Friday, September 28, 2012

கணக்கு டீச்சர் கள்ளக் காதல்

- செல்லமுத்து குப்புசாமி

நேற்று வரைக்கும் என்னை உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்க நியாயம் இல்லை. இன்றைக்கு கதை வேறு. ஒட்டு மொத்த லண்டனுமே என்னைப் பற்றித்தான் பேசுகிறீர்கள். அட் லீஸ்ட் பேப்பர் படிப்பவர்களும், டிவி பார்ப்பவர்களும்.இன்னும் சில நாட்களுக்கு இது தொடரும் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை.  பிரேக்கிங் நியூஸ் அப்டேட்களுக்கும், அம்பலமாகும் ரகசியங்களுக்கும் குறைச்சல் இருக்காது.


இப்போது கூட ரஹீமின் நண்பரது வீட்டு வரவேற்பறையில் உள்ள டிவியில் எங்களைப் பற்றி ஓடிக்கொண்டிருக்கும் செய்தியைப் பார்த்தபடியேதான் இந்தக் கடிதத்தை எனது ஐபோனில் டைப் செய்துகொண்டிருக்கிறேன்.  நாங்கள் இப்போது பிரான்சில் இருக்கிறோம் என்பது இங்கிருந்து கேத்திக்கு நான் அனுப்பிய மெசேஜில் இருந்து கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள். இன்னும் சில நாட்களில்  நாங்களிருக்கும் இடத்தையும் போலீஸ்காரர்களும், மேடியாகாரர்களும் கண்டுபிடிக்கக் கூடும். அதன் பின்னர் மைனர் பெண்ணைக் கடத்தி வந்த குற்றவாளியாக ரஹீம் கைது செய்யப்படலாம். அவரது இஸ்லாம் பெயரைக் கொண்டு அவருக்கும், எதாவது ஒரு பயங்கரவாத அமைப்புக்கும் இடையேயான தொடர்பு 'கண்டறியப்படலாம்'.

ரஹீம் எனது கணக்கு வாத்தியார். 15வயதாகும் என்னை விட 15 வயது பெரியவர். ஏற்கனவே திருமணமானவர். இப்படி ஒரு மைனர் மாணவி ஆசிரியரோடு ஓடிப் போவது நமது நாட்டில் எதற்காக புதுமையாக, மீடியாவுக்கு இத்தனை ஆர்வத்தைத் தூண்டக் கூடிய செய்தியாக இருக்கிறதென்று புரியவில்லை.

என் பெயர் எம்மா வாட்சன். ஒரே வயிற்றில் நாங்கள் மூன்று பேர் பிறந்தோம், ஆனால் ஒரே தகப்பனுக்கு இல்லை. நானும், என் தங்கை எமிலியும் மிக நெருக்கமானவர்களாக ஆன பொது அவளுக்கு நாலு வயது. எனக்கு ஏழு. அப்போது அம்மாவும், அப்பாவும் சட்டப்படி பிரிந்தார்கள். அவர்கள் பிரிவதற்குக் காரணமாக இருந்தவரை அம்மா அடுத்த மாதமே மருமணம் செய்து கொண்டாள்.  அதற்கு அடுத்த வருடமே எங்களுக்கு ஒரு தம்பி பிறந்தான். இரண்டு  நாள்முன்பு வரைக்கும் மூன்று குழந்தைகளும், இரண்டு பெரியவர்களுமாக என் அம்மாவின் கணவருக்குச் சொந்தமான வீட்டில் ஒரே குடும்பமாகவே வசித்தோம்.

எனது தந்தை பெயர் லூகாஸ் வாட்சன். என்னிடமும், எமிலியிடமும் அன்பாக இருந்தார். பெண்கள் விரும்பும் ஆணாக, சுவாரசியம் அற்றவராக அவரை என் தாய் கருதினாள். அம்மா அவள் விரும்பிய வாழ்க்கையைத் தேர்ந்தெடுக்க அவர் குறுக்கே நிற்கவில்லை. பேராண்மை கொண்ட அந்தப் பெருமகன் சட்டப்படி எங்களைப் பிரிந்தாலும் என்னை வாரத்துக்கு ஒரு தடவை சந்திக்கலாம். அதைச் செய்ய நாங்கள் ஒரு போதும் தவறியதில்லை. என் தாய்க்குக் கணவனாக தன 'கடமையைச்' சரிவரச் செய்த என் மாற்றான் தந்தை எனக்கும் எமிலிக்கும் நல்ல தந்தையாக இருக்க முயலவேயில்லை. அப்படியிருக்க வாரத்துக்கு ஒரு தரம் லூகாஸ் அப்பாவைச் சந்திக்கும் சந்தர்ப்பம் எத்தகையது என்பதை உணர   நீங்கள் நானாக இருக்க வேண்டும்.

இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில்தான் ரஹீம் எனக்கு அறிமுகமானார், முதலில் கணக்கு வாத்தியாராக. ஒரு வகையில் லூகாஸ் அப்பாவைப் பார்ப்பது போலவே இருந்தது. கணக்குப் பாடம் மட்டுமல்ல. உலகத்தில் எல்லா/எந்த விஷயத்தையும் பற்றி ரஹீம் கொண்டிருக்கும் பார்வையும், அவற்றை அணுகும் விதமும் வித்தியாசமாக இருந்தது.  ஆசானாக, வழிகாட்டியாக, நண்பனாக, மனதுக்கு நெருக்கமானவனாக அவர்  என்னுள் பரிமாண வளர்ச்சி அல்லது தேய்ச்சி அடைந்து வந்தார். அவர் சொல்லும் விஷயங்களை ரசித்தவள், சொல்லிக் கொடுத்த விதத்தை ரசிக்கும் அளவுக்கு வளர்ந்து சொல்லிக் கொடுத்தவனையே ரசிக்கும் நிலைக்குத் தேர்ச்சி பெற்றேன்.

மதின்மம் பூத்துக் குலுங்கும் பருவம். குறும்புப் பார்வையை விடாது வீசும் துருதுரு கண்கள். வம்பிழுக்கும் பேச்சு. அவரும் ஆண்தானே !! கூடவே குடும்ப வாழ்வில் கலக்கமடைந்த நிலையில் இருந்தது ரஹீமுக்கும், அவர் மனைவிக்குமான மணவாழ்க்கை. வெற்றிடத்தை உருவாக்கி அதில் இட்டு நிரப்பிக்கொள்ளும் உயிர்ப்புடன் இருந்த நான் ரஹீமுக்குள் இயல்பாகவே இருவாகியிருந்த வெற்றிடத்தை ஆக்கிரமித்ததில் ஆச்சரியம் ஏதுமில்லை.

அம்மா உனக்கிது புரிய வேண்டும் என கடவுளைப் பிரார்த்திக்கிறேன். நீயும், உன் கணவரும் டிவியில் அழுவதைப் பார்க்கிறேன். உங்களோடு வந்து என்னிஸ் சேரும்படி நீங்கள் கண்ணிர் மல்க வேண்டுவதைப் பார்த்து எனக்கு எந்த மாற்றமும் உண்டாகவில்லை என்பது உங்களுக்கு அதிர்ச்சியளிக்கலாம்.  நான் சம்மந்தப்பட்ட சங்கதிகளில் நாட்டமே இல்லாமல் எட்டு வருடமாக எனக்குள் தீராத தனிமையை,  நாதியற்றவள் நானென்ற வெறுமையை உருவாக்கி என்னை இந்த நிலைக்குக் கொண்டு வந்திருக்கும் நீங்கள் அதை உணர்ந்த பிறகு முழுமையாக அழுவீர்கள் என்றும் தேவனை மன்றாடுகிறேன்.

உன்னைத் தவிர வேறு யாரும் என்னைப் புரிந்து கொள்ள முடியாது. சுவாரசியம்றவன் எனக்கூறி லூகாஸ் அப்பாவைப் பிரிய உனக்கிருந்த தார்மீக நியாங்களை விடக் கூடுதலான காரணம் எனக்கிருக்கிறது. பதினைந்து வரை வாழ்வில் எவ்வித சுவாரசியத்தையும், கவனிப்பையும் கண்டிராத துர்பாக்கியசாலி நான். நிச்சயமாக உன்னைத் தவிர வேறு யாரும் என்னைப் புரிந்து கொள்ள முடியாது.

நியாயங்களையும், சட்டதிட்டங்களையும் எடுத்துச் சொல்லி வாதாடி பிறரை நம்ப வைக்க இது ஒன்றும் நீதி மன்றமில்லை. காதல். காதலில் வரம்பும் இல்லை, வரையறுக்கும் இலக்கணமும் இல்லை. திருமணமாகி மனைவியோடிகும் ஒருவரின் குடும்ப வாழ்க்கையைச் சிதைக்கும் குற்ற உணர்ச்சி எனக்கில்லை.


மனசாட்சிபடி நானே குற்றவாளி. இன்னொருவன் குடும்பத்தைக் குலைத்த கேடுகேட்டவள். ஆனால் டிவியிலும், பேப்பரிலும் அப்படியா போடுகிறார்கள்? பள்ளி மாணவியைக் கடத்திச் சென்ற ஆசிரியர் என்ற கிரிமினலாகவே சித்தரிக்கிறார்கள். என்னொரு படிக்கும் ஸ்ரேயா சொல்லியிருக்கிறாள். அவர்கள் நாட்டில் 'கள்ளக் காதல்' என்று போட்டாலும் 'காதல்' என்ற அங்கீகாரத்தைத் தந்திருப்பார்கள்.

கேத்திக்கு நான் டைப் செய்துகொண்டிருக்கும் இந்தக் கடிதம் இன்னும் முடியவில்லை. வெளியே பேச்சரவம் கேட்கிறது. அனேகமாக பிரான்சுக்கு வந்திருக்கலாம் ஸுசெக்ஸ் போலீஸ். ஒரு வேளை இதை நான் அனுப்புவதற்குள் கைப்பற்றப்பட்டால் உங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறது ஒரு பிரேக்கிங் நியூஸ்.

"சர்ச்சைக்குரிய ஆசிரியர் கைது. பள்ளி மாணவி மீட்பு"

குறிப்பு: 15 வயது பள்ளி மாணவி Megan Stammers தனது கணக்கு வாத்தியார் Jeremy Forrest உடன் ஓடிப்போன சம்பவம் தொடர்பானது.

Wednesday, September 26, 2012

அவள் பெயர் . . .

- செல்லமுத்து குப்புசாமி

அவள் பெயர் சகுந்தலாவோ, சாவித்திரியோ, சங்கீதாவோ எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம்.  அனேகமாக லண்டனுக்கு படிப்பதற்காக வந்திருக்க வேண்டும்.



அவளை முதன்முதலாக நான் பார்த்த பொது  பிசினஸ் சூட் அணிந்திருந்தாள். சூட்டுக்குக் கீழே போட்டிருந்த சட்டையில் மேல் இரண்டு பட்டன்கள் திறந்திருந்தன. அது கோடை காலத்தின் இறுதி வாரங்களை உள்ளடக்கிய பருவம். 'இன்றே கடைசி' என டூரிங் கொட்டகை சினிமா போஸ்டரில் ஒட்டியிருப்பார்களே அந்த மாதிரி மிச்சமிருக்கிற சில  நாட்களில் வளி மண்டலத்தில் உள்ள வெப்பத்தைக் கொஞ்சம் உள்ளிழுக்க உடலின் சருமப் பரப்பை அதிகமாக வெளிக்காட்டும் செயலில் ஈடுபட்டிருந்தனர் அதனூடாக சருமத்தை வெளிக்காட்டாத ஆண்களுக்கும் வெப்பம் ஊட்டிகொண்டிருக்கும் பருவம். எனவே  சட்டை போட்டிருக்கும் பெண்ணைப் பார்த்தாலே அடக்கமான பெண் என்று சொல்ல வேண்டும். சட்டையில் பட்டன் போட்டிருக்கிறாளா இல்லையா என்றெல்லாம் ஆராய்வது தப்பு. 

இன்னும் சொல்லப் போனால் இதைப் பற்றிப் பேசுவது மட்டுமல்ல. பார்ப்பது கூடத் தப்பு. அப்படியே பார்த்தாலும் கசமுசா எண்ணம் வருவது தப்பு. ஏனென்றால் இடம் அப்படிப்பட்டது. நான் அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பது ஈஸ்ட் ஹாம் மகாலக்ஷ்மி கோவிலில்.

கீழ்த் தளத்தில் கோவில். முதல் மாடியில் அன்னதான மண்டபம். சரியாக இரவு 08:30 க்கு அன்னதானாம் ஆரம்பித்து விடும். சில நாட்களில் எட்டே காலுக்கே ஆரம்பித்து விடுவார்கள். சில நாட்களில் எட்டு நாற்பது ஆகும். பெரும்பாலும் எட்டரை என்பது அனுபவம் தந்த பாடம். ஒரு சில சமயம் ஈசரைக்கே வந்து ஒரு மணி நேரம்  மூடி தியானம் செய்த கொடுமையெல்லாம் நடந்திருக்கிறது. இப்போதெல்லாம் சரியாக எட்டு இருபதுக்கு உள்ளே ஆஜர். சாமி கும்பிட்டு, சைட் அடித்து, நெற்றியில் விபூதி வைத்து மேலே போனால் சாப்பாடு போட சரியாக இருக்கும்.

சாப்பாடென்றால் பிரம்மாண்டமான விருந்தென் நினைத்து விட வேண்டாம். கொஞ்சம் சாதமும், மஞ்சள் நிறத்தில் நீர்த்துப் போன சாம்பாரும், ஒரு முழு அப்பளத்தை ஐந்தாக உடைத்த துண்டும் தருவார்கள். ஆனாலும் அதற்கேன்ற மதிப்பு இருந்தது.

'ச'வில் பெயர் தொடங்கும் அவள் அன்னதான மண்டபத்திலும் 'காட்சி' தந்தாள். சரி தவறுகளைப் பகுத்து அறியும் அறிவு எதைக் காண வேண்டும், காணக் கூடாது எனத் தணிக்கை செய்யும் நிலையில் இல்லை. கழுத்துக்கு மேலும்  அவள் அழகாக இருந்தாள்.

நெற்றியைச் சுருக்கினால் ஒரு கோடு விழுமே அந்த அகலத்தில் ஓரங்குல நீளத்தில் விபூதிக் கீற்றை தரித்திருந்தாள். காதோரம் நான்கு முடிகள் கீழே விழுவதும் அதை அவள் ஒதுக்குவதும் ரசிப்புக்குரிய காட்சியே. சாப்பாட்டுத் தட்டில் அப்பளம் வைக்கும் நாதஸ்வரக்காரர் கூடுதலாக ஒரு அப்பளத் துண்டை அவள் பிளேட்டில் வைத்ததில் ஆச்சரியப்பட ஒன்றுமில்லை.

சகுந்தலாவோ, சாவித்திரியோ, சங்கீதாவோ... அவளது உதடு ஈரமாக இருந்தது. நொடிக்கொரு தரம் இணைந்து பிரியும் அந்த உதடுகள் தமிழை 'நன்றாகப் பேசுமா' அல்லது 'வடிவாகக் கதைக்குமா' தெரியவில்லை. தேவதைகள் உதிர்க்கும் சொற்கள் தெரியாத மொழியாக இருந்தாலும் இனிமைதானே!! அவள் சம்சரித்தோ, மாத்தாடியோ, மாட்லாடியோ தொலைக்கட்டும். எப்படியும் குரலைக் கேட்டு விட வேண்டும்.

இந்த அரை வேக்காட்டுச் சாப்பாட்டை 13 நிமிடத்தில் தின்பதற்குள் ஒரு போன கூட அவளுக்கு வரவில்லை என்பதே என் ஆதங்கம்.  அவள் கனிமொழி கேட்கும் பாக்கியத்தை ஸ்ரீ லக்ஷ்மி நாராயணப் பெருமாள் அன்றைக்கு வழங்கவில்லை.

ஈஸ்ட் ஹாம் என்பது ஒரு குட்டி ஆசியா. அங்கே தமிழ்க் கடைகள் மட்டுமல்ல. இந்தியாவின் பல அம்சங்களும் இருக்கும்.  பாகிஸ்தான், பங்களாதேஷ், இன்ன பிற ஆப்பிரிக்க மக்கள் என யாவரும் தென்படுவார்கள். வெள்ளையர்கள் இங்கே சிறுபான்மையினர்.

ஈஸ்ட் ஹாமில் பிரபலமான கோவில் என்றால் அது லக்ஷ்மி நாராயண டிரஸ்ட் நடத்தும் மகா லக்ஷ்மி கோவில்தான். காரணம் அங்கே தினமும் கிடைக்கும் அன்னதானாமும், ஈஸ்ட் ஹாம் ரயில்வே ஸ்டேஷன்க்கு அருகில் நடக்கும் தூரத்தில் இருப்பதுவுமே. 

அதற்கு மாறாக அளவில் பெரியது, பிரம்ம்மாண்டமானது என்றால் முருக்கன் கோவில். ஈஸ்ட் ஹாமில் இருந்து 5 நிமிடம் பஸ்ஸில் போக வேண்டும். தவிர எப்போது சோறு போடுவார்கள் என உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. சில நாட்கள் மிஞ்சிப் போயிருக்கும் சில நாட்களில் அறவே இருக்காது.  அதனால் கூட்டம் தினசரி நிலையாக இருக்காது. வெள்ளிக்கிழமை போனால் முருகன் கோவில் திவ்யமாக அமையும், தரிசனம் மற்றும் சாப்பாடு இரண்டுக்கும்.

மகா லக்ஷ்மி கோவிலில் செவ்வாய்க் கிழமையும், புதன் கிழமையும் பார்த்த சகுந்தலாவோ, சாவித்திரியோ, சங்கீதாவோ அவள் வெள்ளிக் கிழமை முருகன்  கோவிலுக்கு வந்தாள். வெள்ளிக் கிழமை முருகன் கோவிலுக்குச் சென்றால் வெறும் வயிற்றோடு திரும்ப மாட்டோம் என்பது லண்டன் ஐதீகம்.

வியாழக் கிழமை நான் மகா லக்ஷ்மி கோவிலுக்குப் போகவில்லை. அவளும் போயிருக்க மாட்டாள். ஏனென்றால் அன்று அவளை சாய்பாபா கோவிலில் கண்டேன். மற்ற நாளெல்லாம் காற்று வாங்கும் சாய்பாபா கடை.. சாரி கோவில்.. வியாழனன்று மட்டும் ஜெஜெவென இருக்கும். கூட்டம் அலை மோதும். சாப்பாடு தருவார்கள். மகா லக்ஷ்மி கோவில் போல தினமும் ஒரே சோறு போடாமல் வெரைட்டி ரைஸ் பேக் செய்தே தருவார்கள். ஈஸ் ஹாம் ஹை ஸ்ட்ரீட்டில் உள்ள சுவை ரெஸ்டாரண்டை விட சுவையாக இருக்கும்.

எங்கள் அலுவலகத்தில் மைக்கேல் என்றொரு இத்தாலியர் உள்ளார். நான் பாத்ரூம் போகும் போதல்லாம் பத்துக்கு எழு முறை அவரும் சிறு நீர் கழித்துக் கொண்டிருப்பார். ஒரு நாள், "We seem to have same schedule" என்றார். கோவில் சாப்பாடு விசயத்தில் பெயர் தெரியாத அந்தப் பெண்ணும் ஒரே ஷெட்யூல் வைத்திருந்தோம். கிட்டத் தட்ட 2 வாரம் இவ்வாறு தொடர்ந்தது. இதற்குள் ஒரு முறை தனது செல்போனில் 'ஆ போல்' என்று பேசிக் கொண்டிருந்தாள்.

வடிவாகவும், நன்றாகவும் தமிழ் பேசுவாள் என இன்னும் மனது எதிர்பார்க்கவில்லை. அவள் பெயர் சகுந்தலாவோ, சாவித்திரியோ, சங்கீதாவோ இருக்கும் எனவும் இப்போது நினைக்கவில்லை அவள் ஒரு ஆஷவாகவோ, பூஜாவாகவோ இருந்து விட்டுப் போகட்டும்.

ஈஸ்ட் ஹாமில் தமிழ் சர்ச் ஒன்று இருக்கிறது.  அங்கே பிரார்த்தத்னை நடக்கும் நேரத்திற்குப் போனால் பிரியாணி போடுவார்களாம். அதே மாதிரி தமிழில் தொழுகை செய்யும் பள்ளிவாசலும் இருக்கிறது. அங்கும் பிரியாணி போடுவார்களாம். கோவில்களில் சப்பைச சோறு தின்று நாக்குச் செத்த இந்தத் தருணத்தில் சர்ச்சுக்குப் போலாமா, மசூதிக்குப் போலாமா என்ற குழப்பம்.

சர்ச்சுக்குப் போகலாம் என்கிறது பகுத்தறிவு. ரீட்டாவோ, லின்டாவோ தரிசனம் தருவார்கள். மசூதிக்குள் மும்தாஜ்களையும், முமைத்கான்களையும் அனுமதிப்பதில்லை.

Monday, September 10, 2012

அணு மின்சாரம் என்ற மாயை & அரசுகளின் அயோக்கியத்தனம்

- செல்லமுத்து குப்புசாமி

(கிட்டத் தட்ட 10  மாதம் முன் எழுதியது - இப்போதும் பொருந்துவதாகவே உள்ளது)
என்னோடு பணியாற்றும், என்னை விட பத்து வயது குறைந்த ஒரு பெண்ணிடம் கூடங்குளம் அணு ஆலைக்கு எதிரான போராட்டம் குறித்து என்ன நினைக்கிறீர்கள் எனக் கேட்டேன். பதிலுக்கு ”இந்தியா முன்னேறனும்னா கட்டாயம் செய்தாக வேண்டிய புராஜெக்ட்” என்றார். நம்மில் பலர் அவ்வாறே கருதுகிறோம். நாம் வாழும் சூழலும், நமக்கு அளிக்கப்படுகிற செய்திகளும், சிந்தனைத் திணிப்புகளும் நம்மை அப்படிக் கருத வைக்கின்றன. நம்மில் மின்தடை காரணமாக பாதிக்கப்படாத, அதனால் எரிச்சலடையாதோர் இருப்பது மிகவும் அரிது. ஆகையால் மின் பற்றாக்குறையைப் போக்கவும், மின் தேவையில் தன்னிறைவு அடையவும் அணு ஆற்றலைத் தவிர வேறு போக்கில்லை என திடமாக நம்புகிறோம்.

அதனாலேயே கூடங்குளத்திலும், இடிந்தகரையிலும் போராடும் மக்களை நாம் வெறுக்கிறோம். அவர்களது போராட்டத்தின் பின்னுள்ள நியாயத்தை புரிந்துகொள்ள மறுக்கிறோம். கார்ட்டூன் வீடியோவில் அவர்களை கோமாளிகளைப் போலக் காட்டுவோம் என்று அணு விஞ்ஞானிகள் கொடுத்த செய்தியை ரசிக்கிறோம்.

உண்மையில் கூடங்குளம் அணு மின் நிலையம் குறித்தும், அவ்வளவு ஏன் அணு மின் உலைகள் குறித்தே போதுமான புரிதலை ஏற்படுத்திக்கொள்ள நாம் முனையவில்லை. பால் விலை உயர்வு, பஸ் கட்டண உயர்வு மட்டுமே நாட்டின் தலையாய பிரச்சினைகள் என எண்ணும் நடுத்தர வர்க்கத்துச் சிந்தனை அதற்கு அனுமதிக்கவில்லை. நமக்கு ஏற்பட்டால் மட்டுமே இழப்பு, மற்றவர்களுக்கென்றால் செய்திதான் என்ற மனநிலையில் இருக்கிறோம். கூடங்குள மக்கள் மற்றும் சமூக ஆர்வலர்களின் போராட்டத்தைப் புரிந்து கொள்வது இன்றியமையாத ஒன்று. இது ஒரு வட்டாரத்தின் அல்லது ஒரு மாநிலத்தின் பிரச்சினை மட்டுமல்ல.

இந்தியாவில் பெருகி வரும் மின் தேவையைப் பூர்த்தி செய்ய மின் உற்பத்தியைப் பெருக்க வேண்டியதன் அவசியம் குறித்து யாருக்கும் இங்கே மாற்றுக் கருத்து கிடையாது. அந்த உற்பத்தியை அணு ஆற்றல் மூலமாக மட்டுமே தயாரிக்க முடியும் என்பதிலும், அணு மின் சக்தி மலிவானது + பாதுகாப்பானது + சுற்றுச் சூழலுக்கு உகந்த்து என்பதிலுமே நாம் வேறுபட வேண்டியிருக்கிறது.

கூடங்குளத்தில் ஆயிரம் மெகா வாட் திறன் கொண்ட இரு உலைகளை இயக்கத் திட்டமிட்டுள்ளனர். அதற்கு எவ்வளவு செலவு பிடித்த்து என்பதைப் பற்றிய வெளிப்படையான தகவல் இல்லை. இண்டியன் இன்ஸ்டிடியூட் ஆஃப் சயின்ஸ் இன் முன்னாள் பேராசிரியர் டாக்டர் சுரேந்திர கடேகர் அணு உலை செலவுக் கணக்கே முறைப்படி இல்லை என்கிறார். அழுத்த கன நீர் சர்வதேச்ச் சந்தையில் கிலோவுக்கு ரூ 30,000 க்கு விற்றாலும், அணு உலைகள் விஷயத்தில் 800 என்று கணக்கிட்டிருக்கிறார்கள் என்கிறார். வெளியே தெரிவித்த்து சுமார் 13,147 கோடியில் இருந்து 17,000 கோடி ரூபாய் வரை சொல்கிறார்கள். இது ஆலையை நிறுவுவதற்கு மட்டுமே ஆகும் செலவு. அதன் ஆயுள் முடிந்து அதைப் புதைப்பதற்கு 20,000 கோடி செலவாகும். சராசரியாக ஒரு மெகாவாட் உற்பத்தித் திறனுக்கு ரூ 17 கோடிக்கும் குறைவில்லாமல் ஆகிறது.

காற்றாலை மூலம் மின்சாரம் தயாரிக்கும் சாத்தியக் கூறுகள் குறித்து மிகத் தீவிரமாக ஓராண்டு காலமாக நான் ஆய்வு செய்து வருகிறேன். ஒரு மெகாவாட் காற்று டர்பைன் நிறுவ 6 கோடி ரூபாய் ஆகும்.

அணு உலையப் பொறுத்த வரை யுரேனியம் எரிபொருள் செலவு, அணு உலையை இயக்கும் செலவு, பராமரிப்புச் செலவு, பாதுகாப்பு செலவு உள்ளிட்ட மற்ற செலவுகள் வேறு. எனவே பிற மூலங்களை விட அணு மின் ஆற்றல் மலிவானது என்ற கூற்று ஊரை ஏமாற்றுவதற்கு சொல்லப்படுவதாகும். தடையில்லாத மின்சாரம் கிடைக்காமல் அவதியுறும் மக்களை நம்ப வைப்பதற்காக க்ட்டவிழ்த்து விடப்படும் பொய்யே அல்லாமல் வேறேதுமில்லை.

பல ஆண்டுகள் அணுசக்தித் துறையும் நீண்ட அனுபவமும், படிப்பினையும் கொண்ட அமெரிக்க வல்லுனர் அர்ஜுன் மஹிஜனி, அணுசக்தி அறவே இல்லாமல் காற்று மற்றும் சூரிய ஒளி மூலமாவே மலிவான கார்பன் உமிழாத மின்சாரத்தைத் தயாரிக்க முடியும் என்கிறார். இது வெறும் பொருளாதார நோக்கில் சொல்லப்பட்டது. பாதுகாப்பு மற்றும் சுற்றுச்சூழல் கோணத்தில் அவரது கருத்துக்களை பின்னர் காண்போம்.

