Monday, November 10, 2014

எழுதி என்ன சாதிக்கப் போகிறோம்?

சனிக்கிழமை சிங்கப்பூரில் இருந்து ஒரு நண்பர் பார்க்க வந்திருந்தார். வந்தவர் நேராக மீனம்பாக்கம் விமான நிலையத்தில் இருந்து மேடவாக்கமே வந்து விட்டார். இருவரும் மூன்று மணி நேரம் தொந்தரவில்லாத ஓரிடத்தில் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். எழுதுவதால் என்ன நன்மை என்ற கேள்விக்கு இது போன்ற நட்புகளைப் பெறுவதே பதிலாக அமைகிறது.

கடைசியாகக் கிளம்பும் போது, “உங்களுக்கு வாங்கி வந்தேன்” என்று சிங்கப்பூர் ஏர்ப்போர்ட்டில் வாங்கிய சீமைச் சாராயத்தை நீட்டினார். 158 சிங்கப்பூர் டாலர்கள். வீட்டுக்கு வந்து கணக்குப் போட்டுப் பார்த்தேன். இந்திய ரூபாயில் 7500 க்கு மேல். அந்தப் பாட்டிலைத் தொடுவதற்கு கூச்சமாக உள்ளது. நண்பரின் அன்பில் திக்குமுக்காடிக் கிடக்கிறேன்.

நான் குடிப்பவன் தான். அதற்காக இத்தனை காசுக்குக் குடிக்க தயக்கமாக உள்ளது, சும்மாதான் கிடைக்கிறது என்றாலும்! ஏழாயிரத்து ஐநூறு.. இதை சாராயமாகக் கொடுக்காமல் குருத்தோலை அறக்கட்டளைக்கான பங்களிப்பாகக் கொடுத்திருந்தால் பத்து அரசுப் பள்ளி நூலகங்களுக்கு புத்தகம் வாங்கிக் கொடுத்திருக்கலாம்.

(திமிரிலோ, ஆணவத்திலோ, தற்பெருமையிலோ இதை எழுதவில்லை.)

1 comment:

Krishna moorthy said...

அற்புதமான மனிதர்கள் போதையே எழுத்துதான் .அது உங்களிடம் இருக்கும் போது வேறு போதை எதர்க்கு சார் ?