதவியில் இருந்த சோல்பெரி யாழ்ப்பாணத்திற்கு வருகை புரிந்தார். அவரைக் கண்டித்து தமிழரசுக் கட்சி யாழ்ப்பாணத்தில் கறுப்புக் கொடி எதிர்ப்பைத் தெரிவித்தது.

சோல்பெரி வரையறுத்த, 'சிலோனில் ஒரே ஒரு அரசாங்கம், அதனிடம் மட்டுமே எல்லாக் காலத்திலும் குவிந்திருக்கும் அதிகாரம்' என்ற அரசியல் கட்டமைப்பு எப்போதுமே பெரும்பான்மைச் சிங்களர்களை ஆட்சியில் அமர்த்தும். அது ஒரு போதும் தமிழர்களின் அடிப்படை உரிமைகளைக் கூட நிறைவேற்றாது என்று செல்வா உணர்ந்திருந்தார். எனவே கட்சியின் தொடக்க மாநாட்டில் இந்தியாவில் உள்ளது போல - மத்திய அரசாங்கம் ஒன்றும், மாநில அரசாங்கங்களும் உள்ளடங்கிய - சமஷ்டி (ஆங்கிலத்தில் ஃபெடரல்) அமைப்பை உருவாக்கி தமிழர் வாழும் பகுதிகளை சுய நிர்வாகம் செய்யப் போராடுவதே கட்சியின் நோக்கம் என்ற தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது. இந்தக் காரணத்தினால் தமிழில் தமிழரசுக் கட்சி என்றழைக்கப்பட்ட இக்கட்சி ஆங்கிலத்தில் ஃபெடரல் பார்ட்டி என்றழைக்கப்பட்டது.

ஃபெடரல் அமைப்பை அவர் கோரியதற்கு முக்கியமான காரணம், தமிழர் வாழும் பகுதியின் நிலங்களில் சிங்களப் பெரும்பான்மை அரசு சிங்களர்களைக் குடியமர்த்தி அந்தப் பிரதேசங்களில் இன விகிதாச்சாரத்தையே மாற்றி வந்ததாகும். மாநில அரசு என்ற ஒன்றிருந்தால் தன் எல்லைக்கு உட்பட்ட பிராந்தியங்களை அதுவே பராமரிக்கும். உதாரணமாக கேரளாவின் தரிசு நிலங்களை குஜராத்தி மக்களுக்குப் பட்டாப் போட்டுக் கொடுக்கும் அதிகாரத்தை டெல்லியில் ஒரு குஜராத்தி பிரதமராக வந்தாலும் இந்தியாவின் ஃபெடரல் அமைப்பு தருவதில்லை. ஆலப்புழா என்ற மலையாளப் பெயர் கொண்ட ஆற்றின் குறுக்கே அணை கட்டி அதற்கு குஜராத்தி மொழியில் எதாவது ஒரு பெயர் வைத்து குஜராத்திகளைக் குடியமர்த்தி காலப் போக்கில் கேரளாவின் இன விகிதாச்சாரத்தில் குஜராத்திகளின் எண்ணிக்கையைக் கூட்டி, குரஜாத்திகள் குவிந்திருக்கும் கேரளப் பகுதியைத் தனி மாவட்டங்களாகவும், சட்ட மன்றத் தொகுதிகளாகவும் பிரித்து கேரள சட்டசபையில் குரஜாத்திகளை உள்ளே நுழைத்து, அதன் பிறகு கேரளா மலையாளிகளின் பூர்வீக இருப்பிடம் என்பதை ஒப்புக்கொள்ள முடியாது என்று வாதிட்டால் அது எவ்வளவு அநியாயமாக இருக்குமென்று கற்பனை செய்து பாருங்கள். சிங்கள அதிகார வர்க்கம் கற்பனைக்கு எட்டாத விஷயங்களை நிகழ்த்திக்காட்டுவதற்கென்றே அவதரித்திருந்தது.

சேனநாயகா ஆட்சியில் 1956 இன் போது சிங்களர் பெரும்பான்மையாக உள்ள Walawe பள்ளத்தாக்கில் நீர்ப் பாசனத் திட்டம் நிறவேற்றச் சொல்லி கோரிக்கை எழுந்தது. அதை நிறைவேற்றினால் Empilipitiya and Ambalantota முதலிய சிங்களப் பகுதிகள் புதிய குடியமர்வுகளை உள்வாங்கும். அதை சேனநாயகா விரும்பவில்லை. சிங்களவர்களை கிழக்க்குப் பிராந்தியத்தில் குடியமர்த்தும் ஹிட்லரின் பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்தார். 'தேசத் தந்தை' என்று சிங்கள மக்களால் போற்றப்படும் D.S.சேனநாயகா உண்மையில் இனப் பிரச்சினையின் முக்கியக் காரணமாகிய நில ஆக்கிரமிப்புத் திட்டத்தின் தந்தையாகவே திகழ்கிறார்.

கிழக்குப் பிராந்தியத்தின் மட்டக்களப்பு மாவட்டத்தின் தென் பகுதியில் வசித்து ஆயிரக் கணக்கான தமிழர்கள் இடம் பெயருமாறு கட்டாயப்படுத்தப்பட்டனர். சிலோன் படிப்பளை ஆறு 'கால் ஓயாவாக' (Gal Oya) மாறி தமிழர்களில் இடத்தில் சிங்களர்களைக் கொணர்ந்து அமர்த்தியது. மக்களும், மக்களின் பூர்வீகமான இடங்களுமே சிறுபான்மை இனத்தின் பாதுகாப்பிற்கு ஆதாரமான தூண்கள் என்று கருதிய செல்வநாயம் ஏற்கனவே மலையகத் தமிழர்களின் வாக்குரிமையும், குடியுரிமையும் பறிபோன போது மக்கள் மீதான தாக்குதலில் சிறுபான்மை எண்ணிக்கை வெகுவாகக் குறைந்து நாடாளுமன்றத்தில் தமிழர் சார்பாகப் பேசும் உறுப்பினர்களின் எண்ணிக்கை கண் முன்னே தேய்வதைக் கண்டு அஞ்சினார். மேலும் கால் ஓயா மற்றும் கந்தளைப் பகுதிகளில் சிங்களக் குடியேற்றம் குடியேற்றம் துரிதமான போது தமிழரின் பாரம்பரிய நிலப் பரப்பும் தாக்குதலுக்கு உள்ளாவதைக் கண்டார். சுவரில்லாமல் சித்திரம் வரைய முடியாது என்ற செல்வநாயகம் சுவர் இடிபடுவதைத் தடுக்கத் துணிந்தார். ஆனால், இந்தக் குடியேற்றம் காலப் போக்கில் அதிகமானதே ஒழிய குறைந்த பாடில்லை.

Gal oya திட்டத்தின் மீழ் 1,20,000 ஏக்கர் நிலம் நீர்ப்பாசன் வசதி பெற்றது. ஏழாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட சிங்களக் குடும்பங்கள் அங்கே குடியேறின. அதே நேரம் வெறும் 900 தமிழ்க் குடும்பங்களுக்கு மட்டுமே அந்த வாய்ப்பு வழங்கப்பட்டது. இவ்வாறு குடியேறிய தமிழர்கள் 1956 கலவரத்தின் போது விரட்டியடிக்கப்பட்டனர். பிறகு அமைதி திரும்பிய போது தங்கள் நிலங்களுக்கு மீண்டும் வந்து பயிரிட்டனர். ஆனால், அது வெகு நாள் நீடிக்கவில்லை. 1958 கலவரத்தின் போது உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்வதற்காக தப்பி ஓட வேண்டிய நிர்ப்பந்தத்திற்கு ஆளாயினர். பல பேரு திரும்பவே இல்லை. திரும்பி வந்து பார்த்தவர்கள் தமக்கென்று ஒதுக்கிய நிலத்தில் சிங்களர் ஆக்கிரமித்திருப்பதைக் கண்டனர். இத்தகைய இனச் சுத்திகரிப்பிற்குத் தெளிவாகத் திட்டமிட்ட சேனநாயகாவை தேசத் தந்தை என்று சொல்லித்தானே ஆக வேண்டும். நிராதரவாக நின்ற தமிழர்கள் வேறென்ன செய்ய, சிலோன் ஜனநாயகத்தில் நம்பிக்கை வைத்து சிங்களத் தலைமை கருணை காட்டாதா என்று ஏங்கி எதிர்பார்ப்பதைத் தவிர?

Wednesday, June 10, 2009

கம்யூனிஸ்டுகளின் தேவை!

கம்யூனிஸ்டுகளின் தேவைஎன்ற தலைப்பில் 1-ஜூன்-2009 உயிரோசைக்கு எழுதியது

******
2009 ஆம் வருடம் மே 18 ஆம் தேதி ஒன்றைவிடக் கூடுதலான காரணங்களுக்காக தெற்காசிய வரலாற்றில் பதிவு செய்யப்படும். இன்னமும் தீர்க்கப்படாத பல வித மர்மங்களைத் தாங்கி நிற்கிற, வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரனின் மரணம் நிகழ்ந்ததாக இலங்கை இராணுவம் முதன் முதலில் அறிவித்தது மே 18 அன்றுதான். ஆம்புலன்ஸில் தப்பிச் சென்ற போது அவர் சுடப்பட்டதாக இலங்கை சொன்னது.

அதே தினம் வேறு ஒரு காரணத்திற்காகவும் இந்தியாவில் பதிவு செய்யப்படுகிறது. பங்குச் சந்தை வர்த்தகம் அன்று நிறுத்தப்பட்டது. வழக்கமாக பங்கு விலைகள் நிலை குலைந்து போய் அளவு கடந்து சரியும் போது மட்டுமே வர்த்தகம் நிறுத்தப்படும் என்பதை நாம் அறிந்திருந்தோம்.

கடந்த 17 ஆண்டுகளில் நான்கு முறை பங்கு வர்த்தகம் நிறுத்தப்பட்டுள்ளது. அப்போதெல்லாம் விலை வீழ்ச்சியே அதற்குக் காரணமாக இருந்திருக்கிறது. 2004 பொதுத் தேர்தலில் பாரதீய ஜனதாக் கூட்டணி தோற்றதும் ஷேர் மார்க்கெட் பல்டி அடித்தது ஒரு எடுத்துக்காட்டு.

முதலாளித்துவத்துக்கு இணக்கமான ஒரு ஆட்சியை வலதுசாரி சிந்தனை கொண்ட பா.ஜ.க நடத்தியது என்பதால் பங்குச் சந்தை அதைக் கொண்டாடி வந்தது. ‘இந்தியா ஒளிர்கிறது’ என்ற நம்பிக்கை மங்குமென்று அப்போது யாருக்கும் தெரிந்திருக்கவில்லை. வாஜ்பாய் அரசாங்கம் தோற்று, காங்கிரஸ் தலைமையிலான ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி ஆட்சியைப் பிடிக்கும் நிலை ஏற்பட்டவுடன் முதலாளித்துவ சந்தை நடுக்கம் கண்டது.

இடதுசாரி கம்யூனிஸ்டுகளின் ஆதரவுடன் காங்கிரஸ் ஆட்சிக்கு வந்ததே அதற்குக் காரணம். எப்போதுமே பங்குச் சந்தைக்கும், பொதுவுடமைவாதிகளுக்கு ஏழாம் பொருத்தம் என்பதைச் சொல்லித்தெரிய வேண்டியதில்லை. 2009 பொதுத் தேர்தல் முடிவு வெளிவரும் முன்னர் அமெரிக்க அதிகாரிகள் சந்திரபாபு நாயுடுவைச் சந்தித்து இடதுசாரிகளோடு சேர்ந்து ஆட்சி அமைக்கக் கூடாது என்று வலியுறுத்தியதாகச் செய்திகள் வந்தது இதற்கு இன்னுமொரு சாட்சி.

மே 17, 2004 அன்று (தேர்தல் முடிவை அடுத்து) மும்பை பங்குச் சந்தைக் குறியீட்டு எண் சென்செக்ஸ் 16.62 சதவீதம் வீழ்ந்தது. அதனால் அன்றைய தினம் முழுவது சந்தையை இழுத்து மூட வேண்டிய கட்டாயம் உண்டானது. இடதுசாரிகள் தயவில் ஆட்சி அமைவதன் எதிரொலியே அந்நிகழ்வு.

பிறகு முதலாளி வர்க்கத்திற்கு மிகவும் பிடித்த மன்மோகன் சிங் பிரதமராகவும், ப.சிதம்பரம் நிதியமைச்சராகவும் நியமிக்கப்பட்ட பிறகே நிலைமை மேம்பட்டது.

சரியாக ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அதே காங்கிரஸ் மறுபடியும் தேர்தலைச் சந்தித்து வெல்கிறது. அந்தக் கூட்டணி 322 இடங்களைக் கைப்பற்றி ஆட்சி அமைக்கப் போவது தெரிகிறது. அந்த முடிவை பங்குச் சந்தை வேறு விதமாகக் கொண்டாடியது.

மே 18, 2009 அன்று பங்குச் சந்தை வர்த்தகம் தொடங்கியவுடன் 2110.79 புள்ளிகள் உயர்வு, அதாவது 17.34 சதவீதம். இது வரலாறு காணாதது. கன்யூனிஸ்ட்டுகள் இல்லாமல் ஒரு நிலையான ஆட்சி அமைவதை முதலாளித்துவம் இப்படிக் கொண்டாடுகிறது.

கடந்த ஐந்தாண்டுக் கால ஆட்சியின் கடைசிச் சில மாதங்களைத் தவிர காங்கிரஸ் ஆட்சிக்கு கம்யூனிஸ்ட்டுகள் வெளியில் இருந்து ஆதரவு தந்தார்கள். எனினும் உண்மையான எதிர்க் கட்சிக்குரிய பொறுப்புணர்வோடு அவர்கள் செயல்பட்டார்கள் என்பதை நாம் ஒப்புக் கொண்டாக வேண்டியுள்ளது. அரசின் பல தாராளமயமாக்கல் மற்றும் தனியார்மயமாக்கல் நடவடிக்கைகளை எதிர்த்தார்கள்.

அவர்களின் எதிர்ப்பு பெரும் பாதிப்புகளை ஏற்படுத்தவில்லை என்றே தோன்றுகிறது. பொருளாதாரச் சீர்திருத்த நடவடிக்கையின் வேகம் ஓரளவுக்குக் கட்டுக்குள் இருந்தது என்றால் அதற்கு இடதுசாரிகளின் எதிர்ப்பு முதன்மையான சிக்கலாக இருந்தது. ஒரு வகையில் பார்த்தால் பாதுகாப்பான பயணத்திற்கு அவசியமான வேகத் தடையாக அவர்கள் விளங்கியிருக்கிறார்கள்.

‘வலியது வாழும்’ என்ற முதலாளித்துவ சித்தாந்தம் மேற்குலகில் மறு பரிசீலனைக்கு அல்லது மறு சிந்தனைக்கு ஆளாகிய தருணத்தில் இவர்களை நாம் நன்றியுடன் நினைத்துப் பார்க்க வேண்டும்.

இடதுசாரிகளின் நிலைப்பாடுகள் சரியோ தவறோ அதைப் பற்றிக் கவலையில்லை. ஆனால் அவர்கள் அரசின் செயல்பாடுகளைப் பற்றி விமர்சனம் செய்தார்கள். கொள்கைகளை கேள்விக்கு உள்ளாக்கினார்கள். தர்க்க ரீதியான விவாதத்தை ஏற்படுத்தினார்கள். ஜனநாயகக் கட்டமைப்பில் மிக அவசியமான ஒரு அம்சம் இது.

இப்போது காங்கிரஸ் கட்சிக்கும், பாரதீய ஜனதா கட்சிக்கும் சித்தாந்த அடிப்படையில் பெரிய வேறுபாடு கிடையாது. சமயச் சார்பற்ற கட்சி என்ற பிம்பத்தின் காரணமாக முஸ்லிம் மக்களின் ஓட்டுகளை காங்கிரஸ் பெறும். அதைத் தவிர்த்துப் பார்த்தால் இவை இரண்டுமே வலதுசாரி-முதலாளித்துவ அமைப்புகளே.

இடதுசாரி இயக்கங்களில் கதாநாயகர்கள் கிடையாது. அதிகாரம் (என்ற ஒன்றிருந்தால்) கட்சித் தலைமையிடம் மட்டுமே குவிந்து கிடப்பதில்லை. உட்கட்சி ஜனநாயகம் என்ற ஒரு சங்கதி எந்த ஒரு வடிவத்திலாவது இருந்தால் அது கம்யூனிஸ்ட்டுகளிடம் மட்டுமே காணக் கூடியதாக இருக்கிறது.

அடிப்படையில் எனக்கு முதலாளித்துக் கோட்பாட்டின் மீது நம்பிக்கை உண்டு. இப்படிச் சொல்லும் போது அது எனக்குப் பிடிக்கும் என்றோ, அதுதான் உலகிற்கு நல்லது என்றோ பொருளல்ல. மாறாக அதுதான் நடைமுறைச் சாத்தியம் உள்ளது என நாம் நம்புவதாகப் பொருள். வல்லான் வகுத்ததே நியதி. வலியது வாழும் என்பது நமக்குப் பிடிக்காவிட்டாலும் நடப்பில் உள்ள வழக்கு.

அந்தக் காரணத்தினாலேயே பொதுவுடமை இயக்கங்களின் இருப்பு குறித்தான விசனம் நமக்கு எழுகிறது. முற்றிலும் பொருள்மயமாகிவிட்ட இன்றைய இந்திய அரசியல் சூழலில், இடதுசாரிகள் எத்தனை நாளுக்கு தாக்குப் பிடிக்க இயலும் எனத் தெரியவில்லை.

அடிப்படைப் பிரச்சினைகளைப் பற்றிய விவாதத்தை எழுப்பவும், பண முதலைகளை அம்பலப்படுத்தவும், அதிவேக பொருளாதார வளர்ச்சியைவிட ஒட்டு மொத்த வளர்ச்சி முக்கியம் என்பதை உணர்த்தவும், பெயரளவில் நடைமுறையில் இருக்கும் ஜனநாயகத்திற்கு ஓரளவேனும் அர்த்தம் கொடுக்கவும் இந்திய அரசியலில் இடதுசாரிகளின் தேவை முன்னெப்போதையும்விட இன்றைக்கு அவசியம்.

இந்தியா ஒன்றும் பணக்கார நாடில்லை; சில பணக்காரர்கள் வாழும் ஏழை நாடு. அது மாறும் வரை உண்டியல் குலுக்கிகளின் தேவை அவசியமாகிறது.

*******

Monday, June 08, 2009

ஐ.டி. இளைஞர்கள் அமைதிப் பேரணி (ஈழம்)

Tragedy of mankind is not due to brutality of few, but due to silence of many.



புத்தரில் பெயரில்

இலங்கை அரசின் வதை முகாம்களில் இலட்சக் கணக்கான தமிழ் மக்கள் திறந்த வெளிச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ளதையும் அங்கே அவர்கள் படிப்படியாகக் கொல்லப்படுவதையும் கண்டித்து,சர்வதேச சமுதாயத்தை நோக்கி எழுப்பியதில் சிலரது மெளனம் நேற்று மாலை கலைந்தது, ஒர் அமைதிப் பேரணி வடிவில்.



இப்பேரணி தகவல் தொழில் நுட்பத் துறையைச் சேர்ந்த இளைஞர்களால் முன்னெடுக்கப்பட்டது.


போராளிகள் மறைவதில்லை.


மன்றோ சிலை முதல் சேப்பாக்கம் வரை நீண்ட இப்பயணத்தில் பெரும்பாலும் இளைஞர்களே பங்கெடுத்தனர்.


போர்க் குற்றங்களுக்காக..



குறிப்பிடத் தகுந்த எண்ணிக்கையில் பெண்களும், குழந்தைகளும் பங்கு பெற்றனர்.

அடுத்த தலைமுறை....













The Hindu & Indian Express இல் இருந்து வந்ததாக இரு பெண் நிருபர்கள் பேரணியில் கலந்துகொண்ட இளைஞர்களை நோக்கி, “நீங்கல்லாம் யார்? இதை எப்படி ஆர்கனைஸ் பண்ணீங்க? எப்படி இலங்கை அரசு மீது தப்பு சொல்றீங்க? நாமெல்லாம் இந்தியர்கள் அல்லவா?” என்று மல்லுக்கு நின்றனர்.

அதற்கு ஒரு பையன் திருப்பிச் சொன்னது: “First of all, we are all humans"



சர்வதேச சமுதாயத்தை நோக்கி..


லசந்தவின் கொலையும், ராமின் லங்கரத்னா வருதும்.. மக்களுக்குத் தெரிந்தே இருக்கிறது..

தந்தை ஜெகத் கஸ்பர் மற்றும் முகம் மறைக்கப்பட்டிருக்கும் அய்யநாதன்



































அட்டையை மட்டும் படம் பிடிக்க அனுமதிக்காமல் தன்னையும் சேர்த்தே பிடிக்குமாறு சொன்னவர்..





அதிகார வர்க்கத்தைக் கண்டித்து உரக்கக் குரல் கொடுத்துக் கோஷம் போட்ட அம்மையார்..



கோஷம் ..



பேருந்தில் சும்மா போனவர்களும், இரு சக்கர வாகனத்தின் போனவர்களும் பேரணியில் இணைந்தனர்..


பேனருக்குப் பின்னால் பத்திரிக்கையாளர் அய்யநாதன்..
பேரணியின் முடிவில் அய்யநாதனும், தந்தை ஜெகத் கஸ்பரும் சிறு உரை நிகழ்த்தினார்கள்.