Tuesday, December 31, 2013

எழுச்சி மாநாடு எல்லாம் முடிஞ்சுதுங்களா?

ஞாயிற்றுக் கிழமை ஊருக்குப் போயிருந்த சமயத்தில் கொங்குச் சீமையெங்கும் ஈஸ்வரன் மயமாக இருந்தது. பேருந்தில் பயணித்த 100 கிலோ மீட்டர் தூரத்தில் ஒவ்வொரு பேருந்து நிறுத்தமும் போஸ்டரைக் கொண்டிருந்தது. 

டிசம்பர் 29 ஆம் தேதி எழுச்சி மாநாட்டுக்கு அழைப்பாம். வெள்ளகோவில் நகரின் முக்கியச் சாலைகளில் வாழைமரம் கட்டி கல்யாணம் மாதிரி அலங்கரித்திருந்தார்கள். வெள்ளகோவில் மாதிரி சின்ன ஊரிலேயே இப்படியென்றால் எழுச்சி மாநாடு நடக்க்கும் பெருமாநல்லூர் எப்படி இருக்குமோ என்ற ரோசனையிலேயே அரை நாள் கழிந்தது.

கட்சிப் பேர் வேறு மாற்றி விட்டார்கள். வருத்தப்படாத வாலிபர் சங்கத்தில் இருந்து ‘எப்போதும் வருத்தப்படாத வாலிபர் சங்கம்’ உருவான மாதிரி கொ.ம.தே.க. என இப்போது பெயர் மாற்றி வைத்திருக்கிறார்கள். அதற்கு என்ன அர்த்தமென்று யாரிடமாவது விளக்கம் கேட்க வேண்டும். கட்சிக் கொடியில் ஐந்து கலர் வைத்திருக்கிறார்கள். கட்சி வேட்டியில் துண்டு சைஸுக்கு கட்சிக் கரையே வரும் போல. ஈஸ்ரவன் கொடுக்கும் போஸ் எல்லாம் தாறுமாறாக இருந்தது. சீமான் மாதிரி கையை நீட்டிக் கொண்டும், திருமா ஸ்டைலில் உட்கார்ந்து எழுதிக் கொண்டும்.. ஒன்றும் சொல்வதற்கில்லை போங்கள். 

எப்போதும் வருத்தப்படாத வாலிபர் சங்கத்தின் ஈஸ்வரன் எழுச்சி மாநாடு நடத்தி முடிப்பதற்குள் வருத்தப்படாத வாலிபர் சங்கத்தின் பெஸ்ட் ராமசாமி வேட்பாளர் பட்டியலையே அறிவித்து விட்டார்.  என்ன நடக்கிறதென்றே தெரியவில்லை. வெளிவராத புத்தகத்திற்கு செய்யப்படும் மார்க்கேட்டிங் மாதிரியே இருக்கிறது. எழுத்தாளர்களும், பதிப்பாளர்களும் இவர்களிடம் கற்றுக்கொள்கிறார்களா அல்லது அரசியல்வாதிகளுக்கே அவர்கள்தான் கற்றுக்கொடுக்கிறார்களா தெரியவில்லை. ஆனால் பார்ப்பதற்கு ஜாலியாக இருக்கிறது. 

ஈஸ்வரனும், பெஸ்ட் ராமசாமியும் தனக்கு எவ்வளவு வெயிட் உள்ளதென்று காட்ட முயற்சிக்கிறார்கள். கனமான ஆளுக்கு கணிசமான டீலிங் கிடைக்கிறதோ அவர்கள் காட்டில் மழை. இரண்டு கழகங்களும் இந்த இரண்டில் ஒரு கட்சியை ஜீப்பில் ஏற்றிக்கொள்வார்கள் என நினைக்கிறேன். அதே நேரம் தனியரசு என்ற பெயரில் ஒரு ரெளடி இருக்கிறார். அவரையும் மறந்து விடாமல் இருக்கட்டும்.

உண்மையில் எனக்கு ஈஸ்வரன் மீதோ, பெஸ்ட் ராமசாமி மீதோ தனிப்பட்ட வகையில் எவ்விதப் பிரச்சினையும் கிடையாது. காலப் போக்கில் இந்தக் குழுக்களையும் ஆளும் கழகங்கள் உடைத்து விடுவார்கள். ஜாதிக் கட்சிகள் என்றில்லை. எந்த அமைப்பாக இருந்தாலும் அதே கதிதான். மதிமுகவில் இருந்து நாஞ்சில் சம்பத்தும், தேமுதிகவில் இருந்து பண்ருட்டியாரும் பிரியவில்லையா? அந்த வகையில் ராமதாஸ் கில்லி. கால் நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக கழகங்களால் உடைக்க முடியாத ஜாதி அமைப்பை அல்லது கட்சியை அவர் பேணுகிறார்.

எல்லாக் கட்சியிலும் ஜாதி இருக்கிறது. இவர்கள் ஜாதியின் பெயரில் கட்சி வைத்திருக்கிறார்கள். அவ்வளவே. மற்றபடி பெரிதாக வித்தியாசம் இல்லை. சாதி அரசியலைக் கடந்து ராமதாஸின் மதுவிலக்குக் கொள்கை எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். போன முறை கொங்கு நாடு முன்னேற்றக் கழகத்தின் முக்கியத் தீர்மானங்களில் ஒன்றாக, ’கள் இறக்க அனுமதி வேண்டும்’ என்பதை வைத்திருந்தார்கள். அது நான் அங்கீகரிக்கிற ஒரு விஷயம். 

கருத்து கந்தசாமிகளுக்கு ஓரினச் சேர்க்கை எவ்வளவு முக்கியமோ அவ்வளவு முக்கியம் கிராமப்புற மக்களுக்கு கள் இறக்குவது. அதைச் சுற்றி ஒரு பொருளாதாரமே இயங்கிய வரலாறுகள் உண்டு. அது பற்றிய இலக்கியங்கள் உண்டு. சட்டப்படி டாஸ்மாக்கில் குடித்தால் சரி, அவனவன் பனைமரத்திலும் தென்னை மரத்திலும் இறக்கினால் சட்டப்படி குற்றம் என்பதெல்லாம் ஸ்பிரிட் கம்பெனிகளும், அரசியல்வாதிகளும் ஒன்றாகச் செய்யும் கூட்டுக்களவாணித்தனம். 

என்னவோ தெரியவில்லை. இப்போதையை எப்போதும் வருத்தப்படாத வாலிபர் சங்கத்தின் தீர்மானத்தில் ’கள்’ என்ற சொல்லையே காணோம். அதைத் தவிர்த்து, “வன்கொடுமை தடுப்பு சட்டத்தில் திருத்தம் செய்யப்பட வேண்டும்” என்கிறார்கள். மற்ற பிரதேசங்களோடு ஒப்பிடுகையில் பொருளாதார ரீதியாக மேம்பட்டிருக்கும் மேற்கு மாவட்டங்கள் புறக்கணிக்கப்படுவதாக புலம்பியிருக்கிறார்கள். அந்தப் புலம்பலை ஊர்ஜிதப்படுத்தும் புள்ளி விவரங்களை யாரேனும் வெளியிட்டுப் பேசினால் பரவாயில்லை. இன்னொரு விஷயம்: நாங்கள் சாதிக் கட்சியல்ல. சாதிக்கும் கட்சி என்றும் முழங்கியிருக்கிறார்கள்.

சாதிபேதம் கொங்குச் சீமையிலும் சாதி இருக்கிறது. கொங்கு வேளாளர் ஆதிக்க சாதியாக இருந்தாலும் கூட கொடுமைகளோ, சச்சரவுகளோ வடக்கு அல்லது தெற்கு மாவட்டங்களைப் போலில்லை. கொங்கு வேளாளக் கவுண்டர் சமூகத்தில் ஏகப்பட்ட குலங்கள் உள்ளன. அவற்றை கூட்டம் என்பார்கள். ஒரு கூட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் பங்காளிகள். மற்றவர்கள் மாமன், மைத்துவன் முறை. ஒவ்வொரு கூட்டத்திற்கும் ஒரு குல தெய்வம் இருக்கும். குல தெய்வக் கோவில்களும் இருக்கும். 

காவல் தெய்வங்களாகப் போற்றப்படும் அந்தக் குல தெய்வங்கள் வானத்தில் இருந்து குதித்த தேவர்கள் அல்லர். அந்தச் சமூகத்தில் அல்லது சமூகத்தோடு முற்காலத்தில் வாழ்ந்தவர்களே சாமியாக மாறிப் போனார்கள். ஒரு சில கொங்கு வேளாளக் கவுண்டர் கூட்டங்களில் வண்ணான் சாதியிலும், தாழ்த்தப்பட்ட சாதியிலும் பிறந்த மூன்னோரைக் குல தெய்வமாக வழிபடுகிறார்கள். 

அதையெல்லாம் பெஸ்ட் ராமசாமிகளும், ஈஸ்வரன்களும் தொலைத்து விடுவார்கள் போலிருக்கிறது. 

Monday, December 30, 2013

ஊருக்குப் போயிருந்தேன்

ஊருக்குப் போய் நாலு மாதமாகிறது. இப்போதெல்லாம் முன் போல நினைத்த மாத்திரத்தில் கிளம்பிப் போக முடிவதில்லை. வயதாகிறது. முதுகு வலிக்கிறது. கையைக் காட்டி நிற்கிற பஸ்ஸில் முண்டியடித்து ஏறிப் போகுமளவுக்கு உடம்பில் வலுவுமில்லை. இரண்டு மாதம் முன்பே திட்டமிட்டெல்லாம் போக முடிவதுமில்லை.

இந்த வாரம் எப்படியாவது விசிட் அடித்தாக வேண்டுமென உறுதியாக இருந்தேன். அப்பா, அம்மா கூட ஓரிரு நாட்கள் சென்னையில் வந்து தங்கி விட்டுப் போகலாம். ஆனால் அவர்களால் பால் பீச்சும் மாட்டையும், பஞ்சாரத்துக் கோழியையும் விட்டு வர முடிவதில்லை போல. அவர்களுக்கும் பார்க்க வேண்டும் போலிருக்கும். நமக்கும் அந்த ஆத்தங்கரையைப் பார்த்து விட்டு வந்தால் பேட்டரி ரீசார்ஜ் ஆகி விடும்.

ஊருக்குப் போனால் அங்கு காதில் விழும் உரையாடல்களில் மனது இலகுவாகிவிடுகிறது. ”இந்தக் கெட்டசாதி நாய் தெனம் குடிச்சுப் போட்டு வந்து பேசறானுங்க மாமா” என ஒரு பெண் தன் கணவனை வைத்துக்கொண்டே இன்னொருவரிடம் முறை சொல்ல, “நீ குடிக்காமையே பேசறே. அவன் குடிச்சாத்தான பேசறான். பேசீட்டுப் போறாம்போ” என்று அவர் கவுண்டர் கொடுப்பதை ஓரப் புன்னகையோடு கடக்க முடிகிறது.

ஒரு பண்ணாடிக்கும், ஆள்காரனுக்குமான உரையாடல்.

“ஏனுங்க.. இன்னைக்கு நீங்கதே என்னையைக் கொணாந்து ஊட்ல உடோணுமுங்க”

“ஏப்பா? நீதே டிவிஸ் வெச்சிருக்கீல்ல”

”அத ஏங்கேக்கறீங்க.. நாயித்துக் கெழமையானா எம்பையன் பொண்டாட்டியக் கூட்டிக்கிட்டு அதுல போயர்ரானுங்க..”

“ஒரு வாரம் நீதாங்கூட்டிக்கிட்டு போறது?”

“ஏனுங்க கொணந்து உடறீங்களா இல்லீன்ன இனி நாயித்துக் கெழமீன்னா நீங்களே தண்ணி கட்டிக்கறீங்களா?”

“அட உடறனப்பா.. டீ வெச்சுக் கொண்டாரட்டா?”

இன்னொரு ஆரம்பப் பள்ளித் தோழன் எப்போது பார்த்தாலும், “ஏப்பா.. மெட்ராஸ்ல என்னமோ அம்மணக் குண்டி ஆட்டம் இருக்குதாம்மா? என்னைய ஒருக்கா கூட்டிக்கிட்டுப் போப்ப்பா” என்கிறான்.

“கன்னிமாக் காட்டுல பதனாறு லச்சத்துக்கு கார் வாங்கீருக்காங்களாமா?”

“அவியலுக்கு என்ன மாமனாரு சொத்து மனம்போல கெடக்குது. எனக்கு மட்டும் அப்படி மாமனார் சொத்து வந்தா ஏரோபிளானே ஓட்டுவம் பாத்துக்க”

இப்படி இரண்டு பேர் பேசுகிறார்கள்.

சென்னையில் இட்லி அரிசி விலையேறிப் போச்சுனு வேதனையில் இருக்கும் என்னை ஆத்துப்பாலத்தில் நாலு பேர் மடக்கி, “ஏப்பா அந்த இல்லியம்பட்டிக் காட்டை நீ வாங்கீட்டீனு பேசிக்கறாங்க?” எனக் கேட்கிறார்கள்.

ஒவ்வொரு முறையும் கிராமம் ஒரு அனுபவத்தைத் தருகிறது. அங்கேயும் ஓடுகிறார்கள். பரபரப்பாக வேலை செய்கிறார்கள். ஒன்பதுக்கே படுத்து விடுகிறார்கள். நிறுத்தி நாயம் பேசி, கிண்டல் அடித்து ஆசுவாசப்படுத்திக்கொள்கிறார்கள். கொழுந்தியாக்களை இன்னும் டீஸ் செய்து குறும்புகிறார்கள்.

நெல் நட்ட வயலெய்யாம் இப்போது வெங்காயமாக நட்டு வைத்திருக்கிறார்கள். வெங்காயம் மட்டும் விலை குறைந்தால் எங்க ஊரில் அடுத்த ஐந்து வருடத்திற்கு எல்லோர் வீட்டிலும் வெங்காயச் சட்னிவும், ஆனியம் தோசையும் தான். மார்க் மை வேர்ட்ஸ்.

இந்த முறை ஒரு நாளுக்கு மேல் இருக்க முடியவில்லை. வருடக் கடைசி. அலுவலகத்திலும் அப்படியொன்றும் ரொம்ப வேலையில்லை. ஆனாலும் வந்தாக வேண்டிய கட்டாயம். எங்கள் கம்யூனிட்டியில் ஒருவருக்கு இன்றைக்கு அறுபதாம் கல்யாணம். “நான் சொல்லக் கூடாது. மை சன் வில் இன்வைட் யூ. அன்னிக்கி எங்கிட்ட பிளசிங்ஸ் வாங்கினா பரமேஸ்ரன் பார்வதி கிட்ட வாங்கின மாதிரி” என பத்துத் தடவையாவது சொல்லியிருப்பார். போகாமல் விட்டால் சாபம் கொடுத்தாலும் கொடுத்து விடுவாரோ என்ற அச்சத்தில் திரும்பி விட்டேன்.

ஆனால் இந்த ஒரு நாள் அடுத்த நான்கு மாதத்திற்குத் தாக்குப் பிடிக்கும் என்பது மட்டும் நிச்சயம். 

Saturday, December 28, 2013

சீனு ராமசாமிக்கு நன்றி

கன்ஃபர்ம் ஆகிவிட்டது.

இரவல் காதலி நாவல் வெளியீட்டு விழா முடிவாகி விட்டது. இடமும் முடிவாகி விட்டது.

இடம்: புக் பாயிண்ட் (ஸ்பென்சர் பிளாசா எதிரில்)
நேரம்: ஜனவரி 1 ஆம் தேதி மாலை 6 மணிக்கு


இயக்குனர் சீனு ராமசாமி புத்தகம் பற்றிப் பேசுவதற்குச் சம்மதித்து நேரமும் ஒதுக்கியிருக்கிறார். மகிழ்வாக இருக்கிறது. (இதன் ஆங்கில வடிவமான Borrowed Girlfriend குறித்து நண்பர் பிரபு எழுதிய சிறு குறிப்பு இங்கே.)

தனியா இல்லீங்க... பத்து நூல்களில் வெளியீடு ஒன்றாக நடக்கிறது. 4 நாவல், 3 கவிதைத் தொகுப்பு, 2 கட்டுரைத் தொகுப்பு & ஒரு சிறுகதை. அதில் இரவல் காதலியும் ஒன்று. ஒவ்வொரு புத்தகத்தைப் பற்றியும் ஒவ்வொருவர் பேசுகிறார்கள். இரவல் காதலிக்கு சீனு ராமசாமி.

வா.மு.கோமு, எஸ்.செந்தில் குமார் மற்றும் வினாயக முருகன் ஆகியோருக்கு வாழ்த்துக்கள். கூடவே கட்டுரை & கவிதைத் தொகுப்புகள் வெளியிடும் நண்பர்களுக்கும்.

Friday, December 27, 2013

கொடுமணல் தொல்லியல் களம்

தனுஷ்கோடியையும், பூம்புகாரையும் கடல் தின்று விட்டது. உலகலாவிய பண்டைய நாகரீகங்களில் பூம்புகாருக்கு தனிப்பெரும் இடமுண்டு. காவிரி கடலில் புகும் இந்தப் பூம்புகாரைப் பற்றி நிறையவே கேள்விப்பட்டிருக்கிறோம். மைசூர் மகாராஜா வம்சத்தின் மீதான் சாபத்தினால் மண்மேடாகிப் போன தலக்காட்டின் பண்டைய வரலாறு பற்றிக் கூட இப்போது பலர் பேசுகிறார்கள். ஆதிச்சநல்லூரையும், கொடுமணலையும் குறித்து சமீபத்தில் செய்திகள் வந்து கொண்டிருக்கின்றன. இதில் ஆதிச்சநல்லூர் பரவலாக அறியப்பட்ட ஒன்று. என் நண்பர் ஒருவர் கூட ஆதிச்சநல்லூர் ஆதாரங்களை வைத்து உலகின் முதல் மொழி தமிழ் மொழியே என நிறுவ முயன்று வருகிறார். (இந்த வரியை வாசிக்கும் போது உங்களுக்கு சிரிப்பு வந்தால் அதற்கு நான் பொறுப்பல்ல)

ஆனால் கொடுமணல் அவ்வளவாக அறியப்படாத ஒரு ஊர். இன்றைய ஆனந்த விகடன் இதழில் கூட பாண்டிச்சேரி பல்கலைக்கழகத்தின் வரலாற்றுத் துறைப் பேராசிரியர் ராஜனை 2013 இன் டாப்-10 மனிதர்களில் ஒருவராக அடையாளம் காட்டி விட்டு, ” 2013-ல் சென்னிமலை அருகே கொடுமணல் கிராமத்தில் பேராசிரியர் ராஜனும், அவரது ஆய்வுக் குழுவினரும் நடத்திய மற்றோர் அகழாய்வில், 2,300 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே வணிக நகரமாக இருந்த கொடுமணலில், இரும்பு, எஃகு உருக்கு ஆலை மற்றும் கல்மணிகள் செய்யும் ஆலைகள் இயங்கியிருப்பது தெரிய வந்தது” என்ற செய்தியைக் கொடுத்திருக்கிறார்கள்.

காங்கேயத்திற்கும், சென்னிமலைக்கும் நடுவே கிழக்கு நோக்கி நொய்யல் நதி ஓடிய காலமொன்றிருந்தது. இப்போது திருப்பூர் சாயப்பட்டறையின் புண்ணியத்தில் அது நாகமாகப் போய் விட்டது. இப்போது என்றால் கடந்த முப்பது ஆண்டுகளாகவே. ஆனால் தொழிலை வைத்து பணக்காரர் ஆன பிசினஸ்மேன்கள் தீரன் சின்னமலையின் பெயரைச் சொல்லி அரசியல் நடத்திக்கொண்டு மண்ணை நம்பியிருக்கும் குடியானவக் கவுண்டன்களை முட்டாளாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். 

காங்கேயத்திற்கும், சென்னிமலைக்கும் மேற்கே ஒரத்துப்பாளையும் நீர்த்தேக்கத்திற்குப் பக்கத்தில் ஆற்றின் வடக்குப் பகுதியில் அமைந்திருக்கும் கிராமமே கொடுமணல். நீர்த்தேக்கம் என்ற பெயர் கொண்டிருந்தாலும் அங்கே செல்வதானால் வாட்டர் பாட்டில் வாங்கிச் சென்றாக வேண்டும்.

அமராவதிக் கரையில் சேர நாட்டுத் தலைநகராக கரூர் (வஞ்சி மாநகர்) விளங்கினாலும், நொய்யலாற்றங்கரையில் கொடுமணல் சேர நாட்டின் முக்கியமான தொழில் நகரமாக இருந்திருக்கிறது. பண்டையை சங்க நூல்களில் அதைப் பற்றிய குறிப்புகள் இருப்பதாகவும் சொல்கிறார்கள். கொடுமணலைக் கண்டறிந்ததில் புலவர்.ராசு அவர்களுக்கு பெரும் பங்குண்டு.

கொடுமணல் குறித்து கலைஞர் கூட ஒரு அறிக்கையை வெளியிட்டிருந்தார். இதிலும் ஏகப்பட்ட அரசியல் இருக்கும் போல.
மே 24 மாலை மலர்:

// ஈரோடு மாவட்டத்தில், சென்னிமலைக்கு மேற்கே 15 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் நொய்யல் ஆற்றின் வடகரையில் உள்ளதுதான் கொடுமணல் என்ற சிறப்புமிக்க ஊர். அங்கே 50 ஏக்கர் பரப்பில் 9 அகழாய்வு குழிகளும், 100 ஏக்கர் பரப்பிலான ஈமக்காட்டில் ஒரு ஈமச் சின்னமும் அகழாய்வு செய்யப்பட்டன. இதுவரை மேற்கொள்ளப்பட்ட அகழாய்வுகள் மூலம், அங்கே விலை உயர்ந்த கற்களைக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட கல்மணிகள் செய்யும் தொழிற்கூடமும், செம்பு, இரும்பு மற்றும் உருக்கு உருக்கப்பட்டதற்கான தொழிற்கூடங்களும் கண்டு அறியப்பட்டுள்ளன.

கொடுமணலில் உருவாக்கப்பட்ட அணிகலன்களைப் பெறுவதற்காக இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளில் இருந்து வணிகர்கள் எல்லாம் வந்துள்ளார்கள். கொடு மணலில் கிடைத்த மட்பாண்டம் கி.மு. 3ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியைச் சார்ந்ததாகும். அங்கே கிடைத்துள்ள மட்பாண்டங்கள் தமிழர்கள் 2,500 ஆண்டுகளுக்கு முன், எழுத்தறிவு பெற்று, மிகச் சிறந்த சமூகமாக விளங்கியிருக்க வேண்டும் என்பதை உறுதிபடுத்துகின்றதாம்.

இந்தக் கொடுமணல் அகழாய்வு களத்தைப் பாதுகாக்கப்பட்ட சின்னமாக அறிவிக்க வேண்டுமென்று கோரிக்கைகள் எழுந்துள்ள சூழ்நிலையில், அந்த நிலத்தைக் கையகப்படுத்துவதற்கு தொல்லியல் துறை தயாராக இல்லை என்று செய்தி வந்துள்ளது. 

தனது பெயரை வெளியிட விரும்பாத தொல்லியல் துறை அதிகாரி ஒருவர், “தனிப்பட்ட குழுக்களோ, அரசு சார்ந்த நிறுவனங்களோ அகழாய்வு செய்யும்போது, அதில் கிடைக்கும் அரிய பொருள்கள் மட்டுமே கையகப்படுத்தப்படும். அப்பொருள் எங்கு கண்டுபிடிக்கப்பட்டதோ, அந்த இடத்திற்கு அருகில் உள்ள, அருங்காட்சியகத்தில் வைக்கப்படும். மற்றபடி நிலத்தை கையகப்படுத்த முடியாது. அதற்கு பல்வேறு நடைமுறைச் சிக்கல்கள் உள்ளன” என்று கூறியிருக்கிறார்.

தொல்லியல் அறிஞர் ஐராவதம் மகாதேவன், “கொடுமணலில் கண்டறியப்பட்ட தாமிர தொழிற்கூடம், தமிழக வரலாற்றில் மிகவும் முக்கியமானது. அங்கு காணப்படும், பல்வேறு விதமான அணிகலன்கள், அதை உறுதி செய்கின்றன. தமிழகத்தில் நடந்த அகழாய்வுகளில், கொடுமணல் அகழாய்வு, வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க பெருமை வாய்ந்தது. எனவே தமிழக அரசு, கொடுமணல் தொல்லியல் களத்தை பாரம்பரியச் சின்னமாக அறிவிக்க வேண்டும். அந்த நிலத்தைக் கையகப்படுத்தி, பாதுகாக்கப்படும் இடமாக அறிவிக்க வேண்டும்” என்றெல்லாம் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்.

சங்க இலக்கியமான பதிற்றுப் பத்தில், “கொடுமணம்பட்ட....நன்கலம்” எனக் கபிலரும், “கொடுமணம்பட்ட வினைமான்” என அரிசில் கிழாரும் பாடியுள்ளனர். தொன்மைமிக்க தமிழர்களின் வாழ்க்கை முறையிலும், நாகரிகம் மற்றும் பண்பாட்டிலும் மிகுந்த ஈடுபாடும் ஆராய்ச்சி அறிவும் கொண்ட அவரது வேண்டுகோளையேற்று கொடுமணல் அகழாய்வுக் களத்தை தொல்லியல் துறை சார்பில் ஏற்று, அதனைப் பாதுகாப்பதற்கான முயற்சியில் ஈடுபட மத்திய, மாநில அரசுகள் முன்வர வேண்டும். 

கோவையில் 27-6-2010 அன்று உலகத் தமிழ்ச் செம்மொழி மாநாட்டில் நான் ஆற்றிய நிறைவுரையில், “கி.பி. இரண்டு, மூன்றாம் நூற்றாண்டுகளில் ரோமர்கள் தமிழர்களோடு நெருங்கிய வாணிகத் தொடர்பு கொண்டிருந்தனர். பழைய ரோம் நாணயங்கள் தமிழ் நாட்டுக் கடற்கரைகளில் ஏராளமாகக் கண்டு எடுக்கப்பட்டுள்ளன. தமிழ்நாட்டின் மற்ற இடங்களில் கிடைத்தவற்றைவிட, ரோமானிய நாணயங்கள் இந்தக் கொங்கு நாட்டில்தான் மிகுதியாகக் கிடைத்துள்ளன” என்று குறிப்பிட்டதை மேலும் மெய்ப்பிக்கும் வகையில், பழம்பெருமைமிக்க கொங்குநாட்டின் கொடுமணல் அகழாய்வின் போது இந்த நாணயங்கள் கண்டெடுக்கப்பட்டிருப்பதைக் காணலாம்.

இவ்வாறு அவர் கூறியுள்ளார்.//

Monday, December 23, 2013

சாரு நிவேதிதாவும், இலக்கியச் சண்டியர்களும்

சமிபத்தில் என ஒரு பதிவு போட்டிருந்தேன். அதற்கு ஒருவர் “உனக்கு வந்தால் ரத்தம். சாரு நிவேதிதாவுக்கு வந்தால் தக்காளிச் சட்னியா” என பெயரில்லாமல் கமெண்ட் போட்டிருந்தார். பரபரப்பைக் கிளப்பி மார்க்கெட்டிங் செய்வதில் சாருவுக்கு நிகர் சாருவே. இப்போதும் விநாயக முருகன் விஷயத்தில் தெரிந்தோ தெரியாமலோ உருவான ஒரு பரபரப்பில் முக்கியப் பாத்திரம் ஏற்றிருக்கிறார்.

கமெண்ட் போட்ட சாருவின் ரசிகருக்கும், பரபரப்புக்கும் தனியே பதில் சொல்லலாம். அதற்கு முன் நாம் ஒரு insensitive ஆன சமூகத்தில் வாழ்வதை ஒப்புக்கொண்டாக வேண்டும். முன்னெப்போதையும் விட நுகர்வுத்தன்மை பெருகியிருக்கிறது. பொறுமையும் அதே அளவுக்குச் சுருங்கியிருக்கிறது. Education has replaced ignorance with arrogance. ”சண்டைன்னு வந்துட்டா நாயென்னுங்க அப்பறம் மனுசனென்னுங்க” என அமைதிப்படையில் சத்யராஜ் சொல்வது போலிருக்கிறது நம்மைப் போன்ற படித்தவர்களின் மனப்போக்கு.

தனக்கு விளம்பரம் வேண்டும், தன்னைப் பற்றி நாலு பேர் பேச வேண்டும், தன்னை ஊரே கொண்டாட வேண்டும் என்றெல்லாம் நினைக்கும் நாம் மற்றவன் ஓரளவுக்கு பேசப்படும் போது தாங்கிக்கொள்ள முடிவதில்லை. வருடத்து பத்துப் புத்தகங்கள் எழுதி விட்டு உலகத்தில் உள்ள எட்டுக் கோடி தமிழர்களில் எட்டு இலட்சம் பேராவது அதை வாங்கி வாசித்து விட வேண்டும் என நினைக்கும் எழுத்தாளர்கள் தனது சக எழுத்தாளர்கள் எழுதியதில் எத்தனை புத்தகங்களை வாங்குகிறார்கள் என்பது கேட்கப்படாத கேள்வியாகவே இருக்கிறது.

“கவிதை நூல் ஒன்றுக்கான காத்திரமான விமர்சனம் ஒன்றை எழுதிக் காத்திருக்கிறேன். யாராவது இலவசப் பிரதி கொடுத்தால் தேவலை” என்ற ரீதியில் ஒரு நண்பர் ஃபேஸ்புக்கில் போட்டிருந்தார். ஜோ டி குரூஸ் சாகித்ய அகாடமி விருது பெற்ற போது நான் கூட வேடிக்கையாக கீழ்க்கண்டவாறு இடுகையிட்டிருந்தேன்.

//யாரோ சாகித்ய அகாடமி வாங்கியிருக்காங்களாம்.. பேரும், நம்பரும் யார் கிட்டையாவது வாங்கி இன்னிக்கே ஃபோன் பண்ணி சொல்லிரணும்:

பாஸ் .. உங்க படைப்பை படிச்சிருக்கேன்.. ரொம்ப சூப்பர்.. எனக்கு அப்பவே தெரியும்
//

இங்கே எழுத்தாளர்களை விட வாசகர்களே அதிகம் வாசிக்கிறார்கள். எழுதுகிறவர்கள் ஒரு சின்ன வட்டம். மேலே போனவன் கீழ் இருப்பவனை முடிந்த வரைக்கும் மிதித்துக்கொண்டே இருப்பதும், கீழிருப்பவன் மேலிருப்பவனைக் கீழே இழுப்பதும், ஆனால் அவர்கள் இருவருமே அதை வெளிக்காட்டாமல் சிரித்துக்கொண்டே நடிப்பதுமாக எழுத்தாளர்களின் உலகம் இருப்பதாகக் கணிக்கிறேன். ஐந்து தமிழர்கள் கூடியிருக்கும் இடத்தில் ஆறு குழுக்கள் இருக்கும் என நான் வேடிக்கையாகச் சொல்வேன். ஐந்து எழுத்தாளர்கள் இருக்கும் இடத்தில் ஐநூறு அரசியல் இருக்கும். ஐம்பது பேரும் தலா 49 குழிகளைத் தோண்டியவண்ணமேயிருப்பார்கள். தமிழ் எழுதப்படிக்கத் தெரிந்த பாதிப்பேர் சிறுகதை எழுதுகிறார்கள் என்று சுஜாதா ஒரு முறை குறிப்பிட்டார். “இருபத்தைந்து வருடமாக கனடாவில் வசிக்கிறாராம். இன்னும் ஒரு கவிதை நூல் கூட வெளியிடவில்லை” என அ.முத்துலிங்கம் எங்கோ சொன்னதாக நினைவு.

பிரபலமானவர்கள் ஒரே நாளில் அந்த இடத்தை அடைந்து விடவில்லை. அதற்கான பல ஆண்டு உழைப்பும், தியாகமும் மங்கலான பின்னணியில் ஒளிந்திருக்கும். குடும்பத்திலும், வேலையிலும் சின்னச் சின்ன இழப்புகளைக் கடந்து வந்திருப்பார்கள். ஒருவனைப் பிடிக்கிறதோ இல்லையோ அவனது உழைப்பை மதித்தாக வேண்டும். மதிப்புக்குரியவன் ஆண்டாண்டு காலமாகச் சேமித்துச் சேர்த்த ’பிரபலம்’ தொப்பியை இன்னொருத்தன் மார்க்கெட்டிங் மூலம் அபகரிப்பதை ஜீரணிக்க முடியாமல் போவது இயல்பே. ஆனாலும் புதியவர்கள் வந்து கொண்டே இருக்கிறார்கள். இதனால் இவர்களுக்குக் கிடைப்பது அதிகபட்சம் ஐந்து நிமிடப் புகழ். உள்ளார்ந்த ஆத்மார்த்தத் திருப்திக்காக எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அதை நாலு பேரிடம் கொண்டு செல்ல மார்க்கெட்டிங் செய்வது இன்றியமையாததாகிறது. யாருக்குத்தான் அந்தக் கட்டாயம் இல்லை? கல்யாணச் சந்தையில் போட்டோ பிடித்துப் போடுவது முதல், அலுவலக அப்ரைசலில் நான் என்னவெல்லாம் செய்தேன் தெரியுமா என்று தன்னிலை விளக்கம் கொடுப்பது உள்ளிட எல்லாமே மார்க்கெட்டிங்கில் அடங்கும். என்னைப் பொருத்த மட்டில் என் புத்தகங்களை யாராவது வாசித்தால் போதும் என்ற நிலைப்பாடு மட்டுமே. அச்சில் இருக்கும் புத்தகங்களின் மீது எவ்விதமான கட்டுப்பாடும் நமக்குக் கிடையாது. ஆனால் Kindle நூல்கள் மூன்று மாதத்திற்கு ஐந்து நாள் இலவசமாகக் கிடைக்கின்றன. அது போக மற்ற சமயத்தில் பணம் கொடுத்தே வாங்கினாலும், அவர்கள் அமேசானில் இரண்டு வரிகள் ரிவியூ எழுதினால் புத்தகம் வாங்கச் செலவழித்த பணத்தைத் திருப்பித் தருவதென்ற நிலைப்பாடு கொண்டிருக்கிறேன்.

மார்க்கெடிங் செய்வதால் மட்டுமே ஒரு விஷயம் ஜெயித்து விடும் என்பது மாயை. பரபரப்பு மட்டுமே ஒரு விஷயத்தின் வெற்றியைத் தீர்மானிக்கும் என்றால், இப்போது பெயர் கூட மறந்து போன அந்த அந்த நஸ்ரியா படம் கரகாட்டக்காரனை விட அதிகமாக ஓடியிருக்க வேண்டும். அதையும் தாண்டி பரபரப்பினால் மட்டுமே ஒருத்தன் பவர் ஸ்டார் ஆகும் போது அவன் பவர் ஸ்டார்தானே ஒழிய சூப்பர் ஸ்டார் இல்லை.

அதற்காக எந்திரன்களுக்கு விளம்பரம் செய்யாமலா விட்டார்கள்? ஒரு படைப்பாளி தன் படைப்பை விற்பதற்கு என்னென்ன செலவழிக்க வேண்டியிருக்கிறது? கொஞ்சம் நேரம், நிறைய மன அமைதி.. பிறகு சுயமரியாதை..அந்தத் துணிச்சல் இல்லாதவர்கள் ஆட்டத்தில் கலந்து கொள்ளாமல் இருப்பது நல்லது.

கல்யாண வீட்டில் மாப்பிள்ளையாகவும், இழவு வீட்டில் பிணமாகவும் தான் மட்டுமே இருக்க வேண்டுமென அத்தனை பேரும் நினைத்தால் இன்றிரவே உலகம் இடுகாடாகி விடும். 

Saturday, December 21, 2013

ஆண்டு விழா அவஸ்தைகள்

நேரடியாக மேட்டருக்கு வந்து விடுகிறேன்.

நேற்று என் மகள் படிக்கும் பள்ளியில் ஆண்டு விழா. கண்டிப்பாக லீவ் போட்டாக வேண்டும் என்று சொல்லியிருந்தாள். லீவ் போட முடியாத அளவுக்கு ஆபீஸில் ஒரு வேலை. அப்படி என்ன வேலை என்கிறீர்களா? டீம் அவுட்டிக் போயிருந்தோம். அலுவலக வேலை என்றால் கூட வேறு யாரையாவது செய்யச் சொல்லி விடலாம். அல்லது வீட்டிலிருந்தே கூட ஒப்பேற்றி விடலாம். ஆனால் அவுட்டிங்கைத் தவிர்க்க முடியாது. இத்தனை காசு செலவழித்து கம்பெனி நடத்துகிறது, நீங்களே வராட்டி எப்படி என்பார்கள். Fun at work கோட்பாடு வேலையின் அழுத்தத்தைக் குறைப்பதை விட கூடுதலான அழுத்தங்களை உருவாக்குவதை சமீப காலங்களில் வெகுவாகக் காண முடிகிறது. இதைப் பற்றி தனியாகப் பேசலாம்.

மதிய உணவை முடித்துக்கொண்டு மகாபலிபுரத்திலிருந்து கிளம்பி விட்டேன். மற்றவர்கள் ஏழு மணிக்குத்தான் வந்தார்களாம். ஸ்கூலுக்கு இரண்டரைக்கு குழந்தையை மேக்கப் போட்டு அனுப்ப வேண்டும். நிகழ்ச்சிகள் நாலு மணிக்கு என முன் கூட்டியே தெரிவித்திருந்தார்கள். இரண்டரைக்கே கணக்கில்லாமல் கார்கள் நின்றன. வெளியில் இருந்து வந்தவர்களாக இருக்க வேண்டும். எங்களுக்கு வீடும் ஸ்கூலும் ஒரே வளாகத்தினுள் அமைந்துள்ளன. அதனால் நடந்தே டிராப் செய்து விடலாம். நடந்தே பிக்கப் செய்து கொள்ளலாம். 02:30 க்கு டிராப் செய்து விட்டு, மறுபடியும் 03:30 க்கே போனேன். அரை மணி நேரம் முன்னதாகவே போனால் இடம் பிடிக்க இயலுமென அப்பாவித்தனமாக நினைத்திருக்கிறேன்.

வெட்ட வெளியில் மேடை அமைத்து அதற்கு முன் இருக்கைகளைப் போட்டிருந்தார்கள். கிட்டத்தட்ட 40 முப்பது வரிசைகள் தள்ளியே இடம் கிடைத்தது. நான் மட்டும் அப்படியே அமர்ந்திருக்க எனக்குப் பின்னர் வந்தவர்கள் நடுவில் காலியாக விடப்பட்டிருந்த நடைபாதையில் நாற்காலிகளை இட்டு நிரப்பி தம்மை ஸ்மார்ட்டாக நிரூபித்துக் கொண்டிருந்தனர். அரை மணி நேரம் கழித்தும் நானே கடைசி வரிசையில் உட்கார்ந்திருந்தேன். நிகழ்ச்சிகள் ஆரம்பிப்பதற்குள் கூட்டம் மேலும் கூடி விட்டது.

முதல் நிகழ்வாக மேடையில் சுமார் 30 குழந்தைகளை அமர வைத்து பாடச் செய்தனர். இது என்ன லாஜிக்கோ தெரியவில்லை. பள்ளியில் படிக்கும் அத்தனை பேரும் ஏதோ ஒரு விஷயத்தில் பங்கேற்றுச் சிறப்பிக்க வேண்டுமென எப்படி முடிவு செய்கிறார்களோ! வருடம் அரை இலட்சம் வாங்குகிறவர்கள் இதையாவது செய்கிறார்களே என பெற்றோர் ஆசுவாசப்படுத்திக்கொள்வதற்காக இருக்கும். ஒவ்வொரு குழந்தைக்கும் நான்கைந்து பெரியவர்கள் வந்திருந்தார்கள். சிலர் மார்கழி மாத இசைக் கச்சேரியில் பாடுகிற மாதிரி பட்டுப் புடவையில் ஜொலித்தனர். கப்பலில் வேலை செய்கிற ஒரு நண்பர் மட்டும் பெர்முடாஸ் போட்டிருந்ததைக் கண்டேன்.

மேடையில் முப்பது சிறுவர்கள் கச்சேரியை ஆரம்பிக்க, கீழே நூறு பேர் எழுந்து நின்று படம் பிடிக்க ஆரம்பித்தனர். சீப்பான காமிரா, காஸ்ட்லியானது, வகைவகையான ஸ்மார்ட் ஃபோன்ஸ் என யாவும் செயலில் இறங்கின. என்னிடம் சுமாரான ஒரு கேமிரா இருந்தது. உட்கார்ந்த இடத்திலிருந்து மேடை நோக்கி ஜூம் பண்ணிப் பார்த்தேன். நிறைய பேன் பார்க்காத பொம்பள மண்டைகளே தெரிந்தன. குழந்தை மேடை ஏறும் போது துல்லியமாகப் படம் பிடித்தாக வேண்டுமென எனக்கு கட்டளை விதிக்கப்பட்டிருந்ததை நினைத்து ஒரு நிமிடம் கலங்கினேன். நடைபாதையில் நாற்காலிகள் நிரம்பியதைக் கண்டு ஒரு குறுந்தாடித் தகப்பன், ’எஜுகேட்டேட் இடியட்ஸ்’ எனத் திட்டியபடி அவர்களை முண்டியடித்து கொண்டு முன்னேறினார்.

படித்தவன் பாலிட்டிக்ஸுக்கு வந்தால் பாரதம் முன்னேறி விடும் என பிரச்சாரம் செய்யும் ஆட்கள் எல்லாம் இந்த மாதிரி ஆண்டு விழாக்களுக்கு ஒரு முறையாவது வந்து பார்க்க வேண்டும். அங்கிருந்த அத்தனை பேரும் தன்னைத் தவிர மற்றவர்கள் அத்தனை பேரும் நாகரீகம் பேண வேண்டுமெனவும், தனது சக படித்தவனைத் திட்டிய வண்ணமும் கேமிராவைத் தலைக்கு மேல் தூக்கி காட்சிகளைக் கிரகிக்க பிரயத்தனப்பட்டனர். இன்னும் இரண்டு புரோகிராம் கழித்த பிறகே என் மகளுடையது வரும். அதற்குள் போட்டோ பிடிக்க இடம் பிடிக்க வேண்டும். இல்லையென்றால் நாளை முதல் சாப்பாட்டுக்கு நல்ல ஓட்டல் பிடிக்க வேண்டும். அவள் புரோகிராம் ஆரம்பிக்கும் போது எழுந்து நின்றால் ஒரு ஆணியும் புடுங்க முடியாது. அதனால் இப்போதே பொசிஷனுக்கு வருதல் அவசியமாகையால் எழுந்தேன்.

நான் செல்வதற்குத் தோதாக இருந்த ஒரே திசை பின் புறம் மட்டுமே. எப்படியும் மேடை ஐநூறு அடியாவது இருக்கும். என்னிடம் இருக்கும் கேமிராவில் எதையும் எடுக்க முடியாது. அடுத்த வருட ஆண்டு விழாவிற்கும் ஒன்றரை இலட்ச ரூபாய் கேமிரா ஒன்று வாங்கி, பக்கத்து பிளாக் மொட்டை மாடியில் இருந்து ஜூம் பண்ணி ஷூட் செய்து விட வேண்டும். ஆனால் இப்போது என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. நான் குழப்பத்தில் அலை மோதிக்கொண்டிருக்கையில் வானவில் டான்ஸ் அறிவித்தார்கள். வானவில்லின் ஏழு வண்ணத்திலும் எட்டுப் பேர் என 56 பேர் மேடையில் வந்து சேர்ந்தனர். அதில் என் மகள் யாரென்று அடையாளம் காணும் முயற்சியில் வீடியோ எடுக்கும் வேலை பாதிக்குப் பிறகே நினைவு வந்தது. அப்படியும் விடாமல் எடுத்தேன். சத்தியமாக நான் எடுத்த வீடியோவில் என் மகளை யூகிக்கலாமே தவிர அடையாளம் காண முடியாது.

வீட்டுக்கு வந்ததும் வீடியோவைக் காட்டச் சொன்னார்கள். வேண்டாமென்றேன். ஏனென்றார்கள். ”அம்மா உணவகத்தில போய் டிஃபன் வாங்கிட்டு வரச்சொல்லு. வாங்கியாறேன். இந்த மாதிரி ஃபங்கஷன்ல வீடியோ எடுக்கற வேலை மட்டும் இனிமே சொல்லாதே” கோபம் வந்த மாதிரி நடித்துத்தானே எதிர்வரும் கோபத்தை சமாளிக்க வேண்டும்! அதற்குப் பிறகு என்ன நடந்திருக்குமென நீங்களே யூகிக்கலாம்.

இதற்கு என்ன தீர்வு இருக்க முடியும்? அந்தத் தீர்வை ஆம்ஸ்டர்டாம் நகரின் ரெட் லைட் ஏரியாவில் இருந்து இறக்குமதி செய்து விடலாம். பிரின்சிபாலுக்கு ஒரு கடிதம் எழுத நினைத்திருக்கிறேன். எப்படியும் அவர்களே ஆள் வைத்து வீடியோ எடுக்கிறார்கள். அதையே வேண்டுவோருக்கு விற்கலாம். மற்றவர்களுக்கு ”நோ போட்டோ, நோ வீடியோ” என கண்டிப்பாகச் சொல்லி விட வேண்டும். ஆம்ஸ்டர்டாமில் லைவ் ஷோ நடக்கும் போது அறிவிப்பார்கள் பார்த்திருக்கிறேன்: “இண்டியன்ஸ், சைனீஸ்.. பிளீஸ்..நோ வீடியோஸ்… பிளீஸ் கீப் யுவர் கேமிராஸ் இன்சைட்”

Tuesday, December 17, 2013

சிறுகதைகள் எழுதுவது இப்படி

’மச்சி. கத சொல்றேன். கேக்கறியா?”

’சொல்லு’

‘ஷார்ட் ஸ்டோரி”

“ஓகே.. சொல்லு”

“ரொம்ப ஷார்ட் ஸ்டோரி”

“ம் ம்”

“ஒரு வயதுக்குள்ளான குழந்தைகளுக்கான யூஸ் பண்ணாத ஷூ விற்பனைக்கு”

“பனைக்கு என்ன?”

“இதான் ஸ்டோரி”

“சரியாச் சொல்லு. கதையா, விடுகதையா?”

“கதைதான் பாஸ்”

“அப்ப சரி. நல்லா இருக்கு”

“புரிஞ்சுதா?”

“அதை எதுக்கு உனக்கு சொல்லணும்? விடுகதைக்குத்தானே பதில் வேணும்?”

“நிஜமாவே புரியலையா?”

“ம்ஹும்”

“யோசி”

“எனக்கு சின்ன மூளைடா. பிளீஸ் ஆன்சைட் கால் இருக்கு போகணும்”

“ஒரு வயசுக்குள்ள இருக்கிற கொழந்தையோட ஷூ விற்பனைக்குன்னு விளம்பரம் போடறாங்க. அதுவும் யூஸ் பண்ணாத ஷூ”

“ஒரு வயசுக்குள்ள கொழந்தை எப்படிங்க நடக்கும்? அதனால் யூஸ் பண்ணாத ஷூன்னு வெச்சுக்கலாம்”

“இல்ல மேன். கொஞ்சம் அவுட் ஆஃப் த பாக்ஸ் திங்க் பண்ணு.”

“ஷூ வாங்கின உடனே ஒரு பாக்ஸ்ல வெச்சு பூட்டிருப்பாங்க. அத பாக்ஸ்ல இருந்து அவுட்சைடு எடுக்கறதுக்குள்ள கொழந்த பெருசாகியிருக்கும்.”

“மிடியல”

“டீ இன்னும் மூனு சிப் பாக்கி இருக்கு. காலுக்கு நாலு நிமிசம் பாக்கி இருக்கு. அதுக்குள்ள முடிச்சிரு”

“புதுசா கல்யாணம் ஆன பொண்ணு கர்ப்பமா இருக்கும் போதே ஆசை ஆசையா ஷூ வாங்கி வைக்கிறாங்க. ஆனா கொழந்த பொறக்கல. அதனால் விக்கறாங்க. இதுதான் ஒரு வரிக் கதையில சொல்லப்படாத கதை”

“ஓ…”

“என்ன ஓ? நல்லா இருக்கா இல்லியா?”

”ஏன் பழசா கல்யாணம் ஆனவங்களா இருக்கக் கூடாதா?”

”இருக்கலாம்”

“கல்யாணம் ஆகாதவங்களா இருக்கக் கூடாதா?”

“பாஸிபிள்”

“இல்லாட்டி நெறைய ஷூ வாங்கிட்டு வந்து நிஜமாலுமே யூஸ் பண்ணாததா இருக்கக் கூடாதா?”

”இருக்கலாம்”

“ஷூ கடைக்காரன் பழைய ஸ்டாக் எல்லாம் விக்கறதுக்கு அந்த விளம்பரம் போட்டிருக்கக் கூடாதா?’

“போட்டிருக்கலாம்”

“இப்ப சொல்லு. இஞ்சி டீ போட்டுக் கொடுத்த அந்த அக்கா உனக்கு மட்டும் பேதி மருந்தை மிக்ஸ் பண்ணி போட்டிருக்கணுமா, போட்டிருக்கக் கூடாதா?’

“போட்டிருக்கலாம்”

குறிப்பு: இது நிஜமாலுமே நடந்த ஒரு உரையாடல். எங்கோ படித்த மாதிரி இருக்குன்னு நீங்க ஃபீல் பண்ணினால் அதற்கு நிர்வாணம்.. சீ நிர்வாகம்.. பொறுப்பல்ல.

Monday, December 16, 2013

புத்தகங்களுக்கு விளம்பரம் தேவையா?

கார்த்திகை நாய்களுக்கான மாதம். மார்கழி? மனிதர்களுக்கான மாதமா? குளிரும், பனியும் கூடலுக்கு உகந்தவை அல்லவா!

இல்லை, புத்தகம் போடும் ஆட்களுக்கான மாதம் என்கிறான் ஃபேஸ்புக்கை உன்னிப்பாக அவதானிக்கும் என் நண்பன் ஒருவன். ஜனவரி புத்தகக் கண்காட்சியை ஒட்டி இளம், முதிய எழுத்தாளர்கள் (வாலிப வயோதிக என மைண்ட் வாய்ஸ் ஓடுகிறது) செய்யும் மார்க்கெட்டிங் நகைப்புக்குரியதாக இருக்கிறதாம். அவனுக்கு பதில் சொல்வதற்கு ஒரு குட்டி ஃபிளாஸ் பேக் போக வேண்டியிருக்கிறது.

எனது முதல் புத்தகம் 2007 இல் வெளியானது. பங்குச் சந்தை பற்றியது. இழக்காதே என்ற பெயரில் 344 பக்கத்தின் வெளியானது. ”இனி மேல் மறுபதிப்பு செய்யப் போவதில்லை. வேண்டுமானால் Print on Demand (POD) முறையில் அதைத் தொடரலாம்” என கிழக்கு பதிப்பகத்தில் சொல்லியிருக்கிறார்கள். இப்போது விலை ரூ 230. POD க்குப் போனால் நானூறு, ஐநூறு கூட ஆகலாம். அதை விடக் கூடுதலாகவும் ஆகலாம். தெரியவில்லை.

தமிழ் பேசும், வாசிக்கும் ஒவ்வொருவரும் வாசிக்க வேண்டிய புத்தகம் என நான் உறுதியாக நம்புகிற புத்தகம் இது. ‘எழுத்தாளன்’ அடைமொழியைக் கூட உபயோகிக்க யோசிக்கும் ஆள் நான். வழக்கமாக சங்கோஜம் நிறைந்த எனக்கு பங்குச் சந்தை பற்றிய இந்தப் புத்தகத்தைப் பற்றிச் சொல்வதற்கு தயக்கமோ, கூச்சமோ கிஞ்சித்தும் கிடையாது. வாழ்க்கையில் இந்தச் சமுதாயத்திற்காக என்ன செய்தேன் என மரணப் படுக்கையில் நினைத்துப் பார்க்கும் போது கூட இழக்காதே என்ற நூலை ஆக்கியது ஆசுவாசம் தரும். ”அது போதும்” என நிம்மதி அடையலாம். அதற்கு மேல் செய்ததெல்லாம் போனஸ் மாதிரி.

அந்த இழக்காதே புத்தகம் இனி மேல் அச்சில் கிடைக்குமா என்பது கேள்வியாகவே உள்ளது. குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கைக்கு மேல் விற்காத புத்தகங்களை இனிமேல் மறுபதிப்புக்கு அனுப்பப் போவதில்லை என்ற முடிவுக்கு அவர்கள் வந்திருக்கிறார்கள். அது அவர்கள் முடிவு. பணம் போட்டு பிசினஸ் நடத்துவது அச்சடித்த புத்தகங்களை எல்லாம் குடவுனில் போட்டு பூட்டி வைப்பதற்காகவா? அதிலும் பத்ரிக்கு இந்த மாதிரியான குழப்பங்கள் ஏதுமில்லை. எனக்கும் வருத்தமில்லை.

இழக்காதே மிக முக்கியமான ஆக்கம். அவசியமான ஆவணம். சரியாக மார்க்கெட் செய்யப்படாத ஒரு படைப்பு. இங்கே எனக்கு சோம.வள்ளியப்பன் மீது பொறாமையோ, வருத்தமோ கிடையாது. அவரது தம்பி ’கேளடி கண்மணி’ படம் எடுப்பதற்கு முன்பிருந்தே வள்ளியப்பன் எழுதி வந்திருக்கிறார். அவரது அள்ள அள்ளப் பணம் புத்தகம் பெற்ற வெற்றிக்காக என்னைக் காட்டிலும் மகிழ்வது வேறு யாரும் இருக்க முடியாது. முன்னர் ஒரு பதிவில், “ஒரு கடைக்குள் நுழைகிறோம். ஐஸ்வர்யா ராய் படம் போட்ட ஒரு சோப்பும், வீடு படத்தில் நடித்த தாத்தா படம் போட்ட ஒரு சோப்பும் இருந்தால் இரண்டில் எதை வாங்குவோம்?” எனக் குறிப்பிட்டிருந்தேன். ஒரு புத்தகக் கடைக்குள் நுழையும் ஆளுக்கு அள்ள அள்ளப் பணம், இழக்காதே என இரு புத்தகங்கள் இருந்தால் எதைக் கையில் எடுக்கத் தோன்றும்? நன்கு விற்கப்பட்ட தலைப்பு ஒரு கட்டத்திற்குப் பிறகு தன்னைத் தானே விற்றுக் கொள்ளும்.

ஆனாலும் கிழக்கு பதிப்பகத்தில் இந்தப் புத்தகம் விற்கக் கூடாது என்பதற்காக இழக்காதே மாதிரியான டபுள் நெகட்டிவ் தலைப்பை வைத்திருக்க மாட்டார்கள். It happened. 500 பிரதிகள் விற்கிற பத்து டைட்டிலை விட ஐயாயிரம் பிரதி விற்கிற ஒரு டைட்டிலே பதிப்பகத்திற்குப் போதும். அதுதான் எதார்த்தம். இதில் எமோஷனுக்கு இடமில்லை. எழுத்தாளன் மீதான அபிமானத்தினாலும், படைப்பின் இலக்கியத் தன்மைக்காகவும் பிரசுரித்து விட்டு கையைக் கடித்துக் கொண்டிருக்கும் பதிப்பாளர்களை நான் அறிவேன். ”புக் போடலாம். இருபதாயிரம் ஆகும்” எனக் கேட்கும் பதிப்பாளர்களும் இருக்கிறார்கள்.

இனிமேல் தன்னை விற்கும் எழுத்தாளன் மட்டுமே இங்கே நிற்க முடியும். எழுத்து முக்கியமில்லையா என நீங்கள் கேட்கலாம். ஒரு கட்டத்திற்கு மேல் எழுத்தே தன்னை எழுதிக் கொள்ளும். இன்னும் கூட சுஜாதாவின் புத்தகம் அளவிற்கு மற்றவர்களின் படைப்புகள் விற்பதில்லை. சுஜாதாவை விட நன்றாக எழுதுகிறவர்களும் இருந்தார்கள். ஐஸ்வர்யா ராயை விட அழகானவர்களும் இருந்தார்கள். சுஜாதாவும், ஐஸும் பிரபலம் ஆன அளவிற்கு மற்றவர்களால் ஏன் ஆக முடியவில்லை என்பது அவிழ்க்க முடியாத முடிச்சொன்றும் இல்லை.

தற்புகழ்ச்சி போலத் தெரியும். ஆனாலும் இதை இங்கே சொல்லியாக வேண்டும். எனக்கு இழக்காதே புத்தகம் வேதம் என்று சொன்னவர்கள் இருக்கிறார்கள். இப்போதும் கூட மாதம் ஓரிருவர், புத்தகம் கிடைப்பதில்லை என கேட்கிறார்கள். எல்லாத் தமிழர்களும் படிக்க வேண்டும் என நான் ஆசைப்பட்ட ஒரு புத்தகம் விரல்விட்டு எண்ணக் கூடிய இந்த நபர்கள் வேண்டும் போது கிடைத்தால் போதும் என்று தான் இப்போதைக்கும் இருக்கிறது. என்னதான் Kindle வடிவில் அதே புத்தகம் ஆங்கிலத்தில் The Science of Stock Market Investment வெளிவந்திருந்தாலும் தமிழில் வாசிக்க ஒன்றிரண்டு பேருக்காவது கிடைக்க வேண்டுமென்கிற சின்ன அவா.

முடிந்த அளவுக்கு இழக்காதேயிடமிருந்து எமோஷனலாக detach ஆக முயற்சித்து வருகிறேன்.

கூடவே என் நண்பனிடம் சொன்னேன்: ”கார்த்திகை நாய்களுக்கும், மார்கழி புத்தகங்களை மார்க்கெட் செய்வோருக்குமாக இருந்தால் உனக்கென்ன?”

Sunday, December 15, 2013

பங்குகளை வாங்குவது எப்படி

பங்கு வணிகம் என்ற பெயரில் வலைப்பதிவு ஒன்றில் சில ஆண்டுகளுக்கு முன் எழுதியது மீள் பதிப்பாக ...

பங்கு வர்த்தகம் செய்யும் போது அதன் உண்மையான மதிப்பு (value) என்ன என்பதே தெரியாமல் இருப்பது முட்டாள் தனம். இருந்தாலும் நிறையப் பேர் மதிப்பீடு என்னும் கோட்பாட்டையே மறந்து '10 மணிக்கு வாங்கி, 12 மணிக்கு விற்பதை' வழக்கமாகக் கொண்டுள்ளனர். 'ஆன் லைன்' டிரேடிங் என்ற கொடிய கொசுவின் வாயிலாகப் பலரையும் பாதித்திருக்கிறது இந்த நோய்.

ஒரு தொழிலில் ஈடுபடுவதற்கு (முதலிடுவதற்கு) முன், அதிலிருந்து எவ்வளவு இலாபம் கிடைக்கும் என்பதைத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். அது பெட்டிக் கடையாக இருந்தாலும் சரி; பெட்ரோல் சுத்திகரிக்கும் ஆலையாக இருந்தாலும் சரி.

A என்றொரு கம்பெனி இருப்பதாக வைத்துக் கொள்வோம். அதில் மொத்தம் 1000 பங்குகள் இருக்கின்றன. அந்தக் கம்பெனியின் ஆண்டு லாபம் (செலவு, கடனுக்கான வட்டி மற்றும் அரசாங்கத்திற்குச் செலுத்தும் வரி போக மீதம் கிடைக்கும் தொகை) ரூ10,000. ஆயிரம் பங்குளின் லாபம் பத்தாயிரம் என்றால், ஒரு பங்கு ஈட்டித் தந்த லாபம் எவ்வளவு? பத்து ரூபாய். அதைத் தான் EPS - Earnings per Share- என்று ஆங்கிலத்தில் குறிப்பிடுவர்.

"நல்ல லாபமா இருக்கே. ஒரு பங்குக்குப் பத்து ரூபாயா!!" என யாரும் வியக்க வேண்டாம். நல்ல லாபமா இல்லையா என்பதை, அதற்கு என்ன விலை கொடுக்கிறோம் என்பதைப் பொறுத்தே சொல்ல முடியும். மேலே குறிப்பிட்ட நிறுவனம் A இன் பங்கு ஒன்று ரூ.850 க்கு வியாபாரமாகி வருகிறது என்றால் அதை நீங்கள் வாங்குவீர்களா? அதாவது ஒரு ஆண்டு கழித்து 10 ரூபாய் கிடைக்க ரூ850 தரச் சம்மதிப்பீர்களா? அப்படியே செய்தாலும் அது 1.18% வருமானத்தைத் தான் ஈட்டித்தரும்.

(10 / 850) X 100 = 1.18%

இதே நிறுவனத்தின் பங்கு ரூ.120 க்கு வியாபாரமாகிறது என்று வைத்துக் கொள்வோம். அப்போதாவது வாங்குவீர்களா? அப்படி நீங்கள் செய்தால் நீங்கள் இட்டு வைக்கும் 120 ரூபாய் முதலீடு 10 ரூபாயைச் சம்பாதிக்கும்; அதாவது 8.33%. வங்கியில் கிடைக்கும் வட்டியை விட இது அதிகமாக இருந்தால் இந்த விலையில் வாங்குவதைச் சாதகமாகவே கருதலாம்.

இந்த மாதிரியான கணக்குகளைச் சுலபமாக்க நமக்குக் கிடைத்த உபகரணம் தான் PE விகிதம். Price Earning ratio என்பதே அது. Price (விலை) க்கும் Earning (லாபம்) க்கும் உள்ள விகிதமே PE.

PE = Price / Earning அதாவது விலை/லாபம்

ஒரு ஒற்றைப் பங்கின் விலையை, அது ஈட்டித்தரும் லாபத்தால் (EPS) வகுக்கவேண்டும்.

நமது உதாரணத்தின் படி PE = 120/10 = 12

இதை எப்படியெல்லாம் சொல்கிறார்கள் பாருங்கள்.

  • கம்பெனி A இன் பங்கு PE விகிதம் 12 இல் வியாபாரமாகிறது.
  • கம்பெனி A இன் விலை அதன் லாபத்தின் 12 மடங்காக உள்ளது.

இப்படியெல்லாம் எங்காவது கேட்கவோ, படிக்கவோ நேர்ந்தால் இனி மேல் குழப்பமடையத் தேவையில்லை.

சரி.. PE விகிதத்தை எங்கனம் நமக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்வது? இதுகாறும் நாம் கொண்ட அலசலின் படி, குறைவான PE விகிதம் என்றால் நமக்கு அதிக லாபம் கிடைக்கும் சாத்தியக் கூறு அதிகமாகவும், அதிகமான PE விகிதம் என்றால் நமக்குக் குறைந்த லாபம் கிடைக்கும் சாத்தியக் கூறு அதிகமாகவும் இருப்பதை அறிகிறோம். பங்கு முதலீட்டாளர் ஒருவர் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய அடிப்படை விஷயங்களில் இது தலையாயது.

ஒரு நிறுவனத்தின் பங்குகளை அதன் PE விகிதத்தின் அடிப்படையில் மட்டுமே எவரும் வாங்குவது இல்லை. நிர்வாகத் திறமை, தொலிழின் வளர்ச்சி வாய்ப்பு, அதன் வசமிருக்கும் அசையும் & அசையாத சொத்துக்களின் மதிப்பு, ஈவுத்தொகை வரலாறு (dividend history) போன்ற பற்பல காரணிகள் கருத்தில் கொள்ளாப்பட்டே முதலீட்டு முடிவுகள் எடுக்கப் படுகின்றன.
என்ன தான் மற்ற அளவுகோள்கள் மூலம் முடிவு எடுப்பது நடைமுறையில் இருந்தாலும், PE விகிதத்தின் அடிப்படையிலான பங்கு மதிப்பீடு பற்றித் தெரியாமல் முதலீடு செய்வதென்பது, மாலைக் கண் வியாதி படைத்த கவுண்டமணி 'சின்னத்தம்பி' படத்தில் இரவில் T.V.S. 50 ஓட்டிச் செல்வதற்குச் சமம்.

Wednesday, December 11, 2013

அண்ணே ஒரு விளம்பரம்

ராஜீவ் காந்தி சாலை என அழைக்கப்படும் பழைய மகாபலிபுரம் சாலை கட்டணச் சாலையென்பதால், சென்னை மேடவாக்கத்திலிருந்து நாவலூருக்கோ, கேளம்பாக்கத்துக்கோ காரில் பயணிப்பவர்கள் சோழிங்கநல்லூர் சுங்கச் சாவடியில் இருபது ரூபாய் செலுத்த வேண்டும். போக இருபது, வர இருபது மொத்தம் நாற்பது ருபாய். ரிட்டர்ன் டிக்கெட்டாக வாங்கினால் 38 ரூபாய். இதற்கு மாறாக சித்தாலப்பாக்கம், காரணை, தாழம்பூர் வழியாகச் செல்லும் ஒரு பாதையத் தேர்ந்தெடுத்தால் அந்த சுங்கச் சாவடியைத் தவிர்த்து விடலாம்.


அப்படிச் செல்வோர் சுங்கச் சாவடியைத்தான் தவிர்க்க முடியும். தேவசித்தத்தை தவிர்க்கவே முடியாது. அது என்ன தேவனின் சித்தம் என குழப்பமாக இருந்தால் ஒரு முறை இந்த வழியாகப் பயணித்துப் பாருங்கள். அப்படி முடியாதவர்களுக்காக சுருக்கமாகச் சொல்லி விடுகிறேன். சசிக்குமார் நடித்த நாடோடிகள் படத்தில் ஒரு ஆள் உதவி செய்வார். செய்து முடிப்பதற்குள் அதைப் பற்றிய போஸ்டரும், ஃபிளக்ஸும் முளைத்திருக்கும். அந்த வாசகங்களை எழுத ஐந்து பேர் கொண்ட குழு வேறு வைத்திருப்பார். படத்தில் அந்த கேரக்டருக்கு தேவசித்தம் தான் இன்ஸ்பிரேஷனாக இருந்திருப்பார். காரணை-தாழம்பூர் ஒரு கிலோ மீட்டர் தொலைவுக்குள் சுமார் இருபது ஃபிளக்ஸ் போர்டுகள் தென்படும். “வாரித் தந்த வள்ளலே”, “கொட்டித் தந்த கோமானே”, இப்படியெல்லாம் கண்ணில் படும்.

இந்த வாசகங்களை விடக் கொடுமை அந்த ஆள் கொடுக்கும் ’போஸ்’. ஒவ்வொரு போஸ்டரிலும் ஒவ்வொரு கெட்டப்பில் இருப்பார். செக காமெடியாக இருக்கும். இந்த கெட்டப், வாசகம் எல்லாம் ஒரு வாரத்துக்குத் தான். அடுத்த வாரம் வேறு போஸில், வேறு வசனங்களுடன் புதிய ஃபிளக்ஸ் மாறியிருக்கும். வெள்ளிக்கிழமையானால் ஆனந்த விகடன் வருகிறதோ இல்லையோ, வாராவாரம் இவரது கெட்டப் மாறிக்கொண்டே இருக்கும். தேவசித்தம் ஒரு சாமியாராம். ஊராட்சி மன்றத் தலைவர். அவரது விளம்பரங்களையெல்லாம் கொஞ்சம் போட்டோ எடுத்து வந்து இந்தே பகிரலாம் என நினைத்தேன். அதில் ஒரு ஓரமாக வெளிப்படும் கட்சி அடையாளம் கருதி அடக்கிக் கொண்டேன்.

தேவசித்தம் பவர் ஸ்டாருக்கெல்லாம் முன்னுதாரணமாக இருப்பார் போல. இந்த மாதிரி ஆட்கள் எல்லாம் கவுண்டமணி, “அரசியல்ல இதெல்லாம் சகஜமப்பா” என்று சொன்ன காலம் தொட்டே இருந்திருக்கிறார்கள் நிகழ்கால மனிதன் இவ்வளவு பெரிய விளம்பரப் பிரியனாக மாறியிருப்பதற்கான சாட்சியமே அப்பட்டமாக வெளிப்படும் இந்த உதாரணங்கள். வெளியே தெரியாதவை ஏராளம் இருக்கும்.

