Thursday, September 26, 2013

சுயதொழில் தொடங்க

எங்கள் அலுவலகத்துக்கு முன்னால் கன்னியப்பன் என்றொருவர் சைக்கிளில் டீ விற்பார். அது ஒரு குறுகிய சந்து. இரண்டு பக்கமும் ஐடி கம்பெனிகள். ஆயிரக் கணக்கான ஆட்கள் வேலை பார்க்கும் இடம். சாலையில் ஓரமாக இருந்த நடை பாதையில் ஒரு இடத்தில் மட்டும் சைக்கிள் நிற்கும் அளவுக்கு இடமிருக்கும். அதுதான் கன்னியப்பனின் ஸ்டாண்ட். அவரிடம் டீ குடித்துப் பழகியவர்கள் வேறு கடைக்குப் போக மாட்டார்கள். பக்கத்திலேயே, பக்கத்திலே என்றால் சுமார் 50 மீட்டர் தூரத்தில், மூன்று பெரிய டீக்கடைகள் இருக்கின்றன. டீக்கடை என்ற மினி சைஸ் உணவகங்கள். பஜ்ஜி, போண்டா, வடை, புரோட்டா, ஃபிரைட் ரைஸ் எல்லாம் கிடைக்கும். அங்கே வெறும் டீ ஏழு ரூபாய்க்குக் கொடுப்பார்கள். ஆனால் கன்னியப்பன் அதே ஏழு ரூபாய்க்கு இஞ்சி டீ, ஏலக்காய் டீ தருவார். கூட பிஸ்கெட்டும், விற்பார்.

பல நேரங்களில் அகோரமாகப் பசித்தாலும் பஜ்ஜி, வடை தின்னாமல் வெறும் இஞ்சி டீயைப் பருகி விட்டு திரும்ப வரும் அளவுக்கு அத்தனை ருசியாக இருக்கும். அந்த addiction  எண்ணெய் பலகாரமாகத் தின்று கொலஸ்ட்ரால் கூடாமல் இருக்கவும் உதவியிருக்கிறது. கன்னியப்பன் கடும் உழைப்பாளி. கட்டம் போட்ட பழுப்பு நிறச் சட்டையும், லுங்கியும் அணிந்திருப்பார். மாலை சரியாக நாலு மணிக்கு வந்து விடுவார். ஒரு ட்ரம் தீர்ந்தால் உடனே ஐந்து நிமிடத்தில் அதை ரீஃபில் செய்து திரும்ப வந்து விடுவார். ராத்திரி ஒரு மணி வரைக்கும் இருப்பாராம். கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.

ஒரு நாள் வேடிக்கையாக, ’வேலை ரொம்ப பிரஷரா இருக்கு. பேசாம கன்னியப்பனுக்குப் பக்கத்துல ஒரு சைக்கிள் கடை போட்டுற வேண்டியதுதான்’ என்று சொன்னதுக்கு அவர் சிரித்தார். ஏற்கனவே அந்த டீக்கடை ஆட்கள் இவர் சைக்கிளுக்குப் பக்கத்தில் இன்னொரு சைக்கிளை நிறுத்திப் பார்த்தார்களாம். அவர்களது டீ நன்றாக இல்லை என்பதால் தாக்குப் பிடிக்க முடியவில்லை. மேலும் ஒரு நாள் 300 ரூபாய் சம்பளம் கொடுத்து ஆளைப் போட்டு அதன் பிறகு கணக்குப் பார்த்தால் ஒன்றும் மிஞ்சாது. அதனால் ரண்டு நாளுக்கு மேல் அவர்களால் நிற்க முடியவில்லை. MBA வகுப்பில் சொல்லிக் கொடுக்கும் சமாச்சாரங்களை ஒரு சைக்கிள் கேரியரில் சுமந்து ஜெயித்துக்கொண்டிருந்தார் அவர்.

ஒரு நாள் ராத்திரி எட்டு மணிக்கு போலீஸ் வந்து ”கண்ட நேரத்துல இங்க என்னடா பண்றே” என மிரட்டினார்களாம். அடுத்த நாள் காலையிலேயே அவர் வழக்கமாக சைக்கிள் நிறுத்தும் இடத்தில் ஒரு நடை வண்டி நின்றிடுந்தது. அதற்கு முன்னால் பெரிய சைஸ் கற்கள் இரண்டு இருந்தன. அந்த வண்டியில் பெரிய சைஸ் டீ ட்ரம் இருந்தது. பக்கத்தில் பஜ்ஜியெல்லாம் பரப்பி வைத்திருந்தார்கள். சிகரெட், கடலை மிட்டாய் எல்லாமே இருந்தது. கிட்டத்தட்ட கட்டிடம் கட்டிய மாதிரியான நிரந்தரமான செட்டிங்.

நாங்கள் நாலரைக்குப் போன போது கன்னியப்பான் சாலையின் ஓரமாக கீழே நின்று கொண்டிருந்தார். வண்டிக்கடைக்கும் அவரது சைக்கிளுக்கும் ஒரு அடி தூரமே இருக்கும். நேற்று போலீஸ் மிரட்டியது அவர் கண்களில் தெரிந்தது. வண்டிக்கடைக்கு யாருமே வரவில்லை. ஒரு பீகார் பையன் அதில் நின்று கொண்டிருந்தான். அவனுக்கு சப்போர்ட்டாக கடைக்கார முதலாளி அருகிலேயே நின்றார். கன்னியப்பனை, ‘தள்ளிப் போப்பா..’ என அதட்டினார். “நான் எப்பவும் நிக்கற எடந்தான?” என்ற கன்னியப்பனின் குரல் பலவீனமாகக் கேட்டது. அப்போதும் அவர் business இல் busy-ness காட்டினார். எப்போதும் போல நாங்கள் அவரிடமே வாங்கினோம். போனில் பேசியபடி அவசரமாக வந்த ஒரு ஒரு இளைஞன் வண்டிக்கடைக்குப் போய் ’ஒரு டீ’ என்றான். ஒரு நொடியில் கன்னியப்பனைத் திரும்பிப் பார்த்து விட்டு, “ஸாரி ஸாரி.. வேண்டாம்” என சொல்லி விட்டு அவரிடமே வந்து விட்டான். அதெயெல்லாம் டீக்கடை முதலாளி கவனித்தபடியே நின்றார்.

எங்கள் ஊரில் சுப்பன் என அழைக்கப்பட்ட சுப்பிரமணி என்ற பெயருடைய ஒரு மரமேறி இருந்தார். அநேக குடியானவர்களின் காடுகளில் இருந்த பனை மரங்களில் கள்ளும், பதநீரும் இறக்குவார். கவுண்டமாருக எல்லாம் கள்ளைக் குடித்து விட்டு ஃபுல்லா சட்டம் பேசுவார்கள். அது டாஸ்மாக் வராத காலம். அரசாங்கம் சாராயக் கடைகளை ஏலம் விடும் பாரம்பரியம் நிலவிய பருவம். ஒரு நல்ல நாளில் ஆளுங்கட்சி ஒன்றியச் செயலாளர் ஒயின் ஷாப்பை ஒப்பந்தத்தில் எடுத்தார். அடுத்த நல்ல நாளில் சுப்பிரமணியை போலீஸ் ஸ்டேஷனில் அடைத்தார்கள். காப்பாற்ற அவரிடம் கள் குடித்த எந்தக் கவுண்டனும் போகவில்லை.

1 comment:

Kantha Samy said...

niraya,kaniapangal ippadithan tholainthu pogirargal.