Thursday, January 30, 2014

பத்தினி சாபம் பலிக்குமா?

எனக்குத் தெரிந்த ஒரு குடும்பம் இருக்கிறது. வாழ்ந்து கெட்ட குடும்பம் என்று சொல்வார்களே அந்த மாதிரி. ஆறு சகோதரர்கள். ஆறு பேருக்குமான சுமார் 10-12 குழந்தைகள் இருப்பார்கள். அவர்களில் சிலருக்கு நாற்பதைத் தாண்டியும் திருமணம் ஆகவில்லை. அப்படியே ஆனவர்களில் இரண்டு பேருக்கு பல வருடங்களாக குழந்தை கிடையாது. மீதமிருள்ளவர்களுக்கு குழந்தை பிறந்தாலும் அவை ஆண் வாரிசுகளாக இல்லை. வேறு குடும்பத்துக்கு வாழ்க்கப்பட்டுப் போன பெண்களுக்கும் இது பொருந்துவதாக இருக்கிறது. மேலும் பொருளாதார ரீதியில் ஓஹோவென விளங்கிய அந்தக் குடும்பம் 50 ஆண்டுகளில் உருக்குலைந்து போயிருக்கிறது.

அந்த ஆறு பேரும் சின்ன வயதில் ஒரு கர்ப்பிணிப் பெண்ணை தகாத வார்த்தைகளால் திட்டி அதனால் அந்தப் பெண் மனமுடைந்து, இந்தக் குடும்பம் வாரிசில்லாமல் மூடிப் போகட்டுமென சபித்து விட்டு தற்கொலை செய்து கொண்டாராம். கேட்பதற்கு நம்பும்படியாக இல்லை. அறிவியல் பூர்வமாக நிரூபிக்க ஆதாரமும் இல்லை. ஆனால் அப்படித்தான் நடந்திருக்கிறது. பத்தினி மனதாரச் சபித்தால் பலிக்குமென்ற நம்பிக்கை நமக்கு இன்னுமிருக்கிறது. கண்ணகி மதுரையை எரித்த கதையை இன்னும் பேசிக்கொண்டுதானிருக்கிறோம்.

அப்படி ஒரு கதைதான் மைசூர் ராஜ வம்சத்தின் கதை. அந்த வம்சத்தின் கடைசி மன்னர் ஸ்ரீகாந்த தத்தா நரசிம்மராஜ உடையார் டிசம்பரில் காலமானது அனைவருக்கும் தெரிந்திருக்கும். தனது 21 ஆவது வயதில் 1974 இல் மகுடம் தரித்தவர் இப்போது அறுபது வயதில் மரணித்த புள்ளியில் அந்த வம்சமே முடிவுக்கு வந்திருக்கிறது. அரியணைக்கு மட்டுமல்லாது பலாயிரணக் கணக்கான கோடி ரூபாய் மதிப்புள்ள தனது சொத்துக்கும் யார் வாரிசென்று முடிவு செய்யால் முடிவுக்கு வந்திருக்கிறது அவரது வாழ்க்கை.

மைசூர் அரச வம்சத்தை நிழல் போலத் தொடர்ந்து வந்த தலக்காட்டு சாபம் மறுபடியும் பலித்து விட்டதென வரலாற்றாளர்கள் அடித்துச் சொல்கிறார்கள். காவிரி ஆற்றின் கரையில் ஸ்ரீரங்கப்பட்டினத்திற்குக் கீழே உள்ள வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க ஊர் தலக்காடு. நதிக்கரை நாகரீகத்தில் ஓங்கிச் சிறந்த ஊர்களில் ஒன்று. தமிழத்தில் பூம்புகார் போல கர்நாடகத்தில் பல்லாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய வரலாறு அதற்குண்டு. அந்த இடத்தில், கிழக்கு நோக்கிப் பாயும் காவிரி ஆறு திடீரென தெற்காகத் திரும்பி மறுபடியும் கிழக்கே திரும்பிப் போகும். கிட்டத்தட்ட U வடிவத்தில் ஆறு ஓடுவதால் மூன்று பக்கமும் ஆறு சூழ்ந்த ஊராகவே தலக்காடு இருந்தது.

ஆற்றுக்கு இடது கரையில் அமைந்திருப்பது தலக்காடு. நதியில் அக்கக்கரையில் தலக்காட்டுக்கு எதிரே உள்ள ஊர் மலாங்கி. பதினோராம் நூற்றாண்டில் தலக்காடு சோழர் வசமிருந்ததாகச் சொல்கிறார்கள். அப்போது தலக்காட்டிற்கு ராஜராஜபுரம் என்ற பெயரும் இருந்ததாம். அதன் பிறகு சோழர்கள் கையிலிருந்து கன்னட ஹெளசல்ய அரசன் விஷ்ணுவர்த்தன் அதை மீட்டதாகவும், பிறகு விஜயநகர சாம்ராஜ்ஜியத்தின் கீழ் வந்ததாகவும் சரித்திரம் சொல்கிறது. 14 ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து அந்தப் பிராந்தியம் விஜயநகரப் பேரரசால் ஆளப்பட்டது.

விஜயநகரப் பேரரசின் சார்பில் அங்கே நிர்வாகம் செய்ய ஸ்ரீரங்கப்பட்டினத்தில் ஒரு பிரதிநிதி இருந்தார். காவிரியின் பாதையில் மைசூருக்குக் கீழே இருக்கிறது ஸ்ரீரங்கப்பட்டினம். இங்கே காவிரி இரண்டாகப் பிரிந்து போய் மறுபடியும் ஒன்று கூடுமாகையால் இதை ஒரு குட்டித் தீவோடு ஒப்பிடலாம். திருச்சி ஸ்ரீரங்கம் கூட அப்படித்தானே! ஒரே பெயர் கொண்டுள்ள இந்த இரண்டு தீவுகளிலும் பிரசித்த பெற்ற ரங்கநாதர் ஆலயம் உண்டு என்பதைத் தனியாகக் குற்ப்பிட வேண்டியதில்லை. இந்த ஸ்ரீரங்கப்பட்டினம் ஆங்கிலேயருக்கு தீராத தலைவலியைக் கொடுத்த திப்பு சுல்தானின் தலைநகராக விளங்கியது தனிக்கதை.

1610 இல் ஸ்ரீரங்கப்பட்டினத்தில் இருந்து விஜயநகரப் பேரரசின் பிரதிநிதியாக ஆட்சி செய்துகொண்டிருந்தவர் திருமலைராஜா என்பவர். ஸ்ரீரங்க ராயர் என்ற பெயரும் கொண்டு விளங்கிய அவருக்குக் கீழே அடங்கிக் கப்பம் கட்டும் பாளையக்காரர்களில் ஒருவராக மைசூர் ராஜ உடையார் இருந்தார். விஜயநகர சாம்ராஜ்ஜியம் தேய்ந்து கொண்டிருந்த சமயம் அது. எப்படியாவது அதிகாரத்தைக் கைப்பற்ற வேண்டுமென்ற வேட்கையுடன் மைசூர் பாளையக்காரர் சரியான சந்தர்ப்பத்துக்காகக் காத்திருந்தார்.

திருமலைராஜா இந்தச் சமயத்தில் நோய்வாய்ப்பட்டார். முதுகில் கட்டி வந்து தொந்தரவு செய்தது. தீராத வியாதியை அந்த வைத்தியநாதனே தீர்க்கட்டும் என்று முதல் மனைவியை அழைத்துக்கொண்டு தலக்காட்டில் உள்ள வைத்தீஸ்வரன் கோவிலுக்குப் பயணிக்கிறார். அப்போது ஸ்ரீரங்கப்பட்டிணத்தின் நிர்வாகத்தை தனது இரண்டாவது மனைவி அலமேலம்மாவிடம் ஒப்படைத்து விட்டுச் செல்கிறார் அவர். ஆனால் தலக்காடு சென்றவவுடன் அவரது நிலைமை மேம்படுவதற்குப் பதிலாக மோசமாகிறது. மரணத்தின் விளிம்பில் உள்ள திருமலைராஜாவின் சங்கதி கேட்ட அலமேலம்மாவும் தலக்காட்டுக்குப் பயணிக்கிறார். அவர் அங்கு வந்து சேர்வதற்குள் திருமலைராஜாவின் உயிர் பிரிந்து விடுகிறது.

கழுகுப் பார்வையோடு காத்திருந்த ராஜ உடையார் ஸ்ரீரங்கப்பட்டினத்தைக் கைப்பற்றி தன் வசமாக்கிக் கொள்கிறார். மைசூர் மகாராஜாக்களின் ராஜவம்சம் அங்கே உதயமாகிறது. ஸ்ரீரங்கப்பட்டினத்திற்குத் திரும்ப முடியாத அலமேலம்மாவா தலக்காட்டுக்கு அக்கரையில் உள்ள மலாங்கியில் தங்கியிருக்கிறார். ஸ்ரீரங்கப்படிண ராணியாகிய அலமேலம்மா தனது ராஜ அலங்கார நகைகளை செவ்வாய் மற்றும் வெள்ளிக் கிழமைகளில் ரங்கநாயகித் தாயாருக்குச் சாத்தி வழிபடுவது வழக்கம். அவர் தலக்காடுக்கு அந்த நகைகளையும் தன்னோடு எடுத்துச் சென்றிடுந்தார்.

இப்போது உடையாருக்கு அந்த நகைகள் தேவைப்பட்டன. அவர் மலாங்கிக்கு தன் சிப்பாய்களை அனுப்புகிறார். அலமேலு தரமாட்டேன் என்று சொல்லி அவர்களைத் திருப்பி அனுப்பி விடுகிறார். மறுபடியும் ஆட்களை அனுப்புகிறார் உடையார். இம்முறை வெறும் கையோடு திரும்பக் கூடாதென்ற உத்தரவு. அலமேலம்மா மூக்குத்தியை மட்டும் கொடுக்கிறார். மற்ற நகைகளைத் தூக்கிகொண்டு தப்பி ஓடுகிறார். வெறும் கையோடு திரும்பினால் உடையாரின் கோபத்திற்கு ஆளாக நேரிடுமென அஞ்சிய சிப்பாய்கள் துரத்துகிறார்கள்.

தன் பலம் கொண்ட மட்டும் நகைப்பெட்டியோடு ஓடிய அலமேலம்மா காவிரியில் குதித்து விடுகிறார். அதற்கு முன் மனமுடைந்து சாபம் கொடுக்கிறார்: “ஓ ரங்கா, நான் உன் பக்தை என்பது உண்மையானால், தலக்காடு மண் மேடாகப் போகட்டும். மலாங்கி நீர்ச் சுழியால் அழியட்டும். மைசூர் ராஜ பரம்பரை வாரிசில்லாமல் போகட்டும்”

பத்தினி சாபமல்லவா, நானூறு ஆண்டுகளாகத் துரத்துகிறது. அதன் பிறகு வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க தலக்காடு நகரம் நிஜமாலுமே மண் மேடாகிப் போனது. ஆற்றங்கரையில் இருந்து காற்றில் பறந்து வந்த மணல் துகள்கள் வருடத்திற்கு 5 முதல் 10 அடி மணல் அந்த நகரத்தை மூடத் துவங்கியது. படிப்படியாக மக்கள் அவ்வூரை விட்டு வெளியேறத் துவங்கினர். இன்றைக்கு பல மீட்டர் ஆழத்திற்கு மண் மூடிக் கிடக்கிறது. சுமார் 30 கோவில்கள் முற்றிலுமாக மணலுக்கு அடியில் புதைந்து விட்டதாக தொல்பொருள் ஆய்வாளர்கள் சொல்கிறார்கள். தோண்டித் தோண்டி கல்வெட்டுகளை ஆராந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அவை கன்னடத்திலும், தமிழிலும் இருக்கின்றனவாம்.

இன்னொரு பக்கம் மலாங்கி. U அல்லது V வடிவில் ஆறு வந்து குத்தும் இவ்விடத்தில் அபாயகரமான சுழிகள் உருவாயின. அதன் கரையை ஆறு கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தின்று கொண்டே போனது. இந்த இரண்டாவது சாபத்தைக் காட்டிலும், மைசூர் ராஜவம்சத்திற்கு வாரிசில்லாமல் போகுமென்ற மூன்றாவது சாபமே முக்கியமானதும், கவனிக்கப்பட வேண்டியதும் ஆகும். உண்மையில் அலமேலம்மாவின் தற்கொலையும், சாபமும் உடையாரைக் கலக்கத்தில் ஆழ்த்தியிருக்க வேண்டும்.

பழைய விஜயநகர மரபின் படி அவர் தசரா கொண்டாட்டங்களை ஸ்ரீரங்கப்பட்டிணத்தில் நடத்தினார். (தலைநகர் மைசூருக்கு மாறியது பிற்பாடு) அவரது மகன்களில் ஒருத்தன் தசராவின் ஒன்பதாவது நாள் இறந்து போனான் என்கிறார்கள். நொறுங்கிப் போன உடையார் அலமேலம்மாவைக் கும்பிட ஆரம்பித்தார். அதன் பின்னர் ஒவ்வொரு தசரா கொண்டாட்டங்களின் போதும், தசரா இல்லாத சமயங்களிலும் மைசூர் உடையார்கள் சபித்துச் சென்ற அலமேலுவை வணங்கிய வண்ணமே இருந்தார்கள்.

இருந்தாலும் சாபம் தொடர்ந்தது. பட்டத்து ராணியின் வயிற்றில் ஆண் வாரிசுகள் உதிக்கவே இல்லை. ஆசை நாயகிகளுக்கு குழந்தைகள் பிறக்கும். ஆனால் முறையான வாரிசென யாருமில்லை. ராஜாவுக்கு குழந்தை இருக்காது. அவர் சொந்தத்தில் யாரைவாது தத்து எடுத்து வாரிசாக ஏற்றுக் கொள்வார். அப்படி வாரிசாகி அரியணைக்கு வரும் ராஜாவுக்கு குழந்தை பிறக்கும். ஆனால் அந்தக் குழந்தைக்கு வாரிசு இருக்காது. இப்படித்தான் 400 வருடத்திற்கும் மேலாகத் தொடந்திருக்கிறது.

எத்தனை ஆடம்பரங்களில் திளைத்தாலும் மைசூர் ராஜாக்கள் அலமேலம்மாவின் சாபத்துக்கு அஞ்சியே வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். இலட்சக் கணக்கான மக்கள் திரளும் மைசூர் தசரா திருவிழாவின் போது அரண்மனை வளாகத்தினுள் அமைந்து அலமேலம்மா கோவிலின் மூடிய கதவுகளுக்குள் கங்கணத்தைக் கழட்டி அவளது காலடியில் வைத்து வணங்கிய பிறகே வெளியே வருவார்கள். ஒன்று விட்ட அரசர்கள் வாரிசில்லாமல் போவார்கள் என்பதறிந்து அவர்கள் சொந்தத்தில் ஒரு பையனைத் தத்தெடுப்பார்கள்.

ஆனால் ஸ்ரீகாந்த தத்தா நரசிம்மராஜ உடையார் மட்டும் தத்தெடுக்காமல் தனக்கு எப்படியும் ஒரு ஆண் வாரிசு தரித்து விடுமென்ற நம்பிக்கையில் காத்திருந்தார். தன் கனவில் அலமேலம்மா வந்ததாகவும், தன் முன்னோர் செய்த பாவத்தை மன்னித்து சாபத்தைத் திரும்ப எடுத்துக்கொண்டதாகவும் நிறையப் பேரிடம் நம்பிக்கையோடு அவர் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். டிசம்பரில் அந்த நம்பிக்கை அவரோடு சேர்ந்து மண்ணில் புதைந்து விட்டது.

மறைந்த மன்னரின் மனைவிக்கும், சகோதரிகளுக்குமான சண்டையின் முடிவில் சிருங்கேரி மடாதிபதியின் துணையோடு அறிவிக்கப்படவிருக்கும் இன்னொரு சபிக்கப்பட்ட மகாராஜாவுக்காக் காத்திருக்கிறது மைசூர்.

(2014 ஜனவரி மல்லிகை மகளுக்காக எழுதியது)

Tuesday, January 28, 2014

அப்பாவின் வாசனை

”வெள்ளை நிறத்தொரு பூனை
எங்கள் வீட்டில் வளருது கண்ணீர்”

”வாட்?”

“வெள்ளை நிறத்தொரு பூனை
எங்கள் வீட்டில் வளருது கண்ணீர்”

“யாருடா சொல்லிக் குடுத்தாங்க? உங்க மிஸ்ஸா?

“இல்லப்பா. பவித்ரா ஆண்ட்டி” என் மகள் போகும் பாட்டு கிளாஸின் டீச்சர்.

ஆறு மாதமாக ’விக்னேஸ்வரகா பாத பங்கஜம்’ பாடிக் கொண்டிருந்தவள் இப்போது தான் பூனைக்கு வந்திருக்கிறாள்.

“அப்புறம் என்னடா சொல்லிக் குடுத்தாங்க?”

“சாந்து நிறமொரு குட்டி.. பாம்பு நிறமொரு குட்டி..”

“அப்படீன்னா?”

“பாம்பு நிறம்னா ஸ்நேக் கலர்.. சாந்து நிறம்னா பிளாக் கலர்..”

“இது ஆண்ட்டியே சொன்னாங்களா, நீ அடிச்சு ஓட்டுறியா?”

”ஆண்ட்டியே சொன்னாங்கப்பா”

“இந்த மாசம் ஃபீஸ்ல நூறு ரூபா கட்டுன்னு சொல்லிரு”

”ஸ்கூலுக்குத் தானப்ப ஃபீஸ்? பாட்டு கிளாஸுக்கு யாராச்சும் ஃபீஸ் கட்டுவாங்களா?”

எல்லா இடத்திலும் ஃபீஸ் கட்ட வேண்டும் என்பது அவளுக்குத் தெரிவதில்லை. ஃபீஸ் கட்டும் எல்லா இடமும் முழுமையான கற்கும் அனுபவத்தை வழங்குவதில்லை. ஆண்டுக்கு 42 ஆயிரம் வாங்கும் பள்ளியில் இப்படித்தான் ஒரு அனுபவம். அனுபவம் அவளுக்கில்லை. எனக்குத் தான். ஸ்கூல் ஆட்கள் யாராவது பார்த்தால் அடுத்த வருடம் வேறு ஸ்கூல் தேட வேண்டியிருக்குமோ என்னவோ! அனுபவம் முழுக்க முழுக்க ஸ்கூலைப் பற்றியதல்ல. பள்ளியுடனான என் அனுபவம் பற்றியது.

தினம் ஒரு செயலைச் செய்வார்கள். அந்த ஷீட்டை வீட்டுக்கும் கொண்டு வருவாள். இரண்டு நாட்களுக்கு முன் அப்படித்தான் ஒரு ஷீட்டைக் காண்பித்தாள்.

அதன் இடது பக்கம் கண், மூக்கு, வாய், காது ஆகியவை இருந்தன. அதே போல வலது பக்கம் முரசு, ஐஸ் கிரீம், சூரியன், ரோஜாப் பூ இருந்தன. பொருத்தமான ஜோடிகளை கோடிட்டு இணைக்க வேண்டும். கண்ணுக்கு நேராக சூரியன், மூக்குக்கு நேராக ரோஜா, வாய்க்கு ஐஸ் கிரீம், காதுக்கு முரசு என கோடு போட்டு இணைத்திருந்தாள். ”எப்படிடா ஜாயிண்ட் பண்ணினே?” என்றேன்.

“மிஸ் சொன்னாங்க. செஞ்சேன்” என்றாள்.

பிறகு ஒவ்வொன்றாக விளக்கினேன். கண்ணில் என்ன செய்வோம்? டிவி பார்ப்போம், அழுவோம், கண் மையிடுவோம்.. வாயிலே என்ன செய்வோம்? சாப்பிடுவோம்.. பேசுவோம். ரைம்ஸ் சொல்லுவோம்..குட்.. காதிலே என்ன செய்வோம்? பாட்டுக் கேட்போம்.. தோடு போடுவோம்.. தோப்புக் கரணம் போடுவோம்..மூக்கிலே என்ன செய்வோம்? சளி சிந்துவோம்.. ஸ்மெல் பண்ணுவோம்..

இப்படி ஒவ்வொன்றாக விளக்கிய பிறகு, கண்ணையும் சூரியனையும் இணைத்தது ஏனென்று அவளுக்குப் புரிந்தது. வாயும் ஐஸ் கிரீமும் புரிந்தது. காதும் முரசும் புரிந்தது. மூக்கும் ரோஜாவும் புரிந்தது. ”ரோஸ் தலையில தான வைப்போம்?” என்ற கேள்வி வேறு. அதற்கும் விளக்கம் சொல்ல வேண்டியிருந்தது.

ஆர்வமாகக் கற்றாள். நிறைய விஷயங்களை தொடர்புபடுத்த ஆர்வம் காட்டினாள். பள்ளிகளில் இத்தகைய ஆர்வத்தைத் தூண்டுகிறார்களா என்பது சந்தேகமே. அதற்காக ஆசிரியர்களைக் குறை கூறுவது மட்டுமே சரியாக இருக்குமா தெரியவில்லை. என் ஆரம்பப் பள்ளியில் பயிற்றுவித்த மேகலிங்க வாத்தியார் துவரம் பருப்”பு, பாசிப் பருப்பெல்லாம் பள்ளிக்குக் கொண்டு வருவார். அவற்றை சாம்பிள் கொண்டு வந்து மாணவர்களுக்கு விளக்குவார். இத்தனைக்கும் அதெல்லாம் பாடத்திலேயே இருக்காது.

அவர் ஒரு நாள் ”கந்தன் கழுதையைக் களத்தில் கழுவி கழுதையின் கழுத்தில் கயிற்றால் கட்டினான்” என்று மோனையோடு ஒரு வாக்கியம் சொன்னார். அதே மாதிரி இன்னொரு வாக்கியம் சொல்லுங்கள் பார்க்கலாமென்று டெஸ்ட் வைத்தார். “குப்பன் குதிரையை குளத்தில் குளிப்பாட்டி குதிரையின் குண்டியில் குச்சியால் குத்தினான்” என எழுதினேன். யார் அந்தக் குப்பன் என்று கேட்காதீர்கள்.

கற்பித்தலை அவ்வளவு ஈடுபாட்டோடு செய்த ஆசிரியர்களும், மருத்துவத்தை சிரத்தையாகச் செய்த டாக்டர்களும் இன்றைக்கு தொலைந்து போய் விட்டார்கள். போதி தர்மரின் புத்தகத்தோடு சேர்த்து அவர்களையும் மியூசியத்தில் வைத்திருக்கிறோம். இன்றைய டீச்சர்களையும், டாக்டர்களையும் பார்க்கும் போது இன்சூரன்ஸ் ஏஜெண்டுகள் மீது வெகுவான மரியாதை கூடுகிறது.

மூக்கில் நுகர்வது பற்றி விரிவாக விளக்கிய பிறகு மகளிடம் நாமும் ஒரு டெஸ்ட் வைக்கலாமே என நினைத்தேன். அவ்வை சண்முகி படம் உருவான போது ஸ்ருதி ஹாசன் சின்னப் பிள்ளையாம். வாயில் விரலை வைத்தால் கடிக்கத் தெரியாதாம். பொம்பளை வேஷம் போட்ட கமல் போட்டோவைப் பார்த்து ”கமலே தான்” என்று கரெக்ட்டாகச் சொல்லுச்சாம். எப்படி கண்டுபிடித்தாய் என்று கேட்டதற்கு, “I could smell you” என்று சொல்லுச்சாம். நம்மையும் கமல் ரேஞ்சுக்கு நினைத்து டெஸ்ட்டை ஆரம்பித்தேன்.

“ஜவ்வாது ஸ்மெல் எப்படியிருக்கும்”

“ரொம்ப ஸ்வீட்டா”

“தூங்கும் போது முச்சா போயிட்டா அந்த ஸ்மெல் எப்படியிருக்கும்”

“அய்யய்யே..” மூக்கைப் பொத்திக் கொண்டாள்.

“சரி, அப்பா ஸ்மெல் எப்படியிருக்கும்

கிட்ட வந்து என்னைக் கட்டிக் கொண்டு, “பிளாக் கலர்ல” என்று சொல்லி விட்டாள். பிளாக் என்றால் சாந்து நிறந்தானே என்பதை அவள் பாட்டு டீச்சரைப் பார்த்தால் கேட்டுத் தெளிவுபடுத்திக் கொள்ள வேண்டும்.

Friday, January 24, 2014

பங்கு சந்தை ரகசியங்கள்

நான் இந்தத் தலைப்பைப் போட்டவுடன் அவசரத்தில் பங்குத் தந்தையின் ரகசியங்கள் என்று வாசித்துத் தொலைத்து விட்டேன். சரி விடுங்கள். மேட்டருக்கு வருவோம்.

நண்பர் இளவஞ்சி The Science of Stock Market பற்றி ஒரு குறிப்பு எழுதி ஃபேஸ்புக்கில் பதிவிட்டுள்ளார். அவர் யாரென்று தெரியாதவர்களுக்கு தமிழ் வலையுலகில் அவரது பங்களிப்பு என்னவென்பதை பிற்பாடு சொல்கிறேன். இப்போது ஓவர் டு இளவஞ்சி.

//நீங்கள் அந்தக்கால பதிவராக இருந்திருந்தால் செல்லமுத்து குப்புசாமியை ஷேர்மார்க்கெட் பற்றி புத்தகம் எழுதும் எழுத்தாளராக முதன்முதலில் அறிந்திருக்கமாட்டீர்கள். ( வரலாற்றை தேடினால் அவரின் கும்மாச்சுகதை ஒன்று மாட்டலாம்! ) இப்பொழுதும் ஒன்றும் தகவல்குறையில்லை. இரவல் காதலியின் எழுத்தாளர்தான் இழக்காதே எழுதியவரும்கூட. இதற்கு நடுவில் பிரபாகரன் மற்றும் எல்டிடிஈ பற்றியும் இரண்டு புத்தகங்கள் எழுதியிருக்கிறார் என்றால் நீங்கள் நம்பத்தான் வேண்டும்! அவரது எழுத்தின் வீச்சு அப்படி. ஆனால் பாருங்கள் எனக்கு அவரை இன்னமும் வலைப்பதிவர் குப்ஸ்சாகத்தான் நெருக்கமாய் அறிவேன். அதை என் பெருமைன்னும் அவர் கெரகம்னும் வைத்துக்கொண்டாலும் எனக்கும் அவருக்கும் பாதகமில்லை.

ஒன்று கவனித்திருக்கின்றீர்களா? எழுத்தாளர்கள் நல்ல வாசகர்களாக இருக்கிறார்கள். ஆனால் வலைப்பதிவர்கள் நல்ல வாசகர்களை பொறுக்கியெடுத்துவிடலாம். தமிழில் நாலுவரி டைப்படித்தால் அதைப்படிக்க நாலேபேர் இருப்பதை அறிகையில் புத்தி பத்திபத்தியாய் எழுதப்போய்விடுகிறது. கொஞ்சநாளில் அடேடே.. இப்பவர்ற புத்தகங்களுக்கு நம் நூறுபதிவுகளை எடுத்து புத்தகமாய்ப்போட்டால் எழுத்தாளர்பேட்ஜ் கிடைக்குமோன்னு அதையும் கைக்காசு 10000 போட்டு செய்துபார்க்க தூண்டுகிறது. ஆனால் பதிவர் குப்ஸ் எழுத்தாளர் செல்லமுத்துவாக அடுத்தடுத்து நல்ல புத்தகங்கள் எழுதிக்கொண்டே இருக்கிறார். ஆனால் எழுதப்பட்ட பதிவுகளை புத்தகங்களாக அல்ல! 

ஒருகாலத்தில் கையில் 6 டிஜிட்டில் கொஞ்சம் காசுசேர்த்துவைத்திருந்தேன். அதாவது என் சம்பளத்தில் இருந்து நானாய் சேர்த்தது. மாமனார் கொடுத்ததாக இருந்தால் உடம்பில் ஒரு பயமும் மனைவியின் கழுத்தை இறுக்கும் கடிவாளமும் இருந்திருக்கும். சொந்த உழைப்பில் வந்ததல்லவா? கூடவே அந்த பீரியடில் சூரியவம்சம் படமும் வந்ததல்லவா? இரண்டையும் ஒருலைனில் இணைக்க ஒரே பாட்டில் ஊரிலிருக்கும் எல்லா பெயர்ப்பலகையும் என்பெயராக கனவில் வந்து தொலைத்தது. ம், இதற்கு தேவயானியே கனவில் வந்திருக்கலாம். விதி வலியது. அள்ள அள்ளப்பணம் அப்படின்னு பாகம் 1 மற்றும் 2 வாங்கினேன். படித்தேன். ஒரு கதைபுத்தகம்போல விறுவிறுப்பாக படித்துமுடிக்கையுல் ஹர்ஷத்மேத்தாவின் சித்தப்புபோலவே ஒரு மிதப்பு. என்ன இருந்தாலும் வலைப்பதிவரல்லவா? மனசுக்குள் ஒரு எச்சரிக்கை. பணம் பண்ணறது என்ன கதையெழுதறதுமாதிரி இம்புட்டு ஈசியா? இருக்காதே? அப்ப சீரியசான புக்குபடிச்சு சீரியசா பணம் பண்ணலாம்னு இழக்காதே வாங்கி படிச்சேன். முன்னதைவிட இது நல்ல விசயஞானமும் சிறந்த எடுத்துக்காட்டுகளும்னு நல்லாத்தான் இருந்தது. 

