Monday, September 09, 2013

ஆனந்த யாழை மீட்டினோம்

நம்மிடம் ஒரு கேள்வி கேட்கிறார்கள். அதற்கு ஒரேயொரு சரியான விடை. அதைத் தவிர வேறு ஏதேனும் பதில் சொன்னால் தவறு. ஒரு கேள்விக்கு இரண்டு பதில் இருக்க முடியாது. இப்படியாகத்தான் நாம் வளர்க்கப்பட்டிருக்கிறோம். வாழ்க்கையின் வெற்றிக்கான சூத்திரமும் அப்படித்தான்: ’நன்றாகப் படிக்க வேண்டும். நிறைய மார்க் வாங்க வேண்டும். நல்ல வேலையில் சேர்ந்து செட்டில் ஆக வேண்டும்.’ அப்படிப் படிக்காதவன் வெற்றியடைவதில்லை. இதன் காரணமாகத்தான் ஏராளமான தனியார் கல்வி நிறுவனங்கள் முளைத்திருக்கின்றன. கறுப்புப் பணம் வைத்திருப்பவர்களுக்கு ஏற்ற இரண்டாவது மிக முக்கியமான முதலீடு கல்வித் தந்தையாக மாறவதுதான் என்ற எளிய கணக்கு சாத்தியமாகியிருக்கிறது.

நேற்று தங்க மீன்கள் பார்த்தேன். பார்த்தோம் என்று சொல்ல வேண்டும். இப்போதெல்லாம் ஐம்பது ரூபாயில் சிடி கிடைத்து விடுகிறது. சினிமாவுக்குப் போனால் மாயாஜாலில் பார்க்கிங் டிக்கெட் மட்டுமே அறுபது ரூபாய். காலையில் இருந்து ‘வருத்தப்படாத வாலிபர் சந்தம்’ என பாடிக்கொண்டே இருந்தாள் மூனே முக்கால் வயதான என் மகள். ஆனாலும் தங்க மீன்கள் செல்லத் தீர்மானித்தோம். கடைசி கிளைமேக்ஸ் காட்சியில் பயந்து போய் என் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டதைத் தவிர்த்துப் பார்த்தால், படத்தின் ஒவ்வொரு காட்சியிலும் ஒன்றிப் போய் மூழ்கியிருந்தாள்.


இது வரைக்கும் அவளோடு தியேட்டருக்குப் போனதே கிடையாது. இரண்டரை மணி நேரம் உள்ளே உட்காருவாளோ என பயந்து கொண்டே இருந்தேன். ஆனால் செல்லம்மாவோடு லயித்து விட்டாள். தியேட்டரில் நிறைய முப்பது வயதுக்குக் குறைவான இளைஞர்கள் இருந்தனர். அனைவரும் முழுமையாக ஈர்க்கப்பட்டிருந்தனர். மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

குறிப்பாக கிறிஸ்துமஸ் தாத்தா கட்டிக் கொடுக்கும் டிரீம் ஸ்கூல் பற்றி செல்லம்மா விவரிப்பாள். அதில் ஸ்டெல்லா மிஸ் குழந்தைகளிடம் ஸாரி கேட்பார். குழந்தைகள் முட்டி போடச் சொன்னதும் முட்டி போட்டு மன்னிப்புக் கேட்பார். அந்தக் காட்சியில் என் மகள் துள்ளிக் குதித்து கை தட்டி ரசித்தாள். படம் முடிந்து கிளம்புகையில், இன்னும் பார்க்கணும் என அடம் பிடித்தாள். மறுபடியும் வரலாம்ப்பா என்றாள்.

நிச்சயமாக சென்னை ஃபிலிம் ஃபெஸ்டிவலில் காணும் எந்த ஒரு உலகத் தரமான சினிமாவிற்கும் சளைக்காத படைப்பு. நிச்சயம் பேசப்படும் எளிய மனிதர்களின் கதை. இயக்குனர் ராம் தவிர மற்றவர்களின் நடிப்பு இயல்பாக இருந்தது. அப்பா-மகள் கதை என்ற நினைப்பை படம் சம்பந்தமான விளம்பரங்கள் நமக்கு ஊட்டின. அதே போல ஃபேஸ்புக்கில் சில மனிதர்கள் எதற்கென்றே புரியாமல் ஆற்றிய அப்பா-மகள் முத்தம் பற்றிய வியாக்கியானமும் தேவையற்றது. இந்தப் படத்தில் அப்பா-மகள் பாசம் ஒரு அம்சம் மட்டுமே. மற்றபடி இது குழந்தைகள் படம்.

ஸ்டெல்லா மிஸ் கேட்கும் கேள்விக்கு, ”எங்க தாத்தாவுக்கு ஆயிர ரூபாய் காஸ்ட்லி மிஸ். எங்க அப்பாவுக்கு நூறு ரூபா காஸ்ட்லி மிஸ்” என செல்லம்மா பதில் கூறுவாள். ஒரு கேள்விக்கு ஒரு சரியான விடை மட்டுமே இருக்க முடியும் என்ற கருத்தை பலமாக மறுக்கும் அடிப்படைக் கல்வி பற்றிய படம். குழந்தைகளை விட பெற்றோர்களுக்கே இது பெரிதும் அவசியமான படம். நடைமுறை வாழ்வில் ஒரு பிரச்சினைக்கு பல தீர்வுகள் இருக்கக் கூடும். பல விதமாகக் கையாளலாம். ஒரு கேள்விக்குஒரு சரியான பதில் மட்டுமே இருக்க முடியும் என்கிற கற்பிதம், ஒருவன் மட்டுமே வெற்றிபெறுவான் மற்றவனெல்லாம் தோற்றுப் போவான் என்பதை மறைமுகமாக நம்மில் விதைத்திருக்கிறது. ’நன்றாகப் படிக்க வேண்டும். நிறைய மார்க் வாங்க வேண்டும். நல்ல வேலையில் சேர்ந்து செட்டில் ஆக வேண்டும்.’ என்ற ஒரே வெற்றிச் சூத்திரத்தின் மாயையை உடைக்க முயலும் சிறிய முயற்சி.

மகளைப் பெற்ற அப்பாக்கள் மட்டும் பார்க்க வேண்டிய படமல்ல. மகனைப் பெற்ற தகப்பன்களுக்குமான படமும் கூடத்தான். குழந்தையைப் பெற்று வளர்க்கும் அத்தனை மனிதர்களுக்குமான படம்.

வாழ்த்துக்கள் ராம். கற்றது வாழ்க்கை !

1 comment:

ravi said...

In film 'Mahanadhi', Kamal cried to suganya saying " how the repectfulness equally goes to good things as well as bad or useless things?
In madurai,thanga meengal taken out from theaters within a week for "Varuthapadha
valibar sangam".
Hats off to Ram for making such a movie in a commercial cine industry.
I think, "if director Ram wins, every aam aathmi wins"