Monday, June 21, 2010

ஜெண்டில்மென் - சிறுகதை

- செல்லமுத்து குப்புசாமி

’மெளனங்கள்’ என்ற தலைப்பில் 21-ஜூன்-2010 உயிரோசையில் வெளியானது

இப்போதெல்லாம் வெள்ளிக்கிழமை ஊருக்குப் போவது சிம்ம சொப்பனம் ஆகி விட்டது. இரண்டு மாதம் முன்பே டிக்கெட் புக் செய்தால்தான் ஆச்சு. இல்லையேல் தட்கால் ஒன்றுதான் கதி. அதுவும் ஆன்லைனில் எல்லாம் செய்ய முடிவதில்லை. புதன்கிழமை எட்டரை வரைக்கும் IRCTC வெப்சைட் தொங்கிக்கொண்டே இருக்கும். அதற்குள் 144 டிக்கெட்களும் விற்றுத் தீர்ந்து விடும். அதனால் காலை ஆறேமுக்கால் மணிக்கே வரிசையில் நின்று விட வேண்டியிருக்கிறது.

ஒரு பிரபலமான மென்பொருள் நிறுவனத்தில் புராஜெக்ட் மேனேஜராக இருக்கும் பிரவீன் குமார் புதன்கிழமை மட்டும் ஆறு மணிக்கே எழுந்து விடுவது வாடிக்கை. அப்படியே சீக்கிரம் எழுந்து போனாலும் சில சமயங்களில் அவருக்கு சைட் (சைட் இல்லீங்க சைடு) அப்பர் பர்த் மட்டுமே கிடைக்கும். காலை மடக்கியும், குறுக்கியும் படுத்தபடி பாதி தூங்கியும், தூங்காமல் பயணம் செய்தாலும் ரிசர்வ் பண்ணாமல் ஜெனரல் கம்பார்ட்மென்டில் பயணம் செய்யும் கொடுமைக்கு அது பரவாயில்லை என்று நினைத்துக்கொண்டு ஏற்காடு எக்ஸ்பிரசில் சங்ககிரி வரை சென்று சனிக்கிழமை காலை ஆறேகாலுக்கு இறங்கி விடுவார்.

ஒரு சில அபூர்வமான தருணங்களில் மட்டும் தட்காலில் கூட பிரவீனால் ரிசர்வ் செய்ய முடியாமல் போய் விடுவதுண்டு. இந்த வாரம் அப்படி ஒரு அபூர்வமான வாரம். அப்படியாகப்பட்ட ஒரு சூழலில் தள்ளப்பட்ட போது தாம்பரத்தில் இருந்து பஸ் ஏறி அப்படியே மாறிமாறி ஊருக்குப் போவது அல்லது இரவு ஏற்காடு எக்ஸ்பிரஸில் ஜெனரல் கம்பார்ட்மென்டில் பயணம் செய்வது என்ற இரு ஆப்ஷன்களுமே அவருக்கு உவப்பாக இல்லை.

அதனால் வெள்ளிக்கிழமை மதியமே கோவை இன்டர்சிட்டியில் பயணிக்க எத்தனித்து 2:30 வண்டிக்கு மதியம் ஒரு மணிக்கே சென்ட்ரலை அடைந்தார். ஜெனரல் கம்பார்ட்மென்டில் முன்னபின்னே பயணம் செய்து பழக்கம் இல்லாத காரணத்தால் கோவையில் இருந்து வரும் வண்டி எந்த நடைமேடையில் வரும் என்பதை அறியும் வரை பதட்டமாகவே இருந்தார்.

அறிவிப்பு வந்ததுதான் தாமதம். வண்டி வரும் பிளாட்பாரத்தில் விறுவிறுப்பாக ஓடத் துவங்கினார். அந்த பிளாட்பாரம் எங்கே ஆரம்பிக்கிறதோ அதுவரை ஓடி முடித்தார். ரயில் வந்து நின்றதோ இல்லையோ, பயணிகள் இறங்கினார்களோ இல்லையோ, நம்மவர் அடித்துப் பிடித்து கூட்டத்தை ஊடுருவிச் சென்று ஜன்னலோரம் இடம் பிடித்தார்.

ஜெனரல் கம்பார்ட்மென்டில் இடம் பிடிக்க முடியும் – அதிலும் ஜன்னலோரமாக – என்பதை நம்பாமல் இருக்க முடியவில்லை. அவரது சாதுர்யத்தை எண்ணி வியக்காமலும் இருக்க இயலவில்லை. வெற்றிப் புன்னகையை வெளியே சிந்தி விரயமாக்காமல் தனக்குள்ளாகவே சிரித்துக்கொண்டார்.

ஆனால் அவர் இடம் பிடித்து அரை மணி நேரம் ஆகும் வரை அவரது பக்கத்து இருக்கைக்கு ஆள் வரவில்லை என்ற கடினமானதும், கசப்பானதுமான உண்மையை அவரால் ஜீரணிக்கவும் முடியவில்லை.

சரியாக ரெண்டே காலுக்கு நாற்பது வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு கணவான் பிரவீனுக்கு அருகில் வந்து அமர்ந்தார். எப்போதுமே பயணத்தின்போது பக்கத்தில் உட்காரும் ஆட்களை பிரவீனுக்குப் பிடிக்காது. ஆனால் இந்த நபர் கண்ணியமாகத் தெரிந்தார். என்னவோ தெரியவில்லை, இவர் மீது பிரவீனுக்கு வெறுப்பு வரவில்லை.

வழக்கமாக இரவு ஏற்காடு வண்டியில் போனால் சங்ககிரியில் நிற்கும். ஆனால் கோவை இன்டர்சிட்டி சேலத்தை விட்டால் ஈரோடுதான். இரவு எட்டரைக்குப் போய் விடும். ஈரோட்டில் இறங்கி சங்ககிரிக்குப் பஸ் பிடிக்க வேண்டும்.

யாரையாவது சந்திக்கும்போது தனது பெயரை முதலில் சொல்லி அறிமுகம் செய்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று பிரவீன் வேலை செய்யும் நிறுவனத்தில் சொல்லிக் கொடுத்திருந்தார்கள். இருந்தாலும் அவருக்கு முன்பாகவே "சண்முகநாதன் சார் என் பேரு. திருப்பூர் போறேன். நீங்க? " என்று அந்த கணவான் அறிமுகம் செய்து கொண்டார்.

ஏதோ பனியன் கம்பெனியில் பெரிய பொறுப்பில் இருப்பார் போல என அவரைப் பற்றி மனதில் ஒரு உருவகம் செய்து வைத்திருந்தார் பிரவீன்.

"திருப்பூர்ல பிசினஸ் எல்லாம் எப்படிங்க போகுது? யூ.எஸ் ஸ்லோடவுன் ஒண்னணும் பாதிப்பு இல்லையே?" லேசாக விசாரித்தார்.

"இல்லை சார். நான் கார்மெண்ட் பிசினஸ்ல இல்லை. அரசு ஊழியன். அறநிலையத் துறைல வேலை பாக்கறேன்," என்ற இந்தப் பதில் எதிர்பாராத ஒன்றாகவே அமைந்தது.

மேலும் அந்த நபர் நல்ல தமிழிலேயே நிறையப் பேசினார். தொந்தரவு, கருத்து, ஊழியன், தகவல் முதலிய சொற்களை எல்லாம் பயன்படுத்தினார். இன்ஃபர்மேஷன், ஒபீனியன் என்றே தன்னைச் சுற்றியிருக்கும் தமிழர்கள் பேசிக் கேள்விப்பட்ட பிரவீனுக்கு விந்தையான ஒரு உணர்வே மேலிட்டது.

போகப் போக பல விசயங்களைக் குறித்துப் பேசினார்கள். திருவாளர் சண்முகநாதனின் சொந்த ஊர் பல்லடம். கோவையில் பணியாற்றி வந்தவரை சென்னைக்கு மாற்றி ஒரு வருடம் அங்கே கட்டாயம் வேலை செய்தே தீர வேண்டும் என்று அனுப்பி வைத்து விட்டார்களாம்.

மனிதர் பாவம் புலம்பிக்கொண்டே வந்தார். இலஞ்சம் வாங்காமல் வெறும் சம்பளத்தை மட்டுமே வைத்துக்கொண்டு சென்னையில் ஒரு அரசு ஊழியன் காலம் தள்ள முடியாது என்ற உண்மையைச் சொன்னார். இப்போது கூட சென்னையில் சில பேச்சிலர் பையன்களோடு சேர்ந்து தங்கியிருக்கிறாராம்.

"தனியா வாடகைக்கு வீடு பாத்து தங்க முடியாது சார். நம்ம சம்பளத்துல அது கட்டுப்படி ஆகாது" என்ற அவரது கூற்றை பிரவீன் ஆமோதித்தார்.

கூடவே, "எப்படி சார்? அவங்களோட ஜெனரேஷன் கேப் இருக்கிற மாதிரி ஃபீல் பண்ணலையா நீங்க?" என்றார்.

"அதை ஏன் சார் கேக்கறீங்க? கருமாந்திரம் புடிச்சவனுக. ராத்திரி பன்னண்டு மணி ஆனாலும் தூங்க மாட்டேங்கறாங்க. காலைல எந்திரிக்கிற நேரத்துக்கு ஒரு கணக்கு வழக்கே கெடையாது. 2-3 நாளைக்கு ஒரு தடவை நடு ஹால்ல பேப்பர விரிச்சுப் போட்டு தண்ணி அடிக்க ஆரம்பிச்சானுகன்னா எவனாவது ஒருத்தன் வாந்தி எடுத்ததுக்கு அப்புறமாத்தான் நிப்பாட்றரானுக. நான் சீக்கிரமா தூங்கி காலைல அஞ்சு மணிக்கெல்லாம் எந்திருச்சுருவேன்.

ஒண்ணுமே செட் ஆக மாட்டேங்குது. என்ன செய்யறது சார்? நம்ம ஊரு பசங்க. நமக்கும் வேறு போக்கிடை கிடையாது. அதனால் அப்படியே ஓட்டிட்டு இருக்கேன் சார்.

அவங்களைச் சொல்லி பிரயோசனம் இல்லைங்க. எனக்கு நாப்பது வயசு ஆகுது சார். இப்பத்தான் இருபதாயிரம் சம்பளம். இந்தப் பசங்களுக்கு இப்பத்தான் 23-24 வயசு ஆகுது. எவனைக் கேட்டாலும் நாப்பது, அம்பது ஆயிரம்ங்கறான். வேற பொறுப்புகளோ, குடும்ப பாரமோ கெடையாது. அப்பறம் இப்படிக் கும்மாளம் அடிக்காம என்ன செய்வானுக!"

பிரவீன் இடையிடையே "ம்" கொட்டி வந்தார். குறை சொல்லப்பட்ட அதே சாஃப்ட்வேர் துறையில்தான் அவரும் பணியாற்றினாலும் அவருக்கும் அதே கருத்து உண்டு. இது பணியாற்றுகிற துறை சார்ந்த சங்கதியல்ல. மாறாக, தலைமுறை இடைவெளி பிரச்சினை என்பதாகவே பிரவீனுக்குப் பட்டது.

"நாமெல்லாம் அந்தக் காலத்துல" என்ற வழக்கமான பல்லவியை அவர்கள் பாடவில்லையே தவிர அதற்குரிய அனைத்து அலகுகளும் அவர்களது பேச்சில் தென்பட்டது.

"இவனுகளை வெச்சுக்கிட்டு ஆபீஸ்லயும் ஒரே பிரச்சினை சார். எவனும் டைமுக்கு வரது கிடையாது. எப்ப பாத்தாலும் புள்ளைக கூட கேன்டீன்ல போய் உக்காந்து ஐஸ்கிரீம் சாப்பிட்டுக்கிட்டு தொட்டுத்தொட்டு பேசிக்கிட்டே இருக்கானுக சார்" தன் அங்கலாய்ப்பை தக்கதொரு தருணத்தில் பதிவு செய்தார் பிரவீன்.

"ஆமா சார். ரூம்ல இருக்கும்போது பொண்ணுங்க கூட போன்ல பேசுவானுக. பாக்க வெகு டீசண்டா இருக்கும். ஆனா போனை வெச்ச உடனே கமெண்ட் அடிப்பானுக பாருங்க. அவங்க அங்க அளவு முதற்கொண்டு அல்குல்(முக்கோண சமாச்சாரம் என்று நாகரீகமாகச் சொன்னார் அவர்) சம்பந்தப்பட்ட டீட்டெய்ல் வரைக்கும் எல்லாம் பேசுவானுக பாருங்க. கருமம் கேக்கவே சகிக்காது." இது அரசு ஊழியரின் அங்கலாய்ப்பு.


ரயில் திருப்பத்தூரைக் கடந்து போய்க்கொண்டிருந்தது. ஜெனரல் கம்பார்ட்மெண்டில் அப்படி இப்படி எழுந்து போனால் இருக்கை பறிபோகும் என்பதால் எழுந்திருக்காமலே உட்கார்ந்திருந்தார் பிரவீன். கடும் கோடையாகையால் வியர்வையும், வெப்பமுமாகக் கலந்து வாட்டியது. இருக்கையில் அப்படியே ஒட்டிக்கொண்டது போல இருந்தது. அவரது ஜாக்கி ஜட்டி பின்பிறத் தோலோடு அப்படியே ஒட்டிக்கொண்டது போல இருந்தது. அப்படியும் இப்படியுமாக அசைந்து கொடுத்து ஆசுவாசப்படுத்தி காற்றோட்டம் ஏற்படுத்த முயன்றார்.

இப்படியாக பிரவீன் முயன்றுகொண்டிருந்த சமயத்தில் மேலே உட்கார்ந்திருந்த ஒரு நபர் (உட்கார்ந்தபடியே தூங்கும் வரம் பெற்ற ஒரு புண்ணியவான்) கையிலிருந்த வாரப் பத்திரிக்கை கீழே விழுந்தது. சண்முகநாதன் அதை எடுத்துப் புரட்டத் துவங்கினார். ஒரு குறிப்பிட்ட பக்கத்தை அடைந்ததும் பிரவீனை நோக்கித் திரும்பினார்.

"சார். இவங்கதான் எங்க சீஃப்" என்றார்.

அந்த பிரபலத்தைப் பற்றி பிரவீன் நிறையவே கேள்விப்பட்டிருக்கிறார். அந்தப் பெண்மணி சமூக சேவகியாக அறியப்பட்டவர். நல்ல பேச்சாற்றலும், எழுத்துத் திறமையும், பப்ளிக் ரிலேசன்ஷிப் எல்லாவற்றிலும் தேர்ந்தவர். அந்த ஜெனிஃபரைப் பற்றிய செய்திகள், அவரது பேட்டிகள் அவ்வப்போது பத்திரிகை அல்லது தொலைக்காட்சியில் வரும். அப்படி வந்த செய்திதான் வாரப் பத்திரிககையில் அவர்கள் கண்டது. அந்த அம்மணி ஸ்விட்சர்லாந்து சென்று வந்த பயணம் குறித்த கட்டுரை அது. போட்டோவில் தளதளவென்று இரட்டைக்கிளவிக்கு உதாரணம் காட்டுவது போலத் தெரிந்தார்.

"இவங்களை நல்லாத் தெரியும் சார்" என்று ஒற்றை வரியில் முடித்துக்கொண்டார் பிரவீன். ஆனால் சொல்ல வந்ததே வேறு. ஜெனிபருக்கும், அறநிலையத் துறை அமைச்சருக்கும் உள்ள நெருக்கம் பற்றி அவருக்கும் அரசல் புரசலாகத் தெரிய வந்திருந்த்து.

அடுத்த ஐந்தாவது நிமிடத்தில் அதையும் சொல்லி முடித்தார் பிரவீன். சண்முகநாதன் ஆச்சரியப்பட்டுப் போனார். பிரவீனின் பொது அறிவு குறித்து பிரமித்துப் போனார். அமைச்சரின் அந்தரங்கம் குறித்துப் பேசினார்கள். அறநிலையத் துறையில் அம்மணிக்கு இருக்கும் செல்வாக்கு குறித்துப் பேசினார்கள்.

"சார். பில்டிங் ரொம்ப அழுக்கா இருக்கும்ங்க. ஆனால் அவங்க மட்டும் ஆபீஸுக்குள்ள பளிச்சுனு இருப்பாங்க. ஹ்ம்ம்..அவங்க மனசு வெச்சா எனக்கு கோயம்புத்தூர் டிரான்ஸ்ஃபர் கிடைச்சுரும்"


மனைவி, குழந்தைகளைப் பிரிந்து தனியாக தலைமுறை இடைவெளியைச் சகித்துக்கொண்டு சின்னப் பசங்களோடு தங்கியிருக்கும் ஒரு பொறுப்பான குடும்பத் தலைவனின், அதுவும் இலஞ்சம் வாங்காத அரசு ஊழியனாக இருக்கிற குடும்பத் தலைவனின், நியாயமான ஏக்கம் வெளிப்பட்டது.

இப்படியாக அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கையில் ரயில் சேலத்தை நெருங்கியிருந்த்து. அப்போது சண்முகநாதனின் மொபைல் போனுக்கு ஒரு மிஸ்டு கால் வந்தது. அவர் திருப்பி அழைத்துப் பேசினார்.

நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டே வந்தார். குரல் மிகவும் சன்னமாக குழைந்து இருந்தது. குரலிலும், முகத்திலும் ஆனந்தம் தாண்டவம் ஆடியது. நீண்ட நாள் தலைவியைப் பிரிந்த தலைவனின் அணுகுமுறையாக அது தென்பட்டது. ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்வையைச் செலுத்தி வந்த பிரவீனுக்கு சண்முகநாதன் மீதான மதிப்பு கூடியபடியே சென்றது.

"சரி, எப்ப வரட்டும் சொல்லுடா" என்று கொஞ்சினார்.

""

"வேண்டாம்பா. கிருஷ்ணன் வந்தா என்னை ஒதைக்கறதுக்கா? நாளைக் காலை நானே போன் பண்ணிச் சொல்றேன். எஙகயாவது மீட் பண்ணலாம். சரியா? மிஸ் யூடா" போனை வைப்பதற்கு முன் அவர் பேசிய கடைசி வாசகம் இதுதான்.

ஜன்னலுக்கு வெளியே நிலைகொண்டிருந்த தன் பார்வையை மீண்டும் சண்முகநாதன் பக்கம் திருப்பினார் பிரவீன். செல்போனில் பிசியாக இருந்தார் அவர். டயல்டு கால் சென்று பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அதில் முதலாவதாக இருந்த சாந்தா என்ற பெயரை டெலீட் செய்தார். மிஸ்ட் கால் பகுதியிலும் அதே மாதிரி செய்தார்.

யாராவது கணிப்பொறி கீபோர்டில் பாஸ்வெர்ட் டைப் செய்தாலே அது என்னவென்று உன்னிப்பாகக் கவனித்து விடும் சாமர்த்தியசாலியான பிரவீன் குமாருக்கு இந்த naïve மனிதர் செய்வது என்னவென்பதை கணிப்பதில் சிரமம் இருக்கவில்லை. மனிதர் ஏதோ சைடு டிராக்கில் வண்டி ஓட்டிக்கொண்டிருக்கிறார் என்று புரிந்துகொண்டார்.

அதைப் பற்றி எதுவும் பேசவும் இல்லை. அதைக் கவனித்தது போல காட்டிக் கொள்ளவும் இல்லை. அவரளவில் அவர் கடைபிடிக்கும் சபை நாகரீகம் இதுதான். இப்படியாகப் பயணம் சென்றுகொண்டிருக்கையில் ரயில் சங்ககிரியைக் கடந்து சில நிமிடங்கள் ஆகியிருந்த்து.

ரொம்ப நேரமாக அசையாமல் ஒரே இடத்தில் உட்கார்ந்து வந்த பிரவீனுக்குக் கொஞ்ச நேரம் நிற்க வேண்டும் போல இருந்தது. சண்முகநாதனிடம் சொல்லி விட்டு வந்தார். பெட்டியின் கதவொரமாக வந்து சேர்ந்தார். டிக்கெட் எடுக்காமல் கோவை வரை செல்லும் சில பீகாரிகள் அங்கே மூட்டை முடிச்சுகளோடு அமர்ந்திருந்தனர். அவர்கள் உபயத்தில் வாஷ்பேசின் சிவப்பு நிறமாக மாறியிருந்தது. எதை மென்று எதைத் துப்பினார்களோ தெரியவில்லை.

கதவைத் திறந்த பிரவீன் வெளியே தலையை நீட்டி காற்று முகத்தில் அறையச் செய்தார். சுகமாக இருந்த்து. மணி எட்டரை இருக்கும். காவேரிப் பாலத்தை ரயில் நெருங்கி தடதட சத்தம் உருவானது. இன்னும் பத்து நிமிடத்தில் இறங்க வேண்டியிருக்கும்.

மொபைல் போனை எடுத்து ரயில் பயணத்தின்போது தனக்கு வந்திருந்த 53 குறுஞ்செய்திகளையும், தான் அனுப்பியிருந்த 47 குறுஞ்செய்திகளையும் நிதானமாக அழிக்க ஆரம்பித்தார். சண்முகநாதனைப் போல சாந்தா என்ற ஒரு பெயர் மட்டுமே இருக்கவில்லை.

ரவிசங்கர் மற்றும் சமீர் என்ற இரு பெயர்களில் அவை பதிவாகியிருந்தன.

Monday, June 14, 2010

ராணி மகா ராணி!!

- செல்லமுத்து குப்புசாமி

எப்போதுமே திங்கட்கிழமை என்றால் பதட்டமாக இருக்கும் நியூசிலாந்து தமிழ் நண்பர் ஒருவர் சில நாட்களுக்கு முன் ஒரு திங்கட்கிழமை வீட்டிலேயே உட்கார்ந்து தொலைக்காட்சி பார்த்தபடி ஆசுவாசமாக ஆன்லைனில் ஜாலியாக அரட்டையடித்துக்கொண்டிருந்தார்.


ராணியின் பிறந்த நாளுக்கு விடுமுறையாம். வழக்கமாக ஜூன் மாதம் முதல் திங்கட்கிழமை நியூசிலாந்தில் இது கடைப்பிடிக்கப்படுகிறதாம். இங்கிலாந்து ராணிதான் நியூசிலாந்துக்கும் ராணி. கனடா, ஆஸ்திரேலியா முதலிய தேசங்களிலும் இது விமரிசையாகக் கொண்டாடப்படுகிறது.

என்னதான் அங்கெல்லாம் தன்னிச்சையான அரசாங்கம் நடந்தாலும் Head of the State என்னவோ இன்னமும் பிரிட்டிஷ் மகாராணியாரே. 1972 வரை சிலோனுக்குக் கூட எலிசபெத் ராணிதான் அரசத் தலைவர். நாற்பதுக்கும் மேற்பட்ட முன்னாள் பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்ய காலனி நாடுகளின் கூட்டமைப்பே காமன்வெல்த் அமைப்பாக இன்றைக்கு இருக்கிறது.

பிரிட்டிஷ் பேரரசின் தாக்கத்தைத் தவிர்த்து உலக வரலாற்றை முழுமையாக அறிய முடியாது. கிட்டத்தட்ட உலக மொழி என்றால் அது ஆங்கிலம்தான் என்றாகிவிட்டது இன்று. மொழி, இனம், மதம் என பல வகையிலும் முரண்பட்ட இந்தியா போன்ற ஒரு தேசம் இன்றைக்கும் ஒரு தேசமாகவே இருக்கிறது என்றால் அதற்கு ஆங்கில மொழியும் ஒரு காரணம் என்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது.

உலகையே ஆண்ட பிரிட்டிஷ் பேரரசின் வரலாற்றில் விக்டோரியா மகாராணியின் காலம் மிகவும் முக்கியமானது. அறுபத்து மூன்றரை ஆண்டுகளுக்கு மேலாக ராணியாக அவர் இருந்த காலத்தில் ஆங்கில சாம்ராஜ்யத்தின் பரப்பு வெகுவாக விரிவடைந்தது. சூரியனே அஸ்தமிக்காத சாம்ராஜ்யமாக ஏற்த்தாழ ஒரு நூற்றாண்டு காலம் உலக வல்லரசாக அது கோலோச்சியது என்றால் அதில் பெரும்பகுதி விக்டோரியன் யுகத்தில்தான்.

இந்தியாவைப் பொறுத்தமட்டிலும் கூட அவரது ஆட்சிக் காலம் மிகுந்த முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி கலைக்கப்பட்டு பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தின் நேரடிக் கட்டுப்பாட்டில் இந்தியா கொண்டுவரப்பட்ட்து அப்போதுதான்.

அவர் உயிரோடு இருந்த காலத்தில் இந்தியாவின் தலைநகராக விளங்கிய கொல்கத்தாவில் சுமார் 64 ஏக்கர் பரப்பில் அமைந்துள்ள விக்டோரியா மெமோரியலைக் கண்டு வந்த 4 மணி நேரத்தில் இதை எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன். 1901 ஆம் ஆண்டு மறைந்த விக்டோரியா ராணிக்கு கல்கத்தாவில் நினவு மண்டபம் கட்டுவதற்கான அடிக்கல் 1907 ஆம் ஆண்டு போடப்பட்டு 1921 இல் கட்டிமுடிக்கப்பட்டதாக அறிகிறேன்.

இதற்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் தலைநகரானது கொல்கத்தாவில் இருந்து டெல்லிக்கு மாற்றப்பட்டாலும் கொல்கத்தா நகரின் மிக முக்கியமான இடங்களில் ஒன்றாக விக்டோரியா மெமோரியல் திகழ்கிறது. கட்டிடக் கலையின் சான்றாகவும் அது தெரிகிறது.

உண்மையைச் சொல்லப் போனால் இந்த மெமோரியல் ஹால் விக்டோரியா ராணியின் நினைவிடமாக மட்டும் இல்லாமல் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம் இந்தியாவில் செலுத்திய ஆட்சியின், அதன் ஆதிக்கத்தின் சின்னமாகவும் காட்சியளிக்கிறது. பல ஆங்கில கவர்னர் ஜெனரல்கள், ஆட்சியாளர்கள், அவர்களுக்கு சலாம் போட்ட இந்திய மன்னர்களின் சிலைகள், படங்கள், ஓவியங்கள் மட்டுமல்லாது பரந்துபட்டதொரு அருங்காட்சியகமாகவும் பேணப்படுகிறது.


விக்டோரியாவைப் பற்றியும், பிரிட்டிஷ் அரசக் குடும்பத்தைப் பற்றியும் சில விஷயங்களைக் கேட்க நேர்ந்த்து. விக்டோரியா ராணி தொடங்கி இன்றைய எலிசபெத் ராணி வரையான தொடர்பையும் அறிய முடிந்தது.

1819 ஆம் வருடம் விக்டோரியா பிறந்தபோது அவரது தாத்தா மூன்றாம் ஜார்ஜ் மகுடம் தரித்திருந்தார். விக்டோரியாவின் தந்தையாகிய இளவரசர் எட்வர்ட், ஆட்சியில் இருந்த மன்னரின் நான்காவது மகன். முதல் மூன்று இளவரசர்களுக்கும் முறையாகப் பிறந்த வாரிசுகள் யாரும் உயிரோடிருக்கவில்லை.

மூன்றாம் ஜார்ஜ் 1820இல் இறந்து விட, அவரது முதல் மகனாகிய நான்காம் ஜார்ஜ், அதாவது விக்டோரியாவின் முதல் பெரியப்பா அரசர் ஆகிறார். பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு 1830 அவர் இறக்கிறார். விக்டோரியாவின் இரண்டாவது சித்தப்பா இல்லாத காரணத்தால் (அவர் 1827 லேயே அவுட்) மூன்றாவது சித்தப்பாவாகிய நான்காம் வில்லியம் ஆட்சிக்கு வருகிறார். அவருக்கு முறைப்படி பிறந்த வாரிசுகள் யாரும் இல்லையாகையால் அடுத்த வாரிசு அவரது தம்பி மகள் 11 வயது விக்டோரியாதான். விக்டோரியாவின் தந்தையும் அதற்கு முன்பே இறந்து போயிருந்தார்.

விக்டோரியா மேஜர் ஆவதற்கு முன்பே வில்லியம் மன்னர் இறந்தால் என்னவாகும் என்ற குழப்பம் பெருங்குழப்பமாக உருவெடுத்தது. சிறுமி ஆட்சிக்கு வந்தால் அவரது மேற்பார்வையாளராக அல்லது பொறுப்பாளராக யாரை உருவாக்குவது என்ற கேள்விக்கான பதிலாக 1930 இல் பாராளுமன்றம் ஒரு சட்டமே இயற்றியது. அது விக்டோரியாவின் பெயரில் அவரது தாயார் ஆட்சி செலுத்துவதற்கு ஆவன செய்தது.

அப்படி ஒரு சூழ்நிலை உருவாவதை சிறுமியின் பெரியப்பாவும், மன்னருமான நான்காம் வில்லியமுக்கு விருப்பமில்லை. விக்டோரியாவின் தாயார் டச்சுக்காரர் – ஒரு டச்சுப் பெண்ணின்கீழ் பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யம் வரக் கூடாது என்ற நல்லெண்ணம். தன் தம்பி மகள் பதினெட்டு வயது ஆவதற்கு முன் தனக்கு மரணம் வரக் கூடாது என்று உறுதி பூண்டிருக்க வேண்டும்.

1837 மே 24ஆம் தேதி விக்டோரியாவுக்கு 18 வயது நிறைவடைகிறது. அடுத்த ஒரு மாதத்துக்குள் மன்னர் மரணமடைந்து விடுகிறார். மனிதர் அதுவரை உயிரைக் கையில் பிடித்து வைத்திருந்தார் போலும். என்ன ஒரு வைராக்கியம்! அப்போது கல்யாணமே ஆகாத குமாரி விக்டோரியா பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யத்தின் மகாராணியாக உருமாறுகிறார்.

ஒரு நூற்றாண்டாக இந்தியாவை நிர்வகித்த கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி கலைக்கப்பட்டு 1858 ஆம் ஆண்டில் இந்தியாவை தனது நேரடிக் கட்டுப்பாடின்கீழ் விக்டோரியா கொண்டு வந்தார். டெல்லி தர்பார் இருந்த இடம் தெரியாமல் போனதும் பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் தலைநகராக கொல்கத்தா உருவெடுத்த்து. கவர்னர் ஜெனரல் எனப்படும் வைசிராய் கொல்கத்தாவில் அமர்ந்துகொண்டு மகாராணி விக்டோரியாவின் சார்பிலும், பிரிட்டிஷ் பாராளுமன்றத்தின் சார்பிலும் இந்தியாவை ஆளத் துவங்கினார்.

கர்சன் பிரபு இந்தியாவின் வைசிராயாக இருந்தபோது 1901 ஆம் ஆண்டில் விக்டோரியா மகாராணி தனது 81 ஆவது வயதில், 63 வருடம் மற்றும் 7 மாத ஆட்சிக்குப் பிறகு மரணமடைந்தார். அவரது பெயரைச் சொல்லி இந்தியாவில் காலந்தோறும் நிலைத்திருக்கும் நினைவிடத்தை, பிரிட்டிஷ் பேரரசின் பெருமையைப் பறைசாற்றும் வரலாற்றுச் சின்னத்தை நிறுவும் யோசனை கர்சன் துரையிடமிருந்தே உருவானதாகச் சொல்கிறார்கள்.

பிரிட்டிஷ் மற்றும் மொகலாய கட்டிடக் கலையின் கலவையாக உருவானதாகச் சொல்லப்படுகிறது. எனினும் இந்த நினைவுச் சின்னம் அப்போதுதான் கட்டி முடிக்கப்பட்டிருந்த அயர்லாந்து நகரான பெல்பாஸ்ட் நகர் மையக் கட்டிடத்தின் பிரதி என்று சொல்வதையும் நம்பித்தான் ஆக வேண்டும்.

விக்டோரியா தனது பேருக்குப் பின்னால் அழியாத சரித்திரத்தை மட்டும் விட்டுச் செல்லவில்லை. கூடவே 42 பேரக் குழந்தைகளையும் விட்டுச் சென்றார். அவர்கள் ஐரோப்பா முழுவதிலும் அரசக் குடும்பங்களை அலங்கரித்து வந்தனர் என்பதால் ’ஐரோப்பாவின் பாட்டி’ என்று கூட அவர் அழைக்கப்பட்டதுண்டு.

விக்டோரியாவுக்குப் பின்னர் அவரது மகன் ஏழாம் எட்வர்ட் 1910 வரை பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யத்தை ஆண்டு இறந்து போனார். குதிரை மீதமர்ந்த அவரது கம்பீரமான சிலையும் நினைவு மண்டபத்தின் பின் பகுதியில் அமைந்துள்ளது.

அவரது மகன் ஐந்தாம் ஜார்ஜ் அதிலிருந்து தான் இறந்த 1936 வரை சக்ரவர்த்தியாக விளங்கினார். இந்தியாவிற்கு வந்து இந்தியாவின் பேரரசராக முடிசூடிக் கொண்டவரும் அவரே. அதற்கு முன்பெல்லாம் இங்கிலாந்திலேயே எல்லாம் முடிந்து விடும்.

1936இல் ஐந்தாம் ஜார்ஜ் மன்னர் இறந்த பின் அவரது மூத்த மகன் எட்டாம் எட்வர்ட் ஆட்சிக்கு வந்தார். எனினும் விவாகரத்து ஆன பெண்ணைத் திருமணம் செய்து கொள்ள விரும்பி, அதைச் செய்தால் அரசராக இருக்க முடியாது என்பதால் பதவியே வேண்டாம் என்று ஒரே வருடத்தில் தூக்கி எறிந்த காதல் மன்னராக அவர் ஆனார்.

அதனால் அவரது தம்பியும், ஐந்தாம் ஜார்ஜின் இரண்டாவது மகனுமான ஆறாம் ஜார்ஜ் மகுடம் தரித்தார். மிகவும் முக்கியமான காலகட்டம் இது. இரண்டாம் உலகப் போர், இந்தியாவுக்கு சுதந்திரம், உலக வல்லரசு என்ற அங்கீகாரம் பிரிட்டனிடமிருந்து அமெரிக்காவுக்கு இடம் மாறுவது எனப் பல முக்கியமான நிகழ்வுகள் அரங்கேறியது இவரது காலத்தில்தான்.

ஆறாம் ஜார்ஜ் மன்னர் 1952 இல் இறந்த பிறகு அவரது மகள் எலிசபெத் பிரிட்டிஷ் அரசாங்கத்தின் ராணியானார். இப்போதும் அவரே தொடர்கிறார். அவர் விக்டோரியாவின் 63 ஆண்டு கால சாதனையை முறியடிப்பாரா என்பதைக் காத்திருந்துதான் பார்க்க வேண்டும்.

நன்றி: 14-ஜூன்-2010 உயிரோசை

Monday, June 07, 2010

வங்கத்தில் தளரும் கம்யூனிடுகளின் பிடி !

07-ஜூன்- 2010 உயிரோசை இதழுக்கு எழுதியது.

இந்த ‘உயிரோசை’ இதழில் இது தொடர்பான பத்தி ஏதேனும் இருக்கிறதா எனத் தெரியவில்லை. ஆனால் தற்சமயம் கொல்கத்தாவில் இருப்பதால் கள நிலவரம் குறித்தான புரிதலை ஓரளவுக்கு உருவாக்கியிருப்பதன் காரணமாக சில விசயங்களைப் பகிரலாம் எனக் கருதினேன்.

மேற்கு வங்கத்தில் கடந்த வாரம் வெளியான உள்ளாட்சித் தேர்தல் முடிவுகள் ஆளும் மார்க்சிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்குப் பெரும் அதிர்ச்சியை மட்டுமல்லாது நெருக்கடியையும் உண்டாக்கியுள்ளது என்றால் அது மிகையல்ல. மம்தா பானர்ஜியின் திரிணாமுல் காங்கிரஸ் பெருவாரியான இடங்களை வென்றிருக்கிறது. இத்தனைக்கும் காங்கிரஸ் கட்சியோடு கூட்டணி வைத்தெல்லாம் அவர் போட்டியிடவில்லை. என்னதான் மும்முனைப் போட்டி என்று பெயரளவில் சொன்னாலும் அடிப்படையில் திரினாமுல் Vs இடதுசாரிகள் என்ற இருமுனைப் போட்டியே இத்தேர்தலில் நிலவியது.

சென்ற வருடம் இலங்கை இறுதி யுத்தத்திற்கு ஊடாக நடைபெற்ற நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் கூட மேற்கு வங்க மாநிலத்தின் 42 தொகுதிகளில் 15 இடங்கள் மட்டுமே இடதுசாரிகளுக்குக் கிடைத்த்து. அப்போது காங்கிரஸ் கட்சியோடு மம்தா கூட்டணி வைத்துப் போட்டியிட்டார் என்பதும், அதன் தொடர்ச்சியாக மத்திய அரசில் ரயில்வே அமைச்சராக உள்ளார் என்பதும் அனைவருக்கும் தெரிந்ததே.

கம்யூனிஸ்ட் கோட்டைக்குள் புகுந்த பெரும் புயலென மம்தாவை வர்ணித்தால் மிகையில்லை என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். படிப்படியாக இட்துசாரிகளின் பிடி மேற்கு வங்கத்தில் தளர்ந்து வருகிறது. அடுத்த வருடம் நடக்கவிருக்கும் மாநில சட்டமன்றத் தேர்தலில் மார்க்சிஸ்டுகள் தோற்பது உறுதி என்று இங்கே பலரும் பலமாக நம்புகிறார்கள். ஆட்சியில் தொடர்வதற்கான தார்மீக உரிமையை ஆளுங்கட்சி இழந்து விட்டது, அதனால் உடனடியாக சட்டமன்றத்தைக் கலைத்து விட்டு தேர்தல் நடத்த வேண்டும் என்றும் திருமணம் செய்து கொள்ளாத 55 வயது மத்திய ரயில்வே அமைச்சர் வலியுறுத்தியதே அதற்குச் சான்று.

கிட்டத்தட்ட 33 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் ஜோதிபாசு மேற்கு வங்க முதல்வராகப் பொறுப்பேற்ற பிறகு இன்று வரை வேறு கட்சி ஆட்சிக்கு வரவே முடியவில்லை என்ற வரலாற்றுப் பின்னணியில் இன்றைய கள நிலவரத்தைக் கவனிக்க வேண்டியிருக்கிறது. ஒரு வேளை மம்தாவின் திரிணாமுல் காங்கிரஸ் (காங்கிரஸ் கூட்டணியோடு சேர்ந்தோ அல்லது தனித்தோ) ஆட்சியைப் பிடித்தால் அது இந்திய அரசியல் அரங்கில் மிக முக்கியமான நிகழ்வாகப் பதிவு செய்யப்படும்.

இடதுசாரிகளைப் பொறுத்தமட்டில் இந்திய அளவில் அவர்களுக்கு மேற்கு வங்கத்திலும், கேரளாவிலும் மட்டுமே வலுவான தளம் இருந்து வந்திருக்கிறது. இதில் கேரளாவை எடுத்துக்கொண்டால் அங்கே அவர்கள் தொடர்ச்சியாக ஆட்சியில் இருந்த்து கிடையாது. ஒரு முறை காங்கிரஸ், இன்னொரு முறை பொதுவுடமைவாதிகள் என மாறிமாறி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றிய வரலாறு காணக் கிடக்கிறது.

இப்படிப்பட்ட சூழலில் மேற்கு வங்கத்தின் ஆட்சிக் கட்டிலில் இருந்து இறக்கப்படும் நிகழ்வு நிச்சயமான வரலாற்றுத் திருப்பம் என்பதில் சந்தேகம் இருக்க முடியாது. அப்படி நிகழ்ந்தால் இந்தியாவில் நிலையான, வலுவான கோட்டை என்பது அவர்களுக்கு இல்லை என்றாகி விடும்.

‘அவர்கள்’ என்று பொத்தாம் பொதுவாக இடதுசாரிகளைக் குறிப்பிட்டாலும் CPI எனப்படும் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியைப் பற்றி இங்கே நாம் பேசவில்லை. CPI(M) எனப்படும் மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியே இந்த இரு மாநிலங்களிலும் பெரும் சக்தியாகத் திகழ்கிறது.

நம்ம ஊரில் பல பேருக்கு இந்த இரு கட்சிகளுக்குமான வேறுபாடு தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை - இரண்டு பேருமே கம்யூனிஸ்டுகள் என்பதைத் தவிர. மார்க்சிஸ்ட் கட்சி தோன்றிய கதையே கொஞ்சம் கலகமானதுதான். என்னதான் சித்தாந்த்த தளத்தில் வேறுபட்டதாக அவர்கள் சொல்லிக்கொண்டாலும் CPI இல் இருந்து அவர்கள் ஏன் பிரிந்தார்கள் என்பதன் அடிப்படைக் காரணத்தை மேலோட்டமாகினும் அறிந்தாக வேண்டும்.

1960களில் முதற்பாதியில் இந்திய-சீனப் போரின்போது CPIயின் ஒரு பிரிவினர் வெளிப்படையாகவே சீனாவை ஆதரித்தனர். அவர்கள் தனியாகப் பிரிந்து வந்து மார்க்சிய கம்யூனிஸ்ட் கட்சியை, அதாவது CPI(M) ஐத் துவக்கினார்கள். கட்சி ஆரம்பித்த போது அதன் ஆட்சிமன்றக் குழு உறுப்பினர்களாக (பொலிட்பீரோ) இருந்த ஒன்பது பேரில் ஜோதிபாசுவும் ஒருவர். நவரத்னா என்று தோழர்கள் அழைத்த அந்த 9 பேரில் கடைசியாக மரணமடைந்தவரும் அவரே.

1967 ஆம் ஆண்டு தமிழகத்தில் அண்ணா தலைமையிலான தி.மு.க ஆட்சிக்கு வந்தது. கேரளாவில் நம்பூதிரிபாத் முதல்வராகப் பொறுப்பேற்ற மார்க்சிஸ்ட் ஆட்சி அமைந்தது. மேற்கு வங்கத்திலும் ஜோதிபாசு துணை முதல்வராகப் பொறுப்பேற்ற கூட்டணி அரசில் அஜய் முகர்ஜி (காங்கிரஸில் இருந்து பிரிந்து வந்திருந்த வங்காள காங்கிரஸ் கட்சியைச் சேர்ந்தவர்) முதலமைச்சராகப் பொறுப்பேற்றார்.


ஜோதிபாசு 1977 ஆம் ஆண்டு முதல்வரானார். 23 வருடங்களுக்குப் பிறகு 2000இல் அவராகவே முதுமையின் காரணமாகப் பதவி விலகிய பிறகு புத்ததேவ் பட்டாச்சார்யா தலைமையில் மார்க்சிஸ்ட் அரசு இன்னமும் தொடர்கிறது. ஆனால் அடுத்த தேர்தலுக்குப் பிறகும் தொடருமா என்பதே நம் முன் எழுந்து நிற்கும் கேள்வி!

தற்போதைய உள்ளாட்சித் தேர்தல் முடிவைத் தொடர்ந்து புத்ததேவ் பதவி விலக முன்வந்தார் என்றும், அதைக் கட்சி பொலிட்பீரோ மறுத்து விட்டதாகவும் செய்திகள் உலவுகின்றன.

மேற்கு வங்கத்தில் கம்யூனிஸ்டுகளின் வீழ்ச்சியை முதலாளித்துவ ஏகாதிபத்திய உலகம் ஆவலுடன் எதிர்நோக்குகிறது. இப்படிச் சொல்வதால் மார்க்சிஸ்டுகள் மீது கங்கை(ஹூக்லி) தீர்த்தம் தெளித்து அவர்களைப் புனிதர்கள் ஆக்கும் காரியத்தை நான் செய்யவில்லை.

முதலாளித்துவம்-கம்யூனிசம் என்பதே இன்றைய சீனாவைப் பார்க்கும்போது அபத்தமாகிறது. அதிகார மையத்திற்கும், சாமானியர்களுக்குமுள்ள இடைவெளியைச் சார்ந்து மட்டுமே புதிய உலகின் வர்க்க வரையறை அமையும். 33 ஆண்டுகளாக அதிகாரத்தில் இருக்கும் ஒரு அமைப்பு எப்படி அதிகார மையத்தில் இல்லை எனக் கருதுவது? அப்படி உண்மையிலேயே இல்லையானால் இன்றைக்கு மேற்கு வங்கத்தில் மாவோயிஸ்டுகளே இருக்கக் கூடாதே? நந்திகிராம், சிங்கூர் என பல சமீபத்திய நிகழ்வுகள் கம்யூனிஸ்டுகளின் அடிப்படை அணுகுமுறையை, சித்தாந்த முரணை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியுள்ளன.

எது எப்படியோ, மேற்குலகம் நிச்சயமாக கம்யூனிஸ்டுகளின் வீழ்ச்சியை ஆவலோடு எதிர்நோக்கியபடியே காத்திருக்கிறது. கூடவே பல வங்காளிகளும்!