Wednesday, September 11, 2013

மழையில் நனைந்து கொண்டே

நேற்றிரவு நல்ல மழை. ஸ்கூல் எல்லாம் லீவ். நல்ல வேளை ஆபீஸுக்கு லீவ் இல்லை. லீவ் விட்டிருந்தாலும் வீட்டில் இருந்து வேலை செய்திருக்க வேண்டும். அப்படி ஒரு வாழ்க்கை விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. என்ன செய்ய? லீவ் நாளில் உண்மையிலேயே லீவை அனுபவிக்கும் பாக்கியம் பெற்றவர்கள் போன ஜென்மத்தில் அடுத்தவன் பொண்டாட்டியை சைட் அடிப்பது உள்ளிட்ட பாவங்களை செய்யாத புண்ணியவான்களாக இருக்க வேண்டும். அதனால் லீவ் கிடைப்பதை விட ஆபீஸ் வருவதே மேல்.

இன்று காலை அலுவலகம் வந்தவுடன் ஒரே வெள்ளம். நிறையப் பேர் ஷூவைக் கழட்டிப் பிடித்துக்கொண்டும், பேண்டைச் சுருட்டிக் கொண்டும் உள்ளே வந்தனர். பாதி நிறையப் பேரைக் காணோம்.. மதியம் மூன்று மணிக்கு ஒரு பையனைத் தேடினேன்.. அருகிலிருந்த பையனிடம் எங்கேயென்று கேட்டேன். Sick leave என்றார்கள். அது எப்படித்தான் கல்யாணம் ஆனவுடனே மழை பேயறதுக்கு முன்னாடி sick ஆகறாங்கன்னு தெரியல..

அது நம் ரத்தத்தில் ஊறிய ஒரு சங்கதியாக இருக்கிறது. நேர மேலாண்மை என்பது வயிற்று வலியைக் காரணம் காட்டி ஸ்கூலுக்கு லீவ் போடும் நம் கலாச்சாரத்தில் ஊறியிருக்கிறது. சமரசத்தின் வாயிலாக வாழ்வியல் முறையைக் கண்ட ஒரு சமுதாயம் தனது முன்னுரிமைகளை வசதிக்குத் தக்க மாற்றியமைத்துக்கொள்ளும் தன்மையைக் கொண்டிருக்கிறது. வலிமையானவனுக்காகக் காத்திருக்கலாம். வசதியானவனுக்காகக் காத்திருக்கலாம். தப்பில்லை. நமக்கு இலாபம் வருமென்றால், இல்லை நஷ்டம் ஏற்படாமல் தவிர்க்க வேண்டுமானால் நேரத்தைக் கடைபிடிக்கலாம். இல்லையென்றால் ஊதித் தள்ளி விட்டு போய்க்கொண்டே இருக்கலாம். நமது அடிப்படை ஒழுக்கம் சந்தர்ப்பவாதம் சார்ந்த ஒரு நிலைப்பாடாக இன்றைக்கு நிலை கொண்டிருக்கிறது.

வட இந்தியாவை கம்பேர் செய்யும் போது நாம் எவ்வளவோ பரவாயில்லை என்றாலும் கூட மனது ஒப்பவில்லை. நம்ம ஊரில் தான் மழை வந்தாலும் சாக்கு, வெயில் அடித்தாலும் சாக்கு, பஞ்சர் ஆனாலும் சாக்கு. பல்லு வலிக்கும் சாக்கு. ’ஆள்காரன் நடையில் ஏய்க்கிறான். பண்ணாடி படியில் ஏய்க்கிறான்’ என்று சொல்லுவார்கள். அந்த மாதிரி எங்கெல்லாம் டபாய்க்க முடியுமோ அங்கெல்லாம் டபாய்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம். யாரும் இங்கே ஒழுங்கில்லை. நாம் செய்யும் வேலைக்கு accountability நிர்ணயிக்கப்படாத வரை நமது சமூகத்தின் அடிப்படைப் பண்புகள் மாறப் போவதில்லை. கட்டணச் சாலைகள் (toll roads) ஒரு முறை தான் போடுகிறார்கள். வருடக் கணக்கில் அப்படியே இருக்கிறது. ஆனால் காண்டிராக்ட் மூலம் அமைக்கப்படும் சாலைகள் அடுத்த மழை அல்லது தண்ணீர் லாரி வந்தவுடன் பல்லிளித்து விடுகிறது. வாஷிங் மெசினுக்கெல்லாம் வாரண்டி கொடுக்கிறார்கள். தார் ரோட்டுக்கு கொடுத்தால் என்ன? எவன் கேள்வி கேட்பது?

சுற்றி என்ன நடந்தாலும் கவலையின்றி, அடிப்படை ஒழுக்கமின்றி, அடிப்படையான உரிமைகள் மறுக்கப்படும் போது கூட கண்டு கொள்ளாமல், அடிப்படைக் கடமைகளைச் சரிவரச் செய்யாமல் வாழப் பழகியிருக்கிறோம். நல்லாப் படிச்சு செட்டில் ஆகி விடத் துடிக்கும் நாம் நம் வீட்டுப் பெண் பலாத்காரம் செய்யப்படும் வரை ஒதுங்கித்தான் இருப்போம். பாதுகாப்பான சூழல் இல்லாத சமுதாயத்தில் செக்யூரிட்டி, கண்காணிப்பு கேமிரா கொண்ட டவுன்ஷிப்பில் வீடு வாங்கிக் கொள்கிறோம். நீர் மாசு மட்டால் நமக்கென்னவென்று RO வாங்கி மாட்டிக் கொள்கிறோம். நாளைக்கு பால் சுத்தமாக இல்லையென்றால் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் எருமை வாங்கி வளர்த்தாலும் ஆச்சரியப்பட ஒன்றுமில்லை. பாலுக்கெல்லாம் யார் பாஸ் சண்டைப் போடுறது?

சரி.. எதையோ ஆரம்பித்து எங்கோ போய் விட்டது. உண்மையில் நான் மார்க்கைப் பற்றித்தான் எழுத நினைத்தேன். மார்க் ஒரு ஆங்கிலக் குடிமகன். வெற்றிச்செல்வன் தான் எனக்கு அவனைப் பற்றிச் சொன்னார். வெற்றிச்செல்வன் என் நண்பர். யாழ்ப்பாணத்தில் பிறந்து வரலாற்றுப் பெருவெள்ளத்தில் லண்டனில் கரை ஒதுங்கியவர். அவரது நிஜப்பெயர் வேறு. ஆனால் உங்களுக்கு வெற்றிச்செல்வன் என்ற பெயரில் ஒரு பிரச்சினையும் இருக்காது என்பதால் அவரை வெற்றிச்செல்வன் என்றே இங்கே குறிப்பிடுகிறேன்.

சில வருடங்களுக்கு முன் ஒரு நியூஸ் ஏஜென்சியில் கண்கானிப்பாளராக பணியாற்றிய போது மார்க்குடன் அவருக்குப் பழக்கம். லண்டன் பரபரப்பான ஊர். அங்கே காலையில் எழுந்து சாவகசமாக பேப்பர் படிக்கும் அளவுக்கு யாருக்கும் பொழுதில்லை. மெட்ரோ ரயிலில் பயணிக்கும் போது நீயூஸ் பேப்பர் வாசிப்பார்கள். எல்லா ஸ்டேஷனிலும் இலவச பேப்பர் வைத்திருப்பார்கள். யார் வேண்டுமானாலும் எடுத்துச் செல்லலாம். மாலையிலும் ஒரு ஈவினிங் பேப்பர் அப்படி இலவசமாகக் கிடைக்கும். இந்த பேப்பர் கம்பெனிகளுக்கெல்லாம் வருமானம் விளம்பரம் வாயிலாகத்தான் வருகிறது.

ஆனால் சில பேர் காசு கொடுத்து வாங்கும் செய்தித்தாளை வாசிக்கும் ஆர்வம் உள்ளவர்கள். அவர்களுக்கும் நேரமும், பணமும் மிகுதியாகவே இருக்கும் என யூகிக்கிறேன். அவர்களுக்கு செய்தித்தாள் வீட்டிலே டெலிவர் செய்யப்பட வேண்டும். அதற்கான ஏஜென்சிகள் இருக்கும். நம்ம ஊரில் பேப்பர் போடும் பையன்கள் மாதிரி. அப்படி ஒரு ஏஜென்சியில் தான் நண்பர் மேனேஜராக இருந்தார். அவருக்குக் கீழே பேப்பர் டெலிவர் செய்யும் பணியில் மார்க் இருந்தான். இடி இடித்தாலும், மழை பெய்தாலும், புயல் அடித்தாலும் நேரத்திற்கு பேப்பர் போயாக வேண்டும்.

தினமும் மார்க் பையன் சரியாக வந்து விடுவானாம். ஒரு நாள் ஆளைக் காணோம். இங்கிலீஷ்கார கிழவிகள் வெற்றிச்செல்வனுக்கு போன் போட்டு இன்னும் பேப்பர் வரலையே என escalate செய்திருக்கிறார்கள். இவரும் எதையோ சொல்லி சமாளித்திருக்கிறார். நல்ல வேளை அரை மணி நேரம் தாமதமாக வந்து விட்டானாம் மார்க். விளக்கமெல்லாம் கேட்காமல் பேப்பரை அள்ளிப் போட்டு அனுப்பியிருக்கிறார். அவனும் அதே பரபரப்பில் கிளம்பிப் போய் பேப்பரெல்லாம் போட்டு விட்டு திரும்பி வந்திருக்கிறான்.

திரும்ப வந்தவன் சோர்வாகக் காணப்பட்டிருக்கிறான். “மார்க், டயர்டா இருக்கியே? ஆர் யூ ஆல்ரைட்?” என நம்மவர் கேட்டிருக்கிறார்.

“நைட் சரியாகத் தூங்கலை. நாளைக்கு சரியாகிரும்,” என்றானாம்.

“ஏன் தூங்கல?”

“My father passed away last night.”

No comments: