Sunday, March 30, 2014

கிழவியைத் தூக்கி மணையில வை

குஷ்வந்த் சிங். இந்திய பத்திரிக்கைத் துறையில் மறக்க முடியாத ஒரு பெயர். அவரைப் போல தாக்கம் உண்டாக்கிய இன்னொரு எழுத்தாளரை, பத்திரிக்கையாளரை, விமர்சகரைக் காண்பது சந்தேகமே. 99 வயதில் அவர் இறந்து போய் பத்து நாட்களாகின்றன. அவரைப் பற்றி எழுதினால் பக்கம் பக்கமாக எழுதலாம்.

குஷ்வந்த் சிங் பற்றி விகடன் டைம்பாஸ் இதழில் ஒரு மேட்டர் போட்டிருந்தார்கள். அதில் அவர் எழுதிய பிரபலமான சர்தார்ஜி ஜோக்கோடு முடித்திருந்தார்கள்.

//ஓர் அமெரிக்கர், ஒரு ரஷ்யர், ஒரு சர்தார்ஜி என மூன்று பேர் 'லை- டிடெக்டர்எனப்படும் உண்மை கண்டறியும் கருவிக்கு முன்னால் நிறுத்தப்பட்டு சோதனைக்கு உள்ளாக்கப்பட்டார்கள்.
''நான் 20 பீரை ஒரே நேரத்தில் குடிப்பேன்'' என்றாராம் அமெரிக்கர். அந்த லை-டிடெக்டர் கருவி 'நோஎன சிவப்பு விளக்கின் ஒளியை உமிழ்ந்தது. உடனே எண்ணிக்கையைக் குறைத்துச் சொல்ல பச்சை விளக்கு எரிந்தது. அடுத்து ரஷ்யர், ''நான் 10 பர்கரை ஒரே வாயில் தின்பேன்'' என்றாராம். வழக்கம்போல சிவப்பு ஒளிர பயந்து போன ரஷ்யர், '' இல்லை இல்லை... ஐந்து பர்கரைத் தின்பேன்என்றதும் பச்சை விளக்கு ஒளிர்ந்தது. இறுதியாக சர்தார்ஜியின் முறையும் வந்தது.

சர்தார்ஜி தொண்டயைச் செருமியபடி, ''நான் நினைக்கிறேன்...'' என ஆரம்பித்தாராம். சிவப்பு விளக்கு உடனே ஒளிர ஆரம்பித்ததாம்!//

ஆங்கிலத்தில் I think என்பதை ''நான் நினைக்கிறேன்...'' என மொழி மாற்றம் செய்து போட்டிருக்கிறார்கள். Think என்ற சொல்லுக்கு சிந்திப்பது, யோசிப்பது, கருதுவது, நினைப்பது என பல வகையான அர்த்தங்கள் உண்டு. ”நான் யோசிக்கிறேன்” என சர்தார் சொன்னதும் மெஷின் அலறியதாக, சர்தார்கள் யோசிக்கவே மாட்டார்கள் என்பதுவே ஜோக். ஆனால் நினைக்கிறேன் என ஆரபித்ததும் மெஷின் ஒளிர ஆரம்பித்ததாக தமிழில் வாசித்ததும் நமக்கு சற்று புரிபட சிரமாமக உள்ளது.

மொழிபெயர்ப்பின் முன்னுள்ள எண்ணற்ற சவால்களில் இதுவும் ஒன்று. ஒவ்வொரு மொழிக்கும் ஒவ்வொரு வாழ்க்கை முறையுண்டு. உதாரணமாக எஸ்கிமோக்களின் மொழியில் பனிக்கட்டியை பல பெயர்களின் குறிப்பிடுவார்களாம். ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒவ்வொரு வித்தியாசம் உள்ளதாம். நமக்கு மார்கழியில் பெய்வதும் பனிதான். இமயமலையில் உறைந்து கிடப்பதும் பனிதான். பழந்தமிழர்கள் யானையைக் குறிக்க, அதனை வகைப்படுத்த பற்பல சொற்களைக் கையாண்டனராம். யானையே இல்லாத நாட்டில் பேசப்படும் மொழியில் அதை எதிர்பார்க்க முடியாது.

அப்படித்தான் எல்லா மொழியும், அதன் பயன்பாடும். நாம் வாழும் காலத்தில் நமது மொழியின் பயன்பாடு அருகி வருவதைக் காண்கிறோம். நாகரீகத்தின் பெயரில் வட்டாரச் சொற்களைத் தொலைத்து வருகிறோம். உதாரணத்துக்கு வட்டில் என்ற சொல். இது தட்டாகவும், பிற்பாடு பிளேட் ஆகவும் மாறி விட்டது. அதைப் போன்ற ஒரு சொல்லை நாம் மறுபடியும் நேற்று கடந்து வந்தேன். ஜெயகாந்தனின் சில நேரங்களில் சில மனிதர்களை மறுவாசிப்பு செய்த போது அச்சொல் மறுபடியும் மனதில் வந்து போனது.

கதையின் நாயகி கங்கா வெங்கட்ராமையருக்கு இலை போட்டு மணை போடுகிறாள் என வரும். மணை என்பது தரையோடு தரையாகப் போடும் மரத்திலான இருக்கை. கீழே அமர்ந்து சாப்பிடுவதற்குப் பதிலாக மணையில் அமர்ந்து உண்பது வாடிக்கை. பழைய காலத்தில் கடைகளில் கணக்குப் பிள்ளைகள் அமர்வது கூட இந்த மாதிரி மணை போட்டுத்தான். இப்போதெல்லாம் கீழே உட்கார்ந்து சாப்பிடுவதில்லை பந்தி கூட கீழே உட்கார வைத்துப் பரிமாறுவதில்லை. முன்பெல்லாம் பந்திகளில் அமர்வோர் அமர்வதுக்கு மாத்துத் துணி விரிப்பார்கள். டேபிள், சேர் எல்லாம் இப்போது வாடகைக்குக் கிடைக்கிறது. அதனால் மணை என்ற சொல் புழக்கத்திலே இல்லை.

எங்கள் பகுதியில் வயதுக்கு வந்த பெண்களுக்கு தாய்மாமன் குச்சுக் கட்டி சடங்கு செய்யும் ‘பூப்பூ நன்னீராட்டு விழா’ நிகழ்ச்சிக்கு திரட்டி அல்லது தெரட்டி என்பார்கள். அது விமரிசையாக நிகழும் ஒரு விஷயம். அதற்கு முன்பாக பூப்பெய்திய பெண்ணை இந்த மணை மீது அமர வைத்து குளிப்பாட்டுவார்கள். மணை மேல வெச்சுத் தண்ணி ஊற்றுவதாகச் சொல்லப்படும் இந்த விஷயம் கூட காலப் போக்கில் மறந்து போகலாம். ”கெடக்கறது கெடக்கட்டும். கெழவியத் தூக்கு மணை மேல வெய்யின்னு சொன்னானாம்” என்று சொல்வது கூட மறந்து போகலாம். 

No comments: