Tuesday, July 22, 2014

நாம் இன்னும் ஜீவித்துக்கொண்டிருக்கிறோம்

இஸ்ரேலின் செல்லப் பிள்ளை லலித் அதுலத் முதலி, “எல்லையை நாம் ஆக்கிரமிக்காவிடில் எல்லை நம்மை ஆக்கிரமிக்கும்” என்றார். ஒரு காலத்தில் இஸ்ரேலிடம் கற்ற விஷயங்களை தமிழர்கள் மீது இலங்கை பயன்படுத்தியது. இப்போது இலங்கையின் முள்ளிவாய்க்கால் ஃபார்முலாவை காஸாவில் கையாள்கிறது இஸ்ரேல்.

இந்த உலகம் கண் மூடி மெளனமாக நிற்கிறது.  உலகத்தைச் சொல்ல எந்த அருகதையும் எனக்கிருப்பதாகத் தோன்றவில்லை. இன்று நடந்த ஒரு சம்பவத்தைக் கேள்விப்பட்டால் நீங்களே ஒத்துக் கொள்வீர்கள்.

வேலை விஷயமாக பெங்களூரில் இருக்கிறேன். எனது அலுவலகத்திற்கும் ஓட்டலுக்கும் ஒரு பஸ் ஸ்டாப் தூரம். கேட்டில் நின்று ஹோட்டலுக்கு போன் செய்தால் அவர்களே பிக் செய்துகொள்வார்கள். ஆனால் வண்டி வர எப்படியும் கால் மணி நேரம் ஆகும். 

எதற்கு வம்பு? எதற்காகக் காத்திருக்க வேண்டும்? நிறைய பஸ்கள் போகின்றன. ஒரே ஸ்டாப் தானே என நினைத்து முதலில் நின்ற பஸ்ஸில் ஏறி வாஷிங்மெஷின் பில்டிங் (பெங்களூரில் வாஷிங்மெஷின் ஷேப்பில் ஒரு பெரிய சாஃப்ட்வேர் நிறுவனத்தில் பில்டிங்கை கட்டியிருக்கிறார்கள்) என்று நடத்துனரிடம் சொன்னேன்.

சில்லரை இல்லாமல் நூறு ரூபாயை நீட்டினேன்.

“எஸ்டு?”

நாம் கன்னடம் பேசினால் தமிழ் வந்து விடும். “ஜஸ்ட் ஒன்” என்றேன்.

நூறு ரூபாயை வாங்கியவர், ப்ச்ச் என்று சலித்துக் கொண்டு, “சேஞ்ச் இல்வா?” என்று கேட்டார்.

இல்லையென்றதும், பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு மற்றவர்களுக்கு டிக்கெட் கொடுக்கப் போய் விட்டார்.

திரும்பி வந்து ஒன்பது பத்து ரூபாய் தாள்களைக் கொடுக்கும் போது வாஷிங்மெஷின் பில்டிங் வந்து விட்டது. திட்டாமல் சில்லரை கொடுத்ததற்கு சந்தோசப்பட்டேன்.

ஆனால் “டிக்கெட்?”

அவர் கொடுக்கவே இல்லை. செக்கிங் இன்ஸ்பெக்டர் இல்லையென்றால் பணத்தை வாங்கிக் கொண்டு டிக்கெட் கொடுக்க மாட்டார்களாம். பெங்களூரில் இப்படி அடிக்கடி நடக்குமா தெரியவில்லை. ஆனால் என்னை தெளிவாக ஏமாற்றுகிறார்.

எதிர்த்துக் கேள்வி கேட்க முடியவில்லை. இதே சென்னையாக இருந்தால் பொங்கியிருப்பேன். வெளியூர்.. கன்னடத்தில் சண்டை போட திராணியில்லை. ஆங்கிலமும் அந்நியமாகத் தோன்றும். தமிழில் சரளமாகக் கேட்கலாம். டிக்கெட் கேட்டதை விட தமிழில் கேட்டத்தற்கு அடி விழுந்தால்…? பேசாமல் தொன்னூறு ரூபாயை வாங்கிக் கொண்டு இறங்கி விட்டேன்.

நம் கண் முன்னால் நடக்கும் இம்மாதிரி அநியாயங்களுக்கு அந்நியனாகப் பொங்கி எழ முடியாமல் மிடுக்காக வலம் வந்து கொண்டிருக்கிறோம். பிறகெங்கே இஸ்ரேலைக் கண்டிப்பது? அடுத்த சமரசத்தைத் தேடி ஓட வேண்டியதுதான்!

பிரபல இலங்கைப் பத்திரிக்கையாளர் லசந்த விக்ரமதுங்கே ராஜபக்சே அரசால் கொலை செய்யப்படுவதற்கு முன்னர், தான் எதற்காக தமிழர்கள் மீதான கோரமான போரைக் கண்டிக்கிறார் என்பதற்கு ஒரு விளக்கம் கொடுத்தார். அதை அவரது வார்த்தைகளில்:

But if we do not speak out now, there will be no one left to speak for those who cannot, whether they be ethnic minorities, the disadvantaged or the persecuted. An example that has inspired me throughout my career in journalism has been that of the German theologian, Martin Niem”ller. In his youth he was an anti-Semite and an admirer of  Hitler. As Nazism took hold in Germany, however, he saw Nazism for what it was: it was not just the Jews Hitler sought to extirpate, it was just about anyone with an alternate point of view. Niem”ller spoke out, and for his trouble was incarcerated in the Sachsenhausen and Dachau concentration camps from 1937 to 1945, and very nearly executed. While incarcerated, Niem”ller wrote a poem that, from the first time I read it in my teenage years, stuck hauntingly in my mind:

First they came for the Jews
            and I did not speak out because I was not a Jew.
Then they came for the Communists
            and I did not speak out because I was not a Communist.
Then they came for the trade unionists
            and I did not speak out because I was not a trade unionist.
Then they came for me
            and there was no one left to speak out for me.

நாம் கூட Niem”ller மாதிரித்தான். நாம் பேசவில்லை. ஏனென்றால் நாம் ஈழத் தமிழர்களோ, பாலஸ்தீனர்களோ அல்ல. 

படுகொலைக்கு ஆளாகும் ஆட்களுக்கு மட்டுமல்ல. நமக்காகக் கூடப் பேச மாட்டோம். பிரபல் எழுத்தாளர் ஒருவரோடு டாஸ்மாக்கை ஒட்டிய பார் ஒன்றில் பீர் வாங்கிக் குடிக்கும் சந்தர்ப்பம் சில மாதங்களுக்கு முன் கிட்டியது. MRP விலையை விட பத்து ரூபாய் கூடுதலாகக் கேட்க, அதைக் கண்டு அறச் சீற்றம் கொள்ளாமல், மறு பேச்சுப் பேசாமல் கொடுத்தோம்.

டாஸ்மாக் ஊழியர், பெங்களூர் கண்டக்டர் இப்படி எத்தனையோ பேரிடம் நமக்காகவே பேசாத நாம் பிறருக்காகப் பேசுவதெப்போ! பேசி என்னதான் ஆகி விடப் போகிறது? பேசிய லசந்த கிளிநொச்சி புலிகள் வசமிருந்து வீழ்வதற்கு முந்தைய நாள் கொழும்பில் கொல்லப்பட்டான்.

நாம் இன்னும் ஜீவித்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.

3 comments:

கோவை ஆவி said...

சில இடங்களில் சகித்துக் கொண்டு போக வேண்டியது தான்!!

Thiru said...

This is quite common in Bangalore. No ticket for next stop. Even passengers give 4 rupees for 5 rupee tickets and conductor just walks away without giving money.

Unknown said...

yes it is common in bangalore.Even you can pay 4 rupees for 10 rupees ticket when you don't want ticket.