Monday, September 10, 2012

அணு மின்சாரம் என்ற மாயை & அரசுகளின் அயோக்கியத்தனம்

- செல்லமுத்து குப்புசாமி

(கிட்டத் தட்ட 10  மாதம் முன் எழுதியது - இப்போதும் பொருந்துவதாகவே உள்ளது)
என்னோடு பணியாற்றும், என்னை விட பத்து வயது குறைந்த ஒரு பெண்ணிடம் கூடங்குளம் அணு ஆலைக்கு எதிரான போராட்டம் குறித்து என்ன நினைக்கிறீர்கள் எனக் கேட்டேன். பதிலுக்கு ”இந்தியா முன்னேறனும்னா கட்டாயம் செய்தாக வேண்டிய புராஜெக்ட்” என்றார். நம்மில் பலர் அவ்வாறே கருதுகிறோம். நாம் வாழும் சூழலும், நமக்கு அளிக்கப்படுகிற செய்திகளும், சிந்தனைத் திணிப்புகளும் நம்மை அப்படிக் கருத வைக்கின்றன. நம்மில் மின்தடை காரணமாக பாதிக்கப்படாத, அதனால் எரிச்சலடையாதோர் இருப்பது மிகவும் அரிது. ஆகையால் மின் பற்றாக்குறையைப் போக்கவும், மின் தேவையில் தன்னிறைவு அடையவும் அணு ஆற்றலைத் தவிர வேறு போக்கில்லை என திடமாக நம்புகிறோம்.

அதனாலேயே கூடங்குளத்திலும், இடிந்தகரையிலும் போராடும் மக்களை நாம் வெறுக்கிறோம். அவர்களது போராட்டத்தின் பின்னுள்ள நியாயத்தை புரிந்துகொள்ள மறுக்கிறோம். கார்ட்டூன் வீடியோவில் அவர்களை கோமாளிகளைப் போலக் காட்டுவோம் என்று அணு விஞ்ஞானிகள் கொடுத்த செய்தியை ரசிக்கிறோம்.

உண்மையில் கூடங்குளம் அணு மின் நிலையம் குறித்தும், அவ்வளவு ஏன் அணு மின் உலைகள் குறித்தே போதுமான புரிதலை ஏற்படுத்திக்கொள்ள நாம் முனையவில்லை. பால் விலை உயர்வு, பஸ் கட்டண உயர்வு மட்டுமே நாட்டின் தலையாய பிரச்சினைகள் என எண்ணும் நடுத்தர வர்க்கத்துச் சிந்தனை அதற்கு அனுமதிக்கவில்லை. நமக்கு ஏற்பட்டால் மட்டுமே இழப்பு, மற்றவர்களுக்கென்றால் செய்திதான் என்ற மனநிலையில் இருக்கிறோம். கூடங்குள மக்கள் மற்றும் சமூக ஆர்வலர்களின் போராட்டத்தைப் புரிந்து கொள்வது இன்றியமையாத ஒன்று. இது ஒரு வட்டாரத்தின் அல்லது ஒரு மாநிலத்தின் பிரச்சினை மட்டுமல்ல.

இந்தியாவில் பெருகி வரும் மின் தேவையைப் பூர்த்தி செய்ய மின் உற்பத்தியைப் பெருக்க வேண்டியதன் அவசியம் குறித்து யாருக்கும் இங்கே மாற்றுக் கருத்து கிடையாது. அந்த உற்பத்தியை அணு ஆற்றல் மூலமாக மட்டுமே தயாரிக்க முடியும் என்பதிலும், அணு மின் சக்தி மலிவானது + பாதுகாப்பானது + சுற்றுச் சூழலுக்கு உகந்த்து என்பதிலுமே நாம் வேறுபட வேண்டியிருக்கிறது.

கூடங்குளத்தில் ஆயிரம் மெகா வாட் திறன் கொண்ட இரு உலைகளை இயக்கத் திட்டமிட்டுள்ளனர். அதற்கு எவ்வளவு செலவு பிடித்த்து என்பதைப் பற்றிய வெளிப்படையான தகவல் இல்லை. இண்டியன் இன்ஸ்டிடியூட் ஆஃப் சயின்ஸ் இன் முன்னாள் பேராசிரியர் டாக்டர் சுரேந்திர கடேகர் அணு உலை செலவுக் கணக்கே முறைப்படி இல்லை என்கிறார். அழுத்த கன நீர் சர்வதேச்ச் சந்தையில் கிலோவுக்கு ரூ 30,000 க்கு விற்றாலும், அணு உலைகள் விஷயத்தில் 800 என்று கணக்கிட்டிருக்கிறார்கள் என்கிறார். வெளியே தெரிவித்த்து சுமார் 13,147 கோடியில் இருந்து 17,000 கோடி ரூபாய் வரை சொல்கிறார்கள். இது ஆலையை நிறுவுவதற்கு மட்டுமே ஆகும் செலவு. அதன் ஆயுள் முடிந்து அதைப் புதைப்பதற்கு 20,000 கோடி செலவாகும். சராசரியாக ஒரு மெகாவாட் உற்பத்தித் திறனுக்கு ரூ 17 கோடிக்கும் குறைவில்லாமல் ஆகிறது.

காற்றாலை மூலம் மின்சாரம் தயாரிக்கும் சாத்தியக் கூறுகள் குறித்து மிகத் தீவிரமாக ஓராண்டு காலமாக நான் ஆய்வு செய்து வருகிறேன். ஒரு மெகாவாட் காற்று டர்பைன் நிறுவ 6 கோடி ரூபாய் ஆகும்.

அணு உலையப் பொறுத்த வரை யுரேனியம் எரிபொருள் செலவு, அணு உலையை இயக்கும் செலவு, பராமரிப்புச் செலவு, பாதுகாப்பு செலவு உள்ளிட்ட மற்ற செலவுகள் வேறு. எனவே பிற மூலங்களை விட அணு மின் ஆற்றல் மலிவானது என்ற கூற்று ஊரை ஏமாற்றுவதற்கு சொல்லப்படுவதாகும். தடையில்லாத மின்சாரம் கிடைக்காமல் அவதியுறும் மக்களை நம்ப வைப்பதற்காக க்ட்டவிழ்த்து விடப்படும் பொய்யே அல்லாமல் வேறேதுமில்லை.

பல ஆண்டுகள் அணுசக்தித் துறையும் நீண்ட அனுபவமும், படிப்பினையும் கொண்ட அமெரிக்க வல்லுனர் அர்ஜுன் மஹிஜனி, அணுசக்தி அறவே இல்லாமல் காற்று மற்றும் சூரிய ஒளி மூலமாவே மலிவான கார்பன் உமிழாத மின்சாரத்தைத் தயாரிக்க முடியும் என்கிறார். இது வெறும் பொருளாதார நோக்கில் சொல்லப்பட்டது. பாதுகாப்பு மற்றும் சுற்றுச்சூழல் கோணத்தில் அவரது கருத்துக்களை பின்னர் காண்போம்.

இந்தியாவைப் பொருத்த வரை 2000 ஆவது ஆண்டுக்குள் 43,500 மெகாவாட் அணு மின்சாரம் தர்யாரிப்பது என்ற இலக்கு 1970 இல் நிர்ணயிக்கப்பட்ட்து. கடந்த ஆண்டு வெறும் 2,720 மெகா வாட் மட்டுமே சாத்தியமாகியிருக்கிறது. சொற்ப உற்பத்திக்கு வெகுவான தொகையை மக்கள் வரிப்பணத்தில் இருந்து செலவழிக்கிறோம். இந்தியாவில் அணுசக்தி என்பதே பெரும் தோல்வியாக அமைந்துள்ளது. அதை சரிக்கட்ட தேச பக்தியும், தேசப் பாதுகாப்பும் பூச்சாண்டியாக காட்டப்படுகின்றன.

ஆயிரக் கணக்கில் போராடும் மக்கள் மீது அடக்குமுறைகள் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டிருக்கின்றன. பல பொய் வழக்குகள் புனையப்படுவதாக தெற்கிலிருந்து வரும் செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன. போராடும் மக்களைத் திசை திருப்புவது/ஒடுக்குவது ஒரு பக்கம், போராடுவோருக்கு பொது மக்களின் ஆதரவு கிடைக்க்க் கூடாதென்பது இன்னொரு பக்கம். இதைச் செய்து முடிக்க அனைத்து ஊடகங்களின் ஆதரவோடும், பலத்தோடும் ஆவன அனைத்தையும் செய்து வருகிறது மத்திய அரசு.

அவ்வாறு ஏவிய ஒரு ஆயுத்த்தின் பெயர் மிடில் கிளாஸ் டார்லிங் அப்துல் கலாம். அவ்வட்டாரம் நீங்கலாக தமிழகத்திலும், இந்தியாவிலும் உள்ள ஏனையோரின் ஆதரவை அணு உலைக்கு சம்பாதிப்பதிலும், அவர்களிட்த்தில் போராடும் மக்கள் மீது வெறுப்பை ஏற்படுத்துவதையும் அவர் செவ்வனே செய்திருக்கிறார்.

அணு மின் உலைகள் மலிவானவை, பாதுகாப்பானவை என்பதை விற்பதற்கு அவரது கவர்ச்சிகரமான பிம்பம் பயன்படுத்தப்பட்ட்து. கூடங்குளம் அணுமின் நிலையத்தைப் பார்வையிட்டுத் திரும்பிய கலாம் திரும்பி வந்து நீண்ட நெடியதொரு கட்டுரை வெளியிட்டிருக்கிறார்.

இன்றைக்கு உக்ரேன் தேசமாக விளங்க்க் கூடியதும், முந்தைய சோவியத் யூனியனில் அங்கமாக விளங்கியதுமான செர்னோபில் (1986) அணு ஆலை விபத்தைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார் கலாம். அதில் வெறும் 57 பேர் மட்டுமே இறந்த்தாகச் சொல்கிறார். ஆனால் கதிரியக்கம் காரணமாக ஏற்பட்ட புற்று நோயினால் 1986 முதல் 2004 வரை இலட்சக் கணக்கான பேர் (985,000) இறந்த்தாக ஒரு ஆய்வு சொல்கிறது.

இரண்டாம் உலகப் போரின் போது அமெரிக்க விமானம் ஜப்பானின் ஹிரோசிமா மீது வீசிய அணுகுண்டை விட 400 மடங்கு அதிகமாக கதிர் வீச்சு செர்னோபில் விபத்தினால் வெளிப்பட்ட்து. ஒரு இலட்சம் சதுர கிலோ மீட்டர் நிலம் பாதிக்கப்பட்ட்து. மேகத்தில் கலந்து விட்ட கதிரியக்கப் பொருட்கள் பரவாமல் இருக்க விமானப்படை விமான்ங்களைக் கொண்டு செயற்கை மழை பெய்யச் செய்தார்கள். அப்படியும் கூட ஏறத்தாழ பாதி கதிரியக்க மாசு சோவியத் யூனியனுக்கு (உக்ரேன், பலாரஸ், ரஷ்யா தேசங்கள்) வெளியே பரவியது. கதிரியக்க நச்சு ஆறுகளையும்,, ஏரிகளையும், அணைத் தேக்கங்களையும் பாதித்த்து. 19,38,100 ஏக்கர் விவசாய நிலமும், 17,15,000 ஏக்கர் காடும் பயன்பாட்டில் இருந்து அகற்றப்பட்டன. பெலாரஸ் தேசத்தில் 30 ஆண்டுகளாக சுமார் 235 பில்லியன் டாலர் (11,750 இலட்சம் கோடி ரூபாய்) பொருளாதாரப் பாதிப்பு ஏற்பட்ட்து. உக்ரேன் தனது வருடாந்திர பட்ஜெட்டில் 5 முதல் 7 சதவீதம் வரை செர்னோபில் விபத்தினால் ஏற்பட்ட பாதிப்பை நோக்கியே செலவிடுகிறது. அப்படிப்பட்ட ஒரு அவலத்தைத்தான் நாம் ரஷ்யாவில் இருந்து கூடங்குளத்திற்கு இறக்குமதி செய்யத் துடிக்கிறோம்.

1986 இல் ஏற்பட்ட செர்னோபில் அணு உலை விபத்து சோவியத் யூனியனின் பொருளாதாரத்தையும், சர்வதேச அளவில் அதன் பிம்பத்தையும், ரஷ்ய அணுசக்தி தொழில்நுட்பத்தின் பாதுகாப்பு மற்றும் நம்பகத்தன்மையையும் வெகுவாகப் பாதித்தது. இந்தப் பின்னணியில் 1988 ஆம் ஆண்டு இந்தியப் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியும், சோவியத் அதிபர் கார்ப்பசேவும் ஒரு உடன்படிக்கையில் கையெழுத்திடுகிறார்கள். அதன் மூலம் கூடங்குளத்தில் ரஷ்ய அணுசக்தி ஆலை அமைக்க முடிவாகிறது.

அணு உலை என்றிருந்தால் விபத்து ஏற்படுவது இயற்கை. தினம் தினமா விபத்துகள் நடக்கின்றன. எப்போதோ நடந்த செர்னோபில் கூடங்குளத்தில் மீண்டும் நிகழும் என்பதில்லை. இப்படித்தான் பலரும் நினைக்கலாம். கோழைகளால் வரலாறு எழுதப்பட்ட்தில்லை என்று கலாம் அய்யா கூட கூறியிருக்கிறார். அதாவது விபத்து நேரும் என்று பயந்தால் மின்சாரம் கிடைக்காது என்கிறார். ராஜராஜ சோழனையும், கரிகாலனையும் அவர் உதாரணம் காட்டுகிறார். பூகம்பம் வந்தால் வீழ்ந்து விடுமே என்று ராஜராஜன் நினைத்திருந்தால் நமக்கு பெரிய கோவில் கிடைத்திருக்காது என்கிறார். எத்தனை பெரிய அபத்தம்? கோவில் கட்டிடமும், ஆயிரக் கணக்கான ஆண்டுகள் நீங்காமல் இருக்கச் செய்யும் கதிர்வீச்சை எச்சமாக விடப் போகும் அணு உலையும் ஒன்றா? ஆக அணு உலையில் ஆபத்து உள்ளது என்பதை அவர் ராஜராஜனை உதாரணம் காட்டி ஒத்துக் கொள்கிறார். ஆனால் அவர்தான், சோலார் எனர்ஜியைப் போல, நீர் மின்சாரம் போல அணுசக்தி பாதுகாப்பானது + மாசற்றது + கூடங்குளம் அணு உலை 100 சதவீதம் பாதுகாப்பானது என்ற பச்சைப் பொய்யைக் கூறி பொதுப் புத்தியைக் கட்டமைக்க பிரயத்தனப்பட்டிருக்கிறார்.

போராடும் மக்களுக்கு எதிராக, அவர்களைச் சிறுமைப்படுத்தும் பிரச்சாரம் அரச விசுவாச ஊடகங்களில் மிகத் தீவிரமாக நடக்கிறது. ஒரே பொய்யை அல்லது அரை உண்மையை திரும்பத் திரும்பச் சொன்னால் அது உண்மையாகி விடும் என்று நினைக்கிறார்கள். போராட்டக்கார்ர்கள் உள்நோக்கம் கொண்டவ்ர்கள் என்று கூறியதல்லாது, அவர்களுக்கு பணம் எங்கிருந்து வருகிறது என்பதை ஆராய்வோம் என்று பாண்டிச்சேரியில் இருந்து வந்து மத்திய அமைச்சர் நாராயணசாமி சிரிக்காமல் பேசுகிறார். இந்தியாவின் வளர்ச்சியைத் தடுக்க அந்நிய சக்திகளின் கை உள்ளதென்கிறது அரசு.

தி.மு.க, அ.தி.மு.க இரண்டும் மக்களின் அச்சத்தைக் களைய வேண்டும் என்கின்றனவே தவிர, அணுமின் நிலையம் தேவையில்லை என்று சொல்லக் காணோம். மக்களின் உணர்வுகளை, அவர்களின் தன்னெழுச்சியான போராட்டங்களை வாக்கு வங்கியாக மாற்றித்தான் அவர்களுக்குப் பழக்கம் என்பதால் பிரச்சினையின் மையப் புள்ளிக்கே மீண்டும் செல்வோம்.

அணு ஆலையில் யுரேனியம் பிளவுறும் போது சுமார் 200 வகையான கதிரியக்க பொருட்கள் வெளியாகின்றன. அவற்றில் சில ஆயிரக் கணக்கான ஆண்டுகள் கதிர்வீச்சை உமிழ்கின்றன. பாதுகாப்பாக இயங்கும் போது கூட சில கதிர்வீச்சுக் கசிவு வளிமண்டலத்தில் நிகழ்வது இயல்பு. ஆயிரம் மெகா வாட் அணு மின் உலை ஆண்டொன்றுக்கு 4 ஆயிரம் கன மீட்டர் திராவாக்க் கழிவுகளை வெளியிடுகிறது. கூடங்குளத்தில் 2,000 மெகா வாட் நிறுவப்பட்டுள்ளது. இங்குள்ள இரு உலைகளும் தமது ஆயுட்காலத்தில் சுமார் 3,600 டன் கழிவுகளை உற்பத்தி செய்யப் போகின்றன. இவற்றை துப்புரவாக அப்புறப்பத்துவதென்பது சாத்தியமில்லாத காரியம். எனவே விபத்து நேராமல் இயங்கினாலே இவ்வுலைகள் புற்றுநோய், மலட்டுத்தன்மை, பிறப்புக் கோளாறுகள் என எல்லா வகையான கேடுகளையும் உண்டாக்கும். கழிவுகளைத் தானே எடுத்துக் கொள்கிறேன் என்று எற்கனவே வாக்குறுதி அளித்திருந்த ரஷ்யா ஏன் பின்வாங்கியது என்பதை எளிதாகப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.



அணுசக்தி உலையில் கழிவுகள் தவிக்கவே முடியாதவை. பல அணு உலைகளை, அவற்றின் கழிவுகளைக் கண்காணித்த அமெரிக்காவின் அர்ஜுன் மஹிஜனி Nuclear Wasteland என்ற நூலில் தெளிவாக விளக்குகிறார். உலைகளால் ஏற்படும் கதிரியக்கம் பல தலைமுறைகளைப் பாதிக்கும். உடலின் திசுக்களைப் பாதித்து கொடிய விளைவுகளை உண்டாக்கிய பின்னர்தான் அது குறித்துத் தெரியவரும்.

மேலும் குளிர்விக்கப் பயன்படும் நீர் கடலில் கலக்கப்படும். அதனால் கடல் நீர் வெப்பமடைவது ஒரு பக்கம். கதிரியக்க மாசு காரணமாக மீன் பிடிப்பு குறைவது. மீனவர்களின் வாழ்வாதாரம் பாதிக்கப்பட்டு அவர்கள் கடும் வறுமைக்குத் தள்ளப்படுவார்கள். கதிரியக்கத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மீன்கள் கரைக்கு வந்து உணவு மூலமாக பரவலான மக்களைச் சென்றடைவது இன்னொரு பக்கம். கடலோரம் அணு உலை உள்ள எல்லாக் பகுதிகளிலும் இது ஏற்கனவே நடந்திருக்கிறது, கல்பாக்கம் உட்பட.

இவையெல்லாம் விபத்தில்லாமல் இயல்பாக இயங்கும் போதே ஏற்படும் கேடுகள். அதை யாரும் உறுதிப்படுத்த முடியாது. 1986 செர்னோபில் முதல் சமீபத்தில் ஜப்பான் சுனாமியால் பாதிக்கப்பட்ட போது நிகழ்ந்த புகோஷிமா விபத்து வரை எத்தனையோ சின்னதும், பெரியதுமான விபத்துகள் அணு உலைகளில் உலகம் முழுவதும் நடந்துள்ளது. அப்படியொரு விபத்து கூடங்குளத்தில் நடந்தால் என்ன செய்வது?

புகோஷிமா விபத்தின் முழுமையான பாதிப்புகள் வரும் ஆண்டுகளில் முழுமையாக அறியப்படும். அடுத்த பத்தாண்டுகளில் அணு உலையில் இருந்து 200 கி.மீ தூரத்தில் உள்ள சுமார் 2 இலட்சம் பேருக்கு புற்று நோய் ஏற்படலாம் என்று கணிக்கப்பட்டுள்ளது.

ஞாநி கூட எழுதியிருக்கிறார்: ”1947லிருந்து 2008 வரை 76 அணு உலை விபத்துகள் உலகில் நடந்திருக்கின்றன. இதில் 56 விபத்துகள் செர்னோபில்லுக்குப் பிறகு நடந்தவை. அதாவது ஒவ்வோராண்டும் ஒரு பெரிய விபத்து.” இந்திய அணு உலைகளில் நடக்கும் சின்னச் சின்ன விபத்துக்கள் வெளியே தெரிவதில்லை. ஆனால் அவை அவ்வப்போது கசிந்த வண்ணமே உள்ளன.

ஜப்பான் புகோஷிமா அணுசக்தி உலை நிகழ்வுக்குப் பிறகு உலகின் முன்னேறிய நாடுகள் பல அணு உலைகளை நிறுத்துவதற்கு யோசிக்கின்றன. மரவு சாரா கச்திகளான காற்று, வெப்பம் ஆகிய மூலங்களில் தீவிரமாக கவனம் செலுத்துகின்றன.

அமெரிக்கா 1973 க்குப் பிறகும், கனடா 1976 க்குப் பிறகும், செர்னோபில் நிகழ்வுக்குப் பின்னர் ரஷ்யாவும் புதிய அணு உலைகள் எதையும் நிறுவ்வில்லை. உலக மின் உற்பத்தியில் 2006 ஆம் ஆண்டு 15.2 சதவீதமாக இருந்த அணுசக்தி 2010 இல் 13.5 சதவீதமாக தொடர்ந்து இறங்கியுள்ளது. புகோஷிமா நிகழ்வை அடுத்து ஜெர்மனி, ஸ்விட்சர்லாந்து, பெல்ஜியம் ஆகிய நாடுகள் ஏற்கனவே இயங்கி வரும் அணு உலைகளை மூடுவதென்று முடிவெடுத்துள்ளன. புதிய உலை எதையும் கட்ட போவதில்லை என முடிவெடுத்துள்ள ஜப்பான் அதை வியட்நாமுக்கு விற்கிறது.

சமீபத்தில் 24 நாடுகளில் நடந்த ஒரு சர்வதேச வாக்கெடுப்பில் பெரும்பாலான மக்கள் (62 சதவீதம் பேர்) அணுசக்திக்கு எதிராக கருத்து தெரிவித்துள்ளனர். 90 சதவீத இத்தாலியர்கள் எதிராக வாக்களித்துள்ளனர். ஜெர்மனி, மெக்சிகோ முதலிய நாடுகளில் 80 % க்கு மேலும், தனது பெரும்பான்மை மின் தேவையை அணுசக்தி மூலம் பெறும் பிரான்சில் 67% பேரும் எதிர்த்துள்ளனர். ஆளும் வர்க்கத்தினரால் வல்லரசுக் கனவு விற்கப்பட்ட, மின்தடையால் பாதிக்கப்பட்ட இந்தியாவில் மட்டும் 61% பேர் ஆதரவாக கருத்து தெரிவித்துள்ளனர். அதனாலேயே முன்னேறிய நாடுகளும், இந்தியாவின் ஆளும் வர்க்கமும் பெரும்பான்மை நடுத்தர வர்க்க பொது புத்தியி நிழலின் துணையுடன் போராடும் மக்களின் நியாயமான எதிர்ப்பை மீறி அணு உலைகளை நிர்மாணிக்கிறார்கள்.

தார் பாலைவன பகுதிகளில் சோலார் எனர்ஜி மூலம் ஒரு சதுர கிலோ மீட்டருக்கு 25 – 35 மெகாவாட் மின்சாரம் உற்பத்தி செய்ய முடியும் என்கின்றனர் விஞ்ஞானிகள். அதை விடுத்து இந்தியாவிற்கு மட்டும் அணுசக்தியில் ஏன் இத்தனை அவசரம்? அந்நிய சக்தி. ஆம், போராடும் உள்ளூர் மக்கள் பின்னால் இல்லை அந்நிய சக்தி. மாறாக அணு உலைகளை அவசர அவசரமாக நிர்மாணிப்பதில் உள்ளது வெளி நாட்டு சதி.

100 % பாதுகாப்பானது என்கிறார் கலாம். அப்படியானல் விபத்து நடப்பதற்கான சாத்தியம் 0 % என்றுதானே பொருள். அணு உலையில் பேரிடர் ஏற்பட்டு அதனால் விளையும் கேடுகளுக்கு ஆட்டம்ஸ்டோரியெக்ஸ்போர்ட் (அணு உலையை விற்ற ரஷ்ய நிறுவனம்) பொறுப்பாகாது என்றும், அதன் மீது இழப்பீடு கோரி வழக்குப் போட முடியாது என்றும் இரு அரசுகளுக்கிடையே ஒப்பந்தம் எதற்காக போடப்பட்ட்து?

இந்தியா இழப்பீட்டுச் சட்டம் ரூ 1,500 கோடி வரை இழப்பை அணு உலையை இயக்குவோர் (அதாவது இந்திய அரசோ அல்லது இந்திய அணுசக்திக் கழகமோ) ஏற்கும். அதற்கு மேல் ஏற்படும் இழப்பை அணு உலை விற்கும் நிறுவனத்திடம் கோர வேண்டும் என்கிறது. இந்தியாவில் ஏற்கனவே இருக்கும் இந்தச் சட்ட்த்தை மீறி ரஷ்யாவுடனான இரகசிய ஒப்பந்தம் 2008 ஆம் ஆண்டு கையெழுத்தானதன் பின்னணி என்ன? விபத்தே நடக்காத உபகரணத்தில் விபத்து நடக்கும் பட்சத்தில் எதற்காக ரஷ்ய கம்பெனியை காப்பாற்ற வேண்டும்?

அணு உலை அமைக்கும் நிறுவனத்திடம் இழப்பீடு கோருவது இன்னொரு பக்கம் இருக்கட்டும். இந்திய இழப்பீட்டுச் சட்டம் ரூ 1,500 கோடியை வரையறுக்கிறது. இதுவே அமெரிக்காவில் பிரைஸ் ஆண்டர்சன் சட்ட்த்தின் படி 12.5 பில்லியன் டாலர் (அதாவது ரூ 62,500 கோடி). இது இந்தியாவின் இழப்பீட்டுச் சட்டம் வழங்குவதை விட 41 மடங்கு அதிகம். இந்தியனின் ஒரு அமெரிக்கனின் உயிரை விட 41 மடங்கு மலிவானது அல்லவா?. மேலும் முக்கியமில்லாத சிறு அணு உலை விபத்துக்களை தெரிவிக்க வேண்டியதில்லை என்றும் இந்தச் சட்டம் வழி வகை செய்கிறது. எனவே எந்த விபத்தையும் முக்கியமில்லாத விபத்து என்று எளிதாகச் சொல்லி விட முடியும். அதே போல மத்திய அரசு குறிப்பிட்ட எந்த ஒரு அணு உலைக்கும் இதிலிருந்து விலக்கு அளிக்கலாம். சட்ட்த்தின் முக்கிய நோக்கம் அணு உலை விபத்தினால் ஏற்படும் பொருளாதாரப் பொறுப்புக்கு உச்ச வரம்பு நிர்ணயிப்பதை நோக்கமாக்க் கொண்டிருக்கிறதே ஒழிய எந்த மாதிரியானா பாதுகாப்பு பாதுகாப்புக் கருவிகளையும், அமைப்பு முறைகளையும் கட்டாயம் வைத்திருக்க வேண்டும் என்று சொல்லவில்லை.

சமீபத்தின் ரஷ்ய அணு உலைகளின் பாதுகாப்பு சோதனையின் முடிவுகள் ரஷ்ய அதிபர் மெத்வதேவிடம் ஒரு அறிக்கையாக சமர்ப்பிக்கப்பட்டன. இயற்கைச் சீற்றங்களாலும், மனித்த் தவறுகளாலும் நடக்கும் விபத்துகளைத் தவிர்க்கும் ஏற்பாடு ரஷ்ய உலைகளில் இல்லை என்பதைச் சொல்லும் அந்த ரகசிய அறிக்கை இந்த ஆண்டு ஜூன் மாதம் வெளியே கசிந்த்து. அதுவரை வெளியே தெரியாத, உலகம் அறியாத பல குறைபாடுகளை அது வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியது.

இப்படிப்பட்ட சூழலில் உள்ளூர் மக்கள் 100 % பாதுகாப்பானது என்பதை எப்படி நம்புவது? அணுஉலை நிறுவனங்கள் தங்கள் பொருளாதார நலனை 100 சதவிகிதம் பாதுகாப்பதில் கவனமாக இருக்கும்போது, உயிருக்கு ஆபத்து விளைவிக்கக் கூடிய அணுஉலைகளை அனுமதிக்க வேண்டும் என்று உள்ளூர் மக்களை மட்டும் அரசு எப்படி நிர்ப்பந்திக்க முடியும்? அந்நிய சக்திகளின் நலனுக்காக சொந்த குடிமக்களின் உயிரைப் பணயம் வைப்பது இதுதான்.

அணு நிலையம் 100 சதவீதம் பாதுகாப்பானது என்று சொல்வது பைத்தியக்காரத்தனமானது மட்டுமல்ல கேட்கிறவர்களை கேனையர் ஆக்கும் தன்மை கொண்ட்து. பாபா அணு ஆராய்ச்சி மையத்தின் முன்னாள் தலைவரான அனில் ககோத்கர் இம்மாதம் அளித்த ஒரு பேட்டியில், “புகோஷிமா அணு உலையில் உள்ளபடியே எந்த ஒரு பிரச்சினையும் இல்லை. இருந்த போதும் சிலர் அதை அணு விபத்து என்று குற்றம் சாட்டுகிறார்கள். சுனாமியைப் போன்ற இயற்கைச் சீற்றத்தில் பல விஷயங்கள் தவறாகப் போகக் கூடும்”

இயற்கைச் சீற்றங்கள் இல்லாமலேயே இந்திய அணு உலைகளில் இயந்திரக் கோளாறு மற்றும் மனிதத்ட் தவறுகள் காரணமாக கதிர்விச்சு விபத்துகள் ஏற்பட்டுள்ளன. அதை இந்திய அரசின் அணுசக்தி ஒழுங்குமுறை ஆணையத்தின் முன்னாள் தலைவர் ஏ. கோபாலகிருஷ்ணன் பல முறை கூறி வந்திருக்கிறார். ஒரு தணிக்கைக் குழு இந்திய அணு உலைகளில் 134 பிரச்சினைகள் ஏற்பட்டுள்ளதாகச் சொல்லியது. ஆனால் தேசத்தின் பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் வெளியிடப்படவில்லை.

அனில் ககோத்கர் மராத்தி நாளிதழ் ஒன்றில் எழுதிய கட்டுரையில், பல்லாயிரம் கோடி மதிப்பு கொண்ட அணுஉலைகளை நாம் கட்டாயம் இறக்குமதி செய்தாக வேண்டும். ஏனென்றால், வெளிநாடுகள், அந்நாட்டு நிறுவனங்களின் வர்த்தக நலன்களையும் நாம் மனதில் கொண்டாக வேண்டியிருக்கிறது என்று பகிரங்கமாக ஒப்புக்கொள்கிறார்.

அணுசக்தி கடப்பாடு சட்டத்தின் 17பி பிரிவு, அணு உலையின் வடிவமைப்பில் தவறு இருந்து, அதனால் விபத்து நேரும் பட்சத்தில், அந்த உலையை விற்பனை செய்த நிறுவனத்திடம் இழப்பீடு கேட்பதற்கு வழி வகுக்கிறது. பிரிவு 46 பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் அணு உலை தயாரித்த கம்பெனியிடம் நட்ட ஈடு கோர மறைமுகமாக வழி செய்கிறது.’ எனவே இவ்விரண்டு பிரிவுகளையும் சட்டத்திலிருந்தே நீக்க வேண்டும் என்கிறார் ஹிலாரி கிளிங்டன்.

அணு உலைகளுக்கு எதிராகப் போராட இதை விட வேறு காரணம் தேவையா?

அணு ஆயுதப் பரவல் தடை ஒப்பந்த்த்தில் இந்தியா கையெழுத்திடாத நாடு என்பதால் இராணுவப் பயன்பாடு அல்லாமல் சிவில் பயன்பாட்டுக்கான யூரேனியம் மூலப் பொருளை இந்தியாவுக்கு விற்பதற்கு மற்ற நாடுகள் சம்மதிப்பது அமெரிக்காவுடன் இந்தியா செய்து கொண்ட 123 ஒப்பந்த்த்தை சார்ந்தே உள்ளது. இந்த 123 ஒப்பந்தம் ஒரு சர்வதேச ஒப்பந்தம் அல்ல. அமெரிக்கா அரசு 1954 ஆம் ஆண்டு இயற்றிய அணு ஆற்றல் சட்ட்த்தில் கீழுள்ள 123 பிரிவின் அடிப்படையில் உருவானதாகும். இதன் படி அமெரிக்காவின் ஹைட் சட்ட்த்திற்கு இந்தியா கட்டுப்பட்டாக வேண்டும்.

அமெரிக்கா எப்போது வேண்டுமானாலும் இதை முறித்துக்கொள்ள முடியும். அப்படி முறித்துக்கொண்டால் பிற நாடுகளில் இருந்தும் எரிபொருள் பெற முடியாத வகையில் ஒவ்வொப்பந்தம் வழி செய்கிறது. எரிபொருள், தொழில் நுட்பம் எதை வேண்டுமானாலும் அமெரிக்கா திரும்ப்ப் பெற்றுக்கொள்ளலாம். அப்படி நிகழும் பட்சத்தில் இந்தியாவுக்கு பல ஆயிரம் கோடிகள் இழப்பு ஏற்படலாம். அதன் காரணமாக முழுக்க முழுக்க அமெரிக்கச் சார்பு நிலைப்பாட்டையே இந்தியா எடுக்க வேண்டும்.

அப்படியானால் எதற்காக இந்தியா யுயேனியம் அணு உலைகளையே நிர்மாணிப்பதில் ஆர்வம் காட்டுகிறது? யுரேனியத்தைப் போலவே அணுசக்திக்காகப் பயன்படும் இன்னொரு எரிபொருள் தோரியம். உலக அளவில் ஆஸ்திரேலியாவுக்கு அடுத்தபடியாக அதிக அளவில் தோரிய வளம் கொண்ட நாடு இந்தியாதான். தோரியத்தில் இருந்து மின்சாரம் தயாரிக்கும் தொழில் நுட்பத்தை நமது விஞ்ஞானிகள் உருவாக்கி விட்ட்தாக சிலர் சொல்கிறார்கள், சிலர் இன்னும் சில ஆண்டுகள் ஆகும் என்கிறார்கள்.

தோரியம் அல்லாமல் வெளிநாடுகளில் இருந்து வாங்கும் யுரேனியம் ஏன் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். மின் தேவையைப் பூர்த்தி செய்வதற்காக மட்டுமே அணு மின் நிலையம் அமைக்கப்படுவதாக அரசு சொன்னாலும், அது பொருளாதார ரீதியாகவும் சரி, பாதுகாப்பு நோக்கிலும் சரி ஏமாற்று வேலையாகவே இருக்கிறது. உண்மையான நோக்கம் மேலை நாட்டு அணு சக்தி நிறுவன்ங்களுக்கு வியாபாரத்தை உறுதி செய்வதும், அணுசக்தி என்ற போர்வையை ராணுவத்தின் அசுரப் பசிக்கு தீனி போடுவதுமே ஆகும்.

அணு உலைகளை பயன்படுத்தப்பட்டு முடிந்த எரிபொருளில் இருந்து புளூட்டோனியம் பிரித்தெடுக்க முடியும். இங்கிலாந்து மற்றும் பிரான்சில் உள்ள இரு மறுசுத்திகரிப்பு ஆலைகள் மட்டுமெ ஆண்டுக்கு சுமார் 900 மெட்ரிக் டன் பயன்படுத்தப்பட்ட எரிபொருளை உள்வாங்குகிறது. 1995 வரை சிவில் அணு உலைகளில் சுமார் 10 இலட்சம் கிலோ புளூட்டோனியம் உற்பத்தியாகியுள்ளது என்றும், அடுத்த 20 ஆண்டுகளில் பிரித்தெடுக்கப்படும் புளூட்டோனியத்தின் அளவு இன்று வரை உலக நாடுகள் இராணுவத் தேவைக்காக உருவாக்கியத்தை விட இரு மடங்கும் என்றும் அறிகிறோம். வெறும் மூன்று தேக்கரண்டு அளவு புளூட்டோனியம் 900 கோடி மக்களுக்கு புற்று நோயை உண்டாக்கும் சக்தி கொண்ட்து. ஆனால் சிவில் அணு உலைகளில் இருந்து ஆயிரக் கணக்கான கிலோ புளூட்டோனியம் கழிவாக உருவாகிறது.

மின் உற்பத்திக்காக அணு உலைகள் என்ற முகமூடியில் அணு குண்டு தயாரிக்க புளூட்டோனியம் உருவாக்கும் ஒரு கருவியாகத்தான் சிவில் அணு உலைகள் பயன்படப் போகின்றன. ஒவ்வொரு சிவில் அணு உலையும் 40 அணுகுண்டு இணையான புளூட்டோனியத்தை வருடாவருடம் உருவாக்குகிறது என்கிறார் அர்ஜுன் மஹிஜனி. அணு குண்டு வைத்திருந்தால் மட்டுமே வல்லரசு என்பதால் அந்த்த் திமிரை இந்தியா அடைவதற்காக்க் கொடுக்கும் விலையே கூடங்குளம் மாதிரியான நிகழ்வுகள்.

மேலும், கூடங்குளம் உலையை ரஷ்யா நிறுவினாலும் அது இயங்க வேண்டும், அதை மூட வேண்டும் என்ற போராட்டம் தோற்க வேண்டும் என்பதில் அமெரிக்கா உள்ளிட்ட அனைத்து ஆதிக்க சக்திகளும் கவனமாக உள்ளன. ஏனென்றால் இந்தியாவுக்கு விற்பதற்காக, இங்கே நிறுவுவதற்காக பல திட்டங்கள் ஆயத்தமாக உள்ளன. கூடங்குளம் அணு உலை மூடப்பட்டால் அது இந்தியாவில் எதிர்கால அணுமின் நிலையங்கள் அனைத்தையும் பாதிக்கும் என்பதால் இந்த மக்களின் போராட்டம் இந்திய அரசின் மூலமாக உலக வல்லரசுகள் அனைத்துக்கும் எதிரான இயலாதவர்களின் போராட்டமாகும்.

இந்த இட்த்தில் மேற்கு வங்க முதல்வர் மம்தா பானர்ஜியை பாராட்டியே ஆக வேண்டும். ரஷ்ய அணு உலைகள் அமையவிருந்த ஹரிபூர் அணு மின் நிலையத் திட்ட்த்தை அவர் நிறுத்தியிருக்கிறார். வங்காளிகளுக்கு மின்சாரம் தேவையில்லையா? அவர்களும் ஆளும் மத்திய அரசாங்கத்தின் அங்கம் வகிக்கிறார்களே, அவர்களை ஏன் நிர்ப்பந்திக்க முடியவில்லை? மம்தாவின் முடிவிற்குப் பின்னர் அந்நிய சக்தி இருக்கிறதென்று பேச ஏன் யாருக்கும் துணிவில்லை? கொல்கத்தாவில் இருந்து கூடங்குளம் போராட்டத்தை விமர்சித்து பிரசங்கம் செய்த அப்துல் கலாம் ஏன் ஹரிபூர் பற்றி வாய் திறக்கவில்லை? 6000 மெகா வாட் அணுசக்தி நிலையத்தை நிறுத்தியவரைப் பற்றி யாரும் பேசவில்லை, ஆனால் 2000 மெகாவாட்டை கட்டாயமாகத் திணிக்கப் பார்க்கிறார்கள்.

கூடங்குளம் திட்ட்த்தை எதிர்த்து ஆர்வலர்கள் கடந்த 20 ஆண்டுகளாகப் போராடியபடியேதான் இருந்திருக்கிறார்கள். 1989 கன்னியாகுமரி மே தின ஊர்வலத்தில் துப்பாக்கிச் சூடு நட்த்தப்பட்டது. அணுமின் நிலையத்துக்கு எதிரான போராட்டம் இப்போது உள்ளூர் மற்றும் வட்டார மக்களின் முழு ஆதரவையும் பெற்று தீவிரத்தை அடைந்துள்ளது.

கூடங்குளம் அணு உலை குறித்த சுற்றுச் சூழல் பாதிப்பு ஆய்வும், அதன் ஆய்வறிக்கையும் (Environmental Impact Assessment - EIA) சமர்ப்பிக்கப்படவில்லை. பொதுமக்களோடு, மக்கள் பிரதிநிதிகளோடு, ஊடகங்களில் அதைப் பகிரவில்லை.

அப்துல் கலாம் & கோ பிரசங்கம் செய்வது போல அணுசக்தி கிரீன் & கிளீன் சக்தி அல்ல. நவம்பர் 2000 இல் ஐநா சுற்றுச் சூழல் மாறுபாடு குறித்த பேச்சு வார்த்தையில் இது உறுதி செய்யப்பட்டு அணுசக்தி ஆபத்தான, தேவையற்ற ஒன்று என்ற செய்தியை சொல்லாமல் சொல்லப்பட்ட்து. கரியமில வாயு வெளியேற்றத்தைக் குறைக்கும் வகையில் தயாராகும் மின்சாரம் (எடுத்துக்காட்டாக காற்றாலை & சோலர் எனர்ஜி) அதே அளவு மின்சாரம் அனல்மின்நிலையம் மூலம் தாராயாகியிருந்தால் எவ்வளவு கரியமில வாயு வெளியேறியிருக்குமோ அதைக் குறைத்திருக்கும். அதனால் அத்தகைய மாற்று எரிசக்திகளுக்கு கார்பன் கிரெடிட் வழங்குவது வழக்கம். அத்தனகைய கிரெடிட் அணுசக்திக்கு வழங்க முடியாது என்று ஐநா மறுத்த்து. ஆகவே அது கிளீன் & கிரீன் எனர்ஜி மூலம் அல்ல. மேலும் 2001 இல் நிலையான தொழில்நுட்பம் என்ற அங்கீகாரத்தை அணுசக்திக்கு அளிக்க UN Sustainable Development Conference மறுத்த்து.

அணுமின் உலை இருக்கும் இட்த்திலிருந்து 5 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் யாரும் குடியிருக்க்க் கூடாது என்ற அரசாணை உள்ளது. ஆனால் மக்கள் வெளியேற்றப்பட மாட்டார்கள் என்று அதிகாரிகள் வாய்வழியாக உறுதி சொல்கின்றனராம். எப்படியாவது காரியத்தை சாதித்தால் சரி என்ற குறுக்கு வழியே இது.

இயற்கைச் சீற்றத்தினால் ஏற்படும் அழிவைச் சமாளிக்கும் பேரிடர் மீட்பு முறையே நம்மிடம் சீராக இல்லை. அணு உலை விபத்தால் ஏற்படும் பேரிடரை நம்மால் எவ்வாறு சமாளிக்க இயலும்? ஹிரோசிமா, நாகசாகியில் இருந்து துவளாமல் மீண்ட ஜப்பானே புகோஷிமா பேரிடரில் கலங்கி நிற்கிறது. தொழில்நுட்பமும், அனுபவமும், ஆற்றலும் கொண்ட ஜப்பானே அணு உலைகளின் கதிர்வீச்சுக்களை கட்டுப்படுத்த முடியாமல் திணறியது. ஒவ்வொரு ஜப்பானியரையும் தனித்தனியே கதிர்வீச்சுக்கு ஆளாகியிருக்கிறார்களா என்று பரிசோதித்தார்கள். சூப்பர் மார்க்கெட்டில் விற்கப்படும் உணவில் கதிர்வீச்சு உள்ளதா என்று சோதிப்பதை ஒரு வாரம் முன்னர் கூட செய்தியில் கண்டோம்.

ஜப்பானோடு ஒப்பிடும்போது உள்கட்டமைப்பு, துரிதமாக செயலாற்றும் ஆற்றல், தொழில் நுட்பம், நிர்வாகச் நேர்மை என எவற்றிலுமே ஒப்பிட முடியாத இந்தியா அது போன்ற ஒரு பேரிடரை எவ்வாறு எதிர்கொள்ளும் என நினைத்தாலே கலங்குகிறது. சுனாமியின் ஆரம்ப மணிகளில் / நாட்களில் மக்களே மக்களுக்கு உதவி மற்றும் மீட்பு பணிகளில் ஈடுபட்டார்கள். அதன் பிறகு அரசு இயந்திரமும், தன்னார்வ அமைப்புகளும் களத்தில் இறங்கின. அணு விபத்தில் கதிர்வீச்சை மக்களால் மக்களால் கட்டுப்படுத்த முடியாதே!

சர்வதேச விதிப்படி விபத்து நேரும் பட்சத்தில் 25 கிமீ சுற்றளவில் உள்ளவர்கள் 24 மணி நேரத்திலும், 75 கிமீ சுற்றளவில் உள்ளவர்கள் 48 மணி நேரத்திலும் வெளியேற வேண்டும். கூடங்குளத்தில் இருந்து நாகர் கோவில் 30 கிமீ தூரத்திற்குள்ளும், தூத்துக்குடி 40 கிமீ தூரத்திற்குள்ளும் உள்ளது குறிப்பிட்த்தக்கது. அணு உலையில் இருந்து 40 கிமீ சுற்றளவில் உள்ள நகரத்தின் மக்கள் தொகை ஒரு இலட்சத்துக்கு மேலே இருக்க்க் கூடாது. 2001 கணக்கெடுப்பின் படி நாகர்கோவிலின் மக்கள் தொகை 2.5 இலட்சம்.

அணுமின் நிலையத்தை சுற்றி 30 கிமீ சுற்றளவில் பத்து இலட்சம் பேருக்கு மேல் வசிக்கிறார்கள். இது அணுசக்தி கட்டுப்பாட்டு வாரியம் நிர்ணயித்த வரம்பை விட அதிகம். கூடங்குளம் அணு உலை அமைந்துள்ள பகுதியில் 30 கி.மீ. சுற்றளவில் 17 லட்சத்துக்கும் மேற்பட்டவர்கள் வாழ்கிறார்கள். அப்படியானால் இங்கே அணு உலையை அனுமதித்திருக்கவே கூடாது. எல்லா விதிமுறைகளும், கட்டுப்பாடுகளும் இங்கே மீறப்பட்டுள்ளன.

30 கிமீ என்பது ஒரு கணக்கு. அவ்வளவுதான். புகோஷிமா நிகழ்வின் போது 90 கிமீ எல்லைக்கு வெளியே இருக்குமாறு தனது பிரஜைகளை அமெரிக்கா அறிவுறுத்தியது. சில நாட்களுக்குப் பிறகு 220 கிமீ தொலைவில் உள்ள குழாய் நீரில் கதிர்வீச்சு இருப்பது தெரியவந்த்து. இந்திய அணுசக்தி ஆணையத்தின் தலைவர் ஸ்ரீகுமார் பானர்ஜி அதை ஒரு விபத்து என்று ஒப்புக்கொள்ளவே பத்து நாள் ஆனது. கதிர்வீச்சு அணுமின் உலையில் இருந்துதான் வந்த்து என்று சொல்ல முடியாது என்றார். இவர்களை நம்பி கூடங்குளத்தை விட்டால் என்ன ஆகும்?

அமெரிக்காவின் மூன்று மைல் தீவில் நடந்து சிறு அணுமின் உலை விபத்தில் பாதிப்புக்குள்ளான 30 கிமீ சுற்றளவை சுத்தம் செய்ய 14 ஆண்டுகள் ஆனது என்பது இங்கே குறிப்பிட்த்தக்கது.

இந்தியாவின் கடலோரச் சட்டங்கள் கடலில் இருந்து 500 மீட்டர் தொலையில் மனிதக் குடியிருக்குக்கள், வணிக நடவடிக்கைகள் ஏதும் இருக்க்க் கூடாது என்கிறது. சில மாதங்களுக்கு முன்னர் மத்திய சுற்றுச் சூழல் மற்றும் வனத்துறை அமைச்சர் ஜெயராம் ரமேஷ் கூடங்குளம் உலைகள் 3-6 ஆகியவற்றுக்கு விதிமீறலின் காரணமாக அனுமதியளிக்க்கவில்லை. ஏற்கனவே கட்டப்பட்ட உலைகள் விதிகளுக்கு உட்பட்டுத்தான் கட்டப்பட்ட்தா? தமிழகத்தில் இரண்டு அணுமின் நிலையங்களுமே (கல்பாக்கம் & கூடங்குளம்) கடலுக்கு மிக அருகில் அமைகின்றன.

2004 சுனாமியின் போது கல்பாக்கத்தில் என்ன நடந்தது என்ற விஷயங்கள் வெளி உலகுக்கு சொல்லப்படாமல் உள்ளன. செர்னோபில் அளவுக்கு ஒரு பெரும் விபத்து நடைபெறுவதற்கான பல வாய்ப்புகள் இருந்ததாக தெகல்கா மாதிரியான பத்திரிக்கைகள் மூலம் அறிகிறோம். அதில் எஸ்.பி.உதயகுமார் எழுதிய கட்டுரை மிகவும் கவனிக்க வேண்டியதாகும். அணுசக்தி பயன்பாட்டின் பாதகமான விளைவுகளை தகவல் அறியும் சட்ட்த்தின் மூலம் கூட அறிய முடியாத ஜனநாயகத் தன்மையற்ற போக்குதான் நமது நாட்டில் உள்ளது. தேசிய பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகள் கூட நாடாளுமன்றத்தில் கேள்வி எழுப்ப முடியாது.

கூடங்குளம் அணு உலை பாதுகாப்பானது. இயற்கையின் சீற்றத்துக்கு ஆளாகாது என்று அதிகார வர்க்கம் திரும்பத் திரும்ப சொல்கிறது. 2004 சுனாமி கூடங்குளம் கட்டுமானப் பகுதிக்கும் புகுந்த்து. மார்ச் 2006 இல் கூடங்குளத்தையும், அதைச் சுற்றிய பகுதிகளிலும் லேசான நில அதிர்வு ஏற்பட்ட்து. ஆக்ஸ்ட் 2011 இல் தமிழத்தின் 7 மாவட்டங்களில் நிலநடுக்கம் ஏற்பட்ட்து. இதை எழுதுகிற தினத்தில் (நவம்பர் 20) கூட திருப்பூர் மாவட்டம் வெள்ளகோவில் பகுதியில் நிலநடுக்கம் உணரப்பட்ட்து.

கடலோரமாக இந்தியாவில் தெற்கு முனையில் அமையும் கூடங்குளம் அணு உலை தேசத்தின் பாதுகாப்புக்கு பெரும் அச்சுறுத்தலாக அமையும். அணு மின் நிலையங்கள் தீவிரவாதிகளின் தாக்குதலுக்கு ஆளாகலாம் என்ற அச்சத்தை பிரதமரே கூறியிருக்கிறார். சீனா வலுவாக காலூன்றியுள்ள இலங்கையில் இருந்து ஒரு ஏவுகணை விட்டால் தென் தமிழகத்தையே காவு வாங்கிட முடியும். காப்பாற்ற எந்த போதி தர்மரும் இல்லை. 

கூடங்குளத்தில் மட்டுமல்லாமல் இந்தியாவில் எங்கும் புதிய அணு உலைகள் அமைவதை அனுமதிக்காத வகையில் மக்கள் போராட்டம் அமைய வேண்டும். அமெரிக்க, ரஷ்ய, பிரெஞ்சு கார்ப்பரேட் கம்பெனிகளின் இலாபத்தை விடவும், இந்திய இராணுவத்தின் அணுகுண்டு தாகத்தை விடவும் அப்பாவி மக்களின் உயிரும், அவர்களது வருங்காலச் சந்த்தியினரின் நலனும் அற்பமானவை என்பதை உலகுக்கு நிரூபித்து விடக்கூடாது.

ஆனால் இந்த விஷயத்தில் ஜனநாயகத் தன்மையற்ற போக்கில் நடந்து கொள்ளும் மத்திய அரசு அதைச் செய்தே தீரும் போல் இருக்கிறது.

1 comment:

perumal karur said...

அருமையான பதிவு நன்றிங்க சார்.....

நீங்கள் அதிகம் எழுதவேண்டும் ...

குறைந்த பட்சம் வாரம் ஒரு பதிவாது....