”Your work should talk about yourself, not vice versa” என சில வருடங்களுக்கு முன் மின்னஞ்சல் கையெழுத்தாக வைத்திருந்தான் என் நண்பன் ஒருவன். அவனோடு உடன் பணியாற்றிய இன்னொரு நண்பர் அவனது நிறுவனத்தில் ஜெனரல் மேனேஜராகச் சேர்ந்த பிறகு புலம்பிக்கொண்டிருக்கிறான். பலனை எதிர்பாராமல் கடமையை மட்டுமே ஆற்றுவது ideal சமூகத்தில் சாத்தியம். அவன் போதைக்கு நம்மை ஊறுகாயாகப் பயன்படுத்துகிறான் என எல்லோருக்கும் தெரிந்திருக்கும் காலம் இது. இங்கே நம் வேலை மட்டுமே நம்மைப் பற்றிப் பேசி விடும் என்பது சாத்தியம் இல்லை. அப்படி நம்புவதைப் போன்ற முட்டாள்தனமும் இல்லை.

சுய விளம்பரம் தேவையா என்ற கேள்வியே அபத்தமாக, oxymoron ஆக இருக்கிறது. விளம்பரமே சுயம் தானே? அடுத்தவன் எதற்கு நமக்காக விளம்பரம் செய்யப் போகிறான்? (அவனுக்கு நம்மால் காரியம் ஆக வேண்டி இருந்தால் ஒழிய) ஆனாலும் விளம்பரம் மட்டுமே மார்க்கெட்டிங் ஆகி விடாது. மேனேஜ்மெண்ட் தியரியில் வரும் நான்கு P சமாச்சாரங்களில் promotion ஒரு பகுதி மட்டுமே. மற்ற மூன்று விஷயங்களை விடுத்து வெறும் புரமோஷனை மட்டுமே முன்னிறுத்தும் நிலையில் இருக்கிறோம். நல்ல புரமோஷன் இருந்தால் மோசமான சரக்கைக் கூட விற்றுத் தள்ளி விடலாம். நல்லதோ, கெட்டதோ சரக்கு இருப்பதையாவது ஏனையோருக்குத் தெரியப்படுத்தவும் விளம்பரம் அவசியமாகிறது.

நல்ல பேக்கேஜ் மிகவும் அவசியம். ஒரு கடைக்குள் நுழைகிறோம். ஐஸ்வர்யா ராய் படம் போட்ட ஒரு சோப்பும், வீடு படத்தில் நடித்த தாத்தா படம் போட்ட ஒரு சோப்பும் இருந்தால் இரண்டில் எதை வாங்குவோம்? அப்படித்தான் புத்தகங்களும். இழக்காதே என்று பெயர் போட்ட புத்தகம் கன காலமாக out of stock இல் இருக்கிறது. ”இந்தப் புத்தகத்தை வாங்காதீர்கள்’ என கோபிநாத் படம் போட்டால் ஓடுகிறது. ஆகவே அமைச்சரே, வரலாறு மட்டுமல்ல - பேக்கேஜும் முக்கியம்.

இங்கே இதைச் சொல்வதற்குக் காரணம் இருக்கிறது. போன வாரத்தில் ஒரு நாள் மனுஷ்யபுத்திரனைச் சந்தித்தேன். ”எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் நூல் வெளியீட்டு விழா திருச்சியில நடக்குது. வரீங்களா?” என்றார். ”க்கும்” என நினைத்துக்கொண்டே சிரித்தேன்.

நான் அவரை ’மீட்’டியதற்கான காரணமே வேறு. அவர் சில உயிர்மை பதிப்பகத்தில் சார்பில் ஜனவரி 1-ஆம் தேதி நூல் வெளியீட்டு விழா நடத்தத் திட்டமிட்டிருக்கிறார். அதில் எனது இரவல் காதலியும் ஒன்று. ”உங்க புக் பத்திப் பேச யாரை கூப்பிடலாம் சொல்லுங்க” என்று கேட்டதற்கு சில பெயர்களைச் சொன்னேன். ஏனோ இழுத்தார். ”நீயா நானா ஆண்டனியைக் கூப்பிடலாமா?” எனக் கேட்டேன். ஆண்டனியை அழைப்பதில் ஒரு அனுகூலம் உண்டு. புத்தகம் விற்கிறதோ இல்லையோ, யார் கண்ணில் படுகிறதோ இல்லையோ,ஆண்டணிக்குத் தெரிந்து விடும். புத்தகம் பேசப்பட்டுப் புகழடைவதை விட நீயாநானாவில் சிறப்பு விருந்தினராக ஒரு தடவையாவது கூப்பிட்டு விடுவார்கள் இல்லையா? இது நான்கு மார்க்கெட்டிங் P க்களில் எந்த வகையில் சேருமென்று தெரியவில்லை. 

”அவரை இன்னொருத்தர் புக் பண்ணிட்டார்” என மனுஷ்யபுத்திரன் பதிலளித்தார்.

இதற்கு மேல் பேசினால் தேவசித்தம் வந்து மிரட்டுவது மாதிரியே இருக்கிறது. இருந்தாலும் சொல்லியாக வேண்டியிருக்கிறது.

நூல் வெளியீட்டு விழாக்கள் ஒரு வகையில் உண்ணாவிரதம் போல. ஒரு மாதிரியான கவன ஈர்ப்பு. அதைத் தாண்டி விவரிக்க என்ன இருக்கிறது? இரவல் காதலியைப் பற்றிப் ஏசுவதற்காக ..ஸாரி.. பேசுவதற்காக ஒரு பிரபலத்தை புக் செய்ய முயன்று கொண்டிருக்கிறோம். 

Monday, December 09, 2013

ரோல்மாடல்

உங்கள் எல்லோரையும் போல எனக்கும் ஒரு ரோல் மாடல் இருந்தார். இருந்தார் என்றால் என்றால் இப்போது இல்லையா என்ற கேள்வி எழலாம். இப்போதும் இருக்கிறார். ஆனால் ரோல் மாடலாக இல்லை. ஒற்றை ரோல் மாடலை விட பல திசைகளிலும் கிடைக்கும் இன்ஸ்பிரேஷன்களே கூடுதலாக இருக்கிறது. யாரைப் பார்த்தாலும், யாரோடு பேசினாலும் அதிலிருந்து எதையாவது கற்றுக்கொள்ள முடியும் என மனது நம்புகிறது. ஒரு கேள்விக்கு ஒரு விடைதான் சரியாக இருக்குமென்பது எத்தகைய குறுகிய எண்ணமாக இருக்குமோ அது போலத்தான் ஒரேயொரு ரோல் மாடல் இருக்க வேண்டுமென நினைப்பதுவுமென ஆறுதல் அடைகிறது.
                                                  
ஆனால் சின்ன வயசுக்கு இதெல்லாம் தெரியாதில்லையா? இப்பவும் யாவும் தெரிந்து தெளிந்து விடவில்லை என்பது ஒரு பக்கம் இருந்தாலும் நேற்றை விட இன்றைக்கு நாம் அறிவாளியாக மாறியிருப்பதாக நினைத்துக் கொள்கிறோம். இருக்கட்டும், சின்ன வயதில் உங்கள் எல்லோரையும் போல எனக்கும் ஒரு ரோல் மாடல் இருந்தார். என்னை விட 15 வயது மூத்தவராக இருப்பார். சுற்றியுள்ள நாலைந்து கிராமங்களில் பொறியியல் பட்டதாரி ஆன முதல் மனிதர் அவர். நான் படித்த அதே ஆரம்பப் பள்ளியில் படித்தார். அவருக்குச் சொல்லிக்கொடுத்த அதே மேகலிங்க வாத்தியார் எனக்கும் பாடம் நடத்தினார். அவர் அடிக்கடி சொல்லிக்கொண்டே இருப்பார். சண்முகம் மாதிரி வரனும்டா என்பார்.

கோவை CIT இல் படித்தார். ’மாசம் ஆறாயிரம் சம்பளமாமா’ என்று நிறையப் பேர் பேசிக்கொள்ளும் அளவுக்கு மும்பையில் ஒரு பெட்ரோகெமிக்கல் கம்பெனியில் வேலை செய்தார். பின்னர் துபாய்க்குப் போய் விட்டார். அவர் மும்பையில் பணிபுரிந்த போது அவரது பெற்றோரை அவர்களது சிறிய கிராமத்து வீட்டில் பல தடவை சந்தித்திருக்கிறேன். எல்லா வகுப்புகளிலும் முதல் மதிப்பெண் பெற்று, அதற்குப் பரிசு பெறும் கறுப்பு-வெள்ளை நிழற்படங்கள் சுவரில் ஃபிரேம் செய்யப்பட்டு தொங்கிக் கொண்டிருக்கும். அதைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் டானிக் குடித்த மாதிரி இருக்கும்.

நான் படித்த உயர்நிலைப் பள்ளியில் ஃபர்ஸ்ட் மார்க் எடுத்தேன். எங்கள் கிராமத்தில் இப்போதெல்லாம் பெண் குழந்தைகள் பத்தாவதில் 480 மதிப்பெண்களை சர்வசாதாரணமாக வாங்குகிறார்கள். நான் எத்தனை மார்க் என்று கேட்டால் வெளியே சொல்ல வெட்கமாக இருக்கிறது. அநேகமாக கொளத்துப்பாளையம் பள்ளியில் முதல் மதிப்பெண் பெற்ற மாணவர்களிலேயே கடைசி மதிப்பெண் என்னுடையதாகத்தான் இருக்கும். நான் மூனாவது படிக்கும் போதே அவர் பொறியாளர் ஆகியிருந்தார். அவரது தாக்கம் வேறு எதைக் காட்டிலும் அதிகமாக இருந்தது. நாமும் எஞ்சினியர் ஆகிட வேண்டுமென என்னையுமறியா அவா குடிகொண்டிருக்க வேண்டும்.

பத்தாவது படிக்கும் போது தவளையின் குறுக்கு வெட்டுத் தோற்றம், கரப்பான் பூச்சியின் குறுக்கு வெட்டுத் தோற்றம் முதலிய கேள்விகளைத் தவிர்த்தேன். கேள்விகளை மட்டுமல்ல. உயிரியல் பாடத்தையே வெறுத்தேன். அதற்கு இரண்டு காரணங்கள். ஒன்று, படம் வரைவது பிடிக்காது. இரண்டாவது எஞ்சினியர் சண்முகம் மாமா. எனக்கு இதெல்லாம் தேவையில்லை என நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். மேல்நிலைப் பள்ளியில் கூட பயாலஜி எட்டிக்காயாகக் கசந்தது. பிளஸ்-2 பயாலஜி பரீட்சைக்கு முந்தைய நாள் தூர்தர்ஷனில் தூறல் நின்னு போச்சு படம் பார்க்கும் அளவுக்கு வெறுப்பு. ஒரே ஆறுதல், கோவையில் மையப்பகுதியில் உள்ள அந்த பாய்ஸ் ஸ்கூலில் ஒரேயொரு பெண்வாசமாக, அம்மாசைக் குட்டி ஆசான் லீவில் சென்ற சமயத்தில் வகுப்பெடுக்க வந்த அழகான டீச்சர் மட்டுமே.

என்ன படிக்கிறோம் அல்லது படிக்காமல் போகிறோம் என்பதை நம்மையும் அறியாமல் இந்த ரோல்மாடல்கள் தீர்மானிக்கிறார்கள். அப்படி எடுக்கும் முடிவும், முடிவின் விளையாக இறுதியில் நாம் எட்டும் நிலையும் மறுபரிசீலினைக்கு உள்ளாகும் தருணத்திற்கான சாத்தியத்தையும் மறுப்பதற்கில்லை. எனினும் ரோல் மாடல்களின் தாக்கத்தை மறுக்கவொ தவிர்க்கவோ இயலாது. அந்தப் பருவங்களில் அவர்கள் இன்றியமையாதவர்களாகிறார்கள். குறிப்பாக முதல் தலைமுறைப் பட்டதாரிகளைக் காணும் குடும்பங்களிலும், கிராமங்களிலும் அதி அவசியமாகிறார்கள்.

காலப் போக்கில் நாம் வாழ்க்கையைப் பற்றிக் கொண்டிருக்கும் கற்பிதங்கள் உருமாற்றம் அடைகின்றன. சரியென நம்பியது சரியாகவே நீடிப்பதும், மோசமெனக் கருதியது அத்தனை மோசமில்லை என ஆவதுமாக நம் எண்ணங்கள் மாறுகின்றன. நாம் அடையும், அல்லது அடைந்திருக்கும் வெற்றி (அல்லது வெற்றி என நம்பிக்கொண்டிருப்பது) நமது உழைப்பின் விளைவாய்க் கிடைத்த சங்கதியாக மட்டுமே கருத இயலாதென்கிற உண்மை மெதுவாகவே உறைக்கிறது. பல சமயங்களில் நாம் அதிர்ஷ்டத்தையும், திறமையையும் குழப்பிக் கொள்கிறோம். ஒரே ஒரு ரோல் மாடல் உருவாக்கிய தீர்க்கமான தாக்கத்தினை பல்வேறு படிப்பினைகள் & இன்ஸ்பிரேஷன்கள் மறு கட்டமைக்கிறன.

எனினும் ரோல் மாடல்கள் சமுதாயத்தில் மிக முக்கியமான உந்து சக்தியாக விளங்குகிறார்கள். எங்கும் அவநம்பிக்கையினால் மனம் தளர்ந்துள்ள சமூகத்தில், ஒரு படியாவது உயர்த்தி விட விரும்பும் நமக்கு இந்த மாதிரியான நபர்கள் தேவைப்படுகிறார்கள். இல்லையேல் நாமே அவர்களை உருவாக்கி விடுவோம். ஆன்மீக ஆசானாக, வாழ்வில் ஜெயித்துக் காட்டியவரின் வெற்றிக் கதையாக அவர்கள் நம் முன்னே விரிவார்கள். தோல்விகளையே கண்டு துவண்டிருக்கும் நாம் வெற்றிக்கான குறுக்கு வழியை, அல்லது நேர்வழியாகவே இருந்தாலும் சரி, அவர்கள் காட்டி விட மாட்டார்களா என ஏங்குகிறோம்.

தெரியாத கதைகளும், சுயசரிதைகளும் நம்மை ஏமாற்ற அனுமதிப்பதை விட நம்மைச் சுற்றி வளர்ந்து நிற்கும் ஆட்களே நாயகர்களாக ஆவதில் தவறொன்றுமில்லை. நன்றாகப் படித்து, நல்ல ஒழுக்கத்துடன் விதிகளுக்குக் கீழ்ப்படிந்து வாழ்ந்தால் வாழ்வில் சாதிக்கலாமென கட்டுக்கோப்பாக சமுதாயத்தை வைத்திருக்கவும் அவர்கள் உதவுகிறார்கள். ஒழுக்கத்தைப் பற்றிப் பேசும் போது சண்முகம் மாமா ஏழாம் வகுப்பு படிக்கும் போது நடந்த சம்பவத்தை அவரது கிளாஸ்மேட் கருப்புச்சாமி சொன்னார். அதை மட்டும் சொல்லி விட்டு முடித்து விடுகிறேன்.

ஒரு நாள் டேவிட் வாத்தியார் மனப்பாடச் செய்யுளை ஒப்பிக்கச் சொல்லியிருந்தாராம். யாருமே படிக்காமல் வந்து விட்டார்கள். கடுப்பான வாத்தியார் வகுப்புக்கு வெளியே ஒட்டுமொத்த வகுப்பையும் சுடும் மணலில் முட்டி போடுமாறு தண்டித்திருக்கிறார். மனப்பாடம் செய்து ஒப்பித்து விட்டு உள்ளே போகலாம். நம்ம ஆள் ஐந்து நிமிடத்தில் படித்து ஒப்பித்து விட்டு வகுப்பறைக்குள் சென்று அமர்ந்து கொண்டார். மற்றவர்கள் சிலருக்கு வெகு நேரம் ஆகியிருக்கிறது. அப்படி ஒப்பிக்க முடியாத சிலரையும் மதியச் சாப்பாட்டுக்கு சில நிமிடம் முன்னதாக உள்ளே வருமாறு வாத்தியார் சொல்லி விட்டார்.

பிறகு நம்ம ஹீரோவையும், கருப்புச்சாமியையும் கூப்பிட்டு வாளியில் தண்ணீர் கொண்டு வரச்சொன்னாராம். ஆசிரியரின் மதியச் சாப்பாட்டின் போது குடிக்கவும், கை கழுவவும். சுமார் 50 மீட்டர் நடந்தால் அமராவதி ஆறு. இவர்கள் இரண்டு பேரும் மறுபேச்சே சொல்லாமல் வாளியை நிரப்பி வந்து கொடுத்தார்களாம். வாத்தியார், ”வெரி குட். இப்படித்தான் சீக்கிரமா படிச்சு ஒப்பிக்கணும். எதாவது வேலை சொன்னாலும் கீழ்ப்படிஞ்சு செய்யனும்” எனப் பாராட்டினாராம்.

”அதான் இன்னிக்கு நல்ல நிலையில இருக்கிறாரா அவரு?” என கருப்புச்சாமியைக் கேட்டேன்.

”நான் வேண்டாம்னு தான் சொன்னேன். சம்முகந்தான் முக்கா வாளி தண்ணியோட முள்ளுச் செடிக்குள்ள கொண்டு போய் வெச்சு அதுக்குள்ளையே ஒன்னுக்கு இருந்தான்.” என்றார்.

Friday, December 06, 2013

போராட்டமல்ல.. சமரசமே வாழ்க்கை

உங்களுக்கு ஆன்டி ஃபிளவரை ஞாபகம் இருக்குமா தெரியவில்லை. உலகில் என்றும் நினைவில் கொள்ளப்பட வேண்டிய பத்து விக்கெட் கீப்பர் பேட்ஸ்மேன்களைப் பட்டியல் போட்டால் அதில் ஆன்டியின் பெயரைத் தவிர்க்க முடியாது. அவரும், அவரது சகோதரர் கிராண்ட் ஃபிளவரும் ஜிம்பாப்வே அணிக்காக கிரிக்கெட் ஆடினார்கள். தோற்றுப்போன ஒரு டெஸ்ட் மேட்சில் கூட முன்னூறு ரன் அடித்த ஆன்டி ஃபிளவர் இப்போது இங்கிலாந்தில் வசிக்கிறார். வசிக்கிறார் என்பது understatement. அவர் இங்கிலாந்து அணிக்கு பயிற்சியாளராகச் செயல்படுகிறார்.

அதற்குக் காரணம் ராபர்ட் மொகாபே. மொகாபே யாரென்று தெரியாவர்களுக்கு அவர் ஜிம்பாவேயின் நெல்சன் மண்டேலா. இருவரின் புரட்சி வரலாறும் ஒரே மாதிரித்தான் துவங்கியிருக்க வேண்டும். ஆங்கிலேய ஆதிக்கத்திலிருந்து விடுவித்துக்கொண்டு மொகாபே கொடுங்கோலன் ஆகி விட்டார். நெல்சன் மண்டேலாவுக்கு இன்று உலகம் கண்ணீர் வடிக்கிறது.

2003 உலகக் கோப்பை சமயத்தில் கீழுள்ள அறிக்கையை வெளியிட்டு, கறுப்பு பேட்ச் அணிந்து விளையாடியதால் அந்த இடதுகை ஆட்டக்காரரின் ஜிம்பாவே வாழ்க்கை முடிவுக்கு வந்தது எனலாம்.
In all the circumstances, we have decided that we will each wear a black armband for the duration of the World Cup. In doing so we are mourning the death of democracy in our beloved Zimbabwe. In doing so we are making a silent plea to those responsible to stop the abuse of human rights in Zimbabwe. In doing so, we pray that our small action may restore sanity and dignity to our Nation.

ஷீகன் கருணதிலகாவின் நாவலில் ஆண்டன் ரோஸ் என்று குறிக்கப்படுவது வேறு யாருமல்ல. (மிகச் சிறப்பாக எழுதப்பட்ட ஒரு படைப்பு அது. சிங்கள எழுத்தாளரைப் பரிந்துரைப்பது பற்றி பிறகு பேசலாம்) தனது ஹராரே வீடு தாக்கப்பட்டவுடனே ஆண்டன் ரோஸ் நாட்டை விட்டுத் தப்பி ஓடினார் என அந்த நாவலில் வரும். அதற்குப் பிறகு ஆண்டன் ரோஸும், கதையின் நாயகனான இலங்கையின் தமிழ் ஸ்பின்னரும் ஏதோ கிழக்கு ஐரோப்பிய தேசத்தில் தம் தாய் நாட்டிலிருந்து தப்பி வந்த illegal immigrants உடன் கிரிக்கெட் விளையாடிக்கொண்டிருப்பார்கள் என கற்பனை செய்திருப்பார் ஷீகன்.

ஆன்டி ஃபிளவரை ரிவர்ஸ் சஸ்வீப் ஷாட்டுக்காக கொண்டாடலாம். அதைக் கண்டு மலைக்காத, மாரியாத்தாவைக் கும்பிடாத ஸ்பின் பெளலர்கள் இருக்கவே முடியாது. ஆன்டி ஜிம்பாவேயின் வசித்திருக்க வேண்டிய ஆளே கிடையாது. தென்னாப்பிரிக்காவில் இருந்திருக்க வேண்டும். அப்படித்தான் இன்றைக்குத் தோன்றுகிறது.

போராளியாக, தீவிரவாதியாகத் திகழ்ந்த மண்டேலா 27 ஆண்டுகள் சிறையில் கழித்தார். மீண்டு வந்த போது ஜனநாயகப் பாதையின் ஆட்சிக்கும் வந்தார். அவர் நினைத்திருந்தால் தென்னாப்ப்பிரிக்காவில் உள்ள வெள்ளையர்களை எல்லாம் விரட்டி அடித்திருக்கலாம். ஆனால் அதைச் செய்யவில்லை. தென்னாப்பிரிக்காவில் வசிக்கும் ஓரிரு ஆங்கிலேயர்களைத் தெரியும் என்ற முறையில் என்னால் உறுதியாகச் சொல்லமுடியும் – இதுதான் மண்டேலாவை மற்ற போராளிகளிடமிருந்து அவரை வேறுபடுத்தி ஸ்டேட்ஸ்மேன் ஆக்கிக் காட்டுகிறது.


வரலாறு யாருடைய கையில் இருக்கிறது என்பதைப் பொறுத்தும், முடிவில் எத்தனை வல்லமையோடு விளங்குகிறார்கள் என்பதைப் பொறுத்துமே ஒருவன் தீவிரவாதியாகவோ போராளியாகவோ சித்தரிக்கப்படுகிறான். அது ஒரு பக்காம் இருக்க, சமரசம் தவிர்க்க முடியாதென்பதையும், ஒத்திசைந்து வாழ்வதே நிராகரிக்க முடியாத உலக ஒழுங்கு என்பதையுமே நெல்சன் மண்டேலா நமக்காக விட்டுச் சென்ற பாடமாக இருக்கும். தென்னாப்பிரிக்காவின் போராளியாக, அடக்குமுறைக்கு எதிராக நின்றமைக்காக உலகம் அவரை நினைவு கூர்வதைக் காட்டிலும் இதற்காகவே அவர் வரலாற்றில் இடம் பெற்று நிலைப்பார்.

போராட்டமே தன் வாழ்க்கை என வரித்துக்கொண்டவர் நிம்மதியாக உறங்கட்டும்.