Thursday, November 13, 2014

பாயசம் இல்லாத விருந்தும் இல்லை - பக்க விளைவு இல்லாத மருந்தும் இல்லை

பாயசம் இல்லாத விருந்தும் இல்லை. பக்க விளைவு இல்லாத மருந்தும் இல்லை.

ரைமிங்காக ஒலிப்பதற்குச் சொல்லப்பட்டது போலத் தோன்றினாலும் அதுதான் உண்மை. தவிர்க்க முடியாத உண்மை.

உணவே மருந்து என வாழ்ந்த தமிழர்கள் இன்று மருந்தே உணவு என்ற நிலைக்கு தள்ளப்பட்டிருக்கிறோம். அந்த நிலையில் மருந்துகள் தவிர்க்கவே முடியாதவையாக மாறியுள்ளன.

எனக்குத் தெரிந்த 57 வயது உறவினர் ஒருவர் முழங்கால் வலிக்கு ஈரோட்டில் ஒரு மருத்துவமனைக்குப் போயிருக்கிறார்கள். எலும்பு சம்மந்தமான விசயங்களில் அந்த டாக்டர் வல்லுனர் என்று கேள்விப்பட்டு அறுபது கிலோமீட்டர் கடந்து சென்றார்கள். எல்லாம் பரிசோதித்துப் பார்த்த அந்த டாக்டர் எக்ஸ்-ரே செலவு ஐநூறு தவிர கன்சல்டிங் ஃபீஸ் ஒரு பைசாக் கூட வாங்கவில்லையாம். ஆனால் 850 ரூபாய்க்கு மாத்திரைகள் எழுதிக் கொடுத்திருக்கிறார்.

ஜோசியக்காரனும், டாக்டரும் என்ன சொன்னாலும் மறுபேச்சுக் கேட்காமல் செய்வது நம் இரத்தத்தில் ஊறிய விஷயமல்லவா! நடிகர் மயில்சாமி ஒரு படத்தில், ”நீங்க குடுத்த மாத்திரை நீளமா இருந்துச்சு. சிரமப்பட்டு முழுங்கினேன் டாக்டர்” என்று தெர்மோமீட்டரை விழுங்கி விட்டுச் சொல்வாரே! அப்படித்தான் இவர்களும். டாக்டர் எழுதிக் கொடுத்த மாத்திரைகள் அத்தனையும் வாங்கிக் கொண்டு ஊருக்குப் போயிருக்கிறார்கள்.

இரண்டு நாள் அந்த மாத்திரிகளைச் சாப்பிட்டார். முழங்கால் வலியே பரவாயில்லை என ஆகி விட்டது. வயிறு பொருமிக் கொண்டது. எதையும் சாப்பிட முடியவில்லை. ஒரு வாரம் டாய்லட் வரவில்லை. சில மாதம் கழித்து அதைப் பற்றிப் பேசுகையில், ”உசுரு பொழச்சது பெரும்பாடாப் போச்சு” என்றார்.

பக்கத்தில் ஒரு சாதாரண எம்.பி.பி.எஸ் டாக்டரிடம் போயிருக்கிறார். அந்த டாக்டர் “உங்களால பொறுக்க முடியாத அளவுக்கு மொழங்கால் வலிக்குதா?” என்று கேட்க அப்படியெல்லாம் இல்லை என்று பதில் சொல்லியிருக்கிறார். பிறகு எதற்கு இத்தனை பெயின் கில்லர் மாத்திரைகள் என்று கேட்க, குழம்பிப் போய் திரும்பி வந்து வேலியில் மொடக்கத்தான் கீரையைப் பறித்து வாரம் மூன்று முறை வதக்கி உண்டு வருகிறார். இப்போது நல்ல மாற்றத்தை உணர்வதாகச் சொல்கிறார்.

இது போல இன்னொரு அனுபவம் சென்னை நண்பர் ஒருவருக்கு ஏற்பட்டது. லீவ் சமயத்தில் சொந்த ஊருக்குப் போன இடத்தில் பையனுக்கு சிறுநீர் கழிக்கும் போது எரிச்சல் உருவாகியிருக்கிறது. அங்கே ஒரு மருத்துவரிடம் போயிருக்கிறார். அவர் நான்கைந்து மருந்துகளைக் கொடுத்திருக்கிறார். ”எதுக்கு சார் இத்தனை மாத்திரை?” என்று கேட்டதற்கு, “பையனுக்கு சரியாகனுமா வேண்டாமா?” என்று கேட்டிருக்கிறார். இவர்கள் பயந்து போய் எல்லாவற்றையும் மாற்றி மாற்றிக் கொடுத்திருக்கிறார்கள். அப்போதும் சரியாகவில்லை.

திரும்பி வந்து சென்னையில் வழக்கமாகச் செல்லும் மருத்துவரிடம் செல்ல அவர், “சின்னப் பையனுக்கு எதுக்கு இத்தனை ஆன்டிபயாட்டிக்?” என்று கேட்டதும் ஆடிப் போய் விட்டார்கள். அவர் ஒரேயொரு மருந்து கொடுக்க இரண்டே நாளில் சரியாகி விட்டதாம்.

இப்படிப்பட்ட அனுபவம் நம் எல்லோருக்கும் ஏற்பட்டிருக்கும். அல்லது நமக்குத் தெரிந்த யாருக்காவது நிச்சயம் நடந்திருக்கும். டாக்டர் எதற்காக மருந்து எழுதிக் கொடுக்கிறார்? என்ன மருந்து என்ன செய்யும்? என்றெல்லாம் தெரியாமல் கண்ணைக் கட்டிக் காட்டில் விட்ட கதையாக இருக்கிறது நிலைமை.

பர்சனல் ஃபைனான்ஸ் துறையில் நான் எப்போதும் ஒரு விஷயத்தைச் சொல்வேன். நிதித் துறை ஆலோசகர்களில் இரண்டு வகையினர் உண்டு. நமக்கு ஆலோசனை வழங்கி விட்டு அதற்கு ஒரு கட்டணத்தை வசூலிப்பவர்கள் ஒரு வகை. இன்னொரு பிரிவினர் கட்டணமெல்லாம் வசூலிக்க மாட்டார்கள். அதில் முதலீடு செய்யுங்கள் இதில் முதலீடு செய்யுங்கள்’ என்று சொல்லி பணம் போட வைத்து அதில் வரும் கமிஷனில் வருமானம் பார்ப்பார்கள்.

நாம் ஐநூறு ரூபாய் ஃபீஸ் வசூலிக்கும் ஆலோசகரிடம் போக மாட்டோம். ஆனால் பீஸே வாங்காத, ஆனால் நம்மை பத்தாயிரம் பணம் போட வைத்து அதில் இரண்டாயிரம் கமிஷன் பார்க்கும் ஏஜெண்டைக் கொண்டாடுவோம். அப்படிப்பட்ட ஏஜெண்ட் நமக்கு எது நல்லது என்று பார்ப்பதை விட தனக்கு கமிஷன் எதில் அதிகம் என்றுதான் பார்ப்பார். Conflict of interest தலை விரித்தாடுவதன் உச்சம் அது.

இப்போதெல்லாம் டாக்டர்கள் கூட பெரும்பாலும் அப்படித்தான். நமக்கு என்ன மருந்து எழுதித் தரவேண்டுமென்பதை நமது வியாதி தீர்மானிப்பதை விட அந்த டாக்டர் சொந்தமாக மெடிக்க ஷாப் வைத்திருக்கிறாரா என்பதே தீர்மானிக்கிறது. இல்லையேல் அவர் கிளினிக் அருகில் உள்ள மெடிக்கல் ஷாப்பில் அவருக்கு என்ன கமிஷன் என்பது தீர்மானிக்கிறது.

எங்கள் ஏரியாவில் ஒரு மருத்துவர் உள்ளார். உள்ளே போனதும், “என்ன செய்யுது? எத்தனை நாளா பிரச்சினை?” என்றெல்லாம் கேட்க மாட்டார். “சொல்லுங்க.. எங்கே வேலை செய்றீங்க? என்னவா இருக்கீங்க?” என்றுதான் கேட்பார். ஒரு முறை அவரிடம் சென்று கிலி பிடித்துத் திரும்பி வந்தேன்.

என் நண்பர் ஒருவர் கூறுவார்: “Affordability determines treatment.” ஒரே வியாதி வந்திருக்கிற இரண்டு பேருக்கு ஒரே மாதிரி மருந்தை ஒரே டாக்டர் கொடுப்பதில்லை. ஒரு நபருக்கான வியாதிக்கு இரண்டு டாக்டர்கள் ஒரே மருந்தைப் பரிந்துரைப்பதில்லை. சாமானியர்களான நாம் எதை நம்புவது? யாரை நம்புவது?

இப்போதெல்லாம் மக்கள் இன்சூரன்ஸ் ஏஜெண்டிடம் விவரமாகக் கேள்வி கேட்கும் நிலைக்கு வந்திருக்கிறார்கள். ஆனால் மருத்துவரிடம் இன்னும் கேட்க முடிவதில்லை. நான்கைந்து மருந்து எழுதிக் கொடுத்தால் இதில் எதற்கு என்ன மருந்து என்று கேட்பதில்லை. ஒன்று ஆண்டிபயாட்டிக், ஒன்று வலிநிவாரணி, ஒன்று அலர்ஜிக்கு, ஒன்று தூக்கத்திற்கு என நான்கைந்து எழுதிக் கொடுப்பார்கள். அப்படியே எழுதிக் கொடுத்தாலும் அவர்கள் கொடுக்கும் மருந்துகள் வேறெந்த மெடிக்கல் ஷாப்பிலும் இல்லாத தமது கடையில் மட்டும் கிடைக்கும் மருந்தைக் கொடுப்பார்கள்.

அதிலும் அவர்கள் சில சமயங்களில் விநோதமான காம்பினேஷனில் எழுதிக் கொடுப்பார்கள். சாதாரணமாக ஒரு மருந்து வேறு பிரச்சினைகள் இல்லாத ஒரு நபருக்கு அளிப்பதற்காக உருவாக்கப்படுவது. தனித்த நிலையில் ஒரு மனிதன் மீது அவை எவ்வாறு செயல்படுகிறன என்றுதான் ஃபார்மா கம்பெனிகள் டெஸ்ட் செய்கிறன்றன.

ஏற்கனவே ரத்த அழுத்தத்திற்கு மருந்து உட்கொள்ளும் ஒருவருக்கு அல்சருக்கான மருந்து எப்படி வேலை செய்யும் என்று நிச்சயம் பரிசோதித்திருக்க மாட்டார்கள். இவை இரண்டையும் உட்கொள்ளும் நபர் மூட்டு வலிக்கான மருந்து உட்கொள்ளும் போது என்ன நடக்கும்? ஆண்டவனுக்கே வெளிச்சம்.

அது கூடப் பரவாயில்லை. மருந்துக் கம்பெனிகளே இரண்டு-மூன்று மருந்துகளைக் கலந்து ஒரே மாத்திரையில் குறிப்பிட்ட விகித்தத்தில் கலந்து மார்க்கெட்டிங் செய்கின்றன. அதிக விலைக்கு விற்கப்படும் இத்தகைய ’புதுமையான’ மருந்துகள் மருத்துவர்களால் அதிகமாகப் பரிந்துரைக்கப்படுகின்றன.

சொல்லப் போனால் ஒரு மருந்து உண்டாக்கும் பக்க விளைவே என்னவென்று தெரியாது. ஒரு குறிப்பிட்ட மருந்தை இரண்டு பேருக்குக் கொடுத்தால் அது ஒரே மாதிரியான பக்க விளைவை, ஒரே அளவில் அவர்கள் இருவருக்கும் உருவாக்குவதில்லை. அப்படி இருக்கும் போது, கண்ணாபின்னா காம்பினேஷனில் மருந்து வாங்கிச் சாப்பிட்டால் என்னவாகும்?

முந்தைய தலைமுறையில், “நல்ல டாக்டர். ஒரு மருந்து குடுத்தாரு. ரண்டே நாள்ல சரியாகிருச்சு” என்று பேசுவார்கள். இப்போதெல்லாம், “அவர் ஃபீஸ் கொஞ்சம் ஜாஸ்தியா வாங்குவார். ஆனா தேவையில்லாம மருந்து குடுக்க மாட்டாரு. நீங்க வேணா ட்ரை பண்ணிப் பாருங்களேன்” என்கிற அளவுக்கு வந்திருக்கிறோம்.

மருந்து இங்குதான் வாங்க வேண்டும் என வலியுறுத்தாத மருத்துவராக இருந்தால் இன்னும் நலம். நம்மை முதலீடு செய்ய வைத்து கமிசன் சம்பாதிக்காமல், தரமான ஆலோசனை மட்டும் வழங்கி அதற்கு ஃபீஸ் வசூலிக்கும் நிதி ஆலோசரைப் போன்றோர் இவர்கள். அப்படியானவர்கள் நிதி மேலாண்மையிலும் சரி, மருத்துவத் துறையிலும் சரி அரிதாகத் தெரிகிறார்கள்.

நம்மால் என்ன செய்ய முடியும்? முடிந்த அளவு உஷாராக மாற முயற்சிக்கலாம். ’ஃபேமிலி டாக்டர்’ போல ’ஃபேமிலி மெடிக்கல் ஷாப்’ ஒன்றில் வாடிக்கையாளராகி பூஸ்ட், ஹார்லிக்ஸ் எல்லாம் அங்கே வாங்கி அவர்களின் நம்பிக்கைக்குப் பாத்திரமாகலாம். அவர்கள் நல்ல ஆலோசனைகளை வழங்குவார்கள்.

இல்லையேல், ”மருந்திலிருந்து என்னைக் காப்பாற்று ஆண்டவா! வியாதியை நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்!” என வேண்டிக் கொள்ளலாம்

5 comments:

Krishna moorthy said...

திருப்பூர் ,கோவை பக்கம் இன்னொரு வேடிக்கை உண்டு அதாவது என்ன நோய் என்பது முக்கியமில்லை எந்த ஸ்பெசலிஸ்ட் உங்களுக்கு சிகிச்சை பார்த்தார் என்பதுவும் முக்கியமில்லை எவ்வளவு பணம் செலவழித்தார் என்பதே முக்கியம்

Ganesan R said...

நல்ல பதிவு . வாழ்த்துக்கள் திரு. குப்புசாமி .

Ganesan R said...

உண்மை திரு கிருஷ்ணமுர்த்தி .

Ganesan R said...


"ஜோசியக்காரனும், டாக்டரும் என்ன சொன்னாலும் மறுபேச்சுக் கேட்காமல் செய்வது நம் இரத்தத்தில் ஊறிய விஷயமல்லவா"மிகவும் உண்மை திரு. குப்புசாமி.

semmal Ganapathy said...

"ஏற்கனவே ரத்த அழுத்தத்திற்கு மருந்து உட்கொள்ளும் ஒருவருக்கு அல்சருக்கான மருந்து எப்படி வேலை செய்யும் என்று நிச்சயம் பரிசோதித்திருக்க மாட்டார்கள். இவை இரண்டையும் உட்கொள்ளும் நபர் மூட்டு வலிக்கான மருந்து உட்கொள்ளும் போது என்ன நடக்கும்? ஆண்டவனுக்கே வெளிச்சம்"

arumai......Semmal G