Sunday, June 09, 2013

பத்தாம் வகுப்பு பாஸாகாத நடிகை

ஒன்றும், ஒன்றும் எத்தனை?

இந்தியாவின் முதல் பிரதமர் யார்?

இங்கிலாந்தின் தலைநகர் எது?

இந்தக் கேள்விகளுக்கு மூன்று என்றோ, காந்தி என்றோ, மான்செஸ்டர் என்றோ பதில் சொன்னால் தப்பாகி விடும். ஒரு கேள்விக்கு ஒரு பதில். அதுதான் சரியான பதில். மற்றதெல்லாம் தவறு. பள்ளிக் காலத்தில் இருந்தே நமக்குச் சொல்லித்தரப்படும் முதன்மையான சங்கதி இது.

ஒரு கேள்விக்கு ஒரு சரியான பதில் மட்டுமே இருக்க முடியும், ஒரு வகுப்பில் ஒரு மாணவன் மட்டுமே முதல் ரேங்க் வாங்க முடியும். வாழ்க்கையின் வெற்றி, தோல்விகளைத் தீர்மானிப்பதில் கூட ஒருவனின் வெற்றி மற்றவனின் தோல்வியில்தான் என்ற மனோநிலையே பதினைந்தாண்டு கல்வி நமது ஆழ் மனதில் விதைத்திருக்கும் விஷயம்.

வாழ்க்கையில் ஒருவன் மட்டுமே வெற்றியடைகிறான், மற்றவர்கள் எல்லோரும் தோற்றுப் போகிறார்கள் என்ற மனநிலையைக் கடந்து ஒருவன் அதிகமாக வெற்றி பெறுகிறான், பிறர் குறைவாக வெற்றி பெறுகிறார்கள் என்ற மன நிலைக்கு நம்மைப் பக்குவப்படுத்த நமது கல்வி சொல்லித் தரவில்லை.

எதார்த்த வாழ்வில் ஒரு பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதற்கு ஒரே ஒரு அணுகுமுறைதான் சரி என்றில்லை. சொல்லப் போனால் நடைமுறையில் ஒரேயொரு தீர்வு மட்டுமே கொண்டுள்ள சிக்கல்கள் மிகவும் குறைவு. எல்லாப் பிரச்சினைக்கும் பல அணுகுமுறைகள் உண்டு.

மேலும் வெற்றி என்பதற்கான வரையறை இங்கே தெளிவாக இல்லை. குடும்பத்தில் நிம்மதியைத் தொலைத்து விட்டு அலுவலகத்தில் பதவி உயர்வு பெறுவதற்குப் பெயர் வெற்றி அல்ல.

உண்மை இப்படி இருக்கையில் நமது வாழ்வில் பெரும்பகுதி போட்டி போடுவதிலேயே செலவழிகிறது. எல்.கே.ஜி முதல் மனிதன் பணியிடத்தில் ஓய்வு பெறுவது வரை (ஏன் அதற்குப் பிறகும் கூட) போட்டியும், பொறாமையும் எல்லா இடத்திலும் நீக்கமற நிறைந்திருக்கிறது.

கூட்டு முயற்சி, கூட்டு வெற்றி மற்றும் ஒரு பரிவர்த்தனையில் ஈடுபடும் இருவருமே பயன்பெறும் win-win உத்தி முதலியன நம் கல்வி முறையில் நமக்குக் கிடைக்கப் பெறுவதேயில்லை.

இன்றைய தலைமுறையில் நம் முன்னால் உள்ள மிகப் பெரிய பிரச்சினை எல்லாத் துறையிலும், எல்லா மட்ட்த்திலும் நிலவும் போட்டியும் அது தொடர்பான நெருக்கடியும் கிடையாது. எதை போட்டியாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டும், எதை கூட்டுறவின் மூலம் அணுகவேண்டும் என்பது குறித்த மனநிலை மாற்றம் அடிப்படையில் தேவையாகவிருக்கிறது.

போட்டியாளர்களைத் தயாரிப்பதற்காகவே உருவாக்கப்பட்டுள்ள கல்வி முறையில் அத்தகைய மாற்றத்தை எதிர்பார்ப்பது சாத்தியமில்லாதது. குறைந்தபட்சம் நமது குடும்பகளில் அது துவங்கட்டும் - நமது பிள்ளைகளின் மீதான மதிப்பீட்டை தற்காலிக வெற்றிகளின் ஒப்பீடு மீது கட்டமைக்காமல் இருப்பதன் மூலம்.
(2011 தீபாவளிக்கு டைம்ஸ் ஆஃப் இந்தியா வெளியிட்ட சிறப்பு தமிழ் இதழுக்கு எழுதியது)

No comments: