Sunday, September 07, 2014

சாகித்ய அகாடமி அபிலாஷ்

சாகித்ய அகாடமி யுவ புரஷ்கார் விருது பெற்ற அபிலாஷுக்கு நேற்று பாராட்டுக் கூட்டம் ஒன்று நடந்தது.

மலைச்சொல் கலை இலக்கிய சமூக மையம் சார்பாக பால நந்தகுமார் இந்த நிகழ்ச்சியை சென்னை டிஸ்கவரி புக் பேலஸ் அரங்கில் ஏற்பாடு செய்திருந்தார். கூட்டம் ஐந்தரைக்கு என்று அழைப்பு விடுத்திருந்தார்கள். நான் போகும் போதே பாலா பேச ஆரம்பித்திருந்தார். பிறகு இலக்கிய விமர்சகர் வெளி ரங்கராஜன் அவர்கள், தமிழ்மகன், விநாயக முருகன், லஷ்மி சரவணகுமார் ஆகியோர் பேசினார்கள்.

மூத்த எழுத்தாளர் பிரபஞ்சன் கூட்டத்தில் கலந்து கொள்வதாக ஏற்பாடாகியிருந்தது. அவரது மகனுக்கு உடல் நலம் சரியில்லாத காரணத்தால் அவர் கலந்து கொள்ள முடியவில்லை என்றார்கள். மனிதர் 53 ஆண்டுகளாக எழுதிக்கொண்டிருக்கிறார். அவர் கலந்து கொண்டிருந்தால் இன்னும் சிறப்பாக இருந்திருக்கும். இந்தக் கூட்டத்தில் தமிழ் மகன், பாதரசம் பதிப்பகம் சரவணன் உள்ளிட்டோரை முதன் முறையாகச் சந்திக்கும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. சரவணனைப் பற்றி நிறையக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன். சில பேர் இலக்கியத்தைத் தூக்கிச் சுமப்பதாக பில்டப் செய்து திரியும் போது சரவணனைப் போன்ற சில சத்தமில்லாமல் புத்தகம் பதிப்பிப்பதோடு, அவற்றுக்கான ராயல்டியை சரியாகச் செலுத்து விடுகிறார்கள்.

பால நந்தகுமார் கூட புத்தகங்களைப் பதிப்பிக்கிறார். அவர் பேசும் போது பதிப்புத் தொழில் லாபகரமான தொழில் என்பது இறங்கிப் பார்த்த பிறகே தெரிவதாகச் சொன்னார். 200 ரூபாய் புத்தகத்திற்கு உற்பத்தி & விநியோகச் செலவு எல்லாமே சேர்த்து 100 ரூபாய் மட்டுமே ஆவதாகக் குறிப்பிட்டார். மிச்சமிருக்கும் 100 ரூபாயில் பதிப்பாளர்கள் எழுத்தாளனுக்கு என்ன தருகிறார்கள் என்பது கேள்விக் குறி. 

கால்கள் – விருது பெற்ற அபிலாஷின் நாவல். பேசிய நண்பர்கள் சிலர் நாவலைச் சிலாகித்துப் பேசினார்கள். நல்ல நாவல். உடல் ஊனம் தொடர்பாக அந்த வலியை அனுபவித்தவன் அதை வார்த்தையில் வடித்த படைப்பு ‘கால்கள்’. உயிர்மை பதிப்பக்கத்தில் வெளியான நூல். ஐநூறு பக்கத்துக்கும் மேல். கனமான ஒன்று.

இது போன்ற விருதுகள் ஒரு படைப்பாளிக்கு முக்கியமானவை. நாம் படைப்பாளிகளை அவர்கள் வாழும் காலத்தில் கொண்டாடுவதேயில்லை. புதுமைப் பித்தனையெல்லாம் இந்தச் சமுதாயம் நன்றாக வைத்திருந்தால் அவர் இன்னும் பத்து ஆண்டுகளாவது கூடுதலாக உயிரோடு இருந்திருப்பார் என்று வெளி ரங்கராஜன் குறிப்பிட்டார். எல்லாக் காலத்திலும் இது நடந்தேயிருக்கிறது. பாரதி கூட அநாதையாகத்தான் செத்துப் போனான்.

ஒரு படைப்பாளிக்கு அங்கீகாரம் முக்கியமானது. தான் இது வரைக்கும் எழுத்தின் மூலம் நூறு ரூபாய் கூடச் சம்பாதித்ததில்லை என்று அபிலாஷ் சொன்னார். ஆனால் அதற்காக பெரிதாக வருத்தமோ, கோபமோ இல்லை. மரணத்தின் விளிம்பைத் தொட்டு விட்டு வந்தவன், அதனால் தான் இப்போது வாழும் ஒவ்வொரு நாளும் போனஸ் என்ற மனோநிலையில் சஞ்சரிக்கும் ஒருவன் வாழ்க்கையை அப்படித்தான் கொண்டாடுவான். இது ஒரு மனநிலை. வினோதமான மனநிலை. வெளியில் இருந்து பார்க்கிறவர்களுக்கு வேடிக்கையாகத் தோன்றும்.

சமூக வெளியின் எழுத்தாளனாக, படைப்பாளியாக தன்னை முன்னிறுத்தும் ஒவ்வொருவனும் தனது ஜீவனையும், ஜீனவத்தையும் கவனித்தாக வேண்டும். பிள்ளை குட்டியின் வயிற்றை நிரப்ப வேண்டும். குடும்பத்தின் பொருளாதாரப் பளுவைத் தோளில் தூக்கிச் சுமக்க வேண்டும். இதைத் தாண்டித் தான் எழுதுவது, எழுதிக் கிழிப்பது, புரட்சி செய்வது எல்லாமே. இந்த இடத்தின் தான் அபிலாஷ் மாதிரியான மனநிலையைக் கொண்டாட வேண்டியிருக்கிறது. மரணத்தைத் தொட்டு மீண்டு வந்த இன்னொருவர் வாய்ப்பாடியில் அமர்ந்து கொண்டு காதலையும், காமத்தையும் கலந்து கலக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்.

கூட்டத்தில் பால நந்தகுமார் என்னையும் ஓரிரு வார்த்தைகள் பேசுமாறு அழைத்தார். நான் முன்னேறுபாடுகள் செய்து போயிருக்கவில்லை. வாசிப்பது என்பது தொலைக்காட்சி பார்ப்ப்பது போலன்று. அதற்கு effort செலவிட வேண்டியிருக்கிறது. டிவி பார்ப்பது passive டைம்பாஸ். புத்தகம் வாசிப்பது active டைம்பாஸ். வாசிப்பதற்கே இவ்வளவு உழைப்பு தேவைப்படும் போதில், அதை எழுதுவதற்கு எத்தனை உழைப்பும், மெனக்கெடலும் செலவிட வேண்டும்? அதற்கான அங்கீகாரம் ஒரு படைப்பாளியை உயிர்ப்போடு வைத்திருக்கின்றன. கால்கள் நாவலுக்கான விருது என்பதை விட, அபிலாஷ் என்கிற தனி மனிதனின் உழைப்பிற்கும், அவனது clean boy பிம்பத்திற்குமான அங்கீகாரம் இது. இது வரைக்கும் எழுத்தின் மூலம் நூறு ரூபாய் கூட ஈட்டாத ஒருவன், யாதொரு பிரதிபலனும் எதிர்பாராது செயல்படுவதற்குக் கிடைத்த அங்கீகாரம். இத்தகைய அங்கீகாரங்கள் முக்கியமானவை என்ற வகையிலே சாகித்ய அகாடமிக்கு நன்றிகள். அதை விட முக்கியமாக பாராட்டுக் கூட்டம். அதற்காக பால நந்தகுமாருக்கு சுருக்கமாக நன்றி சொல்லி அமர்ந்தேன்.

பேப்பர் ரோஸ்ட் லிவருக்கு நல்லது. பாராட்டு படைப்பாளிக்கு நல்லது.

2 comments:

Vediappan Discovery Book Palace said...

தங்களின் உடனடிப் பதிவும், பகிர்வும் மகிழ்ச்சி அளிக்கிறது!

Abilash Chandran said...

நன்றி நண்பா