இந்தியாவைப் பொருத்த வரை 2000 ஆவது ஆண்டுக்குள் 43,500 மெகாவாட் அணு மின்சாரம் தர்யாரிப்பது என்ற இலக்கு 1970 இல் நிர்ணயிக்கப்பட்ட்து. கடந்த ஆண்டு வெறும் 2,720 மெகா வாட் மட்டுமே சாத்தியமாகியிருக்கிறது. சொற்ப உற்பத்திக்கு வெகுவான தொகையை மக்கள் வரிப்பணத்தில் இருந்து செலவழிக்கிறோம். இந்தியாவில் அணுசக்தி என்பதே பெரும் தோல்வியாக அமைந்துள்ளது. அதை சரிக்கட்ட தேச பக்தியும், தேசப் பாதுகாப்பும் பூச்சாண்டியாக காட்டப்படுகின்றன.

ஆயிரக் கணக்கில் போராடும் மக்கள் மீது அடக்குமுறைகள் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்டிருக்கின்றன. பல பொய் வழக்குகள் புனையப்படுவதாக தெற்கிலிருந்து வரும் செய்திகள் தெரிவிக்கின்றன. போராடும் மக்களைத் திசை திருப்புவது/ஒடுக்குவது ஒரு பக்கம், போராடுவோருக்கு பொது மக்களின் ஆதரவு கிடைக்க்க் கூடாதென்பது இன்னொரு பக்கம். இதைச் செய்து முடிக்க அனைத்து ஊடகங்களின் ஆதரவோடும், பலத்தோடும் ஆவன அனைத்தையும் செய்து வருகிறது மத்திய அரசு.

அவ்வாறு ஏவிய ஒரு ஆயுத்த்தின் பெயர் மிடில் கிளாஸ் டார்லிங் அப்துல் கலாம். அவ்வட்டாரம் நீங்கலாக தமிழகத்திலும், இந்தியாவிலும் உள்ள ஏனையோரின் ஆதரவை அணு உலைக்கு சம்பாதிப்பதிலும், அவர்களிட்த்தில் போராடும் மக்கள் மீது வெறுப்பை ஏற்படுத்துவதையும் அவர் செவ்வனே செய்திருக்கிறார்.

அணு மின் உலைகள் மலிவானவை, பாதுகாப்பானவை என்பதை விற்பதற்கு அவரது கவர்ச்சிகரமான பிம்பம் பயன்படுத்தப்பட்ட்து. கூடங்குளம் அணுமின் நிலையத்தைப் பார்வையிட்டுத் திரும்பிய கலாம் திரும்பி வந்து நீண்ட நெடியதொரு கட்டுரை வெளியிட்டிருக்கிறார்.

இன்றைக்கு உக்ரேன் தேசமாக விளங்க்க் கூடியதும், முந்தைய சோவியத் யூனியனில் அங்கமாக விளங்கியதுமான செர்னோபில் (1986) அணு ஆலை விபத்தைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார் கலாம். அதில் வெறும் 57 பேர் மட்டுமே இறந்த்தாகச் சொல்கிறார். ஆனால் கதிரியக்கம் காரணமாக ஏற்பட்ட புற்று நோயினால் 1986 முதல் 2004 வரை இலட்சக் கணக்கான பேர் (985,000) இறந்த்தாக ஒரு ஆய்வு சொல்கிறது.

இரண்டாம் உலகப் போரின் போது அமெரிக்க விமானம் ஜப்பானின் ஹிரோசிமா மீது வீசிய அணுகுண்டை விட 400 மடங்கு அதிகமாக கதிர் வீச்சு செர்னோபில் விபத்தினால் வெளிப்பட்ட்து. ஒரு இலட்சம் சதுர கிலோ மீட்டர் நிலம் பாதிக்கப்பட்ட்து. மேகத்தில் கலந்து விட்ட கதிரியக்கப் பொருட்கள் பரவாமல் இருக்க விமானப்படை விமான்ங்களைக் கொண்டு செயற்கை மழை பெய்யச் செய்தார்கள். அப்படியும் கூட ஏறத்தாழ பாதி கதிரியக்க மாசு சோவியத் யூனியனுக்கு (உக்ரேன், பலாரஸ், ரஷ்யா தேசங்கள்) வெளியே பரவியது. கதிரியக்க நச்சு ஆறுகளையும்,, ஏரிகளையும், அணைத் தேக்கங்களையும் பாதித்த்து. 19,38,100 ஏக்கர் விவசாய நிலமும், 17,15,000 ஏக்கர் காடும் பயன்பாட்டில் இருந்து அகற்றப்பட்டன. பெலாரஸ் தேசத்தில் 30 ஆண்டுகளாக சுமார் 235 பில்லியன் டாலர் (11,750 இலட்சம் கோடி ரூபாய்) பொருளாதாரப் பாதிப்பு ஏற்பட்ட்து. உக்ரேன் தனது வருடாந்திர பட்ஜெட்டில் 5 முதல் 7 சதவீதம் வரை செர்னோபில் விபத்தினால் ஏற்பட்ட பாதிப்பை நோக்கியே செலவிடுகிறது. அப்படிப்பட்ட ஒரு அவலத்தைத்தான் நாம் ரஷ்யாவில் இருந்து கூடங்குளத்திற்கு இறக்குமதி செய்யத் துடிக்கிறோம்.

1986 இல் ஏற்பட்ட செர்னோபில் அணு உலை விபத்து சோவியத் யூனியனின் பொருளாதாரத்தையும், சர்வதேச அளவில் அதன் பிம்பத்தையும், ரஷ்ய அணுசக்தி தொழில்நுட்பத்தின் பாதுகாப்பு மற்றும் நம்பகத்தன்மையையும் வெகுவாகப் பாதித்தது. இந்தப் பின்னணியில் 1988 ஆம் ஆண்டு இந்தியப் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியும், சோவியத் அதிபர் கார்ப்பசேவும் ஒரு உடன்படிக்கையில் கையெழுத்திடுகிறார்கள். அதன் மூலம் கூடங்குளத்தில் ரஷ்ய அணுசக்தி ஆலை அமைக்க முடிவாகிறது.

அணு உலை என்றிருந்தால் விபத்து ஏற்படுவது இயற்கை. தினம் தினமா விபத்துகள் நடக்கின்றன. எப்போதோ நடந்த செர்னோபில் கூடங்குளத்தில் மீண்டும் நிகழும் என்பதில்லை. இப்படித்தான் பலரும் நினைக்கலாம். கோழைகளால் வரலாறு எழுதப்பட்ட்தில்லை என்று கலாம் அய்யா கூட கூறியிருக்கிறார். அதாவது விபத்து நேரும் என்று பயந்தால் மின்சாரம் கிடைக்காது என்கிறார். ராஜராஜ சோழனையும், கரிகாலனையும் அவர் உதாரணம் காட்டுகிறார். பூகம்பம் வந்தால் வீழ்ந்து விடுமே என்று ராஜராஜன் நினைத்திருந்தால் நமக்கு பெரிய கோவில் கிடைத்திருக்காது என்கிறார். எத்தனை பெரிய அபத்தம்? கோவில் கட்டிடமும், ஆயிரக் கணக்கான ஆண்டுகள் நீங்காமல் இருக்கச் செய்யும் கதிர்வீச்சை எச்சமாக விடப் போகும் அணு உலையும் ஒன்றா? ஆக அணு உலையில் ஆபத்து உள்ளது என்பதை அவர் ராஜராஜனை உதாரணம் காட்டி ஒத்துக் கொள்கிறார். ஆனால் அவர்தான், சோலார் எனர்ஜியைப் போல, நீர் மின்சாரம் போல அணுசக்தி பாதுகாப்பானது + மாசற்றது + கூடங்குளம் அணு உலை 100 சதவீதம் பாதுகாப்பானது என்ற பச்சைப் பொய்யைக் கூறி பொதுப் புத்தியைக் கட்டமைக்க பிரயத்தனப்பட்டிருக்கிறார்.

போராடும் மக்களுக்கு எதிராக, அவர்களைச் சிறுமைப்படுத்தும் பிரச்சாரம் அரச விசுவாச ஊடகங்களில் மிகத் தீவிரமாக நடக்கிறது. ஒரே பொய்யை அல்லது அரை உண்மையை திரும்பத் திரும்பச் சொன்னால் அது உண்மையாகி விடும் என்று நினைக்கிறார்கள். போராட்டக்கார்ர்கள் உள்நோக்கம் கொண்டவ்ர்கள் என்று கூறியதல்லாது, அவர்களுக்கு பணம் எங்கிருந்து வருகிறது என்பதை ஆராய்வோம் என்று பாண்டிச்சேரியில் இருந்து வந்து மத்திய அமைச்சர் நாராயணசாமி சிரிக்காமல் பேசுகிறார். இந்தியாவின் வளர்ச்சியைத் தடுக்க அந்நிய சக்திகளின் கை உள்ளதென்கிறது அரசு.

தி.மு.க, அ.தி.மு.க இரண்டும் மக்களின் அச்சத்தைக் களைய வேண்டும் என்கின்றனவே தவிர, அணுமின் நிலையம் தேவையில்லை என்று சொல்லக் காணோம். மக்களின் உணர்வுகளை, அவர்களின் தன்னெழுச்சியான போராட்டங்களை வாக்கு வங்கியாக மாற்றித்தான் அவர்களுக்குப் பழக்கம் என்பதால் பிரச்சினையின் மையப் புள்ளிக்கே மீண்டும் செல்வோம்.

அணு ஆலையில் யுரேனியம் பிளவுறும் போது சுமார் 200 வகையான கதிரியக்க பொருட்கள் வெளியாகின்றன. அவற்றில் சில ஆயிரக் கணக்கான ஆண்டுகள் கதிர்வீச்சை உமிழ்கின்றன. பாதுகாப்பாக இயங்கும் போது கூட சில கதிர்வீச்சுக் கசிவு வளிமண்டலத்தில் நிகழ்வது இயல்பு. ஆயிரம் மெகா வாட் அணு மின் உலை ஆண்டொன்றுக்கு 4 ஆயிரம் கன மீட்டர் திராவாக்க் கழிவுகளை வெளியிடுகிறது. கூடங்குளத்தில் 2,000 மெகா வாட் நிறுவப்பட்டுள்ளது. இங்குள்ள இரு உலைகளும் தமது ஆயுட்காலத்தில் சுமார் 3,600 டன் கழிவுகளை உற்பத்தி செய்யப் போகின்றன. இவற்றை துப்புரவாக அப்புறப்பத்துவதென்பது சாத்தியமில்லாத காரியம். எனவே விபத்து நேராமல் இயங்கினாலே இவ்வுலைகள் புற்றுநோய், மலட்டுத்தன்மை, பிறப்புக் கோளாறுகள் என எல்லா வகையான கேடுகளையும் உண்டாக்கும். கழிவுகளைத் தானே எடுத்துக் கொள்கிறேன் என்று எற்கனவே வாக்குறுதி அளித்திருந்த ரஷ்யா ஏன் பின்வாங்கியது என்பதை எளிதாகப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.



அணுசக்தி உலையில் கழிவுகள் தவிக்கவே முடியாதவை. பல அணு உலைகளை, அவற்றின் கழிவுகளைக் கண்காணித்த அமெரிக்காவின் அர்ஜுன் மஹிஜனி Nuclear Wasteland என்ற நூலில் தெளிவாக விளக்குகிறார். உலைகளால் ஏற்படும் கதிரியக்கம் பல தலைமுறைகளைப் பாதிக்கும். உடலின் திசுக்களைப் பாதித்து கொடிய விளைவுகளை உண்டாக்கிய பின்னர்தான் அது குறித்துத் தெரியவரும்.

மேலும் குளிர்விக்கப் பயன்படும் நீர் கடலில் கலக்கப்படும். அதனால் கடல் நீர் வெப்பமடைவது ஒரு பக்கம். கதிரியக்க மாசு காரணமாக மீன் பிடிப்பு குறைவது. மீனவர்களின் வாழ்வாதாரம் பாதிக்கப்பட்டு அவர்கள் கடும் வறுமைக்குத் தள்ளப்படுவார்கள். கதிரியக்கத்தால் பாதிக்கப்பட்ட மீன்கள் கரைக்கு வந்து உணவு மூலமாக பரவலான மக்களைச் சென்றடைவது இன்னொரு பக்கம். கடலோரம் அணு உலை உள்ள எல்லாக் பகுதிகளிலும் இது ஏற்கனவே நடந்திருக்கிறது, கல்பாக்கம் உட்பட.

இவையெல்லாம் விபத்தில்லாமல் இயல்பாக இயங்கும் போதே ஏற்படும் கேடுகள். அதை யாரும் உறுதிப்படுத்த முடியாது. 1986 செர்னோபில் முதல் சமீபத்தில் ஜப்பான் சுனாமியால் பாதிக்கப்பட்ட போது நிகழ்ந்த புகோஷிமா விபத்து வரை எத்தனையோ சின்னதும், பெரியதுமான விபத்துகள் அணு உலைகளில் உலகம் முழுவதும் நடந்துள்ளது. அப்படியொரு விபத்து கூடங்குளத்தில் நடந்தால் என்ன செய்வது?

புகோஷிமா விபத்தின் முழுமையான பாதிப்புகள் வரும் ஆண்டுகளில் முழுமையாக அறியப்படும். அடுத்த பத்தாண்டுகளில் அணு உலையில் இருந்து 200 கி.மீ தூரத்தில் உள்ள சுமார் 2 இலட்சம் பேருக்கு புற்று நோய் ஏற்படலாம் என்று கணிக்கப்பட்டுள்ளது.

ஞாநி கூட எழுதியிருக்கிறார்: ”1947லிருந்து 2008 வரை 76 அணு உலை விபத்துகள் உலகில் நடந்திருக்கின்றன. இதில் 56 விபத்துகள் செர்னோபில்லுக்குப் பிறகு நடந்தவை. அதாவது ஒவ்வோராண்டும் ஒரு பெரிய விபத்து.” இந்திய அணு உலைகளில் நடக்கும் சின்னச் சின்ன விபத்துக்கள் வெளியே தெரிவதில்லை. ஆனால் அவை அவ்வப்போது கசிந்த வண்ணமே உள்ளன.

ஜப்பான் புகோஷிமா அணுசக்தி உலை நிகழ்வுக்குப் பிறகு உலகின் முன்னேறிய நாடுகள் பல அணு உலைகளை நிறுத்துவதற்கு யோசிக்கின்றன. மரவு சாரா கச்திகளான காற்று, வெப்பம் ஆகிய மூலங்களில் தீவிரமாக கவனம் செலுத்துகின்றன.

அமெரிக்கா 1973 க்குப் பிறகும், கனடா 1976 க்குப் பிறகும், செர்னோபில் நிகழ்வுக்குப் பின்னர் ரஷ்யாவும் புதிய அணு உலைகள் எதையும் நிறுவ்வில்லை. உலக மின் உற்பத்தியில் 2006 ஆம் ஆண்டு 15.2 சதவீதமாக இருந்த அணுசக்தி 2010 இல் 13.5 சதவீதமாக தொடர்ந்து இறங்கியுள்ளது. புகோஷிமா நிகழ்வை அடுத்து ஜெர்மனி, ஸ்விட்சர்லாந்து, பெல்ஜியம் ஆகிய நாடுகள் ஏற்கனவே இயங்கி வரும் அணு உலைகளை மூடுவதென்று முடிவெடுத்துள்ளன. புதிய உலை எதையும் கட்ட போவதில்லை என முடிவெடுத்துள்ள ஜப்பான் அதை வியட்நாமுக்கு விற்கிறது.

சமீபத்தில் 24 நாடுகளில் நடந்த ஒரு சர்வதேச வாக்கெடுப்பில் பெரும்பாலான மக்கள் (62 சதவீதம் பேர்) அணுசக்திக்கு எதிராக கருத்து தெரிவித்துள்ளனர். 90 சதவீத இத்தாலியர்கள் எதிராக வாக்களித்துள்ளனர். ஜெர்மனி, மெக்சிகோ முதலிய நாடுகளில் 80 % க்கு மேலும், தனது பெரும்பான்மை மின் தேவையை அணுசக்தி மூலம் பெறும் பிரான்சில் 67% பேரும் எதிர்த்துள்ளனர். ஆளும் வர்க்கத்தினரால் வல்லரசுக் கனவு விற்கப்பட்ட, மின்தடையால் பாதிக்கப்பட்ட இந்தியாவில் மட்டும் 61% பேர் ஆதரவாக கருத்து தெரிவித்துள்ளனர். அதனாலேயே முன்னேறிய நாடுகளும், இந்தியாவின் ஆளும் வர்க்கமும் பெரும்பான்மை நடுத்தர வர்க்க பொது புத்தியி நிழலின் துணையுடன் போராடும் மக்களின் நியாயமான எதிர்ப்பை மீறி அணு உலைகளை நிர்மாணிக்கிறார்கள்.

தார் பாலைவன பகுதிகளில் சோலார் எனர்ஜி மூலம் ஒரு சதுர கிலோ மீட்டருக்கு 25 – 35 மெகாவாட் மின்சாரம் உற்பத்தி செய்ய முடியும் என்கின்றனர் விஞ்ஞானிகள். அதை விடுத்து இந்தியாவிற்கு மட்டும் அணுசக்தியில் ஏன் இத்தனை அவசரம்? அந்நிய சக்தி. ஆம், போராடும் உள்ளூர் மக்கள் பின்னால் இல்லை அந்நிய சக்தி. மாறாக அணு உலைகளை அவசர அவசரமாக நிர்மாணிப்பதில் உள்ளது வெளி நாட்டு சதி.

100 % பாதுகாப்பானது என்கிறார் கலாம். அப்படியானல் விபத்து நடப்பதற்கான சாத்தியம் 0 % என்றுதானே பொருள். அணு உலையில் பேரிடர் ஏற்பட்டு அதனால் விளையும் கேடுகளுக்கு ஆட்டம்ஸ்டோரியெக்ஸ்போர்ட் (அணு உலையை விற்ற ரஷ்ய நிறுவனம்) பொறுப்பாகாது என்றும், அதன் மீது இழப்பீடு கோரி வழக்குப் போட முடியாது என்றும் இரு அரசுகளுக்கிடையே ஒப்பந்தம் எதற்காக போடப்பட்ட்து?

இந்தியா இழப்பீட்டுச் சட்டம் ரூ 1,500 கோடி வரை இழப்பை அணு உலையை இயக்குவோர் (அதாவது இந்திய அரசோ அல்லது இந்திய அணுசக்திக் கழகமோ) ஏற்கும். அதற்கு மேல் ஏற்படும் இழப்பை அணு உலை விற்கும் நிறுவனத்திடம் கோர வேண்டும் என்கிறது. இந்தியாவில் ஏற்கனவே இருக்கும் இந்தச் சட்ட்த்தை மீறி ரஷ்யாவுடனான இரகசிய ஒப்பந்தம் 2008 ஆம் ஆண்டு கையெழுத்தானதன் பின்னணி என்ன? விபத்தே நடக்காத உபகரணத்தில் விபத்து நடக்கும் பட்சத்தில் எதற்காக ரஷ்ய கம்பெனியை காப்பாற்ற வேண்டும்?

அணு உலை அமைக்கும் நிறுவனத்திடம் இழப்பீடு கோருவது இன்னொரு பக்கம் இருக்கட்டும். இந்திய இழப்பீட்டுச் சட்டம் ரூ 1,500 கோடியை வரையறுக்கிறது. இதுவே அமெரிக்காவில் பிரைஸ் ஆண்டர்சன் சட்ட்த்தின் படி 12.5 பில்லியன் டாலர் (அதாவது ரூ 62,500 கோடி). இது இந்தியாவின் இழப்பீட்டுச் சட்டம் வழங்குவதை விட 41 மடங்கு அதிகம். இந்தியனின் ஒரு அமெரிக்கனின் உயிரை விட 41 மடங்கு மலிவானது அல்லவா?. மேலும் முக்கியமில்லாத சிறு அணு உலை விபத்துக்களை தெரிவிக்க வேண்டியதில்லை என்றும் இந்தச் சட்டம் வழி வகை செய்கிறது. எனவே எந்த விபத்தையும் முக்கியமில்லாத விபத்து என்று எளிதாகச் சொல்லி விட முடியும். அதே போல மத்திய அரசு குறிப்பிட்ட எந்த ஒரு அணு உலைக்கும் இதிலிருந்து விலக்கு அளிக்கலாம். சட்ட்த்தின் முக்கிய நோக்கம் அணு உலை விபத்தினால் ஏற்படும் பொருளாதாரப் பொறுப்புக்கு உச்ச வரம்பு நிர்ணயிப்பதை நோக்கமாக்க் கொண்டிருக்கிறதே ஒழிய எந்த மாதிரியானா பாதுகாப்பு பாதுகாப்புக் கருவிகளையும், அமைப்பு முறைகளையும் கட்டாயம் வைத்திருக்க வேண்டும் என்று சொல்லவில்லை.

சமீபத்தின் ரஷ்ய அணு உலைகளின் பாதுகாப்பு சோதனையின் முடிவுகள் ரஷ்ய அதிபர் மெத்வதேவிடம் ஒரு அறிக்கையாக சமர்ப்பிக்கப்பட்டன. இயற்கைச் சீற்றங்களாலும், மனித்த் தவறுகளாலும் நடக்கும் விபத்துகளைத் தவிர்க்கும் ஏற்பாடு ரஷ்ய உலைகளில் இல்லை என்பதைச் சொல்லும் அந்த ரகசிய அறிக்கை இந்த ஆண்டு ஜூன் மாதம் வெளியே கசிந்த்து. அதுவரை வெளியே தெரியாத, உலகம் அறியாத பல குறைபாடுகளை அது வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியது.

இப்படிப்பட்ட சூழலில் உள்ளூர் மக்கள் 100 % பாதுகாப்பானது என்பதை எப்படி நம்புவது? அணுஉலை நிறுவனங்கள் தங்கள் பொருளாதார நலனை 100 சதவிகிதம் பாதுகாப்பதில் கவனமாக இருக்கும்போது, உயிருக்கு ஆபத்து விளைவிக்கக் கூடிய அணுஉலைகளை அனுமதிக்க வேண்டும் என்று உள்ளூர் மக்களை மட்டும் அரசு எப்படி நிர்ப்பந்திக்க முடியும்? அந்நிய சக்திகளின் நலனுக்காக சொந்த குடிமக்களின் உயிரைப் பணயம் வைப்பது இதுதான்.

அணு நிலையம் 100 சதவீதம் பாதுகாப்பானது என்று சொல்வது பைத்தியக்காரத்தனமானது மட்டுமல்ல கேட்கிறவர்களை கேனையர் ஆக்கும் தன்மை கொண்ட்து. பாபா அணு ஆராய்ச்சி மையத்தின் முன்னாள் தலைவரான அனில் ககோத்கர் இம்மாதம் அளித்த ஒரு பேட்டியில், “புகோஷிமா அணு உலையில் உள்ளபடியே எந்த ஒரு பிரச்சினையும் இல்லை. இருந்த போதும் சிலர் அதை அணு விபத்து என்று குற்றம் சாட்டுகிறார்கள். சுனாமியைப் போன்ற இயற்கைச் சீற்றத்தில் பல விஷயங்கள் தவறாகப் போகக் கூடும்”

இயற்கைச் சீற்றங்கள் இல்லாமலேயே இந்திய அணு உலைகளில் இயந்திரக் கோளாறு மற்றும் மனிதத்ட் தவறுகள் காரணமாக கதிர்விச்சு விபத்துகள் ஏற்பட்டுள்ளன. அதை இந்திய அரசின் அணுசக்தி ஒழுங்குமுறை ஆணையத்தின் முன்னாள் தலைவர் ஏ. கோபாலகிருஷ்ணன் பல முறை கூறி வந்திருக்கிறார். ஒரு தணிக்கைக் குழு இந்திய அணு உலைகளில் 134 பிரச்சினைகள் ஏற்பட்டுள்ளதாகச் சொல்லியது. ஆனால் தேசத்தின் பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் வெளியிடப்படவில்லை.

அனில் ககோத்கர் மராத்தி நாளிதழ் ஒன்றில் எழுதிய கட்டுரையில், பல்லாயிரம் கோடி மதிப்பு கொண்ட அணுஉலைகளை நாம் கட்டாயம் இறக்குமதி செய்தாக வேண்டும். ஏனென்றால், வெளிநாடுகள், அந்நாட்டு நிறுவனங்களின் வர்த்தக நலன்களையும் நாம் மனதில் கொண்டாக வேண்டியிருக்கிறது என்று பகிரங்கமாக ஒப்புக்கொள்கிறார்.

அணுசக்தி கடப்பாடு சட்டத்தின் 17பி பிரிவு, அணு உலையின் வடிவமைப்பில் தவறு இருந்து, அதனால் விபத்து நேரும் பட்சத்தில், அந்த உலையை விற்பனை செய்த நிறுவனத்திடம் இழப்பீடு கேட்பதற்கு வழி வகுக்கிறது. பிரிவு 46 பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் அணு உலை தயாரித்த கம்பெனியிடம் நட்ட ஈடு கோர மறைமுகமாக வழி செய்கிறது.’ எனவே இவ்விரண்டு பிரிவுகளையும் சட்டத்திலிருந்தே நீக்க வேண்டும் என்கிறார் ஹிலாரி கிளிங்டன்.

அணு உலைகளுக்கு எதிராகப் போராட இதை விட வேறு காரணம் தேவையா?

அணு ஆயுதப் பரவல் தடை ஒப்பந்த்த்தில் இந்தியா கையெழுத்திடாத நாடு என்பதால் இராணுவப் பயன்பாடு அல்லாமல் சிவில் பயன்பாட்டுக்கான யூரேனியம் மூலப் பொருளை இந்தியாவுக்கு விற்பதற்கு மற்ற நாடுகள் சம்மதிப்பது அமெரிக்காவுடன் இந்தியா செய்து கொண்ட 123 ஒப்பந்த்த்தை சார்ந்தே உள்ளது. இந்த 123 ஒப்பந்தம் ஒரு சர்வதேச ஒப்பந்தம் அல்ல. அமெரிக்கா அரசு 1954 ஆம் ஆண்டு இயற்றிய அணு ஆற்றல் சட்ட்த்தில் கீழுள்ள 123 பிரிவின் அடிப்படையில் உருவானதாகும். இதன் படி அமெரிக்காவின் ஹைட் சட்ட்த்திற்கு இந்தியா கட்டுப்பட்டாக வேண்டும்.

அமெரிக்கா எப்போது வேண்டுமானாலும் இதை முறித்துக்கொள்ள முடியும். அப்படி முறித்துக்கொண்டால் பிற நாடுகளில் இருந்தும் எரிபொருள் பெற முடியாத வகையில் ஒவ்வொப்பந்தம் வழி செய்கிறது. எரிபொருள், தொழில் நுட்பம் எதை வேண்டுமானாலும் அமெரிக்கா திரும்ப்ப் பெற்றுக்கொள்ளலாம். அப்படி நிகழும் பட்சத்தில் இந்தியாவுக்கு பல ஆயிரம் கோடிகள் இழப்பு ஏற்படலாம். அதன் காரணமாக முழுக்க முழுக்க அமெரிக்கச் சார்பு நிலைப்பாட்டையே இந்தியா எடுக்க வேண்டும்.

அப்படியானால் எதற்காக இந்தியா யுயேனியம் அணு உலைகளையே நிர்மாணிப்பதில் ஆர்வம் காட்டுகிறது? யுரேனியத்தைப் போலவே அணுசக்திக்காகப் பயன்படும் இன்னொரு எரிபொருள் தோரியம். உலக அளவில் ஆஸ்திரேலியாவுக்கு அடுத்தபடியாக அதிக அளவில் தோரிய வளம் கொண்ட நாடு இந்தியாதான். தோரியத்தில் இருந்து மின்சாரம் தயாரிக்கும் தொழில் நுட்பத்தை நமது விஞ்ஞானிகள் உருவாக்கி விட்ட்தாக சிலர் சொல்கிறார்கள், சிலர் இன்னும் சில ஆண்டுகள் ஆகும் என்கிறார்கள்.

தோரியம் அல்லாமல் வெளிநாடுகளில் இருந்து வாங்கும் யுரேனியம் ஏன் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். மின் தேவையைப் பூர்த்தி செய்வதற்காக மட்டுமே அணு மின் நிலையம் அமைக்கப்படுவதாக அரசு சொன்னாலும், அது பொருளாதார ரீதியாகவும் சரி, பாதுகாப்பு நோக்கிலும் சரி ஏமாற்று வேலையாகவே இருக்கிறது. உண்மையான நோக்கம் மேலை நாட்டு அணு சக்தி நிறுவன்ங்களுக்கு வியாபாரத்தை உறுதி செய்வதும், அணுசக்தி என்ற போர்வையை ராணுவத்தின் அசுரப் பசிக்கு தீனி போடுவதுமே ஆகும்.

அணு உலைகளை பயன்படுத்தப்பட்டு முடிந்த எரிபொருளில் இருந்து புளூட்டோனியம் பிரித்தெடுக்க முடியும். இங்கிலாந்து மற்றும் பிரான்சில் உள்ள இரு மறுசுத்திகரிப்பு ஆலைகள் மட்டுமெ ஆண்டுக்கு சுமார் 900 மெட்ரிக் டன் பயன்படுத்தப்பட்ட எரிபொருளை உள்வாங்குகிறது. 1995 வரை சிவில் அணு உலைகளில் சுமார் 10 இலட்சம் கிலோ புளூட்டோனியம் உற்பத்தியாகியுள்ளது என்றும், அடுத்த 20 ஆண்டுகளில் பிரித்தெடுக்கப்படும் புளூட்டோனியத்தின் அளவு இன்று வரை உலக நாடுகள் இராணுவத் தேவைக்காக உருவாக்கியத்தை விட இரு மடங்கும் என்றும் அறிகிறோம். வெறும் மூன்று தேக்கரண்டு அளவு புளூட்டோனியம் 900 கோடி மக்களுக்கு புற்று நோயை உண்டாக்கும் சக்தி கொண்ட்து. ஆனால் சிவில் அணு உலைகளில் இருந்து ஆயிரக் கணக்கான கிலோ புளூட்டோனியம் கழிவாக உருவாகிறது.

மின் உற்பத்திக்காக அணு உலைகள் என்ற முகமூடியில் அணு குண்டு தயாரிக்க புளூட்டோனியம் உருவாக்கும் ஒரு கருவியாகத்தான் சிவில் அணு உலைகள் பயன்படப் போகின்றன. ஒவ்வொரு சிவில் அணு உலையும் 40 அணுகுண்டு இணையான புளூட்டோனியத்தை வருடாவருடம் உருவாக்குகிறது என்கிறார் அர்ஜுன் மஹிஜனி. அணு குண்டு வைத்திருந்தால் மட்டுமே வல்லரசு என்பதால் அந்த்த் திமிரை இந்தியா அடைவதற்காக்க் கொடுக்கும் விலையே கூடங்குளம் மாதிரியான நிகழ்வுகள்.

மேலும், கூடங்குளம் உலையை ரஷ்யா நிறுவினாலும் அது இயங்க வேண்டும், அதை மூட வேண்டும் என்ற போராட்டம் தோற்க வேண்டும் என்பதில் அமெரிக்கா உள்ளிட்ட அனைத்து ஆதிக்க சக்திகளும் கவனமாக உள்ளன. ஏனென்றால் இந்தியாவுக்கு விற்பதற்காக, இங்கே நிறுவுவதற்காக பல திட்டங்கள் ஆயத்தமாக உள்ளன. கூடங்குளம் அணு உலை மூடப்பட்டால் அது இந்தியாவில் எதிர்கால அணுமின் நிலையங்கள் அனைத்தையும் பாதிக்கும் என்பதால் இந்த மக்களின் போராட்டம் இந்திய அரசின் மூலமாக உலக வல்லரசுகள் அனைத்துக்கும் எதிரான இயலாதவர்களின் போராட்டமாகும்.

இந்த இட்த்தில் மேற்கு வங்க முதல்வர் மம்தா பானர்ஜியை பாராட்டியே ஆக வேண்டும். ரஷ்ய அணு உலைகள் அமையவிருந்த ஹரிபூர் அணு மின் நிலையத் திட்ட்த்தை அவர் நிறுத்தியிருக்கிறார். வங்காளிகளுக்கு மின்சாரம் தேவையில்லையா? அவர்களும் ஆளும் மத்திய அரசாங்கத்தின் அங்கம் வகிக்கிறார்களே, அவர்களை ஏன் நிர்ப்பந்திக்க முடியவில்லை? மம்தாவின் முடிவிற்குப் பின்னர் அந்நிய சக்தி இருக்கிறதென்று பேச ஏன் யாருக்கும் துணிவில்லை? கொல்கத்தாவில் இருந்து கூடங்குளம் போராட்டத்தை விமர்சித்து பிரசங்கம் செய்த அப்துல் கலாம் ஏன் ஹரிபூர் பற்றி வாய் திறக்கவில்லை? 6000 மெகா வாட் அணுசக்தி நிலையத்தை நிறுத்தியவரைப் பற்றி யாரும் பேசவில்லை, ஆனால் 2000 மெகாவாட்டை கட்டாயமாகத் திணிக்கப் பார்க்கிறார்கள்.

கூடங்குளம் திட்ட்த்தை எதிர்த்து ஆர்வலர்கள் கடந்த 20 ஆண்டுகளாகப் போராடியபடியேதான் இருந்திருக்கிறார்கள். 1989 கன்னியாகுமரி மே தின ஊர்வலத்தில் துப்பாக்கிச் சூடு நட்த்தப்பட்டது. அணுமின் நிலையத்துக்கு எதிரான போராட்டம் இப்போது உள்ளூர் மற்றும் வட்டார மக்களின் முழு ஆதரவையும் பெற்று தீவிரத்தை அடைந்துள்ளது.

கூடங்குளம் அணு உலை குறித்த சுற்றுச் சூழல் பாதிப்பு ஆய்வும், அதன் ஆய்வறிக்கையும் (Environmental Impact Assessment - EIA) சமர்ப்பிக்கப்படவில்லை. பொதுமக்களோடு, மக்கள் பிரதிநிதிகளோடு, ஊடகங்களில் அதைப் பகிரவில்லை.

அப்துல் கலாம் & கோ பிரசங்கம் செய்வது போல அணுசக்தி கிரீன் & கிளீன் சக்தி அல்ல. நவம்பர் 2000 இல் ஐநா சுற்றுச் சூழல் மாறுபாடு குறித்த பேச்சு வார்த்தையில் இது உறுதி செய்யப்பட்டு அணுசக்தி ஆபத்தான, தேவையற்ற ஒன்று என்ற செய்தியை சொல்லாமல் சொல்லப்பட்ட்து. கரியமில வாயு வெளியேற்றத்தைக் குறைக்கும் வகையில் தயாராகும் மின்சாரம் (எடுத்துக்காட்டாக காற்றாலை & சோலர் எனர்ஜி) அதே அளவு மின்சாரம் அனல்மின்நிலையம் மூலம் தாராயாகியிருந்தால் எவ்வளவு கரியமில வாயு வெளியேறியிருக்குமோ அதைக் குறைத்திருக்கும். அதனால் அத்தகைய மாற்று எரிசக்திகளுக்கு கார்பன் கிரெடிட் வழங்குவது வழக்கம். அத்தனகைய கிரெடிட் அணுசக்திக்கு வழங்க முடியாது என்று ஐநா மறுத்த்து. ஆகவே அது கிளீன் & கிரீன் எனர்ஜி மூலம் அல்ல. மேலும் 2001 இல் நிலையான தொழில்நுட்பம் என்ற அங்கீகாரத்தை அணுசக்திக்கு அளிக்க UN Sustainable Development Conference மறுத்த்து.

அணுமின் உலை இருக்கும் இட்த்திலிருந்து 5 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் யாரும் குடியிருக்க்க் கூடாது என்ற அரசாணை உள்ளது. ஆனால் மக்கள் வெளியேற்றப்பட மாட்டார்கள் என்று அதிகாரிகள் வாய்வழியாக உறுதி சொல்கின்றனராம். எப்படியாவது காரியத்தை சாதித்தால் சரி என்ற குறுக்கு வழியே இது.

இயற்கைச் சீற்றத்தினால் ஏற்படும் அழிவைச் சமாளிக்கும் பேரிடர் மீட்பு முறையே நம்மிடம் சீராக இல்லை. அணு உலை விபத்தால் ஏற்படும் பேரிடரை நம்மால் எவ்வாறு சமாளிக்க இயலும்? ஹிரோசிமா, நாகசாகியில் இருந்து துவளாமல் மீண்ட ஜப்பானே புகோஷிமா பேரிடரில் கலங்கி நிற்கிறது. தொழில்நுட்பமும், அனுபவமும், ஆற்றலும் கொண்ட ஜப்பானே அணு உலைகளின் கதிர்வீச்சுக்களை கட்டுப்படுத்த முடியாமல் திணறியது. ஒவ்வொரு ஜப்பானியரையும் தனித்தனியே கதிர்வீச்சுக்கு ஆளாகியிருக்கிறார்களா என்று பரிசோதித்தார்கள். சூப்பர் மார்க்கெட்டில் விற்கப்படும் உணவில் கதிர்வீச்சு உள்ளதா என்று சோதிப்பதை ஒரு வாரம் முன்னர் கூட செய்தியில் கண்டோம்.

ஜப்பானோடு ஒப்பிடும்போது உள்கட்டமைப்பு, துரிதமாக செயலாற்றும் ஆற்றல், தொழில் நுட்பம், நிர்வாகச் நேர்மை என எவற்றிலுமே ஒப்பிட முடியாத இந்தியா அது போன்ற ஒரு பேரிடரை எவ்வாறு எதிர்கொள்ளும் என நினைத்தாலே கலங்குகிறது. சுனாமியின் ஆரம்ப மணிகளில் / நாட்களில் மக்களே மக்களுக்கு உதவி மற்றும் மீட்பு பணிகளில் ஈடுபட்டார்கள். அதன் பிறகு அரசு இயந்திரமும், தன்னார்வ அமைப்புகளும் களத்தில் இறங்கின. அணு விபத்தில் கதிர்வீச்சை மக்களால் மக்களால் கட்டுப்படுத்த முடியாதே!

சர்வதேச விதிப்படி விபத்து நேரும் பட்சத்தில் 25 கிமீ சுற்றளவில் உள்ளவர்கள் 24 மணி நேரத்திலும், 75 கிமீ சுற்றளவில் உள்ளவர்கள் 48 மணி நேரத்திலும் வெளியேற வேண்டும். கூடங்குளத்தில் இருந்து நாகர் கோவில் 30 கிமீ தூரத்திற்குள்ளும், தூத்துக்குடி 40 கிமீ தூரத்திற்குள்ளும் உள்ளது குறிப்பிட்த்தக்கது. அணு உலையில் இருந்து 40 கிமீ சுற்றளவில் உள்ள நகரத்தின் மக்கள் தொகை ஒரு இலட்சத்துக்கு மேலே இருக்க்க் கூடாது. 2001 கணக்கெடுப்பின் படி நாகர்கோவிலின் மக்கள் தொகை 2.5 இலட்சம்.

அணுமின் நிலையத்தை சுற்றி 30 கிமீ சுற்றளவில் பத்து இலட்சம் பேருக்கு மேல் வசிக்கிறார்கள். இது அணுசக்தி கட்டுப்பாட்டு வாரியம் நிர்ணயித்த வரம்பை விட அதிகம். கூடங்குளம் அணு உலை அமைந்துள்ள பகுதியில் 30 கி.மீ. சுற்றளவில் 17 லட்சத்துக்கும் மேற்பட்டவர்கள் வாழ்கிறார்கள். அப்படியானால் இங்கே அணு உலையை அனுமதித்திருக்கவே கூடாது. எல்லா விதிமுறைகளும், கட்டுப்பாடுகளும் இங்கே மீறப்பட்டுள்ளன.

30 கிமீ என்பது ஒரு கணக்கு. அவ்வளவுதான். புகோஷிமா நிகழ்வின் போது 90 கிமீ எல்லைக்கு வெளியே இருக்குமாறு தனது பிரஜைகளை அமெரிக்கா அறிவுறுத்தியது. சில நாட்களுக்குப் பிறகு 220 கிமீ தொலைவில் உள்ள குழாய் நீரில் கதிர்வீச்சு இருப்பது தெரியவந்த்து. இந்திய அணுசக்தி ஆணையத்தின் தலைவர் ஸ்ரீகுமார் பானர்ஜி அதை ஒரு விபத்து என்று ஒப்புக்கொள்ளவே பத்து நாள் ஆனது. கதிர்வீச்சு அணுமின் உலையில் இருந்துதான் வந்த்து என்று சொல்ல முடியாது என்றார். இவர்களை நம்பி கூடங்குளத்தை விட்டால் என்ன ஆகும்?

அமெரிக்காவின் மூன்று மைல் தீவில் நடந்து சிறு அணுமின் உலை விபத்தில் பாதிப்புக்குள்ளான 30 கிமீ சுற்றளவை சுத்தம் செய்ய 14 ஆண்டுகள் ஆனது என்பது இங்கே குறிப்பிட்த்தக்கது.

இந்தியாவின் கடலோரச் சட்டங்கள் கடலில் இருந்து 500 மீட்டர் தொலையில் மனிதக் குடியிருக்குக்கள், வணிக நடவடிக்கைகள் ஏதும் இருக்க்க் கூடாது என்கிறது. சில மாதங்களுக்கு முன்னர் மத்திய சுற்றுச் சூழல் மற்றும் வனத்துறை அமைச்சர் ஜெயராம் ரமேஷ் கூடங்குளம் உலைகள் 3-6 ஆகியவற்றுக்கு விதிமீறலின் காரணமாக அனுமதியளிக்க்கவில்லை. ஏற்கனவே கட்டப்பட்ட உலைகள் விதிகளுக்கு உட்பட்டுத்தான் கட்டப்பட்ட்தா? தமிழகத்தில் இரண்டு அணுமின் நிலையங்களுமே (கல்பாக்கம் & கூடங்குளம்) கடலுக்கு மிக அருகில் அமைகின்றன.

2004 சுனாமியின் போது கல்பாக்கத்தில் என்ன நடந்தது என்ற விஷயங்கள் வெளி உலகுக்கு சொல்லப்படாமல் உள்ளன. செர்னோபில் அளவுக்கு ஒரு பெரும் விபத்து நடைபெறுவதற்கான பல வாய்ப்புகள் இருந்ததாக தெகல்கா மாதிரியான பத்திரிக்கைகள் மூலம் அறிகிறோம். அதில் எஸ்.பி.உதயகுமார் எழுதிய கட்டுரை மிகவும் கவனிக்க வேண்டியதாகும். அணுசக்தி பயன்பாட்டின் பாதகமான விளைவுகளை தகவல் அறியும் சட்ட்த்தின் மூலம் கூட அறிய முடியாத ஜனநாயகத் தன்மையற்ற போக்குதான் நமது நாட்டில் உள்ளது. தேசிய பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகள் கூட நாடாளுமன்றத்தில் கேள்வி எழுப்ப முடியாது.

கூடங்குளம் அணு உலை பாதுகாப்பானது. இயற்கையின் சீற்றத்துக்கு ஆளாகாது என்று அதிகார வர்க்கம் திரும்பத் திரும்ப சொல்கிறது. 2004 சுனாமி கூடங்குளம் கட்டுமானப் பகுதிக்கும் புகுந்த்து. மார்ச் 2006 இல் கூடங்குளத்தையும், அதைச் சுற்றிய பகுதிகளிலும் லேசான நில அதிர்வு ஏற்பட்ட்து. ஆக்ஸ்ட் 2011 இல் தமிழத்தின் 7 மாவட்டங்களில் நிலநடுக்கம் ஏற்பட்ட்து. இதை எழுதுகிற தினத்தில் (நவம்பர் 20) கூட திருப்பூர் மாவட்டம் வெள்ளகோவில் பகுதியில் நிலநடுக்கம் உணரப்பட்ட்து.

கடலோரமாக இந்தியாவில் தெற்கு முனையில் அமையும் கூடங்குளம் அணு உலை தேசத்தின் பாதுகாப்புக்கு பெரும் அச்சுறுத்தலாக அமையும். அணு மின் நிலையங்கள் தீவிரவாதிகளின் தாக்குதலுக்கு ஆளாகலாம் என்ற அச்சத்தை பிரதமரே கூறியிருக்கிறார். சீனா வலுவாக காலூன்றியுள்ள இலங்கையில் இருந்து ஒரு ஏவுகணை விட்டால் தென் தமிழகத்தையே காவு வாங்கிட முடியும். காப்பாற்ற எந்த போதி தர்மரும் இல்லை. 

கூடங்குளத்தில் மட்டுமல்லாமல் இந்தியாவில் எங்கும் புதிய அணு உலைகள் அமைவதை அனுமதிக்காத வகையில் மக்கள் போராட்டம் அமைய வேண்டும். அமெரிக்க, ரஷ்ய, பிரெஞ்சு கார்ப்பரேட் கம்பெனிகளின் இலாபத்தை விடவும், இந்திய இராணுவத்தின் அணுகுண்டு தாகத்தை விடவும் அப்பாவி மக்களின் உயிரும், அவர்களது வருங்காலச் சந்த்தியினரின் நலனும் அற்பமானவை என்பதை உலகுக்கு நிரூபித்து விடக்கூடாது.

ஆனால் இந்த விஷயத்தில் ஜனநாயகத் தன்மையற்ற போக்கில் நடந்து கொள்ளும் மத்திய அரசு அதைச் செய்தே தீரும் போல் இருக்கிறது.