Monday, March 10, 2014

நல்ல விஷயம்

1999 இல் கல்லூரிப் படிப்பை முடித்து வேலைக்குக் கிளம்பிய போது முப்பத்தைந்து வயதில் ரிட்டையர்ட் ஆகிவிட வேண்டுமென நினைத்தேன். அது ஏனென்று இப்போது யோசித்தால் சிரிப்பாக இருக்கிறது. அதைப் பற்றிய தீவிரமான சிந்தனைகள் இருந்ததுண்டு. ஆவேசமாக அதைப் பற்றிப் பேசியிருக்கிறேன். முப்பத்தைந்துக்குப் பிறகு மக்களுக்கு சேவையாற்ற வேண்டுமென நண்பன் ஒருவனிடன் சொன்னேன். ”அவனவனுக்கு அவனவன் செஞ்சுக்கணும். நீ என்ன செய்யப் போறே?” என்றான். நண்பன் சொன்னது ஓரளவு உண்மையென இப்போது புரிகிறது. கிட்டத்தட்ட பதினைந்து வருடம் வேலை செய்த பிறகு இப்போது ஓய்வு குறித்தெல்லாம் சிந்திக்க முடியவில்லை.

பாதி முதுகு ஏற்கனவே தேய்ந்து கிடந்தாலும் இன்னும் பதினைந்து இருபது வருடமாவது பணியில் நீடிக்க வேண்டும் போலிருக்கிறது. அது வரைக்கும் வேலை இருக்குமா தெரியவில்லை. ஓடும் வரைக்கும் ஓடட்டும். சைடில் சமுதாயத்திற்காக எதாவது செய்ய வேண்டும் என்ற ஆசை அவ்வப்போது தலையெடுக்கிறது. சமூகத்திற்கு சேவையென்றால் நாமென்ன அன்ன ஹசாரே மாதிரி ஊழலை ஒழிக்கப் புறப்படப் போகிறோமா அல்லது கேஜ்ரிவால் மாதிரி துடைப்பத்தைத் தூக்கிக்கொண்டு அலையப் போகிறோமா? ஒரு ரோமமும் கிடையாது.

எதோ நம்மாலானது. முடிந்த அளவு அரசுப் பள்ளியில் பயிலும் குழந்தைகளுக்குத் தேவையான நோட்டுப் புத்தகங்களை வழங்குதல், வாசிப்புப் பழக்கத்தை ஊக்குவித்தல், நீர் மேலாண்மை குறித்த விழிப்புணர்வை உண்டாக்குதல். அவ்வளவே. இதற்காக பெரிய அளவில் தொகை செலவிடும் அளவுக்கு நானொன்றும் அம்பானியல்ல. அதே நேரம் வருடத்தில் நாலு நாள் குடும்பத்தோடு ஓட்டலுக்குச் சென்று சாப்பிட்டால் ஆகும் செலவுக்கு நிகரான பணத்தை ஒதுக்கினால் கூடப் போதும். இரண்டு தடவை ஊருக்கு காரில் போவதைத் தவிர்த்தால் போதும். அப்படித்தான் நினைத்திருக்கிறேன்.

எங்கள் ஊரில் எல்லாக் குழந்தைகளும் அரசுப் பள்ளியில் படித்தோம். இப்போது பார்த்தால் காடு தோட்டம் வைத்திருக்கும் ஆட்களின் குழந்தைகள் இங்கிலீஷ் மீடிய தனியார் பள்ளிக்கு வேனில் போகிறார்கள். கூலிக்குப் போகும், தாழ்த்தப்பட்ட குடும்பத்தைச் சேர்ந்த குழந்தைகளே பெரும்பாலும் அரசுப் பள்ளியை நாடுகிறார்கள். அரசுப் பள்ளியில் பயிலும் மாணவர்களுக்கு படிப்பின் மீது பிடிப்பை உருவாக்க ஏதேனும் ஒரு துரும்பை அசைப்பதாக இந்த முயற்சி அமைந்தால் போதும்.

இப்போதைக்கு பத்தாயிரம் ரூபாய் இதற்காக ஒதுக்குவதெனத் தீர்மானித்திருக்கிறேன். இதை இணையத்தில் போட்டு விளம்பரம் தேடுமளவுக்கு பெரிய அமவுண்ட் இல்லைதான். ஆனால் அளவை விட நோக்கம் முக்கியம். இதை வாசிக்க நேரும் நீங்களும் கூட நீங்கள் பிறந்து வளர்ந்த கிராமத்திலோ, அல்லது உங்கள் அருகாமையில் சென்னை போன்ற பெருநகரங்களில் உள்ள அரசுப் பள்ளியிலோ உங்களால் ஆன சிறிய பங்களிப்பைச் செய்ய இது தூண்டுமல்லவா? அதுதான் நோக்கம். உதவ வேண்டுமென்ற எண்ணம் நம் எல்லோருக்குமே உண்டு. அதற்காக வழிவகையோ, நேரமோ இல்லாமல் தான் அதைச் செய்யாதிருக்கிறோம்.

ஆயினும் கூட அது மட்டுமே காரணமல்ல. இயலாதவர்களுக்கு உதவுவது நமக்கு அதீத முக்கியமில்லாத ஒரு விஷயமாக இருப்பதால் அதற்குரிய முன்னுரிமை அளிப்பதில்லை. பதினைந்து வருடமாக நானும் இதை நினைத்துக் கொண்டேயிருக்கிறேன். செயல்படுத்துவதற்கான நேரம் இப்போதுதான் வாய்த்திருக்கிறது. வாழ்க்கையில் செட்டில் ஆன பிறகு செய்ய வேண்டும் என என்னையே சமாதானம் செய்து வந்திருக்கிறேன். செட்டில் ஆவதென்று உண்மையில் ஏதுமில்லை என்பது தெரிந்தும் கூட அப்படியே வருடங்களை ஓட்டி விட்டிருக்கிறேன். இப்போது என்னவோ ஞானோதயம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. வரும் கல்வியாண்டிலிருந்து இதைச் செயல்படுத்தத் திட்டம்.


உங்களுக்கு முடியுமானால் நீங்களும் செய்யுங்கள். சத்தியமாக நான் ஒன்றும் புதிதாகச் செய்யச் சொல்லி உங்களை இம்சிக்கவில்லை. நிச்சயமாக நீங்கள் சில காலமாக யோசித்த ஒரு விஷயமாகத்தான் இது இருக்கும். 

முடியவில்லையென்றால் நாலு பாடப் புத்தகங்களையோ, சிறுவர் புத்தகங்களையோ சேர்ந்து வாங்கலாம் வாருங்கள்.

No comments: