Monday, September 29, 2014

குறுக்கு வழிகள்

உறக்கம் வராமல் அதிகாலை இரண்டு மணிக்கு இதை எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன். சொல்லப் போனால் என்னை யாரும் இதை எழுதுமாறு பணிக்கவில்லை. ஆனாலும் எழுதுகிறேன். எழுதியாக வேண்டிய கட்டாயம் ஏதோ ஒன்று என்னை உந்தித் தள்ளுகிறது, அதுவும் இன்றைக்கே! இல்லாவிட்டால் நாளை ஒரு வேளை மனது மாறி விடக் கூடும்.

சில வருடத்திற்கு முன் என்னை நீங்கள் சந்தித்திருந்தாலோ, அப்போதைய என்னை நீங்கள் அறிந்திருந்தாலோ இன்றிரவு இப்படி தூக்கமில்லாமல் தவிக்கும் இவனா அவன் என ஆச்சரியமடைவீர்கள். அப்படியாகப்பட்டவனாக இருந்தவன் நான். வலியது வாழும் என வலுவாக நம்பியவன். வாழ்க்கையில் வெற்றி பெறுவது முழுக்க முழுக்க திறமையின் அடிப்படையில் மட்டுமே என்ற ஆழ்ந்த நம்பிக்கையை என் தொடக்க காலம் கொண்டிருந்தது. அதெல்லாம் ரஞ்சித்தை சந்திக்கும் வரைக்கும் தான். ரஞ்சித் எனது முதல் மேனேஜர்.

கார்ப்பரேட் வாழ்க்கையில் எப்படி முன்னேற வேண்டும். அதற்கு எப்படி உழைக்க வேண்டும். Hard work என்றால் என்ன, smart work என்றால் என்ன? அதில் எதைச் செய்ய வேண்டும்? இரண்டையும் செய்தால் எதை எப்போது செய்ய வேண்டும்? என்ன விகிதத்தில் செய்ய வேண்டும்? எல்லாவற்றையும் சொல்லிக் கொடுத்தார் ரஞ்சித். வாழ்க்கையில் குறுக்கு வழிகள் என்று ஏதுமில்லை. விரைவு வழிகள் உண்டு. அதைக் கண்டுபிடித்து பயணிக்க வேண்டியது நம் பொறுப்பு என்பார்.

நான் ரஞ்சித்தோடு பழகிய பிறகுதான் ஒரு விஷயத்தைப் புரிந்து கொண்டேன். டிராஃபிக்கில் போனால் ஆம்புலன்ஸ் பின்னால் போக வேண்டும் என்று ஒரு நாள் கன்னியப்பனிடம் டீ குடிக்கும் போது சொன்னார். எங்கள் அலுவலகத்தின் முன்னர் சைக்கிளில் டிரம் வைத்து டீ விற்கும் கன்னியப்பன் கூடுதலாக இஞ்சி போடுவார். கன்னியப்பனுக்கு ஊர் பனையூர். கிழக்கு கடற்கரைச் சாலையில் உள்ள ஒரு கிராமம். அங்கிருந்து சைக்கிளை அழுத்திக் கொண்டு ராஜீவ் காந்தி சாலைக்கு வருவார். முதல் டிரிப் மாலை 4 மணிக்கு. அது காலியானதும் சுமார் 6 மணிக்கு இன்னொரு டிரம் கொண்டு வருவார். மூன்றாவதாக எட்டு மணியளவில் மறுபடி ஒரு நடை. மொத்தம் மூன்று டிரம் இஞ்சி டீ சுறுசுறுப்பாக விற்கும்.

ஒரு தடவை கன்னியப்பனிடம் டீ குடித்தால் மறுபடி வேறு யாரிடமும் போக மாட்டார்கள். அவர் போடும் டீ அப்படியிருக்கும். எப்போதும் அவரைச் சுற்றி பத்துப் பேர் நிற்பார்கள். அதனால் அந்த வீதியில் உள்ள டீக்கடைகளுக்கு வியாபாரத்தில் அடி. இந்த ஆள் இஞ்சி டீயோடு மட்டும் ஊற்றிக் கொடுத்து அனுப்பி விடுவார். கடைக்குப் போனால் போண்டா, பஜ்ஜி, வடை இப்படி எதையாவது தின்று விட்டு டீ குடிப்பார்கள். அதையெல்லாம் இவர் சைக்கிளை நிறுத்தி தடுத்துக்கொண்டிருந்தார்.

மொத்தம் மூன்று டீக்கடைகள் அந்த வீதியில் உள்ளன. அதில் ஒரு கடையில் டிவி வைத்து ஐபிஎல் மேட்ச் போடுவார்கள். இன்னொன்றில் ஃபாரின் சிகரெட்டுகள் கிடைக்கும். மூன்றாவதில் பஜ்ஜி வைத்துக் கொடுக்க அழகான ஆண்டி ஒன்று சிரித்துக்கொண்டே நிற்கும். ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒவ்வொரு தனித்துவம். அவர்கள் மூன்று பேருக்கும் கன்னியப்பனை விரட்ட வேண்டும் என்பதில் ஒற்றுமை. அதனால் அவர்களும் சைக்கிளைப் பிடித்து அதில் டிரம் கட்டி, அதற்கு ஒரு ஆளும் பிடித்து கன்னியப்பன் நிற்கும் இடத்துக்குப் பக்கத்தில் நிறுத்தினார்கள். இந்த மூன்று கடைக்கும் கன்னியப்பன் நிற்கும் இடத்துக்கும் ஒரு நாற்பதடி தூரம் இருக்கும். அங்கே கன்னியப்பன் நாலு மணிக்கு வருவதற்கு முன்பாக மூனேமுக்காலுக்கே ஆளை நிறுத்தினார்கள்.

கன்னியப்பனுக்காகவே வரும் கூட்டம் விசுவாசமானது. வழக்கமாக ஒரே வியாபாரியிடம் வாடிக்கையாக இருப்பதை ஆங்கிலத்தில் விசுவாசம் என்றுதானே சொல்வார்கள்! கன்னியப்பனிடம் பல மொழி பேசும் வாடிக்கையாளர்கள் வருவார்கள். சாஃப்ர்வேர், கால்சென்டர் என நான்கைந்து கம்பெனிகளில் வேலை செய்யும் ஆட்கள் அங்கே சுடச் சுட டீயை உறிஞ்சிக் கொண்டு உலக அரசியலையும், தத்தமது அலுவலக அரசியலையும் பேசுவார்கள். தமிழ், தெலுங்கு, மலையாளம், இந்தி, ஆங்கிலம் என சகல பாஷைகளிலும் சம்பாசணைகள் அரங்கேறும். இரவு எட்டு மணிக்கு மேல் கால்சென்டர் பெண்கள் கூட கன்னியப்பனிடம் வருவார்களாம். சமரசம் நிலவுமிடம் சாராயக் கடை என்பார்கள். அது நிஜமோ பொய்யோ தெரியாது. ஆனால் தேநீர்க் கடைகள் அப்படித்தான்.

இந்த மூன்று டீக்கடை முதலாளிகளும் கூலிக்குப் பிடித்து சைக்கிளோடு கன்னியப்பனுக்குப் பக்கத்திலேயே நிறுத்தியவனைப் பார்க்க நேபாளி போலிருந்தான். அவனை யாரும் சீந்தவேயில்லை. கன்னியப்பனிடம் டீ வாங்கிக் கொண்டு இந்த நேபாளி பக்கத்தில் நின்று குடிக்க ஆரம்பித்தார்கள். இப்படி இரண்டு வாரம் ஓடியது. ஒரு பையன் அவசரமாக இந்த நேபாளியிடம் போய் ”ஒரு டீ” என்று சொல்லி விட்டு சுதாரித்துக்கொண்டு ஸாரி கேட்டு மறுபடியும் கன்னியப்பனிடம் வந்தான். கன்னியப்பன் மூன்று டிரம் விற்ற பிறகும் கூட கால்வாசி டிரம் கூட தீராமல் அந்த நேபாளி இரவு பத்து மணிக்கு வண்டியைத் தள்ளிக்கொண்டு போவானாம். “நம்ம கூட ஏவாரத்தில போட்டி போட்டு தாக்குப் பிடிக்க முடியல” என்றார் லுங்கி கட்டியிருக்கும் கன்னியப்பன்.

பிறகு ஒரு மாதம் டீக்கடைக்கார ஆட்கள் கன்னியப்பனைத் தொந்தரவு செய்யவில்லை. அதன் பிறகு வேறு ரூபத்தில் தாக்கினார்கள். சைக்கிளுக்கு அடுத்த கட்டமாக ஒரு தள்ளுவண்டியைக் கொண்டு வந்து கன்னியப்பன் வழக்கமாக நிற்கும் இடத்தில் நிறுத்தினார்கள். அதில் டீம், காஃபி, போண்டா, பஜ்ஜி என சகலமும் இருந்தது. பசங்க அந்த தள்ளு வண்டியைக் கண்டுகொள்ளவேயில்லை.

டீ கடைக்கார முதலாளிகள் இவன் அப்படியென்ன சொக்குப்பொடி போடுகிறான் என குழம்பியிருப்பார்கள். ”நம்ம கை வசம் தொழில் இருக்கு. ஆண்டவன் புண்ணியத்துல நீங்க எல்லாம் இருக்கீங்க” என்று கன்னியப்பன் சொன்ன தினத்தில் ரஞ்சித் என்னிடம் ஆம்புலன்ஸ் பின்னால் செல்வதைப் பற்றி விளக்கினார்.

டிராஃபிக்கில் ஆம்புலன்ஸ் பின்னால் செல்வதும், டோல் கேட்டில் அரசுப் பேருந்து பின்னால் செல்வதும் எத்தனை பெரிய மேனேஜ்மெண்ட் கான்செஃப்ட் என அன்றைக்கு நான் வியந்து போனேன். அது வரைக்கும் நமது வெற்றிக்கு நமது திறமை மட்டுமே காரணம் என கருங்கல்லைப் போல உறுதியாக நினைத்தவன் அந்த நினைப்பை மாற்றிக் கொண்டேன். நமது வெற்றிக்குக் காரணம் நமக்கு முன்னுள்ள வெற்றிடமே என உணர்ந்தேன். சுங்கச் சாவடியில் சீக்கிரமாகச் செல்ல நமக்கு முன்னுள்ள அரசுப் பேருந்து துரிதமாகப் போவது முக்கியம் எனப் புரிந்தது. சில்லரையே கொடுக்காத தண்ணீர் லாரியோ, பணமே கொடுக்க மாட்டேன் என முரண்டு பிடிக்கும் லோக்கல் அரசியல்வாதியின் காரோ நமக்கு முன்னால் மாட்டினால் அவ்வளவு தான்.

கார்ப்பரேட் வாழ்க்கை கூட அப்படித்தான் என்பதை ரஞ்சித் சொல்லிக் கொடுத்தார். எனக்கு அரசியலே பிடிக்காது என்று சொல்லி விட்டு, தான் என்ன தொகுதி தனக்கு யார் எம்,எல்.ஏ என்றெல்லாம் தெரிந்து கொள்ள விரும்பாத ஒருத்தன் சாஃப்ட்வேர் வேலைக்கு வந்தால் அங்கிருக்கும் அலுவலக அரசியலைச் சமாளித்தாக வேண்டும் என்பதையே ரஞ்சித் மூலமாகத்தான் கற்றேன். பொலிட்டிகல் சயின்ஸ் எஞ்சினியரிங் சிலபஸில் வைத்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று கூடக் கருதினேன்.

இதில் பரிதாபத்துக்குரிய விஷயம் ஆபீஸ் பாலிட்டிக்ஸ் என்ற விஷயம் இருப்பதே பல பேருக்குத் தெரியாமல் இருப்பதுதான். நன்றாக வேலை செய்தால் புரமோஷன் கிடைக்கும், சம்பள உயர்வு கிடைக்கும் என முட்டாள்தனமாக நினைத்துக்கொண்டு மாடு மாதிரி உழைப்பதில் பயனில்லை. வேலை செய்வதை விட வேலை செய்கிறோம் என் மற்றவர்களுக்கு நீரூபிப்பதில் அதிக நேரம் செலவிட வேண்டியிருக்கிறது. “டேய்.. வேலை செய்யறவனுக்கு வேலை குடுப்பாங்க. வேலை செய்யாதவனுக்கு புரமோஷன் குடுப்பாங்க” என வேடிக்கையாகக் கூட ரஞ்சித் சொல்வதுண்டு. அது வெறும் வேடிக்கைக்காக மட்டும் சொன்னதாக நான் நினைக்கவில்லை.

நமக்கு மேலே இருக்கிறவன் மேலே போக வேண்டும். அப்போதுதான் நாம் அவனுடைய இடத்திற்குப் போக முடியும். டிராஃபிக்கில் ஆம்புலன்ஸ், டோல் கேட்டில் அரசு பஸ் விவரம் சரியாகப் பொருந்தியது. சரியான மேனேஜர் பின்னால் போக வேண்டும். நல்ல டீம் அமைவது மேனேஜரின் வெற்றிக்கு எந்த அளவு முக்கியமோ, அதை விட முக்கியம் தன்னைத் தானே முன்னேற்றிக்கொள்ளும் மேனேஜர் கிடைப்பது. அடுத்த லெவலுக்கு மேலே போகாத மேனேஜர் தனக்குக் கீழே இருப்பவனைக் கண்டு பயப்படுவான். பொறமையோடு பார்ப்பான். எப்படா போட்டுத் தள்ளலாம் என்று நேரம் பார்த்திருப்பான். மென்மேலே ஏறிச் செல்லும் மேனேஜர் அப்படியல்ல. தன்னோடு சேர்த்து நம்மையும் மேலே இழுத்துச் சென்று விடுவார். ரஞ்சித் அவ்வாறான ஒரு மேனேஜர்.

இந்த கார்ப்பரேட் டிராஃபிக்கில் எனக்கு முன்னால் வேகமாக ஓடும் ஆம்புலன்ஸ் ரஞ்சித். நான் வேலைக்குச் சேர்ந்த புதிதில் ரஞ்சித் வெறும் டீம் லீடர். இன்று பேங்கிங் டிவிஷனின் இன்சார்ஜ். வருடம் 200 மில்லியன் டாலர் பிசினஸ் நடக்கும் டிவிஷன். அவருடைய வாலைப் பிடித்துக்கொண்டு நானும் அவர் பின்னாலேயே முடிந்த வரைக்கும் தொத்திக்கொண்டு வந்து விட்டேன்.

மேலே வர வர பல விஷயங்கள் புலப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு மட்டத்திலும் ஒரு வகையான திறமை தேவைப்படுகிறது. திறமை என்பதை புத்திசாலித்தனமாக மட்டுமின்றி தேவைக்கு ஏற்ப செய்யும் செயல்பாடாகவும் கொள்ளலாம். நம்மை விடப் பெரிய காஜேஜில் படித்தவன் நமக்குக் கீழே வேலை செய்வதையும், நம்மை விடச் சின்னப் பையன் நமக்கு மேலே போய் அமர்ந்து கொண்டு கேள்வி கேட்பதும் இயல்பாக நடக்கிறது.

”ஏன் டார்கெட் மிஸ் ஆச்சு?” என்ற கேள்விக்கு கீழே இருக்கிற டீம் நிறையத் தவறு செய்து விட்டதாகச் சொன்னால், “எல்லோருமே அவனவன் வேலையைத் தப்பில்லாமப் பண்ணிட்டுப் போயிட்டா மேனேஜர்னு நீ எதுக்கு இருக்கே?” என்கிறார்கள்.

போன வருசம் 10 பேரைக் கொண்டு 100 வேலை செய்தால் இந்த வருடம் 8 பேரை வைத்து 120 வேலையை எதிர்பாக்கிறது நிறுவனம். மேனேஜர்கள் என்ன சூப்பர்மேனா? வருகிறவன் போகிறவன் எல்லாம் கேள்வி கேட்கிறான். குவாலிட்டி டீமில், ஃபைனான்ஸ் டீமில், ஆடிட்டிங் டீமில், HR டீமில் என எல்லாப் பயலும் கேள்வி கேட்கிறான்.

இதெல்லாம் கூடப் பரவாயில்லை. முப்பது ஆண்டுகளாக சந்தையில் இருக்கும் கம்பெனி எங்களுடையது. நிறையப் பேர் பத்து வருடம், பதினைந்து வருடம் வேலை செய்கிறார்கள். நன்மதிப்பும், நற்பெயரும் பெற்ற நிறுவனம். இங்கே வேலை செய்யும் ஊழியர்களின் சராசரி அனுபவம் ஆறாண்டுகள்.

ஆனால் எனக்கு நான்கரை ஆண்டுகள் சராசரி அனுபவம் என இலக்கு வைத்திருப்பதாக ரஞ்சித் கான்ஃபரன்ஸ் காலில் சொன்னார். மனிதர் டிவிஷன் ஹெட் ஆன பிறகு கன்னியப்பனிடம் டீ குடிக்கவெல்லாம் வருவதில்லை. ஒரு ஊரில் நிலையாக இருந்தால் தானே? ஊர் ஊராகப் பறந்து கொண்டேயிருப்பார். அதனால் எங்கள் ஃபார்மல், இன்ஃபார்மல் உரையாடல்கள் அனைத்துமே தொலைபேசி மூலமாகத்தான். கன்னியப்பன் சைக்கிள் பக்கத்தில் நின்று பேசிய காலங்கள் கடந்து விட்டன. நேற்று கம்பெனியில் சேர்ந்த பொடியன்கள் எல்லாம் ஃபிகரோடு ஆஃபீஸ் கேண்டீனில் ஜூஸ் குடித்துக் கொண்டிருப்பார்கள். நான் மட்டும் கன்னியப்பனிடம் தனியே வரக் கற்றிருக்கிறேன்.

”டேட்டா எடுத்துட்டு வா. பேசலாம். எல்லா 15 வருச ஆட்களையும் வெளியே அனுப்பனும்” என்றிருக்கிறார்.

இப்போது எனது டீமின் சராசரி அனுபவம் ஆறைரை ஆண்டுகள். அவர் கொடுத்த இலக்கு கடியது. பதினைந்து ஆண்டுக்கு மேலே அனுபவம் உள்ள ஆட்களின் பட்டியல், அவர்கள் வாங்கும் சம்பளம் எல்லாவற்றையும் கேட்டிருக்கிறார். அவர்கள் வேலையை அவர்களை விட இளையவர்களை வைத்து செய்ய முடியாதா? இந்தக் குழடுகளை ரிலீஸ் செய்தால் ஏதாவது பாதிப்பு இருக்குமாவென்றும் கேட்டிருக்கிறார்.

அவர்களை புராஜெக்டை விட்டு வெளியேற்ற வேண்டும். வேறு யாரும் புராஜெக்டில் எடுக்க மாட்டார்கள். என்னைப் போலத்தானே மற்றவர்களும் இருப்பார்கள்? ரிலீஸ் ஆனவர்களை கம்பெனியில் அதிகபட்சம் மூன்று மாதம் சம்பளம் கொடுத்து வைத்திருப்பார்கள். அதன் பின்னர்,, ”நீயே ராஜினாமா பண்ணிட்டுப் போய்ட்டா நல்லது” என HR பஞ்சாயத்து வைப்பார்கள்.

அப்படி ரிலீஸ் செய்ய வேண்டிய நாலு பேரையும் நினைத்துக்கொண்டே, “என்ன ஒரு வாரமா ஆளையே காணோம்?” என கன்னியப்பனிடம் கேட்டேன். ஆள் வழக்கமாக நிற்கும் இடத்தில் இல்லை. வீதி துவங்கும் இடத்தில் நின்றார்.

“இந்த கடைக்காரங்க போலீஸ் ஸ்டேஷன்ல உக்கார வெச்சுட்டாங்க. வீதி மொனையோட நின்னுக்கிடனுமாம். உள்ளே வரக்கூடாதாம்” என்றார் விரக்தியாக. கூட்டமே இல்லை. நிச்சயமாக அத்தனை தூரம் தேடிப் பிடித்து நடந்து வருமளவுக்கு விசுவாசமான வாடிக்கையாளர்கள் குறைவு.

நான் ரிலீஸ் செய்ய வேண்டிய நாலு பேரும் நிறையச் சம்பளம் வாங்குகிறார்கள். உடனே வெளியே வேலை கிடைக்காது. குழந்தைகள், வீட்டுக் கடன் இத்தியாதிகள். அவர்கள் செய்யும் வேலையை அதில் கால் பங்கு ஊதியத்தில் செய்து முடிக்க இளைஞர்கள் காத்திருக்கிறார்கள். கன்னியப்பன் கூட இன்னொரு சாஃப்ட்வேர் கம்பெனி வாசலைப் பிடித்து விடுவார். இந்த நால்வர் வெளியே போனால் என்ன செய்வார்களோ தெரியவில்லை.

ஆகவே உறக்கம் வராமல் அதிகாலை இரண்டு மணிக்கு இதை எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன். ஆம், இந்த ராஜினாமாவை எழுதுமாறு என்னை யாரும் பணிக்கவில்லை. ஆனாலும் எழுதுகிறேன். அதுவும் இன்றைக்கே! நாளை ஒரு வேளை மனது மாறி விடக் கூடும். 
(நன்றி: ஃபெமீனா தமிழ் இதழ்)

No comments: