Tuesday, July 23, 2013

Borrowed Girlfriend - சாஃப்ட்வேர் இண்டஸ்ட்ரி நாவல்

சாஃப்ட்வேர் ஆட்கள் மீது நமக்கிருக்கும் அபிப்பிராயம் பெரும்பாலும் நல்ல முறையில் இருப்பதில்லை. குடித்து விட்டுக் கும்மாளம் போடுபவர்கள், பணத்தை தண்ணியாகச் செலவு செய்பவர்கள், சிட்டியில் வீட்டு வாடகையை கட்டுக்கடங்காமல் ஏற்றுபவர்கள் என்பன வெறும் சாம்பிள் மட்டுந்தான். முழுமையான பட்டியல் நீண்டு கொண்டே போகும்.

அவர்கள் அப்படி என்னதான் வேலை செய்து கிழிக்கிறார்கள்? நிஜமாலுமே வேலை பார்க்கிறார்களா இல்லை ஃபேஸ்புக்கில் யாரையாவது கலாய்த்துக்கொண்டு மட்டுமே இருக்கிறார்களா என்ற சந்தேகம் எல்லோருக்கும் உண்டு. வெளிப்படையாகத் தெரியும் ஆடம்பரத்தையும், ஏசி ரூமில் வேலை செய்கிற அனுகூலத்தையும் தாண்டி அவர்களது வாழ்க்கையைப் படம் பிடிக்கும் ஒரு நாவலை எழுதியுள்ளேன். அங்கிருக்கும் லைஃப் ஸ்டைல், பிரச்சினைகள், அழுத்தங்கள், காதல்கள், துரோகங்கள், அலுவலக அரசியல், கள்ளக் காதல், காமம் என சகல விஷயங்களையும் உள்ளடக்கிய ஒரு முயற்சி குறும்பான ஆங்கிலத்தில் Borrowed Girlfriend என்ற பெயரில் Kindle வடிவில் வெளியாகிறது. 

நீங்கள் சாஃப்ட்வேரில் வேலை செய்யும் ஆளாக இருந்தால் நிச்சயம் இதை வாசிக்கும் போது நமட்டுச் சிரிப்பு ஒன்று வந்து போகும். ஏனென்றால் இதில் வரும் சம்பவங்களில் ஏதேனும் ஒன்றை நீங்கள் நிச்சயம் கடந்து வந்திருப்பீர்கள். அல்லது கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள். அதற்கு நான் கியாரண்டி.

உண்மையில் இதை இலவசப் புத்தகமாகத்தான் வெளியிடத் திட்டமிட்டிருந்தேன். ஆனால் அமேசானில் ரூ49 க்குக் குறைவாக அனுமதிக்க மறுக்கிறார்கள். அதனால் இந்தியாவில் 49 ரூபாயும், வேறு நாடுகளில் 0.99 அமெரிக்க டாலருமாக விலை இருக்கும்.


Kindle புத்தகங்களை வாசிக்க Kindle உபகரணம் தேவையில்லை. Personal computer அல்லது smart phone மூலமாகவே கூட வாசிக்கலாம். அதற்கு இந்த லிங்கில் கிடைக்கும் ஒரு சின்ன அபிளிகேஷனை இன்ஸ்டால் செய்தால் போதுமானது.

Monday, July 08, 2013

திவ்யாவுக்கு sure ஆ கிடைக்குமா?

திவ்யாவுக்கு sure ஆ கிடைக்குமா?

பேப்பர், டிவி, எஃப்.எம் என எல்லாவற்றிலும் கேட்கிறார்கள். என்ன மேட்டரோ தெரியவில்லை. எதாவது மெகா சீரியலுக்கான முன்னோட்டமா அல்லது சினிமா விளம்பரமா? ஒரு வேளை புள்ளிராஜா மாதிரியான சங்கதியாகக் கூட இருக்கலாம். இருக்கட்டும். இந்த திவ்யாவுக்கு கிடைத்தால் என்ன கிடைக்காமல் போனால் என்ன?

தர்மபுரி திவ்யாவுக்கு கிடைக்குமா? அந்த சின்னப் பெண்ணின் வாழ்க்கை திரும்பக் கிடைக்குமா? நிம்மதி கிடைக்குமா? இளவரசன் இறந்து போனதால் உண்டான மன உளைச்சலில் இருந்து விடுதலை கிடைக்குமா? மீடியா வெளிச்சத்தில் இருந்து தப்பிக்க வழி கிடைக்குமா? விடை தெரியாத கேள்விகள். பரபரப்பான ஊடக விவாதத்திற்கு மூலப் பொருளாகப் பயன்பட்ட பல எளிய மனிதர்களின் பட்டியலில் இன்றைக்கு இளவரசனும், திவ்யாவும் இருக்கிறார்கள்.

சாதி வெறிக்கு இளவரசன் பழியானார் என்றும், நாடகக் காதல் ஜெயிக்காது என்றும், விடுதலைச் சிறுத்தைகளே இளவரசனைக் கொன்று போட்டு அரசியல் பண்ணுகிறார்கள் என்றும், இது தமிழினத்தின் சாபக் கேடு, வாக்கு அறுவடைக்கான மூலதனம் என்றும் ஆளாளுக்கு ஒன்றைச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். வட தமிழகமும், சமூக வலைத்தளப் போராளிகளும் கொதிநிலையில் உள்ளனர். இது அடுத்த பிரச்சினை வெடிக்கும் வரை நீடிக்கும்.

காலம் எல்லாவற்றையும் கடந்து செல்லும். சாதிகள் இல்லையென்று சொல்லிக்கொண்டுதானிருப்போம். ஆனாலும் சாதிகள் ஒரு போதும் அழியப் போவதில்லை. இளவரசன் இறந்து போனதால் இனி மேல் சாதி கடந்த காதலெல்லாம் நின்று போவதுமில்லை. திவ்யா ஆசைப்பட்டால் அவருக்கு இன்னொரு திருமணம் செய்து வைப்போம் என இளவரசனின் தந்தை கூறியிருக்கிறார். மகிழ்ச்சி. ஊடக வெளிச்சங்கள் விரைவில் வேறு ஒரு பரபரப்பைத் தேடி இந்த அபலைப் பெண்ணை விடுவிக்கட்டும். பாவம் அந்த புள்ளய விட்டுருங்க.

அப்பட்டமாக ஜாதி அரசியல் செய்யும் ராமதாஸும், ஈஸ்வரன் போன்ற சிலருமே கூட தங்கள் பெயருக்குப் பின்னால் தமது ஜாதிப் பெயரைப் பயன்படுத்தத் தயங்குமளவுக்கு பெரியாரின் தாக்கம் இன்றும் நீடிக்கிறது. ஆனால் மெத்தப் படித்தவர்கள் சிலர் தங்கள் பெயருக்குப் பின்னால் தேவர், படையாச்சி, கவுண்டர், பறையனார், ஐயர் என போட்டுக்கொள்வது ஆபத்தாகப் படுகிறது. ரொம்பப் பேசினால் அரசியலாகி விடும். சாதிக் கட்சிகள் அரசியல் செய்கிறார்கள். கூடவே எல்லா அரசியல் கட்சிகளும் சாதியை வைத்திருக்கின்றன என்பதே சொகுசான எதார்த்தம்.

குழந்தைகளுக்கு இப்போதெல்லாம் யாரும் தமிழ்ப் பெயர் வைப்பதில்லை என்ற ஏக்கம் நம்மில் பலருக்கும் இருக்கிறது. ராமசாமியும், கந்தசாமியுமாக இருந்த குழந்தைகள் கடந்த தலைமுறையில் சுரேஷும், ரமேஷும் ஆனார்கள். இன்று ஆகாஷும், அகிலேஷுமாக மாறியுள்ளனர். குழந்தைகளும், குடும்பங்களும் தமது அடையாளத்தை இழக்கிறார்கள். இருந்தாலும் கூட பாரம்பரியமாக அழைக்கும் பெயரையும் ஊரையும் கொண்டு அவன் ஜாதியைக் கணிக்கும் சாமர்த்தியம் பெற்றவர்களை குழப்பியடிக்கும் சக்தி இந்த வடமொழிப் பெயர்களுக்கு உண்டு. ’ஹலோ ஐயம் பழனியப்பன்’ என்றால், ’சாருக்கு காரக்குடிங்களா?’ என்று சுலபமாகக் கேட்கும் அறிவாளிகள் இனி வேறு உத்திகளை நாட வேண்டும்.

குமணன் அப்படீன்னு பேரு வைங்க. மலையாளிங்க கூட இனியாவென பெயர் படைத்தவர்களாக இருக்கிறார்கள். நாம் அவ்வாறான இனிய தமிழ்ப் பெயர்களைக் கொண்டாலும் ஜாதி வெளிப்படாது. இப்படி சிலர் சொல்லக் கூடும். எனக்கும் அதில் உடன்பாடு உண்டு. உண்மையில் இளவரசனும், திவ்யாவும், ராமதாஸும், அன்புமணியும், குருவும் கூட அப்படியாகப்பட்ட பொதுவான பெயர்கள்தான்.

Thursday, July 04, 2013

வாழ்க சனநாயகம்

(கடந்த 2012 மே மாதம் ஆழம் இதழுக்கு எழுதியது)

அறுபதாம் கல்யாணம் இந்த வருடம் - கூட்டாட்சிக் குடியரசான பிறகு மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சுந்தந்திர இந்தியாவின் நாடாளுமன்றத்துக்கு. இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டம் 1950 ஜனவரி 26 இல் நடைமுறைக்கு வந்து தேசம் தன்னை குடியரசாக அறிவித்துக்கொண்ட பிறகு 1951 இறுதி மற்றும் 1952 துவக்கத்தில் முதல் பொதுத் தேர்தல் நடைபெற்றது. தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட முதல் மக்களவை 1952 மே 13 ஆம் தேதி முதலாவதாகக் கூடியது. இப்போது அறுபதாவது ஆண்டில் அடியெடுத்து வைக்கிறது நாடாளுமன்றம். சுதந்திர இந்தியக் குடியரசின் நாடாளுமன்ற ஆயுள்தான் 60 ஆண்டுகளே தவிர, 1927 இல் கட்டி முடிக்கப்பட்ட நாடாளுமன்றக் கட்டிடம் 85 ஆவது வயதில் அடியெடுத்து வைக்கிறது.

ஆங்கில ஏகாதிபத்தியத்திடமிருந்து விடுதலை பெற்ற போது இந்தியா ஒரே தேசமாக உடையாமல் நீடிக்கும் என்று வெகு சிலரே நம்பினர். அப்படியே நம்பினாலும் அது ஜனநாயக தேசமாக நீடிக்கும் என அதிலும் சிலரே கருதினர். ஏழ்மை, கல்வியறிவின்மை, சமுதாய ஏற்றத்தாழ்வு, சாதிய அடக்குமுறைகள் மற்றும் பாகிஸ்தான் பிரிவினை உண்டாக்கிட ரணம் ஆகியன அச்சுறித்தின. அத்தனை கணிப்புகளும் பொய்த்து 15 நாடாளுமன்றத் தேர்தல்களைக் கடந்து நிற்கிறது இந்தியா. இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிந்தைய சூழலில் காலனியாதிக்கத்திலிருந்து விடுதலை பெற்ற வெகு சில நாடுகளில் மட்டுமே இது சாத்தியமாகியிருக்கிறது. 1970 களின் பிற்பகுதியில் இந்திரா காந்தி-சஞ்சய் காந்தி உருவாக்கிய நெருக்கடி நிலை சமயத்தைத் தவிர எல்லா நேரத்திலும் மக்களாட்சி இங்கே உயிரோடு இருந்து வந்திருப்பதையே மிகப் பெரிய சாதனையாகக் கருத வேண்டும்.

இந்தியாவின் சாதனைகள் எல்லாமே இந்திய ஜனநாயகத்தின் சாதனைகள் எனக் கொள்ளவும் சாத்தியம் இருக்கிறது. நிலையான அரசும், அரசு இயந்திரமும் இல்லாமல் ஒரு தேசமானது பொருளாதார ரீதியாக மேம்படவும், பன்னாட்டு வணிகத்தில் செழிக்கவும் முடியாது. சராசரி ஆயுள் நீடிப்பு, பசுமைப் புரட்சி, வெண்மைப் புரட்சி, தகவல் தொழில்நுட்பப் புரட்சி என யாவுமே நிலையான ஜனநாயக்க் குடியரசு இல்லாமல் போனால் இத்தனை தூரம் சாத்தியமாகியிருக்குமா என்பது ஐயமே.

இன்றைய சூழலில் இந்தியா மார் தட்டிக்கொள்ளும் அபரிமிதமான தகவல் தொழில்நுட்பத் துறை வளர்ச்சியே கூட்டாட்சித் தத்துவத்தின் விளைவேயாகும். நேருவின் மறைவிற்குப் பின்னர் இந்தி கட்டாயமாகத் திணிக்கப்பட்ட போது அதை அண்ணாவின் அன்றைய தி.மு.க மட்டும் பலமாக எதிர்க்காமல் போயிருந்தால் இன்று இந்தியாவில் ஆங்கிலம் இருக்கும் இடத்தை இந்தி பிடித்திருக்கும். ஆங்கிலக் கல்வியறிவால் ஏற்பட்ட கணினி மற்றும் தகவல் தொழில் நுட்பப் புரட்சி இத்துனை தூரம் சாத்தியமாகியிராமல் போயிருக்கலாம். இந்தித் திணிப்பை ரத்து செய்த ஜனநாயக நடவடிக்கையானது உடையாத ஒரே தேசமாக இந்தியா நீடிப்பதற்கு மட்டுமல்லாது ஆங்கிலம் பேசும் பாரிய மனித வளத்தை உருவாக்கி, அதன் வாயிலாக பொருளாதார வளர்ச்சிக்கும் மறைமுகமாக உதவியிருக்கிறது.

நமது தெற்காசிய அண்டை நாடுகளில் இராணுவ ஆட்சி வருவதும், அரசியலமைப்பு முற்றிலுமாக மாறுவதும் அடிக்கடி நடந்திருப்பதைக் கண்டிருக்கிறோம். அவற்றோடெல்லாம் ஒப்பிடுகையில் பரந்துபட்ட மொழி, மத மற்றும் இனப் பின்னணி கொண்ட துணைக்கண்டமாகிய இந்தியா இன்னும் ஒரே தேசமாக இருப்பதற்கு அதன் நிலையான அரசியலமைப்பு, அரசாங்கம், கட்டமைப்பு ஆகியன முக்கியக் காரணமாகின்றன.

பிரதமர் நேருவின் மருமகன் பெரோஸ் காந்திய அம்பலப்படுத்திய ஊழலின் விளைவாக நேருவின் நெருங்கிய நண்பரான டி.டி.கிருஷ்ணமாச்சாரி நிதியமைச்சர் பதவியை ராஜினாமா செய்த பாரம்பரியம் இந்திய நாடாளுமன்றத்துக்கு உண்டு. நாடாளுமன்ற அலுவல்களை பத்திரிக்கையாளர் பார்வைக்கு திறந்து வைத்ததிலும் பெரோஷுக்கு முக்கியப் பங்குண்டு.

ஆனால் நிலைத்தன்மை மட்டுமே தேசத்தின் இருப்பை, அதன் அடையாளத்தை நியாயப்படுத்திடாது. நாடாளுமன்றத்தில் நடக்கும் விவாதங்களில் எத்தனை மக்களின் அபிலாஷைகளைப் பிரதிபலிக்கின்றன, சுதந்திரமான பிரஜைகளாக வாழ மக்களை எந்த அளவுக்கு வழிவகை செய்திருக்கின்றன என்றெல்லாம் ஆராய்ந்தால் ஏமாற்றமே மிஞ்சும். கடந்த 20 ஆண்டுகளில் இந்திய நாடாளுமன்றம் ஆண்டுக்கு 100 நாட்கள் கூட கூடி விவாதித்ததில்லை. ஆனால் இங்கிலாந்தில் 160 நாட்களுக்கு மேலே பாராளுமன்ற அலுவல் நடந்துள்ளது. மக்கள் பிரதிநிதிகள் பிரச்சினைகளை விவாதித்து பொதுவான முடிவுக்கு வரும் காலமெல்லாம் போய், பிரதமரோ அல்லது ஆளுங்கட்சியின் தலைவரோ எடுக்கும் முடிவுகளுக்கு ஒப்புதல் அளிக்கும் கூடமாக நாடாளுமன்றம் மாறியிருக்கிறது. சட்ட அமைச்சர் அம்பேத்கார் பெண்களுக்கு சொத்தில் சம உரிமை வழங்க வழி செய்யும் சட்ட மசோதாவைக் கொண்டு வந்த போது, அதை பிரதமர் நேரு ஆதரித்தாலும் கூட, மற்ற உறுப்பினர்களின் ஆதரவின்மை காரணமாக தோற்கடிப்பட்ட ஜனநாயகத்தன்மை (அந்த முடிவு மோசமானதாக இருக்கலாம்) ஒரு காலத்தில் இருந்தது.

அனைத்து மக்களின் பிரதிநிதியாக நாடாளுமன்றம் இருக்கிறதா என்றாலும் இல்லை. வலிமையுள்ளவன் கூறுவது மட்டுமே சட்டமாகும் பேரவலம் இந்தியாவில் உண்டு. பெரும்பான்மை வாக்குச் சீட்டு மூலம் கிடைக்கும் அதிகாரத்தின் கோரப் பிடி திராணியற்றவர்களை நசுக்குவது நடந்த வண்ணமே இருக்கிறது. சமீபத்தில் கூடங்குளம் போராட்டம் நசுக்கப்பட்டது தெளிவான உதாரணம்.

பரவலாக விரவிக் கிடந்த அதிகாரத்தை டெல்லியில் குவியச் செய்ததும், மாநிலங்களில் செல்வாக்கற்ற தலைவர்கள் மட்டுமே இருக்க வேண்டு என்ற நோக்கமும், மத்திய ஆளும் கட்சி அல்லாத கட்சிகள் ஆளும் மாநில அரசுகளை டிஸ்மிஸ் செய்வதும் நேருவின் காலத்திற்குப் பின்னர் இந்தியாவின் ஜனநாயகத் தன்மையில் இந்திரா காந்தி புகுத்திய சரிசெய்ய முடியாத மாறுதல்கள்.

பரவலான மக்களின் பிரதிநிதிகளை, அவர்தம் நிலைப்பாடுகளை சகித்து ஒரே இயக்கமாக ஒரு காலத்தில் விளங்கியது காங்கிரஸ் பேரியக்கம். தட்டையாக சப்பாத்திக்கள்ளியைப் போல அது மாறிய பிறகு வலதுசாரி, இட்துசாரி, மற்றும் மொழி & பிராந்திய நலன் சார்ந்த கட்சிகள் பெருக ஆரம்பித்தன. 1967 பொதுத் தேர்தலில் இந்திரா காந்தியை முன்னிறுத்திய காங்கிரஸ் வெறும் 283 இடங்களை மட்டுமே வென்றது. முந்தைய தேர்தல்களில் காங்கிரஸ் முறையே 364, 371, 361 இடங்களைக் கைப்பற்றியிருந்த்து குறிப்பிட்த்தக்கது.

மக்கள் பிரச்சினையை மையப்படுத்தாமல், மக்களின் எண்ணப் பிரதிபலிப்பின் பின்னணியில் வளராமல், ஊழலின் உருவான கருப்புப் பணத்தை மூலதனமாக வைத்தே இன்றைய அவல அரசியல் நடக்கிறது. பிரச்சினைகளை விவாத்த்துக்குளாக்குவது, மக்கள் கிளர்ச்சியை அங்கீகரிப்பது, பொதுக்கருத்தை எட்டுவது என்ற பொருள்படும் ‘அரசியலாக்குதல்எனும் சொல் சில தனிப்பட்ட அரசியல் தலைவர்களின் தனிப்பட்ட நலனைக் காப்பாற்றுவதற்கான நாடகத்தினால் (ஈழப் பிரச்சினையை அரசியலாக்க வேண்டாம், கூடங்குளத்தை அரசியலாக்க வேண்டாம்) இழிவான பொருள் கொண்டு விளங்குகிறது. அரசியல் கட்சிகள் முன்னெடுக்கும் ‘போராட்டங்கள்அனைத்தும் பிரபு நடிக்கும் கல்யாண் ஜுவல்லர்ஸ் புரட்சிப் போராட்ட்த்தை விட வேடிக்கையாக உள்ளன.

இன்னொரு பக்கம் இந்தியாவின் கொள்கை முரண் பல்லை இளிக்கிறது. சுந்த்திரம் அடைந்தவுடன் பாகிஸ்தான் காஷ்மீரின் மீது படையெடுத்த போது அதை இந்தியாவோடு இணைக்குமாறு மன்னர் ஹரி சிங்கை கட்டாயப்படுத்தி இணைத்த நேரு, 1947 நவம்பரில், காஷ்மீரில் இயல்பு நிலை திரும்பிய பின் வாக்கெடுப்பு நட்த்தி அவர்கள் தனிநாடு விரும்பினால் அவர்கள் விருப்பப்படி விடுவோம் என்று வானொலியில் ஆற்றிய உரையை நமது வரலாறு இலகுவாக மறந்து விட்டது. மக்கள் விருப்பம் என்னவாக இருக்கும் என்பது தெரிந்ததால் இன்னும் வாக்கெடுப்பு நடக்கவேயில்லை. தனி நாடாக இருக்க விரும்பிய ஹைதராபாத் சமஸ்தானத்தை ‘மக்கள் விருப்பம்என்ற பெயரில் இந்திய இராணுவம் கைப்பற்றியது. அதே போல 1970 களில் மன்னரின் விருப்பதற்கெதிராக, மக்கள் விருப்பப்படி இராணுவ நடவடிக்கை மூலம் சிக்கிம் இந்தியாவோடு இணைக்கப்பட்டது. இதற்கெல்லாம் நேர் எதிராக தமிழகத்தின் இராமநாதபுரம் மாவட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்த கச்சத் தீவை நாடாளுமன்றத்தின் ஒப்புதல் இல்லாமல் தனது தோழி சிறீமாவோ பண்டாரநாயகேவின் நலன் கருதி இலங்கைக்கு வாரிக் கொடுத்தார் இந்திரா காந்தி.

சமூக/பொருளாதார ஏற்றத்தாழ்வு, விவசாயி தற்கொலைகள், மதக் கலவரங்கள், பொது வாழ்க்கையில் அப்பழுக்கில்லதா தலைவர்கள் இல்லாமை, கருப்புப் பணம், ஸ்விஷ் வங்கிக் கணக்கு விவரங்கள் வெளியீடு, சட்டம் மற்றும் நீதித் துறைகளில் நீக்கமற நிறைந்திருக்கிற அரசியல் தலையீடுகள், லோக்பால், பணம் படைத்தவனுக்கு ஒரு சட்டம் – இல்லாதவனுக்கு ஒரு சட்டம் என்ற நடைமுறை எதார்த்தம், ஏதாவது செல்வாக்கு அல்லது குறுக்கு வழி மூலமே காரியத்தைச் சாதித்தாக வேண்டிய நிலை ஆகியன இந்திய ஜனநாயகத்தை எதிர்நோக்கியுள்ள பெரும் சவால்கள். இந்த சவால்களைக் களைவதைக் காட்டிலும் அவற்றை அரசியல் நிர்வாகத்தின் ஒரு அங்கமாகவே மாற்றியிருக்கிறோம். அப்படியே பழகியும் விட்டோம்

ஜனநாயகத்தின் பிரிக்க முடியாத அங்கம் சகிப்புத்தன்மை. ஜனநாயகம் நீடித்திருப்பதற்கு இது மிகவும் அவசியமான ஒன்று. பொதுப் பிரச்சினைகளில் அதீத சகிப்புத்தன்மை பெருகியுள்ளதா இல்லையா என்று கணிக்கவே முடியவில்லை. சகிப்புத்தன்மை என்பதைக் காட்டிலும் அலட்சியப் போக்கு என்றே இதைக் கொள்ள வேண்டும். எந்த ஒரு விவாதப் பொருள் மீதும் ஜனநாயகத்தின் நாயகமாக விளங்கும் ஜனத்திற்கு தெளிவில்லை. மாணவர்கள் அரசியலில் ஈடுபடக்கூடாது என்ற மாபெரும் ‘அரசியல்இந்திய ஜனநாயகத்திற்கு ஆபத்தானது.

ஒரு சில அரசியல் கட்சிகளும், மாநில அரசுகளும் குறுகிய பிராந்திய நலன்களை முன்னிறுத்தி தேசிய நலனுக்கு முரணாக செய்லபடுவதும், நீதிமன்றத் தீர்ப்புகளை துச்சமாக மதிப்பதும், அவற்றையே ஆளும் மத்திய அரசு மெளனமாக வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டு கள்ளத்தனமாக அங்கீகரிப்பதும் இந்தியாவின் ஒருமைப்பாட்டுக்கும், அடிக்கடி முறைதவறி கையாளப்படும் ‘இறையாண்மைஎன்ற சொல்லின் உண்மையான பொருளுக்கும் அச்சுறுத்தலை ஏற்படுத்தக்கூடியவை.

இன்றைக்கு நடைமுறையில் முழுமையாக செயல்படுத்தாவிட்டாலும், ஜனநாயகம் என்ற ஒன்று மரிக்காமல் இருக்கிறதென்றால் அதில் அனைத்துத் தரப்புக் கருத்துக்களையும் உள்வாங்கி, அவற்றுக்கு மதிப்பளித்து அங்கீகரித்த முதல் பிரதமர் ஜவஹர்லால் நேருவுக்கு முக்கியப் பங்கிருக்கிறது. இந்திரா காந்தி/சஞ்சய் காந்தி போன்றோ, ஜெயவர்த்தனா போன்றோ யாராவது ஒருவர் சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் ஆட்சியாளராக இருந்திருந்தால் ஜனநாயகத்தின் போக்கு வேறு மாதிரி ஆகியிருக்கும்.

காங்கிரஸ் கட்சியைச் சாராத அம்பேத்காரை இந்தியாவின் முதல் சட்ட அமைச்சர் ஆக்கினார் நேரு. அதை விட முக்கியமாக, இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்ட்த்தை உருவாக்கும் இமாலயப் பணியை அவரிடம் ஒப்படைத்தார்.

இந்தியாவில் ஜனநாயகம் உயிரோடிருப்பதில் நேருவுக்கு இணையான, இன்னும் சொல்லப்போனால் நேருவைக் காட்டிலும் கூடுதலான, பங்கு அம்பேத்காருக்கு உண்டு. உலகிலேயே மிக நீளமான அரசியல் சாசனத்தை இந்தியாவுக்காக உருவாக்கிக் கொடுத்த சிற்பி அவர். சிவில் சமூகத்தின் அடிப்படையான அம்சங்கள் அனைத்தையும் உள்ளடக்கி 22 பிரிவுகள், 12 அட்டவணைகள், 94 திருத்தங்கள், 450 உட்பிரிவுகள் மற்றும் 117,369 சொற்கள் உடையதாகத் திகழும் அரசியல் சாசனத்தைச் செதுக்கியவர்.

கூட்டாட்சித் த்த்துவத்தையும், நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தையும் நாம் இன்னும் பேணி வருகிறோம் என்பதில், உலகின் மிகப் பெரிய ஜனநாயக தேசமாகத் திகழ்வதில் வலுவான அரசியலமைப்புக்கு பெரும் பங்கிருக்கிறது.

எவ்வளவு நல்ல அரசியலமைப்புச் சட்டமாக இருந்தாலும் அதை நடைமுறைப்படுத்துவோர் மோசமான ஆட்களாக இருந்தால் அது மோசமான அரசியலமைப்புச் சட்டமாகவே முடியும். அதற்கு நேர் எதிராக எவ்வளவு மோசமான அரசியலமைப்புச் சட்டமாக இருந்தாலும் அதை நடைமுறைப்படுத்துவோர் நல்லோராக இருந்தால் அது நல்ல அரசியலமைப்புச் சட்டமாக அமையும்.இந்த வரிகள் அரசையலமைப்புச் சட்டத்தைக் குறித்து நாடாளுமன்றத்தில் (1949 இல் அது அரசியல் நிர்ணய சபை) அம்பேத்கார் குறிப்பிட்ட நிறைவுப் பேச்சு.

எவ்வளவு நிச்சயமான உண்மை.

திட்டம் போட்டுத் திருடுற கூட்டம் மட்டுமல்லாது, சட்டம் போட்டுத் தடுப்பவனும், அந்தச் சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்துகிறவனும் திருந்துற வரைக்கும் திருட்டை ஒழிக்க முடியாது.

Monday, July 01, 2013

இரண்டாவது வீடு

முந்தைய பாகம்..

வாடகை வீட்டில் வசிக்கும் அத்தனை பேருக்கும் இருக்கும் முதன்மையான இலட்சியம் சொந்த வீடு வாங்குவதாகத்தான் இருக்கும். ஒன்பது மணிக்கு மேல் கேட்டை திறக்கக் கூடாது, பத்து மணிக்கு மேல் லைட்டை போடக் கூடாது, சுவற்றில் ஆணி அடிக்கக் கூடாது, நாலு பேருக்கு மேல் தங்கக் கூடாது.. அப்பப்பா.. வாடகை வீட்டில் எத்தனை அசெளகரியங்கள் !

எலி வலையென்றாலும் தனி வலையென்று சொல்லுவார்கள். உணவு, உடை, உறைவிடம் ஆகியன மனிதனின் அடிப்படைத் தேவைகள் என்றாலும் மூன்றாவதாக வரும் உறைவிடம் மிகுந்த முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. குடியிருக்கும் இடம் என்பதைத் தாண்டி மனதுக்கு நெருக்கமான எமோஷனல் விஷயமாக இருக்கிறது.

சொந்த வீடு என்கிற இலட்சியம் பல பேருக்கு கனவாகவே முடிந்து போகிறது. வாடகை வீட்டிலேயே தொடர்வதா அல்லது அண்டா, குண்டாவையெல்லாம் அடகு வைத்து கடனை உடனை வாங்கி சொந்தமாக நமக்கென்று ஒரு இல்லத்தை அடைவதா? இந்தக் குழப்பம் எல்லோருக்கும் இருந்திருக்கிறது, இருக்கிறது, இருக்கும்.

இன்றைக்கிருக்கிற நிலையில் தனி வீடெல்லாம் நினைத்தே பார்க்க முடியாது. பிளாட்(flat) வாங்குவது கூட மிகுந்த சிரமத்துடனே செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. ஒரு சதுர அடி நாலாயிரம், ஐயாயிரம் என ஏறிக்கொண்டே போகிறது பிளாட் விலை. இத்தனை காசு போட்டு வாங்க வேண்டுமா? பேசாமல் வாடகை வீட்டிலேயே இருந்து விட்டுப் போகலாமா என்ற குழப்பம்.

2004 ஆம் வருடம் நானும் எனது நண்பர் ஒருவரும் வேளச்சேரியில் உள்ள ஒரு 2 பெட்ரூம் அபார்ட்மெண்டில் மாதம் ரூ 4,500 வாடகைக்கு குடியிருந்தோம். அந்த வீட்டின் உரிமையாளர் அதை எட்டு இலட்ச ரூபாய்க்கு எங்களையே வைத்துக்கொள்ளச் சொன்னார். நாங்கள் அதைப் பொருட்படுத்தவே இல்லை. இன்றைக்கு அது எண்பது இலட்சத்துக்கு விலை போகும். இடைப்பட்ட இந்தக் காலத்தில் வாடகை மூலம் மிச்சமான பணம் வேறு.

எப்படித் தேடியிருந்தாலும் ரிஸ்க்கே இல்லாமல் இப்படியொரு இலாபகரமான முதலீடு வேறு வடிவங்களில் கிடைத்திருக்காது. அபரிமிதமான இலாபம். அதைத் தவற விட்டிருக்கக் கூடாது.

எட்டு இலட்சம் எண்பது இலட்சம் ஆனது. வெரி குட். அதே மாதிரி இப்போது எண்பது இலட்சத்திற்கு ஒரு பிளாட் வாங்கினால் அது இன்னுமொரு எட்டு ஆண்டுகள் கழித்து எட்டு கோடி ஆகுமா? நிச்சயமாக மில்லியன் டாலர் கேள்விதான்.

நாளைய பொழுது நேற்றைப் போலவே விடிவதில்லை என்பதே எதார்த்தம். ஜப்பான் 1980 களில் தாறுமாறான வீட்டு விலை உயர்வைக் கண்டது. அடுத்த இருபது ஆண்டுகளில் அது சரிவையே அடைந்தது.

இந்தியாவில் அப்படி நடக்கும் என்று சொல்லவில்லை. ’ஒரு வேளை இதற்கு மேல் உயராமல் போகலாம். ஆனால் கண்டிப்பாகக் குறையாது,’ என பல நண்பர்கள் என்னிடம் சொல்வதுண்டு. ஏறாமல் அதே அளவிலேயே இருப்பது கூட குறைவதற்குச் சமம்.

உதாரணத்துக்கு யோசித்துப் பாருங்கள். ஐம்பது இலட்ச ரூபாய்க்கு வீடு வாங்குகிறீர்கள். ஐந்து வருடம் கழித்தும் அதே ஐம்பது இலட்சத்தில் உள்ளது. ஹவுசிங் லோன் வட்டி வீதம் 10 % என வைத்துக்கொண்டாலும், உங்கள் பணம் 80 இலட்சமாக இருக்கும். வீட்டின் மதிப்பு அதே 50 இலட்சத்தில் நிற்க, உங்களது நிகர நஷ்டம் 30 இலட்சம்.

கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் சாஃப்ட்வேர் துறை வெகுவான சம்பளம் தந்தது. அதனால் ரியல் எஸ்டேட் டிமாண்ட் ஏறியது. விலை ஏறினாலும் அதை கிரகிக்க ஒரு கூட்டம் தயாராக இருந்தது. 15 இலட்சம், 25 இலட்சம் எல்லாம் அவர்களால் சுலபமாக லோன் போட்டு வாங்கி விட முடிந்தது. இப்போது நிலைமை அப்படியில்லை.

‘போகிற போக்கைப் பார்த்தால் நாமெல்லாம் வீடே வாங்க முடியாது போல’ என்று சாஃப்ட்வேர் மக்கள் பேசிக்கொள்கிறார்கள். முன்பெல்லாம் அவர்களது சம்பளம் 20%20%22020 % - 30% அளவில் கூடும். இப்போது பெரும்பாலான ஐ.டி நிறுவனங்கள் ஒற்றை இலக்கத்தில் ஊதிய உயர்வு அளிக்கின்றன. 20-25 ஆண்டுகளுக்கு லோன் போட்டு EMI கட்டி முடிப்பதற்குள் வேலையை விட்டுத் தூக்கி விட்டால் என்ன செய்வது என திகைத்து நிற்கிறார்கள். மற்ற துறைகளை விட இவர்கள் கூடுதலாகச் சம்பாதிக்கிறார்கள் என்றாலும், கடந்த பத்தாண்டுகளைப் போல அடுத்து வரும் பத்தாண்டுகள் இருக்காது என நம்பலாம்.

கண்டிப்பாக சொந்த வீட்டில்தான் குடியிருக்க வேண்டும் என நம்மை குச்சி கொண்டு யாரும் அடிக்கவில்லை. அறுபது இலட்ச மதிப்புள்ள வீடு மாதம் 15 ஆயிரத்துக்கு வாடகைக்குக் கிடைக்கிறது. Rental yield எனக் குறிப்பிடுகிற வாடகை ஈக்கும் திறன் 2 அல்லது 3 விழுக்காடுதான்.

ஒரு பக்கம் பில்டர்கள் விற்க முடியாமல் திணறிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இன்னொரு புறம், நம்மால் தூக்க முடியாத பாரமெனினும் கூட வாடகை வீட்டை விட சொந்த வீட்டையே நாம் நாடுகிறோம். இந்திய நகரங்களில் 66 சதவீதம் பேர் சொந்த வீட்டில் வசிக்கிறார்கள். சர்வதேச அளவில் மற்ற முன்னேறிய நாடுகளோடு ஒப்பிடுகையில் இது மிகவும் அதிகம்.

சென்னையோடு ஒப்பிடும் போது பெங்களூரில் சொந்த வீடுகளுக்கான தேவை குறைவாகவும், வாடகை வீடுகளுக்கான டிமாண்ட் அதிகமாகவும் உள்ளது. ’கோணலா இருந்தாலும் என்னோதாக்கும்’ என்ற ரீதியில் சென்னையில் பெரும்பாலும் சொந்த வீட்டையே நாடுகிறார்கள். அதனால் வாடகை குறைவாகவும், விலை கூடுதலாகவும் உள்ளது.

நிதி நிர்வாகத்தில் ஊறிய பர்சனல் ஃபைனான்ஸ் ஆலோசகர்கள் இதைப் பற்றி என்ன சொல்கிறார்கள்? இதுதான் உங்களது முதல் வீடு என்றால், முன்பின் ஆனாலும் பரவாயில்லை. ஹவுசிங் லோன் போட்டு வாங்கி விடுங்கள்.

வாடகைக்குப் பதிலாக இன்னும் கொஞ்சம் கூடுதலாகப் பணம் போட்டு லோன் EMI கட்டலாம். பணம் இருக்கும் போது கூடுதலாகக் கடனைச் செலுத்தி விட்டு, வேறு ஏதாவது தேவை ஏற்படுகையில் பெரும் தொகையை எடுத்துக்கொள்ளும் வகையில் புதுமையான பல கடன் திட்டங்கள் உள்ளன. வீட்டுக் கடனுக்கு வருமான வரிச் சலுகைகள் வேறு.

இரண்டாவது வீடு வாங்குவது, இன்றைய சூழலில் முட்டாள்தனமாகவே அமையும். அதை விட முட்டாள்தனம், EMI கட்ட மட்டுமே ஒட்டு மொத்த வருமானத்தையும் ஒதுக்கி விட்டு ஓய்வு காலத் திட்டமிடலுக்கும், குழந்தைகளின் எதிர்காலத்திற்கும் ஒன்றுமே செய்யாமலிருப்பது. தனி வீடு சாத்தியமில்லாத சூழலில் அனைவரும் அபார்ட்மெண்டுகளையே வாங்க வேண்டியிருக்கிறது. அபார்ட்மெண்டுகளின் மதிப்பு நாளுக்கு நாள் குறையத்தான் செய்யும். விலை ஏறுவதாக கடந்த சில ஆண்டுகளாக நாம் நினைத்துக்கொண்டிருந்தது, புதிய பிளாட்களின் விலையோடு ஒப்பிட்டு நம்மை நாமே ஏமாற்றிக்கொண்டதே தவிர வேறொன்றுமில்லை.

என்ன செய்கிறோம் என்பதை விட எதைச் செய்யாமல் விட வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்படுகிறோம் என்பதிலேதான் நமது எதிர்கால வளம் தீர்மானிக்கப்படுகிறது.

அப்படி இருக்கும் போது கழுத்து வரைக்கும் கடனில் மூழ்கித்தான் இரண்டாவது வீடு வாங்க வேண்டும் என்ற அவசியம் இல்லை. கடன் பெற வேண்டிய சூழ்நிலையில் நீங்கள் இல்லை, கை நிறையப் பணம் இருக்கிறது என்றாலும் கூட இத்தனை பெருந்தொகையில் இன்னொரு வீடு தேவையில்லை. பிற இலாபகரமான முதலீடுகளில் ஈடுபட்டிருக்கக் கூடிய சந்தர்ப்பத்தை இழக்கவும் அது காரணமாக அமைந்து விடுகிறது.

எட்டு வருடத்தில் எட்டு இலட்ச ரூபாய் பிளாட் எண்பது இலட்சம் ஆகவில்லையா என நினைப்பீர்களானால், ஹாலி வால்நட்சத்திரத்தோடு (Halley’s Comet) அதை பொருத்திப் பாருங்கள்.

ஹாலி வால்நட்சத்திரம் 75-76 ஆண்டுக்கு ஒரு முறைதான் தோன்றும். ஆனால் நிலாவோ, மாதாமாதம் தேய்ந்து வளர்ந்து வரும். நிகழாத ஒரு வால் நட்சத்திரத்துக்கான தேடலில் நிஜமான பெளர்ணமிகளை உதாசீனப்படுத்தி விடாதீர்கள்.