Wednesday, October 29, 2014

கத்தி - கதைத் திருட்டா, தண்ணீர்த் திருட்டா?

கடைசியாக செப்டம்பர் 29 ஆம் தேதி இங்கே பதிவிட்டது. அடுத்த பதிவுக்கு அக்டோபர் 29 ஆகியிருக்கிறது. இடையிலே எதையாவது எழுதியிருக்கலாம். அறச்சீற்றம் பொங்குவதற்கு எண்ணற்ற காரணங்கள் இருக்கின்றன.

முதலில் கத்தி படத்தை லைக்கா நிறுவனத்திற்காக எதிர்த்தவர்கள் பின்னர் பல்வேறு காரணங்களுக்காக எதிர்க்கிறார்கள். ஒரு பக்கம் கோக் விளம்பரத்தில் நடித்துக் கொண்டே இன்னொரு பக்கம் நிலத்தடி நீரை உறிஞ்சும் கார்ப்பரேட்டுகளுக்கு எதிரான ‘கத்தி’யில் நடித்ததற்காக விஜயை ஓட்டித் தள்ளினார்கள். பிறகு முருகதாஸ் தன்னிடம் கதை சொல்ல வந்தவரின் கதையைச் சுட்டு தன் பெயரில் எடுத்துத் தள்ளி விட்டார் என்ற பரபரப்பு ஓடுகிறது. இதே கதையை ஒரு சின்ன இயக்குனர், சின்ன நடிகரை வைத்து எடுத்திருந்தால் ஓடியிருக்குமா தெரியவில்லை..

என்றாலும்....... நாட்டில் ஆங்கிலப் பட டிவிடிகளும், உதவி இயக்குனர்களும் இல்லையென்றால் நாட்டில் 99 சதவீத இயக்குனர்கள் இல்லை என்ற உண்மையை உணர்ந்தவன் ஞாநி.. இல்லை ஞானி... பஜாரில் உஷாராக இல்லாவிட்டால் நிஜாரோடு சேர்த்து கதையும் களவாடப்படும்.

என் நண்பன் ஒருவன்.. அவனை ’ர்’ போட்டுத்தான் பேசுவேன். அவரும் அப்படித்தான். இருவரும் ஒரே பள்ளியில் படித்தோம்.. பிறகு ஒரே கல்லூரியில் படித்தோம். பிறகு ஒரே கம்பெனியில் நான்கு ஆண்டுகள் ஓன்றாக வேலை பார்த்தோம். இப்போதும் நினைத்தால் மாலை 4 மணிக்கு தேநீருக்கு சந்திக்கும் அளவுக்கு அருகருகே உள்ளோம்.. அவரது தந்தையார் ஓய்வு பெற்ற பள்ளி ஆசிரியர். அவரது நண்பர் ஒருவர் தமிழாசிரியராகப் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர்.

அந்தத் தமிழாசிரியர் தீவிரமான அண்ணா அபிமானி. வேலைக்குச் சேர்ந்த புதிதில் சிறுகதை ஒன்றை எழுதி அண்ணாவின் பார்வைக்காக அனுப்பினாராம். நம்ம கதையை அண்ணா படிச்சுட்டு நாலு வரி பாராட்டி பதில் எழுத மாட்டாரா என்ற நப்பாசையில். ஆனால் நடந்தது என்ன தெரியுமா? அண்ணாவின் சிறுகதைகள் என்கிற மாதிரி தலைப்பிட்ட ஒரு புத்தகம் ஒன்றில் அந்தக் கதையும் இடம் பெற்றிருந்ததாம்.

(இதைக் கேட்டு யாரும் சண்டைக்கு வந்து விடாமல் இருக்க ஏழையின் சிரிப்பில் வாழும் இறைவன் காக்கட்டும்)

சரி... கத்தியில் கதையில் நீர் மேலாண்மை பற்றி வருகிறதாம்.. எதற்கெடுத்தாலும் காவிரியில் தண்ணீர் தரவில்லையென்று கர்நாடகாவை நொட்டை சொல்லியே பழக்கப்பட்ட நாம் லோக்கல் நீர்நிலைகளைப் பேணிப் பராமரிப்பதில் கோட்டை விட்டிருக்கிறோம். தற்போது பெருக்கெடுத்து வீதிகளில் ஓடும் வெள்ளம் கடலில் வீணாகக் கலக்கிறது. சேர்த்து வைக்க நீர்நிலைகள் ஏதுமில்லை. ஏரி, குளம், குட்டை, ஊருணி, கண்மாய் என சகலமும் கூட்டுப் பலாத்காரத்திற்கு ஆளாகியுள்ளன. நீர் மேலாண்மை என்பது காவிரி உரிமைக்காகப் போராடுவதைத் தாண்டியும், கங்கை-காவிரி இணைப்பைத் தாண்டியும் உள்ளது.

திருப்பூர்க் கவிஞர் மகுடேஸ்வரன் கூட இப்படி எழுதியிருக்கிறார்.

//நொய்யலில் புதுமழைப்புனல் ! வீணாய்ப் பாயும் நீரைத் திருப்பி வழியெங்குமுள்ள ஏரிகுளங்களை நிரப்பலாம். நொய்யலின் சிறப்பே வழியிலுள்ள ஏரி குளங்களை நிரப்பி நிரப்பி நடப்பதுதான். ஒன்று, ஏரி நிறைந்து மீந்த தண்ணீர் ஆற்றுக்கு வரும். அல்லது ஆற்றிலிருந்து பிரிந்த தண்ணீர் ஏரிக்குப் போகும்.

இந்த ஆற்றில் அங்கங்கே தடுப்பணைகள் ஏராளம் உள்ளன. ஆனால், அவற்றிலிருந்து பிரியும் கால்வாய்கள் தூர்ந்து கபளீகரம் செய்யப்பட்டுக் கிடக்கின்றன. மானூர்க்கு அருகிலுள்ள மாணிக்காபுரம் ஏரியை நிரப்பினால் சுற்றுவட்டாரமெங்கும் ஒரம்பெடுக்கும் என்கிறார்கள். அவ்விடத்தில் இருந்த பறவைகள் சரணாலயம் நீரற்றதால் அழிந்திருக்கிறது.

கால்வாய்களில் நீரெடுத்தால் ஊர்ப்புறத்துக் குளங்கள் அனைத்தையும் நிரப்பலாம். நிலத்தடிநீரேற்றி கிணற்றூற்றுகளை உயிர்ப்பிக்கலாம். சாயத்தண்ணீர் தேங்கக்கூடாதென்று வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தடுப்பணைகளையெல்லாம் உடைத்துக் குதறி வைத்துள்ளனர். இந்த ஆற்றுப் படுகைக்குள் உயிர்ப்பிக்கும் நோக்குடன் எந்த ஆட்சியும் கால்வைக்கவே இல்லை. இதுதான் உண்மை. இந்த ஆறுபோல் உலகில் எந்த ஆறும் கேடுற்றிருக்காது.//

அமராவதியைப் போல நொய்யல் ஒன்றும் ஜீவநதியல்ல. (அமராவதியை ஜீவநதியென்று யார் சொன்னதென்று கேட்காதீர்கள்! அடுத்த இறையன்பு அலெக்ஸ் பால் மேனனே சொல்லி விட்டார். முடிந்தால் படித்துப் பாருங்கள். மனிதர் என்னமாய் எள்ளலோடு எழுதுகிறார்!) அமராவதியைப் போல நொய்யல் மனதுக்கு இணக்கமானதும் அல்ல. இருந்தாலும் தொன்மையான நதிக்கரை நாகரீகங்களில் ஒன்றான கொடுமணலைக் கொண்டிருக்கும் நதிக்கரை. பொருளாதாரத்தின் பெயரால், அந்நியச் செலவாணியின் பெயரால், திருப்பூர் என்ற பிரம்மாண்டத்திற்கான விலையாக பாழாய்ப் போன நதி.. நாம் அணியும் பனியனும், ஜட்டியும் எரிச்சலைத் தருகிறது.. 

No comments: