Monday, September 01, 2014

நீயா நானா டீமுக்கு நன்றி..

இளம்பிள்ளை வாதம் தாக்கிய நபர்களை நான் பிளஸ்-2 முடியும் வரையிலும் சந்தித்ததில்லை. சூம்பிய காலோடு கல்லூரியில் ஒரு பையன் இருந்தான். அவன் கையால் பெடல் செய்யும் சைக்கிளில் எங்கும் பயணிப்பான். பயணம் என்பது பெரிய வார்த்தை. Basic mobility க்கே அவனுக்கு சைக்கிள் அவசியமாகவிருந்தது. பலவீனமான கால்களை உடையவன் அவன். அவனது கைகள் வலுவானவை. ஒரு முறை சக மாணவன் ஒருவனோடு உண்டான வாக்குவாதத்தின் முடிவில் இவன் ஓங்கி அறைய, வம்புக்கு இழுத்து அறை வாங்கியவன் சுருங்கி விழுந்ததாகச் சொன்னார்கள்.

சில ஆண்டுகளுக்கு முன் மனுஷ்யபுத்திரனோடு ஒரு முறை பேசுகையில் இந்தப் பேச்சு வந்தது. அப்போது நாணயம் விகடனில் தொடர் எழுதினேன். அதை வாசித்துப் பார்த்து விட்டு, ”உங்களை விட நிதி மேலாண்மையில் சிறந்தவர்கள், வல்லுனர்கள் சென்னையில் இருப்பார்கள் என்றே நினைக்கிறேன். ஆனால் எளிமையாக எடுத்துச் சொல்லும் திறமே உங்களை மற்றவர்களிடமிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறது” என்றார். கால்கள் பலவீனமானவருக்கு கைகள் பலமாக இருக்கும். அப்படித்தான் பேச்சு சரளமாக வராதவன் எழுத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தேன் என்றேன் அவரிடம். சிரித்துக்கொண்டார். கால்களின் ஆல்பம் எழுதியவர் அல்லவா!

மேடைப் பேச்சு அல்லது பொது வெளியில் உரை என்பது கூச்சமான பதற்றமான ஒரு விஷயமாகவே இருந்திருக்கிறது. காரணம் திக்குவாய்! பெண்களோடு பேசக் கூச்சம், கூட்டத்தோடு கலந்துகொள்ளக்

கூச்சம், நாலு பேருக்கு மத்தியில் நம் கருத்தைச் சொல்லக் கூச்சம், மாற்றுக் கருத்து இருந்தாலும் அமைதியாகவே இருக்கச் சொல்லும் கூச்சம். இப்படித்தான் இது வரைக்குமான வாழ்வின் பெரும்பகுதி கழிந்திருக்கிறது.

இத்தனைக்கும் தெரிந்துதானிருக்கிறது - திக்குவாய் என்பது வியாதியல்ல; அது ஒரு கெட்ட பழக்கம் என்று. ஆம் கெட்ட பழக்கம். மாற்ற முடியாத கெட்ட பழக்கமல்ல. எந்தக் கெட்ட பழக்கமும் கை விட முடியாததல்ல. அதற்கு நிறையப் பயிற்சியும், முயற்சியும், மனோ வலிமையும், இம்ப்ரூவ்மெண்ட் எல்லாம் வேஸ்ட் என நினைத்து மறுபடியும் அதே கெட்ட பழக்கத்தில் விழாதிருக்காத நம்பிக்கையும் வேண்டும். கிரிக்கெட் வீரனின் ஃபார்ம் போல இது அலைபாயும் தன்மை கொண்டது.

மூளை வேகமாகச் செயல்பட்டு, அந்த வேகத்துக்கு பேச்சு உறுப்புகள் ஈடுகொடுக்காமல் போகும் போது திக்கிப் பேசுகிறோமாம். திக்குவாயர்கள் மற்றவர்களை விட வேகமாகச் சிந்திக்க வல்லவர்களாம். இதை ஓய்வு பெற்ற ராணுவ அதிகாரி ஒருவர் சொல்லியிருக்கிறார். டென்ஷனைக் குறைத்தாலே போதுமாம். நினைக்கிற கருத்துக்கள் அத்தனையும் ஒரே மூச்சில் கொட்டிவிட வேண்டும் என்ற வேகத்தைக் குறைத்து நிதானமாக, நம் எதிரே இருப்பருக்கு நம் பேச்சைக் கேட்பதைத் தவிர வேறு வேலையில்லை என்ற நினைப்பில் பேசினால் போதுமாம்.

குடியை விடுவதற்கான முதல் படி தனக்கு குடிப்பழக்கம் உள்ளதை ஒப்புக்கொள்வது மட்டுந்தான். திக்குவாய்ப் பழக்கத்தில் இருந்து மீள அப்பழக்கம் இருப்பதை ’ட்ரிக்’ செய்து மறைக்காமல் இருப்பது அவசியம். ”நான் அப்படித்தான். என்னான்றே அதுக்கு?” என்ற மனநிலை வேண்டும். ஒரு சில காலகட்டங்களில் மாதக் கணக்கில் திக்கவே திக்காது. வேறு சில தருணங்களில் வார்த்தைகள் முட்டி நிற்கும். உதவுகள் லாக் ஆகி விடும். தாடை பிடித்துக்கொள்ளும். பதட்டம், பதட்டம், பதட்டம். சற்று ஆசுவாசப்படுத்திய பிறகு பெருமூச்சு ஒன்றில் வாயிலாக டென்ஷனை வெளியேற்றிப் பேசினால் நிதானமாக வார்த்தைகள் வந்து விழும். எல்லாத் திக்குவாயர்களுக்கு ரிலாக்ஸாகப் பாட்டுப் பாடும் போது திக்கவே திக்காது.

சரி.. இதை இங்கே நீட்டி முழக்கக் காரணம் என்ன? இந்தச் சின்னச் சின்ன மாற்றங்களை, முன்னேற்றங்களை உருவாக்க மெனக்கெடும் உழைப்பை யாரோ ஒரு மேனேஜர் அல்லது கஸ்டமர் அல்லது உறவுகள் ஓரிரு சொற்களில் டென்ஷன்படுத்திச் சிதைத்து விடுவார்கள். பரமபத விளையாட்டில் பாம்பு கொத்தி மறுபடியும் முதல் கட்டத்திற்கு வந்து தொலைக்க வேண்டும். இம்ப்ரூவ்மெண்டு என்பது தற்காலிகமானது என்ற மனநிலை ஏற்பட்டு விடும்.  அதற்காக அப்படி அலட்டிக்கொள்ளாவிட்டால் என்ன? பள்ளியில் பேச்சுப் போட்டியைக் கூட ஒரு பொருட்டாகவே நான் கருதியதில்லையே. அந்தப் பழம் புளித்தது!

அதற்குக் காரணமும் இருந்தது. நம் பலவீனத்தைச் சரி செய்யச் செலவிடும் நேரத்தினை நம் பலத்தினைப் பெருக்கச் செலவிட்டால் போதுமென்று நினைத்திருந்தேன். அதனால் பெருமாற்றம் ஏற்படும் என நம்பினேன். கால்கள் சூம்பியவன் கைகளை பலப்படுத்துவது போல. அப்படித்தான் எழுதியது, எழுதிக்கொண்டிருப்பது எல்லாமே. ஆனால் ஒரு கட்டத்திற்குப் பிறகு தான் நினைக்கும் விஷயத்தினைத் தெளிவாகப் பேச்சிலும் புலப்படுத்தியாக வேண்டிய கட்டாயம் இல்லாமல் இல்லை என்பது புரிகிறது.

பத்து வருடத்திற்கு முன் பெங்களூரில் வசித்த போது அங்கே Stammering Cure Center என்ற மையத்திற்குப் போனேன். அதில் இந்தக் கெட்ட பழக்கத்தை மாற்ற சில பயிற்சிகளைக் கற்றுத் தந்தார்கள். கெட்ட பழக்கம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாறியது. ஆனால் குடியை மறந்தவன் பழைய நண்பனோடு சேரும் போது ஒரேயொரு நாள் குடித்துப் பார்க்கிற மாதிரி, பழையபடி இந்தக் கெட்ட பழக்கம் அவ்வப்போது தலை தூக்கியது. பயிற்சிகள் கைவிடப்பட்டன. செல்லமுத்து குப்புசாமியை உலகம் திக்குவாயனாகவே ஏற்றுக்கொண்டதாக நினைத்து சமாதானம் செய்துகொண்டேன். பணியிடத்தில், குடும்பத்தில், நண்பர்கள் சுற்றத்தில் அப்படியே ஒப்புக்கொண்டார்கள். என்னை நிராகரிப்பதற்கான காரணமாக இது இருக்கவில்லை.

ஆனால் இந்த status quo போதுனாமதாக இல்லையோ என்னவோ! ஒரு மாதம் முன் ’நீயா நானா’ டீம் பார்வையில் நான் பட்டிருக்கிறேன். ’தமிழர்கள் உணர்ச்சிப் பெருவெள்ளமாக இருக்கிறார்களா?” என்ற ஷோவோடு சேர்த்து கடந்த மாதத்தில் மூன்று சந்தர்ப்பங்களில் கூட்டத்தில் உரையாற்றும் வகையில் அமைந்து விட்டது. ஒன்று நீயா நானா, இன்னொன்று மெட்ராஸ் ஸ்டாக் எக்சேஞ்சில் நடந்த Investor Awareness Program, மூன்றாவது நடுகல் பதிப்பகம் நடத்திய குருத்தோலை நாவல் வெளியீட்டு விழாவில் பேசியது.

இதில் நடுகல் நிகழ்வு வேடிக்கையானது.

“ஏற்புரை உங்க பேரைப் போடலாம்ங்களா? எதுக்கும் உங்ககிட்டக் கேட்டுட்டு போடச் சொன்னாரு கோமு” என்றார் பதிப்பக உரிமையாளரான சதுரங்க வேட்டையில் நடித்த நடிகர் ஒருவர்.

“ஏற்புரைதானுங்க.. ஆத்தீட்டாப் போவுது” என்று குருட்டுத் தைரியத்தில் சொல்லி வைத்தேன். சிற்சில தடங்கல்களோடு நல்லபடியே நடந்தது அது.

இப்போது நீயா நானா ஷோ. ஒரு திக்குவாயனுக்கான ஒரு மிகப் பெரிய அங்கீகாரமாக இதைக் கருதுகிறேன். இன்னும் கூட நிதானமாகப் பேசியிருக்கலாம். பேசியிருக்க வேண்டும். இயக்குனருக்கு நிறைய எடிட்டிங் வேலையைக் குறைத்திருக்கலாம்.

பெங்களூர் Stammering Cure Center ஆட்கள் கண்ணாடி முன் நின்று பேசிப் பயிற்சி எடுக்கச் சொல்வார்கள். பேசியதை ரெக்கார் செய்து திரும்பப் போட்டுக் கேட்கச் சொல்பார்கள். ஆட்டோ கரெக்‌ஷன் டெக்னிக்குகள். அதை பத்து வருடத்தில் அவ்வப்போது செய்திருக்கிறேன். தொடர்ச்சியாகச் செய்ததில்லை. ஈரோட்டில் நடுகல் பதிப்பகத்தினர் வீடியோ எடுத்தார்கள். அது இன்னும் கைக்கு - அவர்கள் கைக்குத்தான் - வந்து சேரவில்லை. அதனால் பேச்சு எப்படியிருந்தது என்று தெரியாது. பிறகுதானே நாம் பார்ப்பது? சென்னைப் பங்குச் சந்தையில் பேசியதற்கு வீடியோ பதிவு கிடையாது.

நீயா நானா அம்மாதிரிக் கிடையாது. கண்ணாடியைப் போல வீடியோ பொய் சொல்வதில்லை. மூச்சு ’லாக்’ ஆகி, பேச்சு தடைபட்ட இடங்களைக் காண முடிந்தது. பல விஷயங்களை உணர்த்தியது என்றே சொல்ல வேண்டும். மறுபடியும் பயிற்சியை மேற்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயமும் புரிந்தது.

அதெல்லாம் ஒரு பக்கம் இருந்தாலும் நேற்றைய நீயா நானா ஷோ தோராயமாக 20 இலட்சம் திக்குவாய்த் தமிழர்களில் ஒரு இருபதாயிரம் பேருக்காவது உற்சாகமும், நம்பிக்கையும் அளிக்கும் என உறுதியாக நம்புகிறேன். மக்கள் தொகையில் 2-3 சதவீதம் பேர் வருமான வரி கட்டுகிறார்கள். அதே விழுக்காட்டினர் திக்குவாயர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். வெகு சிலர் மட்டுமே அதிலிருந்து மீண்டு வருகிறார்கள். மற்றவர்கள் செய்யாத தவறுக்காக ஆயுள் தண்டனை அனுபவிக்கிறார்கள். சினிமாவில் காமெடிக்கு மட்டுமே பயன்படும் திக்குவாயர்கள் அண்ணன் ஆறுமுகத் தமிழனுக்குக் கொடுத்த அதே பரிசை எனக்கும் கொடுத்த ஆண்டணிக்குத்தான் நன்றி சொல்லியாக வேண்டும். 

5 comments:

வெளங்காதவன்™ said...

இதெல்லாம் ஒரு மேட்டரே இல்லீங்கோவ்! இன்னும் போகவேண்டிய தூரம் எம்புட்டு இருக்கு...

Mahi_Granny said...

தம்பி உங்களை யாரென்று தெரியாது. முன் வந்து பேசி பரிசையும் வாங்கியதில் எனக்கும் மகிழ்ச்சி. இன்னும் இன்னும் பல நல்ல சந்தர்ப்பங்கள் வர என் வாழ்த்துக்கள்

செல்வா said...

ஈரோட்டுல பேசினதுல ஓரிரு இடங்களைத் தவிர மத்ததெல்லாம் நார்மலாத்தான் இருந்துச்சு. என்னைப் பொறுத்தவரைக்கும் இதெல்லாம் வருத்தப்பட வேண்டிய விசயங்களாவே தெரியல. ஆனா நம்மைச் சுத்தி இருக்கிற மக்கள்தான் இத ஒரு பெரிய பிரச்சினையா உருவாக்கி, அத நம்ம தலைல ஏத்திவிட்டுடறாங்க.

தொடர்ந்து எழுதுங்க ஜி :))

காளையும்கரடியும் said...

உங்களது மெட்ராஸ் ஸ்டாக் எக்ஸ்சேஞ்ச் பேச்சினை நேரில் கேட்டேன். நீயா, நானாவில் நல்ல முன்னேற்றம்.
வாழ்த்துக்கள்!
பாபு கோதண்டராமன்

Babu P Singh said...

I first saw you in neeya naana only. You must be really proud of you. You are immensely talented. I have read quiet a bit of your writings the past week.