Tuesday, November 30, 2010

மந்திரப் புன்னகை

உயிரோசைக்கு எழுதியது

செல்லமுத்து குப்புசாமி


தமிழில் வலைப்பதிவர்களின் உலகம் ஒரு தனி உலகம். சாதி, அரசியல், ஆரிய-திராவிடச் சண்டைகள், ஈழம், பொதுவுடமை, சமையல், வெட்டிப் பேச்சு என அங்கே அலசப்படாத சங்கதிகளே இல்லை. கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளில் வலைப்பதிவுகள் அடைந்திருக்கும் எண்ணிக்கைப் பெருக்கமும், அவை இணையமும் நேரமும் இலகுவாகக் கிடைக்கிற வாசகர்களுக்குத் தீனி போடும் ரீதியும் நிச்சயம் கவனிக்கத் தக்கது.

நினைத்த கருத்தை தெளிவாகப் பதிவு செய்யக் கூடிய கட்டற்ற சுதந்திரம் அவர்களுக்கு உண்டு. எதை வேண்டுமானாலும், யாரைப் பற்றி வேண்டுமானாலும் போகிற போக்கில் எழுதி விடலாம் என்பதாலும், மரபு ஊடகத்தினைச் சார்ந்திராமல் தன்னிச்சையாக இயங்க இயலும் என்பதாலும் மரபு ஊடகத்தினர் ஒரு மூன்றாந்தர கண்ணோட்டத்துடனேயே வலைப்பதிவர்களைக் கருதுவதுண்டு. பெரும்பாலான இலக்கியவாதிகளும், மரபு ஊடகத்தினரும் அவர்களை ஒரு பொருட்டாகவே மதிப்பதில்லை.

இப்படிப்பட்ட சூழலில், வலைப்பதிவினருக்கு ஒரு முக்கியமான அங்கீகாரம் என்று கருதக் கூடிய நிகழ்வு கடந்த வாரம் நடந்த்து. தனது மந்திரப் புன்னகையை வலைப்பதிவர்களுக்காக சிறப்புக் காட்சி மூலம் திரையிட்டுக் காட்டும் ஏற்பாட்டை செய்திருந்தார் இயக்குனர் கரு.பழனியப்பன்.

இந்நிகழ்வு ஒற்றை நிகழ்வாக அமையப் போகிறதா அல்லது தமிழ் ஊடகப் பரிணாமப் படிநிலை மாற்றத்தின் துவக்கமாக அமையப் போகிறதா என்பதை வருங்காலம் தீர்மானிக்கும்.

எனினும் மரபு ஊடகங்களும், சில இணைய இதழ்களும் கரு.பழனியப்பன் வலைப்பதிவர்களுக்குத் தந்த அங்கீகாரத்தை ஜீரணிக்க முடியாமல் போனதை தட்ஸ்தமிழ் பிரதிபலிக்கிறது.

”வலைப்பூ எனப்படும் பிளாக் எழுதுவது இன்று ஒரு பேஷனாகவே மாறிவிட்டது. தெரிந்ததையெல்லாம் மொழி, இலக்கணம், நடை எதைப் பற்றியும் கவலைப் படாமல் எழுதித் தள்ளலாம் என்ற வசதி, எல்லோரையுமே ஒரு முறை எழுதிப் பார்க்கத் தூண்டியுள்ளது வலையுலகில்”

ஊடகங்களின் வளர்ச்சி மட்டுமல்ல, இருப்பும் கூட ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையது என்ற எதார்த்தம் ஏனோ இன்றைக்கும் கூட பலருக்கும் ஒப்ப முடியாமல் உள்ளது.

சரி, விசயத்துக்கு வருவோம்.

மந்திரப் புன்னகை வழக்கமான தமிழ் சினிமாவில் இருந்து வேறுபட்ட ஒரு படம். இயக்குனரின் முந்தைய படங்களான ’பார்த்திபன் கனவு’ மற்றும் ’பிரிவோம் சந்திப்போம்’ச் ஆகியவற்றைப் போலவே இதுவும் கவித்துவமான ஒரு படைப்பாக இருக்குமென்ற எதிர்பார்ப்பு வீண் போகவில்லை.

திறமையான, அதே நேரம் திமிரான ஒரு ஆர்க்கிடெக்ட். புல்லெட் ஓட்டிச் சுற்றுகிறான். வேலை செய்கிறவன் கூளைக் கும்பிடு போட மாட்டான் என முதலாளியால் ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிற பாத்திரம். இஷ்டம் போல மதுவையும், மாதுவையும் துய்க்கும் வெளிப்பார்வைக்கு கரடுமுரடான இளைஞனான அவன் பல காமம் கடந்த பிறகு ஒரு காதலைக் காண்கிறான்.

அவனது பலம் மற்றும் பலவீனத்தை அறிந்து அவள் முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்கிறாள். எந்த உறவையுமே மனதுக்கு அருகில் நெருங்க விடாத அவன் அவளை மட்டும் நெருங்க விடுகிறான். அடிக்கடி தன் தாயை நினைவுபடுத்தும் அவளுக்காக குடிப் பழக்கத்தை விடுகிறான். திருமணம் செய்துகொள்ளத் தீர்மானிக்கிறார்கள்.

“உன்னை மாதிரி ஒருத்தனுக்கே நல்ல பொண்ணு கிடைக்குதுன்னா, நல்ல பையனுக்கெல்லாம் என்ன மாதிரி பொண்ணு கிடைக்கணும்? எனக்கென்னவோ அவளும் உன்னை மாதிரியே இருப்பாளோனு தோணுது. ஏனா கல்யாணதுக்கு அப்புறம் நீ கண்டுக்க மாட்டே பாரு. It is a marriage of convenience” என்று அவனது அப்பா அவனை எச்சரிக்கிறார்.

அவர் சொன்னது போலவே அவள் சீமான் ஒருவனோடு சொகுசுக் காரில் ஏறிச் சென்று நட்சத்திர விடுதி அறையில் கூடிக் குலவுகிறாள். அதைக் கண்டு அவன் அதிர்ச்சியடைகிறான்.

”நீ மட்டும் எப்படி வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். அவள் இருக்க்க் கூடாதா?” என்ற சமத்துவச் சிந்தனைகளுக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டு அவள் தன்னிடம் உண்மையைச் சொல்லாமல் மறைத்து விட்டாள் என்ற ஆத்திரமே மேலிடுகிறது. அவளை அடித்துக் கொன்று விடுகிறான். போலீசில் சென்று தானே சரணடைகிறான்.

இதற்குப் பிறகுதான் தெரிய வருகிறது எல்லாமே மாயை என்பது. திரைக் கதைக் குடைக்குள் மழை வந்து மிரட்டுகிறது. அதாகப்பட்டது அவள் இன்னொருவனோடு கூடியிருந்தது, அவளை இவன் கொலை செய்து விட்டது எல்லாமே அவனே செய்து கொண்ட கற்பனை. அடிக்கடி அப்பாவோடு பேசுவது கூட அப்படி ஒரு பிரமையே.

தான் சின்ன வயதில் மிகவும் நேசித்த அம்மா அப்பாவின் நண்பனோடு ஓடிப் போனதும், அவனது அப்பா அதைத் தாங்க முடியாமல் தன்னை மாய்த்துக்கொண்டதும் அவனை வெகுவாகப் பாதித்திருக்கிறது. அதன் பிறகு தனக்கென தனியொரு உலகத்தில் வாழ்கிறான். யாரையும் மனதளவில் நெருங்க விட்டதில்லை. அடிக்கடி அவனைப் பார்க்க வரும் அப்பாவோடு பேசிக்கொள்கிறான்.

நாயகனின் பிரச்சினை தெரிந்தும் அவனைத் தன் அன்பால் பராமரித்து இயல்பு நிலைக்குத் திருப்பி விடலாம் என்று விடாமல் காதலிக்கிறாள் நாயகி. அவனோ அவளை வெறுப்பது போல நடித்தால் வேறு ஒருவனை அவள் கல்யாணம் செய்துகொள்வாள் என நினைக்கிறான். கடைசியில் ஒன்று சேர்ந்து விடுகிறார்கள்.

கதை என்னவோ இவ்வளவுதான். ஆனால் திரைக்கதையில் வெகுவாக உழைத்திருக்கிறார்கள். அதைக் காட்டிலும் படத்தின் மிகப் பெரிய பலம் வசனங்கள்.

மனதில் நிற்க்க் கூடிய வசனங்கள் கரு.பழனியப்பன் படங்களின் சிறப்பு. பார்த்திபன் கனவு படத்தில் மணிவண்ணன் ஒரு பெண்ணுக்கு உதவுவார். அப்போது உடன் இருப்பவர் தவறாக கண்ணோட்டத்துடன் ஏதோ சொல்லும் போது, “ஒரு வயசுல எந்தப் பொண்ணப் பாத்தாலும் அம்மா மாதிரியே தெரியும். ஒரு வயசுல பொண்டாட்டி மாதிரியே தெரியும். ஒரு வயசுல மகள் மாதிரியே தெரியும். இந்தப் பொண்ணைப் பாக்கும் போது எனக்கு மக மாதிரித்தான் தெரியுது” என்று பேசுவது போல ஒரு வசனம் வரும். முதுமையின் விளிம்பில் இருந்த என் தாத்தா பார்த்து நெகிழ்ந்த வசனம் அது.

பழனியப்பன் இலக்கியப் பரிட்சயம் உள்ளவர் என்பதும், அவருக்கு உலகலாவிய பார்வை உண்டு என்பதும் அவரது படங்களில் பிரதிபலித்துள்ளது. இந்தப் படத்திலும் பல காட்சிகள்/வசனங்கள் அதற்குச் சான்று பகர்கின்றன.

• பெண்களுக்கு வேண்டியது அன்பான வார்த்தைகளும், சின்னச் சின்ன அங்கீகாரங்களும். கதாநாயகனின் அம்மா ஓடிப் போவதற்கு முன்பு ஒரு சில ஃபிளாஸ்பேக் காட்சிகளில் இதை நுட்பமாகக் காட்டியிருக்கிறார்கள்.

• நான் ஃபர்ஸ்ட் நைட் முடிஞ்ச உடனே அந்த ஸ்கூல்ல போய் அப்ளிகேஷன் வாங்கிட்டேன் – சந்தானம்

• கல்யாணம் பண்ணிக்க்கிட்டு தீபாவளிக்கும், பொங்கலுக்கும் கடை கடையா ஏறி இறங்கி ஷாப்பிங் செய்யற லட்சிய வாழ்க்கைய வாழுங்க – ஆரம்ப கட்டத்தில் நாயகன் சொல்வது

• மனநிலைச் சிக்கல் உடையவன் என்பது பார்வையாளர்களுக்கு வெளிப்படும் தருணத்தில் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பில்லாமல், ஆனால் இடைவிடாமல், பேசும் வசனங்களை - மனசுல நினைக்கறதையெல்லாம் பேசுவதாக இருந்தால் இன்னைக்கு போதாது என்று டாக்டர் கூறுவது – ரசிக்க முடிகிறது. நக்சலைட்டுகளை துப்பாக்கி ஏந்திய காந்தி என்று அருந்த்தி ராய் வர்ணித்ததை துணிச்சல் என்று பாராட்ட முடிகிறது இவர்களால்.

• தன் பொண்டாட்டி மேல நம்பிக்கை இல்லாதவந்தான் அடுத்தவன் பொண்டாட்டியை தப்பா பேசுவான் – பிளாஷ்பேக்கில் பக்கத்து வீட்டு தாத்தாவிடம் அப்பா பேசுவது

• பார்க்கில் அப்பாவுடன் வாக்கிங் போகும் போது நாயகன் செய்யும் அறிவுப்பூர்வமான தர்க்கம் ஆரோக்கியமான அப்பா-மகன் உறவு இப்படி இருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்பதற்கு உதாரணம்.

• கதாநாயகனிடம் அடிக்கடி வந்து போகும் கால்கேர்ள் புரோக்கரிடம் சொல்கிறாள்: “இனி மேல் கதிர் கூப்பிட்டா என்னை அனுப்பாதே. அவரைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டா என்னன்னு ஒரு நிமிசம் தோணுச்சு. அது அவருக்கும் நல்லதில்லை. எனக்கும் நல்லதில்லை”

• மருத்துவனையில் இருக்கும் கதிரைப் பார்க்க கால்கேர்ள் வரும் போது, “உடம்புல இளமை இருக்கும் போது போய் சம்பாதிக்கிற வழியப் பாரு. அத விட்டுட்டு ஆப்பிள், ஆரஞ்சுனு வாங்கி வந்து சீன் போடாதே” என்று காயப்படுத்தி திருப்பி அனுப்புகிறான். அவள் வெளியே போகும் போது நாயகியைப் பார்த்து, “எனக்குத் தெரிஞ்ச அளவுக்கு உனக்கு ஆம்பிளைகளைத் தெரியாது. உனக்கு இவன் ஒத்து வர மாட்டான். வேற நல்ல பையனா பாத்து கல்யாணம் செஞ்சுக்கோ” என்று அட்வைஸ் செய்கிறாள். அதற்கு நாயகி சொல்லும் பதில் பாக்யராஜ் படங்களை நினைவுபடுத்துகிறது. “உனக்கு எத்தனை ஆம்பிளைகளத் தெரியும்? ஒரு 500? அத்தனை ஆம்பிளைகளைத் தெரிஞ்ச உனக்கே கதிரை மட்டுந்தான் ஆஸ்பிட்டல் வந்து பாக்கணும்னு தோணுச்சு. எனக்கு கதிரை மட்டுந்தான் தெரியும்” என்ற அவளது பதில் பெண்களுக்கு நிச்சயம் பிடிக்கும்.

• ”இந்த உலகத்துல கோபம் தாங்க முடியாதவங்க இருக்கலாம். அநியாயம் தாங்க முடியாதவங்க இருக்கலாம். வலி தாங்க முடியாதவங்க இருக்கலாம். ஆனா அன்பைத் தாங்க முடியாதவங்க இருப்பாங்களா? நீ அன்பைத் தாங்க முடியாதவனா இருக்கியே! நீ ரொம்ப பாவம் கதிர்” என்ற கிளைமேக்ஸ் வசனம் நெகிழ்ச்சி. தான் மிகவும் நேசித்த அம்மா தன்னை விட்டுப் போன பிறகு யாரையுமே ஏற்றுக்கொள்ளாத கதிர், தன் அம்மாவை நினைவுபடுத்துகிற நாயகியும் எங்கே யாருடனாவது ஓடி விடுவாளோ என்ற பயத்தில் அவளை ஏற்றுக்கொள்ளாமலே இருந்தவன், அந்த நெகிழ்ச்சியில் இளகுகிறான்.

• அதைக் காட்டிலும் 2010 இல் தமிழ்த் திரைப்படம் ஒன்றின் நாயகன் பழனியப்பன் என்ற பெயர் தாங்கி துணிச்சலாக நடிக்க முடிந்திருப்பது என்னைப் பொருத்த மட்டில் ஆரோக்கியமான ஒரு செய்தி.

• படம் துவங்கும் போது புகை பிடிப்பது மற்றும் மது அருந்துவதற்கு ஒரு டிஸ்கிளைமர் போடுவார்கள். இவர்கள் கூடவே கள்ளுண்ணாமை அதிகாரத்தில் (தப்பேன்றால் தமிழாசிரியர்கள் மன்னிக்க) ஒரு குறளையும் எடுத்துப் போட்டுக் காட்டுகிறார்கள்.

• மந்திரப் புன்னைகையில் சண்டைக் காட்சியே இல்லை என்பது எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஒரு சங்கதி. ஒரு விறுவிறுப்பான மனதைத் தொடுகிற நாவலை வாசிப்பது அல்லது உயர்தர மலையாளப் படம் பார்ப்பது போன்றதொரு உணர்வு ஏற்படுகிறது.

• குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டிய ஒரு பிளஸ் தம்பி ராமையா. மனிதர் நகைச்சுவையிலும், குணச்சித்திர நடிப்பிலும் கலக்குகிறார். மைனாவிற்குப் பிறகு இதிலும் அவருக்கும் முக்கியமான பாத்திரம்.

குறை கண்டுபிடிப்பது என்று முடிவு செய்தால் எதிலும் எப்படியும் குற்றம் காணலாம். இந்தப் பட்த்தில் பலவீனம் என்று சொன்னால் விரசமான ஓரிரு காமெடி சீன்கள் - கிளி செத்துப் போச்சென்று கிண்டல் செய்வது. மேலும், ’பார்த்திபன் கனவு’ பட்த்தைப் போல இதில் பாடல்கள் எல்லாமே மனத்தில் நிற்கவில்லை. கேட்கக் கேட்க பிடிக்குமோ என்னவோ. இன்னொரு பலவீனம் இதற்கு முன்பே ’குடைக்குள் மழை’ வெளி வந்த்து. அதற்கு எந்த வகையிலும் கரு.பழனியப்பன் பொறுப்பல்ல என்பதால் மன்னித்து விடலாம்.

சென்சாரில் வசனங்கள் குறிப்பிட்டுச் சொல்லக் கூடிய அளவில் தணிக்கை செய்யப்பட்டிருக்கின்றன. கரு.பழனியப்பனின் முந்தைய படங்களோடு ஒப்பிட்டால் இது அதிகம்தான் என்றாலும், கதையில் தீவிரம் மற்றும் பாத்திரத்தின் மூர்க்கம் காரணமாக அவை அமைக்கப்பட்டிருக்கலாம்.

பட்த்தின் பல காட்சிகள் உண்மையா அல்லது நாயகனின் பிரமையா என்று புரியவில்லை. உதாரணமாக ஊரில் படுக்கையில் கிடக்கும் பாட்டியைப் பார்க்கப் போவது உள்ளிட்ட காட்சிகள். அவற்றை ரசிகர்களின் யூகத்திற்கே விட்டு தியேட்டரில் உட்கார்ந்து யோசிக்க வைப்பதற்காக இருக்குமென்று தேற்றிக்கொண்டேன்.

சிறப்புக் காட்சி இடைவேளியின் போது கரு.பழனியப்பனிடம் உரையாடுகையில் தொடர்ந்து நடிப்பதாக உத்தேசமா என்று கேட்டேன். அதை நீங்கதான் சொல்லணும் என்றார். ஒரேயொரு படத்தில் நடித்ததை வைத்து உறுதியாகச் சொல்ல முடியவில்லை.

சொல்லப் போனால் இது இயக்குனர்களின் சீசன். மிஷ்கினின் நந்தலாலா, கெளதமனின் மகிழ்ச்சி, சுந்தர்.சியின் நகரம் என எங்கு நோக்கினும் இயக்குனர் நடித்த படங்கள். தமிழ் திரையுலகில் இயக்குனர்கள் நடிப்பது ஒன்றும் புதிதல்ல.

கடந்த ஏழு ஆண்டுகளில் 55 இயக்குனர்கள் கோடம்பாக்கத்தில் அரிதாரம் பூசியதாக ஒரு கட்டுரையில் வாசிக்க நேர்ந்த்து. ஆனால் அனைத்து இயக்குனர்களும் வெற்றிகரமான நடிகராக முடிவதில்லை என்பதே எதார்த்த நிலை.

ஒரு கதையைத் தீர்மானித்த பிறகு அதற்கேற்ற நடிகரைத் தேர்ந்தெடுக்க முடியாமல் போகும் பட்சத்தில் தானே நடிக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு சில இயக்குனர்கள் ஆளாகிறார்கள். மந்திரப் புன்னகையில் கூட வேறு நடிகர்கள் யாரும் ஒப்புக்கொள்ளாததால் இயக்குனரே நடிக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது என அறிகிறோம்.

ஆனால் மந்திரப் புன்னையில் கரு.பழனியப்பன் ஒரு நடிகராக ஏற்படுத்திய தாக்கத்தைக் காட்டிலும், இயக்குனராக ஏற்படுத்திய தாக்கமே அதிகமெனப் படுகிறது. தங்கர் பச்சான் இயக்கத்தில் சேரன் முதன்முறையாக நடித்த போது ஏற்பட்ட தாக்கம் கூட இதில் ஏற்படவில்லை.

புள்ளியியலாளர்கள் மொழியில் சொன்னால், one sample may not perfectly reflect the population. தாவணிக் கனவுகள் காலத்தில் மிகை நடிகராகத் தோன்றிய பாரதிராஜாவை ரெட்டச் சுழியில் பார்க்கும் போது தமிழ் சினிமா இத்தனை நல்ல நடிகனை பயன்படுத்தத் தவறிவிட்டதே என்ற அங்கலாய்ப்பு ஏற்படுகிறது.

பல வெற்றிப் படங்களை இயக்கிய மணிவண்ணன் பிறகாலத்தில் முழு நேர நடிகராக மாறி விட்டார். உண்மையில் இன்றைக்கு இயக்குனர் என்பதைக் காட்டிலும் நடிகராகவே அவர் அறியப்படுகிறார். இன்னொரு உதாரணம் சுந்தர்ராஜன்.

இயக்குனர்களே (கதாநாயக) நடிகர்களாக இருந்ததும், வெற்றி பெற்றதும் தமிழ் சினிமாவுக்கு புதிதல்ல. பாக்யராஜ், அவரது சிஷ்யப் பிள்ளைகள், டி.ராஜேந்தர் பல ஆண்டுகள் கோலோச்சியிருக்கிறார்கள். எஸ்.ஜே.சூர்யா ஒன்னொரு உதாரணம். சுந்தர்.சி இன்றைக்கு சி சென்டரிலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட நடிகர். ’மாயாண்டி குடும்பத்தாரில்’ நடித்தது எல்லாமே இயக்குனர்கள்.

ஆகவே கரு.பழனியப்பன் நடிப்பதிலோ, நடிக்காமல் இருப்பதிலோ பிரச்சினை இல்லை. அவருக்கு ஏற்ற கதையாக இருந்தால் சரி. சேரனின் ’மாயக் கண்ணாடி’ போல எதையாவது முயன்று தொலைக்காமல் இருக்க வேண்டும். கரு.பழனியப்பன் நடைமுறை மனிதர். அவருக்கே தெரியும்.

மற்றபடி மந்திரப் புன்னகை வித்தியாசமான முயற்சி என்பதில் மாற்றுக் கருத்தே கிடையாது; கூடவே வலைப்பதிவர்களுக்கான சிறப்புக் காட்சியும்.

Wednesday, November 24, 2010

நல்ல படம்

நண்பர் உண்மைத் தமிழன் புண்ணியத்தில் ஒரு நல்ல படம் பார்த்தேன்.

மந்திரப் புன்னகை

அது குறித்து விரைவில் எழுத வேண்டும்..

Monday, October 18, 2010

அரசு அலுவலகத்தில் அராஜகம்

சென்னை மேடவாக்கம் பாபு நகரில் அமைந்திருக்கும் மின் வாரிய அலுவலகத்தில் மொட்டை மாடியில் எடுக்கப்பட்ட புகைப்படங்கள்









Monday, June 21, 2010

ஜெண்டில்மென் - சிறுகதை

- செல்லமுத்து குப்புசாமி

’மெளனங்கள்’ என்ற தலைப்பில் 21-ஜூன்-2010 உயிரோசையில் வெளியானது

இப்போதெல்லாம் வெள்ளிக்கிழமை ஊருக்குப் போவது சிம்ம சொப்பனம் ஆகி விட்டது. இரண்டு மாதம் முன்பே டிக்கெட் புக் செய்தால்தான் ஆச்சு. இல்லையேல் தட்கால் ஒன்றுதான் கதி. அதுவும் ஆன்லைனில் எல்லாம் செய்ய முடிவதில்லை. புதன்கிழமை எட்டரை வரைக்கும் IRCTC வெப்சைட் தொங்கிக்கொண்டே இருக்கும். அதற்குள் 144 டிக்கெட்களும் விற்றுத் தீர்ந்து விடும். அதனால் காலை ஆறேமுக்கால் மணிக்கே வரிசையில் நின்று விட வேண்டியிருக்கிறது.

ஒரு பிரபலமான மென்பொருள் நிறுவனத்தில் புராஜெக்ட் மேனேஜராக இருக்கும் பிரவீன் குமார் புதன்கிழமை மட்டும் ஆறு மணிக்கே எழுந்து விடுவது வாடிக்கை. அப்படியே சீக்கிரம் எழுந்து போனாலும் சில சமயங்களில் அவருக்கு சைட் (சைட் இல்லீங்க சைடு) அப்பர் பர்த் மட்டுமே கிடைக்கும். காலை மடக்கியும், குறுக்கியும் படுத்தபடி பாதி தூங்கியும், தூங்காமல் பயணம் செய்தாலும் ரிசர்வ் பண்ணாமல் ஜெனரல் கம்பார்ட்மென்டில் பயணம் செய்யும் கொடுமைக்கு அது பரவாயில்லை என்று நினைத்துக்கொண்டு ஏற்காடு எக்ஸ்பிரசில் சங்ககிரி வரை சென்று சனிக்கிழமை காலை ஆறேகாலுக்கு இறங்கி விடுவார்.

ஒரு சில அபூர்வமான தருணங்களில் மட்டும் தட்காலில் கூட பிரவீனால் ரிசர்வ் செய்ய முடியாமல் போய் விடுவதுண்டு. இந்த வாரம் அப்படி ஒரு அபூர்வமான வாரம். அப்படியாகப்பட்ட ஒரு சூழலில் தள்ளப்பட்ட போது தாம்பரத்தில் இருந்து பஸ் ஏறி அப்படியே மாறிமாறி ஊருக்குப் போவது அல்லது இரவு ஏற்காடு எக்ஸ்பிரஸில் ஜெனரல் கம்பார்ட்மென்டில் பயணம் செய்வது என்ற இரு ஆப்ஷன்களுமே அவருக்கு உவப்பாக இல்லை.

அதனால் வெள்ளிக்கிழமை மதியமே கோவை இன்டர்சிட்டியில் பயணிக்க எத்தனித்து 2:30 வண்டிக்கு மதியம் ஒரு மணிக்கே சென்ட்ரலை அடைந்தார். ஜெனரல் கம்பார்ட்மென்டில் முன்னபின்னே பயணம் செய்து பழக்கம் இல்லாத காரணத்தால் கோவையில் இருந்து வரும் வண்டி எந்த நடைமேடையில் வரும் என்பதை அறியும் வரை பதட்டமாகவே இருந்தார்.

அறிவிப்பு வந்ததுதான் தாமதம். வண்டி வரும் பிளாட்பாரத்தில் விறுவிறுப்பாக ஓடத் துவங்கினார். அந்த பிளாட்பாரம் எங்கே ஆரம்பிக்கிறதோ அதுவரை ஓடி முடித்தார். ரயில் வந்து நின்றதோ இல்லையோ, பயணிகள் இறங்கினார்களோ இல்லையோ, நம்மவர் அடித்துப் பிடித்து கூட்டத்தை ஊடுருவிச் சென்று ஜன்னலோரம் இடம் பிடித்தார்.

ஜெனரல் கம்பார்ட்மென்டில் இடம் பிடிக்க முடியும் – அதிலும் ஜன்னலோரமாக – என்பதை நம்பாமல் இருக்க முடியவில்லை. அவரது சாதுர்யத்தை எண்ணி வியக்காமலும் இருக்க இயலவில்லை. வெற்றிப் புன்னகையை வெளியே சிந்தி விரயமாக்காமல் தனக்குள்ளாகவே சிரித்துக்கொண்டார்.

ஆனால் அவர் இடம் பிடித்து அரை மணி நேரம் ஆகும் வரை அவரது பக்கத்து இருக்கைக்கு ஆள் வரவில்லை என்ற கடினமானதும், கசப்பானதுமான உண்மையை அவரால் ஜீரணிக்கவும் முடியவில்லை.

சரியாக ரெண்டே காலுக்கு நாற்பது வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு கணவான் பிரவீனுக்கு அருகில் வந்து அமர்ந்தார். எப்போதுமே பயணத்தின்போது பக்கத்தில் உட்காரும் ஆட்களை பிரவீனுக்குப் பிடிக்காது. ஆனால் இந்த நபர் கண்ணியமாகத் தெரிந்தார். என்னவோ தெரியவில்லை, இவர் மீது பிரவீனுக்கு வெறுப்பு வரவில்லை.

வழக்கமாக இரவு ஏற்காடு வண்டியில் போனால் சங்ககிரியில் நிற்கும். ஆனால் கோவை இன்டர்சிட்டி சேலத்தை விட்டால் ஈரோடுதான். இரவு எட்டரைக்குப் போய் விடும். ஈரோட்டில் இறங்கி சங்ககிரிக்குப் பஸ் பிடிக்க வேண்டும்.

யாரையாவது சந்திக்கும்போது தனது பெயரை முதலில் சொல்லி அறிமுகம் செய்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று பிரவீன் வேலை செய்யும் நிறுவனத்தில் சொல்லிக் கொடுத்திருந்தார்கள். இருந்தாலும் அவருக்கு முன்பாகவே "சண்முகநாதன் சார் என் பேரு. திருப்பூர் போறேன். நீங்க? " என்று அந்த கணவான் அறிமுகம் செய்து கொண்டார்.

ஏதோ பனியன் கம்பெனியில் பெரிய பொறுப்பில் இருப்பார் போல என அவரைப் பற்றி மனதில் ஒரு உருவகம் செய்து வைத்திருந்தார் பிரவீன்.

"திருப்பூர்ல பிசினஸ் எல்லாம் எப்படிங்க போகுது? யூ.எஸ் ஸ்லோடவுன் ஒண்னணும் பாதிப்பு இல்லையே?" லேசாக விசாரித்தார்.

"இல்லை சார். நான் கார்மெண்ட் பிசினஸ்ல இல்லை. அரசு ஊழியன். அறநிலையத் துறைல வேலை பாக்கறேன்," என்ற இந்தப் பதில் எதிர்பாராத ஒன்றாகவே அமைந்தது.

மேலும் அந்த நபர் நல்ல தமிழிலேயே நிறையப் பேசினார். தொந்தரவு, கருத்து, ஊழியன், தகவல் முதலிய சொற்களை எல்லாம் பயன்படுத்தினார். இன்ஃபர்மேஷன், ஒபீனியன் என்றே தன்னைச் சுற்றியிருக்கும் தமிழர்கள் பேசிக் கேள்விப்பட்ட பிரவீனுக்கு விந்தையான ஒரு உணர்வே மேலிட்டது.

போகப் போக பல விசயங்களைக் குறித்துப் பேசினார்கள். திருவாளர் சண்முகநாதனின் சொந்த ஊர் பல்லடம். கோவையில் பணியாற்றி வந்தவரை சென்னைக்கு மாற்றி ஒரு வருடம் அங்கே கட்டாயம் வேலை செய்தே தீர வேண்டும் என்று அனுப்பி வைத்து விட்டார்களாம்.

மனிதர் பாவம் புலம்பிக்கொண்டே வந்தார். இலஞ்சம் வாங்காமல் வெறும் சம்பளத்தை மட்டுமே வைத்துக்கொண்டு சென்னையில் ஒரு அரசு ஊழியன் காலம் தள்ள முடியாது என்ற உண்மையைச் சொன்னார். இப்போது கூட சென்னையில் சில பேச்சிலர் பையன்களோடு சேர்ந்து தங்கியிருக்கிறாராம்.

"தனியா வாடகைக்கு வீடு பாத்து தங்க முடியாது சார். நம்ம சம்பளத்துல அது கட்டுப்படி ஆகாது" என்ற அவரது கூற்றை பிரவீன் ஆமோதித்தார்.

கூடவே, "எப்படி சார்? அவங்களோட ஜெனரேஷன் கேப் இருக்கிற மாதிரி ஃபீல் பண்ணலையா நீங்க?" என்றார்.

"அதை ஏன் சார் கேக்கறீங்க? கருமாந்திரம் புடிச்சவனுக. ராத்திரி பன்னண்டு மணி ஆனாலும் தூங்க மாட்டேங்கறாங்க. காலைல எந்திரிக்கிற நேரத்துக்கு ஒரு கணக்கு வழக்கே கெடையாது. 2-3 நாளைக்கு ஒரு தடவை நடு ஹால்ல பேப்பர விரிச்சுப் போட்டு தண்ணி அடிக்க ஆரம்பிச்சானுகன்னா எவனாவது ஒருத்தன் வாந்தி எடுத்ததுக்கு அப்புறமாத்தான் நிப்பாட்றரானுக. நான் சீக்கிரமா தூங்கி காலைல அஞ்சு மணிக்கெல்லாம் எந்திருச்சுருவேன்.

ஒண்ணுமே செட் ஆக மாட்டேங்குது. என்ன செய்யறது சார்? நம்ம ஊரு பசங்க. நமக்கும் வேறு போக்கிடை கிடையாது. அதனால் அப்படியே ஓட்டிட்டு இருக்கேன் சார்.

அவங்களைச் சொல்லி பிரயோசனம் இல்லைங்க. எனக்கு நாப்பது வயசு ஆகுது சார். இப்பத்தான் இருபதாயிரம் சம்பளம். இந்தப் பசங்களுக்கு இப்பத்தான் 23-24 வயசு ஆகுது. எவனைக் கேட்டாலும் நாப்பது, அம்பது ஆயிரம்ங்கறான். வேற பொறுப்புகளோ, குடும்ப பாரமோ கெடையாது. அப்பறம் இப்படிக் கும்மாளம் அடிக்காம என்ன செய்வானுக!"

பிரவீன் இடையிடையே "ம்" கொட்டி வந்தார். குறை சொல்லப்பட்ட அதே சாஃப்ட்வேர் துறையில்தான் அவரும் பணியாற்றினாலும் அவருக்கும் அதே கருத்து உண்டு. இது பணியாற்றுகிற துறை சார்ந்த சங்கதியல்ல. மாறாக, தலைமுறை இடைவெளி பிரச்சினை என்பதாகவே பிரவீனுக்குப் பட்டது.

"நாமெல்லாம் அந்தக் காலத்துல" என்ற வழக்கமான பல்லவியை அவர்கள் பாடவில்லையே தவிர அதற்குரிய அனைத்து அலகுகளும் அவர்களது பேச்சில் தென்பட்டது.

"இவனுகளை வெச்சுக்கிட்டு ஆபீஸ்லயும் ஒரே பிரச்சினை சார். எவனும் டைமுக்கு வரது கிடையாது. எப்ப பாத்தாலும் புள்ளைக கூட கேன்டீன்ல போய் உக்காந்து ஐஸ்கிரீம் சாப்பிட்டுக்கிட்டு தொட்டுத்தொட்டு பேசிக்கிட்டே இருக்கானுக சார்" தன் அங்கலாய்ப்பை தக்கதொரு தருணத்தில் பதிவு செய்தார் பிரவீன்.

"ஆமா சார். ரூம்ல இருக்கும்போது பொண்ணுங்க கூட போன்ல பேசுவானுக. பாக்க வெகு டீசண்டா இருக்கும். ஆனா போனை வெச்ச உடனே கமெண்ட் அடிப்பானுக பாருங்க. அவங்க அங்க அளவு முதற்கொண்டு அல்குல்(முக்கோண சமாச்சாரம் என்று நாகரீகமாகச் சொன்னார் அவர்) சம்பந்தப்பட்ட டீட்டெய்ல் வரைக்கும் எல்லாம் பேசுவானுக பாருங்க. கருமம் கேக்கவே சகிக்காது." இது அரசு ஊழியரின் அங்கலாய்ப்பு.


ரயில் திருப்பத்தூரைக் கடந்து போய்க்கொண்டிருந்தது. ஜெனரல் கம்பார்ட்மெண்டில் அப்படி இப்படி எழுந்து போனால் இருக்கை பறிபோகும் என்பதால் எழுந்திருக்காமலே உட்கார்ந்திருந்தார் பிரவீன். கடும் கோடையாகையால் வியர்வையும், வெப்பமுமாகக் கலந்து வாட்டியது. இருக்கையில் அப்படியே ஒட்டிக்கொண்டது போல இருந்தது. அவரது ஜாக்கி ஜட்டி பின்பிறத் தோலோடு அப்படியே ஒட்டிக்கொண்டது போல இருந்தது. அப்படியும் இப்படியுமாக அசைந்து கொடுத்து ஆசுவாசப்படுத்தி காற்றோட்டம் ஏற்படுத்த முயன்றார்.

இப்படியாக பிரவீன் முயன்றுகொண்டிருந்த சமயத்தில் மேலே உட்கார்ந்திருந்த ஒரு நபர் (உட்கார்ந்தபடியே தூங்கும் வரம் பெற்ற ஒரு புண்ணியவான்) கையிலிருந்த வாரப் பத்திரிக்கை கீழே விழுந்தது. சண்முகநாதன் அதை எடுத்துப் புரட்டத் துவங்கினார். ஒரு குறிப்பிட்ட பக்கத்தை அடைந்ததும் பிரவீனை நோக்கித் திரும்பினார்.

"சார். இவங்கதான் எங்க சீஃப்" என்றார்.

அந்த பிரபலத்தைப் பற்றி பிரவீன் நிறையவே கேள்விப்பட்டிருக்கிறார். அந்தப் பெண்மணி சமூக சேவகியாக அறியப்பட்டவர். நல்ல பேச்சாற்றலும், எழுத்துத் திறமையும், பப்ளிக் ரிலேசன்ஷிப் எல்லாவற்றிலும் தேர்ந்தவர். அந்த ஜெனிஃபரைப் பற்றிய செய்திகள், அவரது பேட்டிகள் அவ்வப்போது பத்திரிகை அல்லது தொலைக்காட்சியில் வரும். அப்படி வந்த செய்திதான் வாரப் பத்திரிககையில் அவர்கள் கண்டது. அந்த அம்மணி ஸ்விட்சர்லாந்து சென்று வந்த பயணம் குறித்த கட்டுரை அது. போட்டோவில் தளதளவென்று இரட்டைக்கிளவிக்கு உதாரணம் காட்டுவது போலத் தெரிந்தார்.

"இவங்களை நல்லாத் தெரியும் சார்" என்று ஒற்றை வரியில் முடித்துக்கொண்டார் பிரவீன். ஆனால் சொல்ல வந்ததே வேறு. ஜெனிபருக்கும், அறநிலையத் துறை அமைச்சருக்கும் உள்ள நெருக்கம் பற்றி அவருக்கும் அரசல் புரசலாகத் தெரிய வந்திருந்த்து.

அடுத்த ஐந்தாவது நிமிடத்தில் அதையும் சொல்லி முடித்தார் பிரவீன். சண்முகநாதன் ஆச்சரியப்பட்டுப் போனார். பிரவீனின் பொது அறிவு குறித்து பிரமித்துப் போனார். அமைச்சரின் அந்தரங்கம் குறித்துப் பேசினார்கள். அறநிலையத் துறையில் அம்மணிக்கு இருக்கும் செல்வாக்கு குறித்துப் பேசினார்கள்.

"சார். பில்டிங் ரொம்ப அழுக்கா இருக்கும்ங்க. ஆனால் அவங்க மட்டும் ஆபீஸுக்குள்ள பளிச்சுனு இருப்பாங்க. ஹ்ம்ம்..அவங்க மனசு வெச்சா எனக்கு கோயம்புத்தூர் டிரான்ஸ்ஃபர் கிடைச்சுரும்"


மனைவி, குழந்தைகளைப் பிரிந்து தனியாக தலைமுறை இடைவெளியைச் சகித்துக்கொண்டு சின்னப் பசங்களோடு தங்கியிருக்கும் ஒரு பொறுப்பான குடும்பத் தலைவனின், அதுவும் இலஞ்சம் வாங்காத அரசு ஊழியனாக இருக்கிற குடும்பத் தலைவனின், நியாயமான ஏக்கம் வெளிப்பட்டது.

இப்படியாக அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கையில் ரயில் சேலத்தை நெருங்கியிருந்த்து. அப்போது சண்முகநாதனின் மொபைல் போனுக்கு ஒரு மிஸ்டு கால் வந்தது. அவர் திருப்பி அழைத்துப் பேசினார்.

நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டே வந்தார். குரல் மிகவும் சன்னமாக குழைந்து இருந்தது. குரலிலும், முகத்திலும் ஆனந்தம் தாண்டவம் ஆடியது. நீண்ட நாள் தலைவியைப் பிரிந்த தலைவனின் அணுகுமுறையாக அது தென்பட்டது. ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்வையைச் செலுத்தி வந்த பிரவீனுக்கு சண்முகநாதன் மீதான மதிப்பு கூடியபடியே சென்றது.

"சரி, எப்ப வரட்டும் சொல்லுடா" என்று கொஞ்சினார்.

""

"வேண்டாம்பா. கிருஷ்ணன் வந்தா என்னை ஒதைக்கறதுக்கா? நாளைக் காலை நானே போன் பண்ணிச் சொல்றேன். எஙகயாவது மீட் பண்ணலாம். சரியா? மிஸ் யூடா" போனை வைப்பதற்கு முன் அவர் பேசிய கடைசி வாசகம் இதுதான்.

ஜன்னலுக்கு வெளியே நிலைகொண்டிருந்த தன் பார்வையை மீண்டும் சண்முகநாதன் பக்கம் திருப்பினார் பிரவீன். செல்போனில் பிசியாக இருந்தார் அவர். டயல்டு கால் சென்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அதில் முதலாவதாக இருந்த சாந்தா என்ற பெயரை டெலீட் செய்தார். மிஸ்ட் கால் பகுதியிலும் அதே மாதிரி செய்தார்.

யாராவது கணிப்பொறி கீபோர்டில் பாஸ்வெர்ட் டைப் செய்தாலே அது என்னவென்று உன்னிப்பாகக் கவனித்து விடும் சாமர்த்தியசாலியான பிரவீன் குமாருக்கு இந்த naïve மனிதர் செய்வது என்னவென்பதை கணிப்பதில் சிரமம் இருக்கவில்லை. மனிதர் ஏதோ சைடு டிராக்கில் வண்டி ஓட்டிக்கொண்டிருக்கிறார் என்று புரிந்துகொண்டார்.

அதைப் பற்றி எதுவும் பேசவும் இல்லை. அதைக் கவனித்தது போல காட்டிக் கொள்ளவும் இல்லை. அவரளவில் அவர் கடைபிடிக்கும் சபை நாகரீகம் இதுதான். இப்படியாகப் பயணம் சென்றுகொண்டிருக்கையில் ரயில் சங்ககிரியைக் கடந்து சில நிமிடங்கள் ஆகியிருந்த்து.

ரொம்ப நேரமாக அசையாமல் ஒரே இடத்தில் உட்கார்ந்து வந்த பிரவீனுக்குக் கொஞ்ச நேரம் நிற்க வேண்டும் போல இருந்தது. சண்முகநாதனிடம் சொல்லி விட்டு வந்தார். பெட்டியின் கதவொரமாக வந்து சேர்ந்தார். டிக்கெட் எடுக்காமல் கோவை வரை செல்லும் சில பீகாரிகள் அங்கே மூட்டை முடிச்சுகளோடு அமர்ந்திருந்தனர். அவர்கள் உபயத்தில் வாஷ்பேசின் சிவப்பு நிறமாக மாறியிருந்தது. எதை மென்று எதைத் துப்பினார்களோ தெரியவில்லை.

கதவைத் திறந்த பிரவீன் வெளியே தலையை நீட்டி காற்று முகத்தில் அறையச் செய்தார். சுகமாக இருந்த்து. மணி எட்டரை இருக்கும். காவேரிப் பாலத்தை ரயில் நெருங்கி தடதட சத்தம் உருவானது. இன்னும் பத்து நிமிடத்தில் இறங்க வேண்டியிருக்கும்.

மொபைல் போனை எடுத்து ரயில் பயணத்தின்போது தனக்கு வந்திருந்த 53 குறுஞ்செய்திகளையும், தான் அனுப்பியிருந்த 47 குறுஞ்செய்திகளையும் நிதானமாக அழிக்க ஆரம்பித்தார். சண்முகநாதனைப் போல சாந்தா என்ற ஒரு பெயர் மட்டுமே இருக்கவில்லை.

ரவிசங்கர் மற்றும் சமீர் என்ற இரு பெயர்களில் அவை பதிவாகியிருந்தன.

Monday, June 14, 2010

ராணி மகா ராணி!!

- செல்லமுத்து குப்புசாமி

எப்போதுமே திங்கட்கிழமை என்றால் பதட்டமாக இருக்கும் நியூசிலாந்து தமிழ் நண்பர் ஒருவர் சில நாட்களுக்கு முன் ஒரு திங்கட்கிழமை வீட்டிலேயே உட்கார்ந்து தொலைக்காட்சி பார்த்தபடி ஆசுவாசமாக ஆன்லைனில் ஜாலியாக அரட்டையடித்துக்கொண்டிருந்தார்.


ராணியின் பிறந்த நாளுக்கு விடுமுறையாம். வழக்கமாக ஜூன் மாதம் முதல் திங்கட்கிழமை நியூசிலாந்தில் இது கடைப்பிடிக்கப்படுகிறதாம். இங்கிலாந்து ராணிதான் நியூசிலாந்துக்கும் ராணி. கனடா, ஆஸ்திரேலியா முதலிய தேசங்களிலும் இது விமரிசையாகக் கொண்டாடப்படுகிறது.

என்னதான் அங்கெல்லாம் தன்னிச்சையான அரசாங்கம் நடந்தாலும் Head of the State என்னவோ இன்னமும் பிரிட்டிஷ் மகாராணியாரே. 1972 வரை சிலோனுக்குக் கூட எலிசபெத் ராணிதான் அரசத் தலைவர். நாற்பதுக்கும் மேற்பட்ட முன்னாள் பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்ய காலனி நாடுகளின் கூட்டமைப்பே காமன்வெல்த் அமைப்பாக இன்றைக்கு இருக்கிறது.

பிரிட்டிஷ் பேரரசின் தாக்கத்தைத் தவிர்த்து உலக வரலாற்றை முழுமையாக அறிய முடியாது. கிட்டத்தட்ட உலக மொழி என்றால் அது ஆங்கிலம்தான் என்றாகிவிட்டது இன்று. மொழி, இனம், மதம் என பல வகையிலும் முரண்பட்ட இந்தியா போன்ற ஒரு தேசம் இன்றைக்கும் ஒரு தேசமாகவே இருக்கிறது என்றால் அதற்கு ஆங்கில மொழியும் ஒரு காரணம் என்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது.

உலகையே ஆண்ட பிரிட்டிஷ் பேரரசின் வரலாற்றில் விக்டோரியா மகாராணியின் காலம் மிகவும் முக்கியமானது. அறுபத்து மூன்றரை ஆண்டுகளுக்கு மேலாக ராணியாக அவர் இருந்த காலத்தில் ஆங்கில சாம்ராஜ்யத்தின் பரப்பு வெகுவாக விரிவடைந்தது. சூரியனே அஸ்தமிக்காத சாம்ராஜ்யமாக ஏற்த்தாழ ஒரு நூற்றாண்டு காலம் உலக வல்லரசாக அது கோலோச்சியது என்றால் அதில் பெரும்பகுதி விக்டோரியன் யுகத்தில்தான்.

இந்தியாவைப் பொறுத்தமட்டிலும் கூட அவரது ஆட்சிக் காலம் மிகுந்த முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி கலைக்கப்பட்டு பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தின் நேரடிக் கட்டுப்பாட்டில் இந்தியா கொண்டுவரப்பட்ட்து அப்போதுதான்.

அவர் உயிரோடு இருந்த காலத்தில் இந்தியாவின் தலைநகராக விளங்கிய கொல்கத்தாவில் சுமார் 64 ஏக்கர் பரப்பில் அமைந்துள்ள விக்டோரியா மெமோரியலைக் கண்டு வந்த 4 மணி நேரத்தில் இதை எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன். 1901 ஆம் ஆண்டு மறைந்த விக்டோரியா ராணிக்கு கல்கத்தாவில் நினவு மண்டபம் கட்டுவதற்கான அடிக்கல் 1907 ஆம் ஆண்டு போடப்பட்டு 1921 இல் கட்டிமுடிக்கப்பட்டதாக அறிகிறேன்.

இதற்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் தலைநகரானது கொல்கத்தாவில் இருந்து டெல்லிக்கு மாற்றப்பட்டாலும் கொல்கத்தா நகரின் மிக முக்கியமான இடங்களில் ஒன்றாக விக்டோரியா மெமோரியல் திகழ்கிறது. கட்டிடக் கலையின் சான்றாகவும் அது தெரிகிறது.

உண்மையைச் சொல்லப் போனால் இந்த மெமோரியல் ஹால் விக்டோரியா ராணியின் நினைவிடமாக மட்டும் இல்லாமல் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் இந்தியாவில் செலுத்திய ஆட்சியின், அதன் ஆதிக்கத்தின் சின்னமாகவும் காட்சியளிக்கிறது. பல ஆங்கில கவர்னர் ஜெனரல்கள், ஆட்சியாளர்கள், அவர்களுக்கு சலாம் போட்ட இந்திய மன்னர்களின் சிலைகள், படங்கள், ஓவியங்கள் மட்டுமல்லாது பரந்துபட்டதொரு அருங்காட்சியகமாகவும் பேணப்படுகிறது.


விக்டோரியாவைப் பற்றியும், பிரிட்டிஷ் அரசக் குடும்பத்தைப் பற்றியும் சில விஷயங்களைக் கேட்க நேர்ந்த்து. விக்டோரியா ராணி தொடங்கி இன்றைய எலிசபெத் ராணி வரையான தொடர்பையும் அறிய முடிந்தது.

1819 ஆம் வருடம் விக்டோரியா பிறந்தபோது அவரது தாத்தா மூன்றாம் ஜார்ஜ் மகுடம் தரித்திருந்தார். விக்டோரியாவின் தந்தையாகிய இளவரசர் எட்வர்ட், ஆட்சியில் இருந்த மன்னரின் நான்காவது மகன். முதல் மூன்று இளவரசர்களுக்கும் முறையாகப் பிறந்த வாரிசுகள் யாரும் உயிரோடிருக்கவில்லை.

மூன்றாம் ஜார்ஜ் 1820இல் இறந்து விட, அவரது முதல் மகனாகிய நான்காம் ஜார்ஜ், அதாவது விக்டோரியாவின் முதல் பெரியப்பா அரசர் ஆகிறார். பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு 1830 அவர் இறக்கிறார். விக்டோரியாவின் இரண்டாவது சித்தப்பா இல்லாத காரணத்தால் (அவர் 1827 லேயே அவுட்) மூன்றாவது சித்தப்பாவாகிய நான்காம் வில்லியம் ஆட்சிக்கு வருகிறார். அவருக்கு முறைப்படி பிறந்த வாரிசுகள் யாரும் இல்லையாகையால் அடுத்த வாரிசு அவரது தம்பி மகள் 11 வயது விக்டோரியாதான். விக்டோரியாவின் தந்தையும் அதற்கு முன்பே இறந்து போயிருந்தார்.

விக்டோரியா மேஜர் ஆவதற்கு முன்பே வில்லியம் மன்னர் இறந்தால் என்னவாகும் என்ற குழப்பம் பெருங்குழப்பமாக உருவெடுத்தது. சிறுமி ஆட்சிக்கு வந்தால் அவரது மேற்பார்வையாளராக அல்லது பொறுப்பாளராக யாரை உருவாக்குவது என்ற கேள்விக்கான பதிலாக 1930 இல் பாராளுமன்றம் ஒரு சட்டமே இயற்றியது. அது விக்டோரியாவின் பெயரில் அவரது தாயார் ஆட்சி செலுத்துவதற்கு ஆவன செய்தது.

அப்படி ஒரு சூழ்நிலை உருவாவதை சிறுமியின் பெரியப்பாவும், மன்னருமான நான்காம் வில்லியமுக்கு விருப்பமில்லை. விக்டோரியாவின் தாயார் டச்சுக்காரர் – ஒரு டச்சுப் பெண்ணின்கீழ் பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யம் வரக் கூடாது என்ற நல்லெண்ணம். தன் தம்பி மகள் பதினெட்டு வயது ஆவதற்கு முன் தனக்கு மரணம் வரக் கூடாது என்று உறுதி பூண்டிருக்க வேண்டும்.

1837 மே 24ஆம் தேதி விக்டோரியாவுக்கு 18 வயது நிறைவடைகிறது. அடுத்த ஒரு மாதத்துக்குள் மன்னர் மரணமடைந்து விடுகிறார். மனிதர் அதுவரை உயிரைக் கையில் பிடித்து வைத்திருந்தார் போலும். என்ன ஒரு வைராக்கியம்! அப்போது கல்யாணமே ஆகாத குமாரி விக்டோரியா பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யத்தின் மகாராணியாக உருமாறுகிறார்.

ஒரு நூற்றாண்டாக இந்தியாவை நிர்வகித்த கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி கலைக்கப்பட்டு 1858 ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவை தனது நேரடிக் கட்டுப்பாடின்கீழ் விக்டோரியா கொண்டு வந்தார். டெல்லி தர்பார் இருந்த இடம் தெரியாமல் போனதும் பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் தலைநகராக கொல்கத்தா உருவெடுத்த்து. கவர்னர் ஜெனரல் எனப்படும் வைசிராய் கொல்கத்தாவில் அமர்ந்துகொண்டு மகாராணி விக்டோரியாவின் சார்பிலும், பிரிட்டிஷ் பாராளுமன்றத்தின் சார்பிலும் இந்தியாவை ஆளத் துவங்கினார்.

கர்சன் பிரபு இந்தியாவின் வைசிராயாக இருந்தபோது 1901 ஆம் ஆண்டில் விக்டோரியா மகாராணி தனது 81 ஆவது வயதில், 63 வருடம் மற்றும் 7 மாத ஆட்சிக்குப் பிறகு மரணமடைந்தார். அவரது பெயரைச் சொல்லி இந்தியாவில் காலந்தோறும் நிலைத்திருக்கும் நினைவிடத்தை, பிரிட்டிஷ் பேரரசின் பெருமையைப் பறைசாற்றும் வரலாற்றுச் சின்னத்தை நிறுவும் யோசனை கர்சன் துரையிடமிருந்தே உருவானதாகச் சொல்கிறார்கள்.

பிரிட்டிஷ் மற்றும் மொகலாய கட்டிடக் கலையின் கலவையாக உருவானதாகச் சொல்லப்படுகிறது. எனினும் இந்த நினைவுச் சின்னம் அப்போதுதான் கட்டி முடிக்கப்பட்டிருந்த அயர்லாந்து நகரான பெல்பாஸ்ட் நகர் மையக் கட்டிடத்தின் பிரதி என்று சொல்வதையும் நம்பித்தான் ஆக வேண்டும்.

விக்டோரியா தனது பேருக்குப் பின்னால் அழியாத சரித்திரத்தை மட்டும் விட்டுச் செல்லவில்லை. கூடவே 42 பேரக் குழந்தைகளையும் விட்டுச் சென்றார். அவர்கள் ஐரோப்பா முழுவதிலும் அரசக் குடும்பங்களை அலங்கரித்து வந்தனர் என்பதால் ’ஐரோப்பாவின் பாட்டி’ என்று கூட அவர் அழைக்கப்பட்டதுண்டு.

விக்டோரியாவுக்குப் பின்னர் அவரது மகன் ஏழாம் எட்வர்ட் 1910 வரை பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யத்தை ஆண்டு இறந்து போனார். குதிரை மீதமர்ந்த அவரது கம்பீரமான சிலையும் நினைவு மண்டபத்தின் பின் பகுதியில் அமைந்துள்ளது.

அவரது மகன் ஐந்தாம் ஜார்ஜ் அதிலிருந்து தான் இறந்த 1936 வரை சக்ரவர்த்தியாக விளங்கினார். இந்தியாவிற்கு வந்து இந்தியாவின் பேரரசராக முடிசூடிக் கொண்டவரும் அவரே. அதற்கு முன்பெல்லாம் இங்கிலாந்திலேயே எல்லாம் முடிந்து விடும்.

1936இல் ஐந்தாம் ஜார்ஜ் மன்னர் இறந்த பின் அவரது மூத்த மகன் எட்டாம் எட்வர்ட் ஆட்சிக்கு வந்தார். எனினும் விவாகரத்து ஆன பெண்ணைத் திருமணம் செய்து கொள்ள விரும்பி, அதைச் செய்தால் அரசராக இருக்க முடியாது என்பதால் பதவியே வேண்டாம் என்று ஒரே வருடத்தில் தூக்கி எறிந்த காதல் மன்னராக அவர் ஆனார்.

அதனால் அவரது தம்பியும், ஐந்தாம் ஜார்ஜின் இரண்டாவது மகனுமான ஆறாம் ஜார்ஜ் மகுடம் தரித்தார். மிகவும் முக்கியமான காலகட்டம் இது. இரண்டாம் உலகப் போர், இந்தியாவுக்கு சுதந்திரம், உலக வல்லரசு என்ற அங்கீகாரம் பிரிட்டனிடமிருந்து அமெரிக்காவுக்கு இடம் மாறுவது எனப் பல முக்கியமான நிகழ்வுகள் அரங்கேறியது இவரது காலத்தில்தான்.

ஆறாம் ஜார்ஜ் மன்னர் 1952 இல் இறந்த பிறகு அவரது மகள் எலிசபெத் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தின் ராணியானார். இப்போதும் அவரே தொடர்கிறார். அவர் விக்டோரியாவின் 63 ஆண்டு கால சாதனையை முறியடிப்பாரா என்பதைக் காத்திருந்துதான் பார்க்க வேண்டும்.

நன்றி: 14-ஜூன்-2010 உயிரோசை

Monday, June 07, 2010

வங்கத்தில் தளரும் கம்யூனிடுகளின் பிடி !

07-ஜூன்- 2010 உயிரோசை இதழுக்கு எழுதியது.

இந்த ‘உயிரோசை’ இதழில் இது தொடர்பான பத்தி ஏதேனும் இருக்கிறதா எனத் தெரியவில்லை. ஆனால் தற்சமயம் கொல்கத்தாவில் இருப்பதால் கள நிலவரம் குறித்தான புரிதலை ஓரளவுக்கு உருவாக்கியிருப்பதன் காரணமாக சில விசயங்களைப் பகிரலாம் எனக் கருதினேன்.

மேற்கு வங்கத்தில் கடந்த வாரம் வெளியான உள்ளாட்சித் தேர்தல் முடிவுகள் ஆளும் மார்க்சிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்குப் பெரும் அதிர்ச்சியை மட்டுமல்லாது நெருக்கடியையும் உண்டாக்கியுள்ளது என்றால் அது மிகையல்ல. மம்தா பானர்ஜியின் திரிணாமுல் காங்கிரஸ் பெருவாரியான இடங்களை வென்றிருக்கிறது. இத்தனைக்கும் காங்கிரஸ் கட்சியோடு கூட்டணி வைத்தெல்லாம் அவர் போட்டியிடவில்லை. என்னதான் மும்முனைப் போட்டி என்று பெயரளவில் சொன்னாலும் அடிப்படையில் திரினாமுல் Vs இடதுசாரிகள் என்ற இருமுனைப் போட்டியே இத்தேர்தலில் நிலவியது.

சென்ற வருடம் இலங்கை இறுதி யுத்தத்திற்கு ஊடாக நடைபெற்ற நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் கூட மேற்கு வங்க மாநிலத்தின் 42 தொகுதிகளில் 15 இடங்கள் மட்டுமே இடதுசாரிகளுக்குக் கிடைத்த்து. அப்போது காங்கிரஸ் கட்சியோடு மம்தா கூட்டணி வைத்துப் போட்டியிட்டார் என்பதும், அதன் தொடர்ச்சியாக மத்திய அரசில் ரயில்வே அமைச்சராக உள்ளார் என்பதும் அனைவருக்கும் தெரிந்ததே.

கம்யூனிஸ்ட் கோட்டைக்குள் புகுந்த பெரும் புயலென மம்தாவை வர்ணித்தால் மிகையில்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். படிப்படியாக இட்துசாரிகளின் பிடி மேற்கு வங்கத்தில் தளர்ந்து வருகிறது. அடுத்த வருடம் நடக்கவிருக்கும் மாநில சட்டமன்றத் தேர்தலில் மார்க்சிஸ்டுகள் தோற்பது உறுதி என்று இங்கே பலரும் பலமாக நம்புகிறார்கள். ஆட்சியில் தொடர்வதற்கான தார்மீக உரிமையை ஆளுங்கட்சி இழந்து விட்டது, அதனால் உடனடியாக சட்டமன்றத்தைக் கலைத்து விட்டு தேர்தல் நடத்த வேண்டும் என்றும் திருமணம் செய்து கொள்ளாத 55 வயது மத்திய ரயில்வே அமைச்சர் வலியுறுத்தியதே அதற்குச் சான்று.

கிட்டத்தட்ட 33 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் ஜோதிபாசு மேற்கு வங்க முதல்வராகப் பொறுப்பேற்ற பிறகு இன்று வரை வேறு கட்சி ஆட்சிக்கு வரவே முடியவில்லை என்ற வரலாற்றுப் பின்னணியில் இன்றைய கள நிலவரத்தைக் கவனிக்க வேண்டியிருக்கிறது. ஒரு வேளை மம்தாவின் திரிணாமுல் காங்கிரஸ் (காங்கிரஸ் கூட்டணியோடு சேர்ந்தோ அல்லது தனித்தோ) ஆட்சியைப் பிடித்தால் அது இந்திய அரசியல் அரங்கில் மிக முக்கியமான நிகழ்வாகப் பதிவு செய்யப்படும்.

இடதுசாரிகளைப் பொறுத்தமட்டில் இந்திய அளவில் அவர்களுக்கு மேற்கு வங்கத்திலும், கேரளாவிலும் மட்டுமே வலுவான தளம் இருந்து வந்திருக்கிறது. இதில் கேரளாவை எடுத்துக்கொண்டால் அங்கே அவர்கள் தொடர்ச்சியாக ஆட்சியில் இருந்த்து கிடையாது. ஒரு முறை காங்கிரஸ், இன்னொரு முறை பொதுவுடமைவாதிகள் என மாறிமாறி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றிய வரலாறு காணக் கிடக்கிறது.

இப்படிப்பட்ட சூழலில் மேற்கு வங்கத்தின் ஆட்சிக் கட்டிலில் இருந்து இறக்கப்படும் நிகழ்வு நிச்சயமான வரலாற்றுத் திருப்பம் என்பதில் சந்தேகம் இருக்க முடியாது. அப்படி நிகழ்ந்தால் இந்தியாவில் நிலையான, வலுவான கோட்டை என்பது அவர்களுக்கு இல்லை என்றாகி விடும்.

‘அவர்கள்’ என்று பொத்தாம் பொதுவாக இடதுசாரிகளைக் குறிப்பிட்டாலும் CPI எனப்படும் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியைப் பற்றி இங்கே நாம் பேசவில்லை. CPI(M) எனப்படும் மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியே இந்த இரு மாநிலங்களிலும் பெரும் சக்தியாகத் திகழ்கிறது.

நம்ம ஊரில் பல பேருக்கு இந்த இரு கட்சிகளுக்குமான வேறுபாடு தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை - இரண்டு பேருமே கம்யூனிஸ்டுகள் என்பதைத் தவிர. மார்க்சிஸ்ட் கட்சி தோன்றிய கதையே கொஞ்சம் கலகமானதுதான். என்னதான் சித்தாந்த்த தளத்தில் வேறுபட்டதாக அவர்கள் சொல்லிக்கொண்டாலும் CPI இல் இருந்து அவர்கள் ஏன் பிரிந்தார்கள் என்பதன் அடிப்படைக் காரணத்தை மேலோட்டமாகினும் அறிந்தாக வேண்டும்.

1960களில் முதற்பாதியில் இந்திய-சீனப் போரின்போது CPIயின் ஒரு பிரிவினர் வெளிப்படையாகவே சீனாவை ஆதரித்தனர். அவர்கள் தனியாகப் பிரிந்து வந்து மார்க்சிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியை, அதாவது CPI(M) ஐத் துவக்கினார்கள். கட்சி ஆரம்பித்த போது அதன் ஆட்சிமன்றக் குழு உறுப்பினர்களாக (பொலிட்பீரோ) இருந்த ஒன்பது பேரில் ஜோதிபாசுவும் ஒருவர். நவரத்னா என்று தோழர்கள் அழைத்த அந்த 9 பேரில் கடைசியாக மரணமடைந்தவரும் அவரே.

1967 ஆம் ஆண்டு தமிழகத்தில் அண்ணா தலைமையிலான தி.மு.க ஆட்சிக்கு வந்தது. கேரளாவில் நம்பூதிரிபாத் முதல்வராகப் பொறுப்பேற்ற மார்க்சிஸ்ட் ஆட்சி அமைந்தது. மேற்கு வங்கத்திலும் ஜோதிபாசு துணை முதல்வராகப் பொறுப்பேற்ற கூட்டணி அரசில் அஜய் முகர்ஜி (காங்கிரஸில் இருந்து பிரிந்து வந்திருந்த வங்காள காங்கிரஸ் கட்சியைச் சேர்ந்தவர்) முதலமைச்சராகப் பொறுப்பேற்றார்.


ஜோதிபாசு 1977 ஆம் ஆண்டு முதல்வரானார். 23 வருடங்களுக்குப் பிறகு 2000இல் அவராகவே முதுமையின் காரணமாகப் பதவி விலகிய பிறகு புத்ததேவ் பட்டாச்சார்யா தலைமையில் மார்க்சிஸ்ட் அரசு இன்னமும் தொடர்கிறது. ஆனால் அடுத்த தேர்தலுக்குப் பிறகும் தொடருமா என்பதே நம் முன் எழுந்து நிற்கும் கேள்வி!

தற்போதைய உள்ளாட்சித் தேர்தல் முடிவைத் தொடர்ந்து புத்ததேவ் பதவி விலக முன்வந்தார் என்றும், அதைக் கட்சி பொலிட்பீரோ மறுத்து விட்டதாகவும் செய்திகள் உலவுகின்றன.

மேற்கு வங்கத்தில் கம்யூனிஸ்டுகளின் வீழ்ச்சியை முதலாளித்துவ ஏகாதிபத்திய உலகம் ஆவலுடன் எதிர்நோக்குகிறது. இப்படிச் சொல்வதால் மார்க்சிஸ்டுகள் மீது கங்கை(ஹூக்லி) தீர்த்தம் தெளித்து அவர்களைப் புனிதர்கள் ஆக்கும் காரியத்தை நான் செய்யவில்லை.

முதலாளித்துவம்-கம்யூனிசம் என்பதே இன்றைய சீனாவைப் பார்க்கும்போது அபத்தமாகிறது. அதிகார மையத்திற்கும், சாமானியர்களுக்குமுள்ள இடைவெளியைச் சார்ந்து மட்டுமே புதிய உலகின் வர்க்க வரையறை அமையும். 33 ஆண்டுகளாக அதிகாரத்தில் இருக்கும் ஒரு அமைப்பு எப்படி அதிகார மையத்தில் இல்லை எனக் கருதுவது? அப்படி உண்மையிலேயே இல்லையானால் இன்றைக்கு மேற்கு வங்கத்தில் மாவோயிஸ்டுகளே இருக்கக் கூடாதே? நந்திகிராம், சிங்கூர் என பல சமீபத்திய நிகழ்வுகள் கம்யூனிஸ்டுகளின் அடிப்படை அணுகுமுறையை, சித்தாந்த முரணை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியுள்ளன.

எது எப்படியோ, மேற்குலகம் நிச்சயமாக கம்யூனிஸ்டுகளின் வீழ்ச்சியை ஆவலோடு எதிர்நோக்கியபடியே காத்திருக்கிறது. கூடவே பல வங்காளிகளும்!

Monday, May 31, 2010

செம்மொழி மாநாடு

’தோலர்’ (தோழர் இல்லை) மா.சிவகுமார் ஒரு பதிவில் குறிப்பிட்டிருந்தார் – கோவையில் நடக்கவிருக்கும் செம்மொழி மாநாட்டை புறக்கணிக்கப்போவதாக.

கொழும்பு திரைப்பட விழாவுக்கு கமல்ஹாசனுக்கு விடுக்கப்பட்டதைப் போன்றதொரு அழைப்பொன்றும் செம்மொழி மாநாட்டுக்காக எனக்கு வரவில்லை. புனைவுச் சண்டையில் தமிழ் வலைப்பதிவுலகம் கும்மியடித்துக்கொண்டிருக்கையில் புறக்கணிப்பு குறித்து யாருக்கென்ன கவலை? குறைந்தபட்சம் லீனாவின் கவிதை அளவுக்குக் கூட புறக்கணிப்பில் கிளுகிளுப்பு இல்லை. பரபரப்பும் இல்லை.

எனினும் நாம் வாழும் காலத்தில் நம்மை மவுனச் சாட்சியாக மாற்றி ஒரு இனத்தின் மீது அவிழ்த்து விடப்பட்ட மிக்க் கொடூரமான அழித்தொழிப்பைத் தடுக்கத் துப்பில்லாத்தும், அந்த மக்களுக்கு இப்போதும் கூட நடமாடும் சுதந்திரத்தினை உத்திரவாதம் செய்ய முயலாத்துமான ஒரு தலைமை எதைச் சாதிக்க நடத்துக்கிறது இந்த மாநாட்டை என்ற ஆற்றாமை வருகிறது.

நம்மைப் போன்ற சாமானியர்களின் கருத்து எதையும் சாதித்து விடப் போவதில்லை. அதற்காக மவுனமாக இருந்து விடவும் முடியாது.

அதனால் கோவையில் நடக்கவிருக்கும் செம்மொழி மாநாட்டை தார்மீகமாகப் புறக்கணிக்கிறேன்.

Sunday, May 30, 2010

சிங்கம்

தமிழ் பேசாத தேசங்களில் தமிழ்த் திரைப்படம் பார்ப்பது என்பது மிகவும் வித்தியாசமான ஒரு அனுபவமே. கொல்கத்தாவில் கூட எனக்கு என்னவோ நம் தேசத்தில் இருப்பது போன்ற ஒரு உணர்வே ஏற்பட மறுக்கிறது. பெங்களூரிலோ ஹைதராபாத்திலோ ஏனோ தெரியவில்லை இப்படி அப்படியான உணர்வு ஏற்படுவதில்லை.

இங்கே எபோதாவதுதான் தமிழ்ப் படம் திரையிடுவார்களாம். அதனால் சில நண்பர்களின் தூண்டுதலின் பேரில் இன்று சிங்கம் படத்துக்கு போய்த் தொலைத்தேன்.

படத்தைப் பற்றில் குறிப்பிட்டுச் சொல்லி பெரிதாக பதிவு எழுத ஒன்றும் இல்லை. வழக்கமான ஹரி பாணி மசாலா படம். விறுவிறுப்பு, சவுண்ட். பலம் என்று சொன்னால் சூர்யாவைச் சொல்ல்லாம். அனுஷ்கா அழகாக வந்து போகிறார். பிரகாஷ் ராஜுக்கும், ஹீரோவுக்கும் நடக்கும் சதுரங்கமே படம்.

நாசர், ராதாரவி, நிழல்கள் ரவி, மனோரமா என நட்சத்திரப் பட்டியல் நீள்கிறது. ஹரி தனது மாமனார் விஜயகுமாரை ஹோம் மினிஸ்டராக வர வைத்திருக்கிறார். தேவி ஸ்ரீபிரசாத்தின் இசை படத்தின் பரபரப்புக்கு ஈடு கொடுக்கிறது.

சிங்கத்தின் பலவீனம் விவேக். காமெடி என்ற பெயரில் அவர் செய்யும் கருமத்தை சகிக்க முடியவில்லை. விரசத்தின் உச்சம். பல வசனங்களை சென்சாரில் கட் செய்திருக்கிறார்கள். வடிவேலை அவர் இமிடேட் செய்ய நினைப்பதை தவிர்த்துக்கொள்ளலாம். ’நான் ஒன்னும் சிரிப்பு போலீஸ் இல்லை’, ’ஆபத்துனா அல்வா சாப்பிடற மாதிரி’ (ரிஸ்க் எடுக்கறது ரஸ்க் சாப்பிடற மாதிரின்னு வடிவேலு சொல்ற மாதிரி) போன்ற வசனங்கள் எதற்கு? பழையபடி கருத்து சொன்னாலே தேவலாம். கூடவே அப்துல் கலாம் போட்டோவை மாட்டி வைத்துக் கொள்ளலாம்.

கற்ற பாடம்:
அனுஷ்கா மட்டும் இல்லையென்றால் 220 ரூபாய் கொடுத்த்தை நினைத்து உறக்கமே வந்திருக்காது. எழும்பே இல்லாத படைப்பு என்று எவனோ ஒரு கவிஞன் பாடியது நினைவு வருகிறது.

Thursday, March 04, 2010

நித்தியானந்தாவுக்கு ஆதரவாக..

- செல்லமுத்து குப்புசாமி

பழனியில் இருந்து 40-45 கிலோ மீட்டர் தூரத்தில் உள்ளது எங்கள் ஊர். இது வரைக்கும் அப்பன் முருகனை நேரில் சென்று தரிசித்து வந்தது எத்தனை தடவை என்பதை ஒற்றைக் கையில் விரல் விட்டு எண்ணி விடலாம். நம்ம பக்தி அத்தனை ஆழமா இருக்கும் போது ஆசிரத்துக்கு எல்லாம் போவதென்பது நடக்காத காரியம்.


ஒஹாயோவில் இருக்கும் போது சில ஆந்திர நண்பர்கள் பல முறை நித்தியானந்தா கோவிலுக்கு அழைத்தனர். போனதில்லை, ஆனால் அவர்கள் கொண்டு வந்து கொடுத்த சர்க்கரை பொங்கலையும், புளியோதரையையும் உண்டிருக்கிறேன். அந்த நண்பர்கள் நித்தியானந்தாவின் போதனைகளையும், மெய் சிலிர்க்கும் பிரசங்கத்தையும் பற்றி சிலாகித்துப் பேசுவார்கள்.

பிரிட்டிஷ்காரனிடம் தப்பித்து ஓடி பாண்டிச்சேரியில் குடிசை போட்ட அரவிர்தர் முதல் முள்ளம்பன்றித் தலை முடி வைத்திருக்கும் சாய்பாபா வரை எல்லாச் சாமியார்களும் நமக்கு ஒன்றுதான். இடையில் பிரேமானந்தா, சுகபோகானந்தா, ஜக்கி வாசுதேவ், மருவத்தூர் சாமியார் முதலியோரும் அடக்கம். சாமியே இருக்குதா இல்லையான்னு தெரியாத போது சாமியார்கள் சிலர் தங்களை சாமியாக முன்னிறுத்திக் கொள்வது நமக்கு ஒப்பில்லை.

இத்தனை நாத்திய ஆத்திகக் குழப்பங்களையும் கடந்து பார்த்த போது, அளப்பரிய உயரங்களை எட்டிய நித்தியானந்தா மீது வியப்பு இருந்தது உண்மை. இவ்வளவு சின்ன வயதில் அவன் எட்டிய உயரங்கள், அவனது management techniques, கூட்டத்தை வசீகரம் செய்யும் தன்மை, தனக்கென்று அவன் உருவாக்கி வைத்திருந்த பிராண்ட் ஆகிய எல்லாமே கவனிக்க வேண்டியவை. சுயமாக தொழில் தொடங்கி பிசினஸ் சாம்ராஜ்ஜியம் கட்டி எழுப்ப முனையும் அனைவரும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியவை இவை.

அத்தனை பேரும் நித்தியானந்தாவை கடவுளாகக் கண்ட போது மனிதனாகக் கண்ட என் மனது, இப்போது அவன் அத்தனை பேருக்கும் பொறுக்கியாகத் தெரியும் போதும் மனிதனாகவே காண்கிறது. ஒரு ஆணுக்கும், பெண்ணுக்கும் இருக்கக் கூடிய இயல்பான ஈர்ப்பை, அந்த ஈர்ப்பினால் ஏற்பட்டிருக்கக் கூடிய நெருக்கத்தை, அந்த நெருக்கத்தின் ஊடாக உருவான அந்தரங்கத்தை இங்கே வெளிச்சம் போட்டு விற்பது முறையாகப் படவில்லை.

அந்த மனிதனுக்கும், ரஞ்சிதா என்ற நடிகைக்குமான உறவை படம் பிடித்து வெளியிட்டது யாரென்ற உண்மைகள் விரைவில் வெளியெ வரலாம். அது ரஞ்சிதாவின் மீது பொறாமை கொண்ட நித்தியானந்தாவின் முன்னாள் காதலியாக இருக்கலாம். அல்லது போட்டி மடம் நடத்தும் இன்னொரு சாமியாரின் தூண்டுதலால் நடந்ததாக இருக்கலாம்.

அதில் இரண்டாவது உண்மையாக இருக்கும் பட்சத்தில் அந்த போட்டி சாமியாரை வெறுக்கிறேன். தொழிலில் போட்டி என்றால் திறமையாகத் தொழில் செய்துதான் வெல்ல வேண்டும். அவனை விட அதிகமாக பிரசங்கம் செய்து, யாகம் நடத்தி, பத்திரிக்கைகளில் தன்னம்பிக்கை / ஆன்மீகத் தொடர் எழுதி அல்லது வேறு யாராவது பிச்சைக்கார எழுத்தாளனை தன் பெயரில் எழுத வைத்து, விஐபி க்களை பக்தர்களாகச் சம்பாதித்து அல்லது உருவாக்கி, திறமையாக மார்க்கெட்டிங் செய்து.. இப்படியெல்லாம் சிலபல பிசினஸ் உத்திகளைக் கையாண்டுதான் அவனை முந்தியிருக்க வேண்டுமே ஒழிய, இப்படி அவனது அந்தரங்கத்தை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியல்ல.

நிலங்களை ஆக்கிரமித்த போது அவன் கடவுளுமில்லை, இப்போது அவன் பொறுக்கியுமில்லை. எபோதுமே அவன் மனிதன். ஒரு திறமையான பிசினஸ் மேன். பிசினஸ்மேன்கள் நிலங்களை ஆக்கிரமிப்பதும், நடிகையைப் புணர்வதும் நமது தேசத்தில் புதிதல்ல.

மேலும் சாமியார்கள் அனைவரும் உத்தமர்கள் இல்லை. நித்தியானந்தா படுக்கையைப் பகிர்வது இதுதான் முதன் முறையாக இருக்காது. அதே போல, நடிகையோடு கலவி கொள்ளும் ஒரே சாமியார் நித்தியானந்தாவாக மட்டுமே இருக்க முடியாது. இந்து மதத்தின் போப்பாண்டவராக நிறுவிக் கொள்ள முனையும் சாமியார் அமெரிக்கா ரிட்டர்ன் டிவி நடிகையோடு கூடிக் கலந்த காட்சிகள் இருப்பதாக செய்திகள் கசிந்த போது அவற்றைப் பற்றிய வீடியோக்கள் வெளிவராதது ஏன்?

சாமியார்களுக்குக் கூட சாதிகள் இருக்கிறது போல. இதே நித்தியானந்தா முதலியார் சாதியில் பிறக்காமல் சக்கிலி, பறையன், பள்ளன், நாவிதன், வண்ணான் போன்ற ஏதாவது சாதியில் பிறந்திருந்து, இதே அளவு பிசினஸ் சாம்ராஜ்ஜியத்தை எழுப்பியிருந்தால் அவனது செக்ஸ் லீலைகள் எப்போதே வெளியாகியிருக்கும். இவ்வளவு லேட் ஆகியிருக்காது.

நித்தியானந்தா மீது கொண்ட பொறாமையால் வீடியோவை எடுத்த நபரும், அதை வெளியிட்ட சன் விடியும் ரஞ்சிதாவைப் பற்றி கிஞ்சித்தும் நினைத்துப் பார்க்கவில்லை. உள்ளபடியே அவர் மீது பரிதாபம் ஏற்படுகிறது. மார்க்கெட் இல்லாத முதிர்ந்த நடிகையாகி விட்ட பிறகு, மண வாழ்க்கையும் தோல்வியில் முடிவடைந்ததாகச் சொல்லப்படும் ஒரு பெண்ணை இதை விட யாரும் காயப்படுத்த முடியாது.

இதே சாமியாரோடு கலவியது ஒரு ஆளுங்கட்சி பெண் எம்.பியாக இருந்தால் இப்படித்தான் வெளியிட்டிருக்குமா சன் டி.வி? அந்த வீடியோ எடுத்தவனை அல்லது எடுத்தவளை பேரம் பேசி செட்டில் பண்ணியிருக்க மாட்டார்கள்? அல்லது ஆளை ஒரு வழி பண்ணியிருக்க மாட்டார்கள்? சன் டி.வியில் மெகா சீரியல் நடிக்கும் நடிகைகள் யாருமே எந்த ஆசிரமத்துமே போனதில்லையா? அவர்களின் வீடியோ கிடைத்திருந்தாலும் இப்படித்தான் வெளியிட்டிருப்பார்களா? கேட்க ஆளில்லாத, மார்க்கெட் & பின் புலம் இல்லாத நடிகையென்றால் இப்படித்தான்...

அவன் முற்றிலும் துறந்த முனிவனுமில்லை, அவள் படி தாண்டாப் பத்தினியுமில்லை என்று சிலர் சொல்லலாம். அந்த அளவுகோல் காதலர்களுக்கு இல்லை. அவர்கள் மனிதர்களாக, ஆணும்-பெண்ணுமாக, காதலர்களாகவே என் கண்ணுக்குத் தெரிந்தார்கள்.

ரஞ்சிதாவுக்கும் எனது ஆறுதல். சக மனிதன் என்ற முறையில் நித்தியானந்தாவுக்கு ஆதரவு.

Monday, March 01, 2010

நீயா நானா - சுய முன்னேற்றம்

- செல்லமுத்து குப்புசாமி

‘நீயா நானா’ நாங்கள் விடாமல் பார்க்கும் ஒரு நிகழ்ச்சி. ”இந்த வாரம் நம்ம டாபிக்தான்” என நேற்று மதியமே வீட்டுக்காரம்மா சொல்லி வைத்திருந்தார்கள்.

குறைந்தபட்சம் நான் எழுதிய புத்தகங்களையாவது அவர் வாசித்து விட வேண்டும் என்று எங்களுக்கு திருமணமான காலத்திலிருந்து முயற்சித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். நடந்த பாட்டைக் காணோம். ஒரு கட்டத்திற்குப் பிறகு முயற்சிப்பதையே நிறுத்தி விட்டேன்.

இதில் தவறொன்றும் இல்லை. இன்றைக்கு பல பேர் புத்தகம் வாசிப்பதே இல்லை.

ஒரு வாரக் கடைசியை ஐ.டி துறையில் வேலை செய்யும் என்னை விட வயதில் சிறிய சில இளைஞர்களோடும், மதுப் புட்டியோடும் கழித்தேன். அதில் ஒரு எஞ்சினியர் பஞ்சாபின் தலைநகர் காந்தி நகர் என்று பந்தயம் கட்டினார். அதே போல அமெரிக்காவின் தலைநகர் கலிபோர்னியா என்று சொல்கிற சாஃப்ட்வேர் மக்கள் உண்டு.

நீயா நானா நிகழ்ச்சி தொடங்கிய பிறகுதான் தெரிந்தது. விஷயம் பொதுவான புத்தகம் படிப்பது பற்றியல்ல, சுய முன்னேற்ற நூல்களைப் பற்றியது என. கை கொடுப்பது எப்படி, நடப்பது எப்படி என்பதைப் பற்றியெல்லாம் பேசினார்கள்.

குறிப்பாக சுய முன்னேற்ற நூல்களுக்கு எதிராகப் பேசிய நண்பர் முத்து கிருஷ்ணன் (விருந்தினர்) பங்குச் சந்தையில் பணம் சம்பாதிப்பது எப்படி என்ற ரீதியில் தலைப்பு வைத்த புத்தகங்களைக் காய்ச்சினார். அவை எதிர்தரப்பில் உட்கார்ந்திருந்த சோம.வள்ளியப்பனை நோக்கியவை என்று நிச்சயமாகச் சொல்ல முடியும். சுய முன்னேற்ற நூல்களின் பெயரில் அதை எழுதியவர்களும், பதிப்பாளர்களும் இயலாதவன் பாக்கெட்டில் இருந்து ஐம்பதும், நூறும் களவாடுகிறார்கள் என்றார்.

சுய முன்னேற்ற நூல்களைப் படிப்பது உண்மையிலேயே ஒருவனை முன்னேற்றி விடுமா என்று தெரியாது. ஆனால் நிச்சயமாக மாறுபட்ட பார்வையை ஏற்படுத்தும்.

பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் வாசித்த Seven Habits of Highly Effective People ஏற்படுத்திய தாக்கம் இன்னும் என்னை விட்டு நீங்க வில்லை. அதே போல Why men don’t listen and women don’t read maps என்ற நூலை இது வரை ஏழு முறை வாங்கியிருக்கிறேன். ஒரு பிரதி கூட என்னுடன் இல்லை. இரவல் வாங்கியவர்கள் எல்லாம் இன்னொரு பிரதி வாங்கச் சொல்லி விட்டார்கள்.

நானெல்லாம் பெண்ணொருத்தியைக் கல்யாணம் செய்து கொண்டு காலம் தள்ளுகிறேன் என்றால் அதற்கு அந்த நூல் கொடுத்த insight முக்கியமானது. (இணையத்தில் இளவஞ்சியின் கல்யாணமாம் கல்யாணம் தொடரையும் முடிந்தால் பாருங்கள்)

ஆனால், இன்டர்வியூ அட்டெண்ட் செய்வது எப்படி, டைம் மேனேஜ் செய்வது எப்படி, ஷேர் மார்க்கெட்டில் பணம் பண்ணுவது எப்படி என்று ஓரிரு புத்தகங்களை வாசிப்பதால் மட்டுமே ஒருவனின் சுயம் முன்னேற்றம் ஆகி விடாது.

சுய முன்னேற்ற நூல்கள் என்றில்லை. பொதுவான புத்தகங்கள் என்றாலும் கூட ஓரிரு புத்தகங்களை மட்டும் வாசிப்பதால் மட்டுமே முழுமையான பார்வை கிடைக்காது.

உதாரணத்துக்கு ராபர்ட் கியோசாகி எழுதிய Rich Dad Poor Dad புத்தகம்.

பல ஆண்டுகளுக்கு முன் நானும், என நண்பரும் அதை வாசித்து விட்டு ஒரு முடிவுக்கு வ்ந்தோம். அதாவது, வீடு என்பது முதலீடு கிடையாது. அது ஒரு கடன் என்ற சிந்தனையை எங்களுக்குள் வலுவாக விதைத்த நூல் அது.

அதன் காரணமாக நாங்கள் பங்குச் சந்தையிலும், ஏனைய முதலீட்டுத் தளங்களிலும், பொருளாதார சூட்சுமங்களை அறிவதிலும் கிளை பரப்பினோம் என்பது வேறு விஷயம்.

ராபர்ட் அந்தப் புத்தகத்தை எழுதிய சமயத்தில் முதிர்ச்சியடைந்த அமெரிக்கப் பொருளாதாரச் சூழலில் வீடு என்பது முதலீடாக இல்லாமல் இருந்திருக்கலாம். ஆனால் அந்த நூலை நாங்கள் வாசித்த காலத்தில் ஒரு வீடு வாங்கியிருந்தால் நண்பர் இன்றைக்கு ஐம்பது இலட்சம் கடன் வாங்கியிருக்க வேண்டியிருக்காது. ஒரு புத்தகம் மட்டுமே நமது சிந்தனையை வடிவமைக்க அனுமதிப்பதால் வந்த வினை.

(ஆனால் இன்றைக்கு asset appreciation has far exceeded increase in salary level and affordability level என்பதை உணர முடிகிறது)

சுய முன்னேற்ற நூல்களில் தேவை இல்லவே இல்லை என்று சொல்லி விட முடியாது.

ஒருவனின் வாசிப்புப் பரிணாமத்தில் ஒரு ஆரம்ப நிலை. (நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொண்ட சுப.வீ, அறிவியல் படித்தால் அது சுய முன்னேற்றம் தராதா என்று கேட்டதை மிகவும் ரசித்தேன்)

உண்மையைச் சொன்னால், சுய முன்னேற்ற நூல்கள் வாசிக்கும் பழக்கத்தை ஓரளவாவது சமுதாயத்தில் ஏற்படுத்தியிருக்கின்றன என்பது உண்மை. அடுத்த படி நிலைக்கு வாசகனை இட்டுச் செல்வதில் அவை பெரும் பங்கு வகிக்கின்றன.

எந்தத் துறையாக இருந்தாலும், நிறைய வாசிக்க வேண்டும். அதில் சொல்லப்பட்டிருக்கிற விஷயத்தை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியதில்லை. அதே நேரத்தில், மாற்று உத்திகளும், மாறுபட்ட சிந்தனைகளும், மெருகூட்டலும் மனிதனின் நீடித்த இருப்பிற்கு இன்றியமையாதது.

என்றைக்கு நாம் கற்றுக்கொள்வதற்கு ஒன்றுமில்லை என்று நினைக்கிறோமோ அன்றைக்கும் முதுமை எய்தி விடுகிறோம். மனித குலத்தின் வாழ்க்கைத் தரத்தை உயர்த்தியதில் முக்கியப் பங்காற்றிய ஹென்றி ஃபோர்ட் சொன்னது இது.

Friday, January 22, 2010

பெங்களூரு to கோவை

- செல்லமுத்து குப்புசாமி

ரொம்பப் பேசினால் பழமைபேசி ஆக்கி விடுவார்கள். இருந்தாலும் சொல்லித்தான் தீர வேண்டியிருக்கிறது. 2010 இன் முதல் வாரத்தை பெங்களூருவில் கழித்தேன். ரொம்பவே மாறியிருக்கிறது தேவதைகளின் நகரம்.

சர்ஜாபூர் சாலை முதல் மரத்தஹல்லி வரையான Outer Ring Road இல் அப்போது தகரக் கூரை போட்ட இரண்டு பரோட்டா கடைகளை மட்டுமே காண முடியும். ஆனால் இப்போது பல மல்டிநேஷனல் கம்பெனிகளில் இருப்பிடமாக எதோ நியூயார்க் மேன்ஹாட்டனுக்குள் நுழைந்து விட்டதைத் போன்ற பிம்பத்தை ஊட்டுகிறது.

ஓசூர் சாலையில் பட்டு வாரியம் (அதாங்க சில்க் ஃபோர்ட்) முதல் எலெக்ட்ரானிக் சிட்டி வரையில் நீண்டதொரு மேம்பாலம் போட்டிருக்கிறார்கள். விரைவில் போக்குவரத்துக்கு திறந்து விடப்படும் என்று தெரிகிறது.

மடிவாலாவில் டிராவல்ஸ் பேருந்துகள் நிற்கும் இடங்களில் இருந்த பெரிய மரங்களை எல்லாம் வெட்டிக் கடாசி விட்டு சாலையை அகலமாக்கியிருக்கிறார்கள். ஊரைச் சுற்றிலும் ஏசி பேருந்துகள்.. இன்னும் சில மாற்றங்கள்..

தோற்றத்தில் எத்தனையோ மாறிப் போயிருந்தாலும் ஒரு விஷயத்தில் மாறிலியாக இருக்கிறது பெங்களூர். அங்கே எப்போதும் போல பெங்களூர் பெண்கள் அழகாகவே இருந்தார்கள். (வீதிக்கு வீதி மதுபானக் கடைகளும் எப்போதும் போல மாற்றமின்றி இருக்கின்றன)

**
அடுத்த வாரம் நண்பனின் குழந்தையைக் காண கோவை செல்ல நேர்ந்தது. அதுவும் பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு. கோவை என்ற நகரம் மீதான அத்தனை பிரமிப்புகளும் சுக்கு நூறாக உடைந்தது அன்றுதான். ஆறு வருட காலம் கோவையில் தங்கிய போது கட்டியெழுப்பிய பிரமிப்பு அது. சென்னையோடு ஒப்பிடுகையில் கோவை எவ்வளவு சின்ன ஊர் என்று இப்போது தெரிகிறது. ஒன்னுக்கு இருக்கும் நேரத்தில் ரயில்வே ஸ்டேஷனில் இருந்து காந்திபுரம் போய் விடலாம். (ஞாயிறு என்பதாலா?)

காந்திபுரம் சிக்னலில் இருந்து கிராஸ்கட் ரோட்டில் லஷ்மி காம்ப்ளெக்ஸைத் தேடிக் கண்டு பிடிப்பதற்குள் வட கோவை மேம்பாலம் வந்து விடுகிறது. மறுபடியும் 100 அடி ரோடு போய் சுற்றி வந்தேன். சென்னை அளவுக்கு பிரம்மாண்டம் இல்லையே தவிர கோவையின் ரம்மியத்திற்கு யாதொரு குறையும் இல்லை.

லஷ்மி காம்ப்ளெக்ஸில் பதிவர் செல்வேந்திரனைச் சந்தித்து அவரோடு சிறுது நேரம் உரையாடிக் கொண்டிருந்தேன். நிகழ்கால வலைப் பதிவு உலகத்தில் இருந்து எவ்வளவு தூரம் தள்ளியிருக்கிறோம் என்பதை உணர முடிந்தது.
**



நாஞ்சில் நாடனைப் பற்றிக் கேள்விப்படாதவர்கள் அதிகம் இருக்க முடியாது. நாகர்கோவிலைப் பூர்வீகமாக கொண்ட அவர் மும்பையில் 18 ஆண்டுகள் பணியாற்றிய பிறகு கடந்த இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக கோவையில் வசித்து வருகிறார். தீவிர இலக்கியச் சிந்தனையாளர். பல படைப்புகளைத் தந்த போதிலும் விகடனில் அவர் எழுதிய ‘தீதும் நன்றும்’ அவரைப் பரவலாக வெகுமக்கள் மத்தியில் அறிய வைத்தது. எளிமையான மனிதர். அமைதியான சூழலில் வசிக்கிறார்.

பெரும்பாலும் இலக்கியவாதிகள் எதார்த்தவாதியாக இருப்பதில்லை என்ற கருத்து எனக்கு இருந்து வந்தது. நாஞ்சில் நாடனைச் சந்தித்து வந்த பிறகு அது முற்றிலும் மாறவில்லை என்றாலும் மறுபரிசீலனைக்கு ஆளாகிறது.

அடுத்த முறை ராஜேஷ் குமாரைச் சந்திக்க வேண்டும். இதை நாஞ்சில் நாடனிடம் சொல்லவில்லை. நீங்களும் சொல்லி விடாதீர்கள்.