ஆனாபாருங்க படிச்சது நானல்லவா? சட்டியில் இருந்தால்தானே அகப்பையில் வரும்! ஒரு டீமேட் அக்கவுண்டு ஓபன்செய்து மொத்த காசையும் இறக்கி ஆரம்பத்தில் ச்சும்மா ஒர்ரூவா ரெண்டுரூவா ஏறுனதுக்கெல்லாம் நைட்டுல ஒவ்வொரு நேம்போர்டா மனசுல கற்பனைசெஞ்சுக்கிட்டு சிறப்பாத்தான் போச்சுது. தொழிலை தொழிலாக கருத்தோடு செய்பவனுக்கே அது தொழில். மற்றவனுக்கெல்லாம் அது சூதுதான். ஒன்னார்ரூவா ஏறுனா விக்கறதும் நாலனா இறங்குனா வாங்கறதுன்னும் ஆறுமாசம் ஒரே அழிச்சாட்டியம்! மனசுல தெகிரியம் எகிற நம்மைவிட இழக்காதே எழுத்தாளரு என்னபெரிய பிஸ்துன்னு தெனாவெட்டுல துறை ரீதியாக அவரை சந்தித்து அளாவளாமென்று எங்கள் சந்திப்பை பழைய மகாபலிபுரம் சாலையில் ( இப்பத்தான் அது ஐடி கலாச்சாரத்தின் சீர்கேடுகள் நிறைந்த ராஜிவ்காந்தி சாலையாமே!? ) அலுவலகத்தை ஒட்டி வைத்துக்கொண்டோம். நான் லொடலொடன்னு எப்படி இந்திய ஷேர்களை வலதுகைல வாங்கி இடதுகைல தூக்கிவீசி அதை மூக்குல நிறுத்தி பேலன்ஸ் செய்து விளையாடறேன்னு சொல்லச்சொல்ல அவர் என்னைப்பார்த்த பார்வை எவ்வளவு கேவலமென்பதை எந்த இலக்கியமும் சொல்லில் வடித்துவிடமுடியாது! என்ன இருந்தாலும் நண்பனல்லவா? ஆகவே ஒரு முக்காமணி நேரத்துக்கு அந்த ரோட்டிலேயே நிற்கவைத்து வகுப்பெடுத்தார். சூட்சுமங்களை லட்டுலட்டாக வீசினார். லபக்கிக்கொள்ள எனக்கு திராணியில்லையெனில் அவரென்ன செய்யமுடியும்? இந்த சந்திப்பு பாலகுமாரன் சுஜாதாவை ஒரு இரவில் சந்தித்து சிறுகதை எழுதுவதெப்படின்னு கற்றறிந்த நிகழ்வுக்கு சற்றொப்ப நடந்தது. ஆனால் இதைப்பற்றி சுஜாதா ஒருமுறை சொன்ன ”எல்லாருமா சூட்சுமத்தை பிடித்துக்கொண்டார்கள்? அது பாலகுமாரனின் திறமை” என்பதைத்தான் நீங்கள் கவனிக்க வேண்டும். 

குப்ஸ் கதறக்கதற சொல்லித்தந்ததில் ஒன்றுகூட என் மரமண்டைக்கு ஏறவில்லை. ஒரே வருடத்தில் என் ஃபோர்ட்போலியோ முழுக்க ஆங்காங்கே இருந்த பச்சையெல்லாம் காணமல்போக ச்சும்மா செக்கச்செவனேன்னு ஆகியது. இழக்காதே சட்டியில் நிறையத்தான் இருந்தது, ஆனால் என் அகப்பை ஓட்டை என்பதால்தான் நான் சட்டியில் இருந்து எடுக்கமுடியவில்லை என்பதை உணர இரண்டு வருடங்கள். அதற்கப்பறமும் நான் அடங்கவில்லை! எவனாவது கையில அஞ்சுரூவா வைச்சுக்கிட்டு ஷேர் அப்படின்னு ஒரு வார்த்தைய உச்சரிச்சுட்டான்னா அவனை அப்படியே அமுக்கிக்கினுபோய் என் டீமேட் அக்கவுண்டைக்காட்டி “ரெத்த பூமிடா இது.. பாரு எப்படி செவப்பா இருக்கு!”ன்னு கிலிகெளப்பிக்கொண்டிருந்தேன். மக்களுக்கு என் திறமை தெரியவர என்னைப்பார்த்தாலே தெரிச்சு ஓட என் ஷேர் சுதி குறைய ஆரம்பிக்க கனவில் எழுதிவைத்த நேம்போர்டெல்லாம் ஒன்னொன்றாக கழற்றிவைக்கவும் தேவயானி ராஜகுமாரனை திருமணம் செய்யவும் சரியாக இருந்ததால் தொழிலை ஏறக்கட்டிவிட்டேன். கொஞ்சம் கொஞ்சமாக டீமேட்டில் லாகின்செய்வதையே நிறுத்தி வருசத்துக்கொருக்கா எட்டிப்பார்த்து என் கும்பேனி எம்டிக்களெல்லாம் அதே செவப்பை மெயிண்டெய்ன் செய்யறாங்கலான்னு கன்பார்ம் செஞ்சுட்டா ஒரு திருப்திதேன்!

இத்தனை வருட பங்குவணிகத்தில் செல்லமுத்து அன்றைக்கு மண்டையில் குட்டி சொல்லித்தந்த ஒரே ஒரு விடயம் நச்சுன்னு புரிந்தது. ஸ்பெகுலேசனில் பங்குவணிகம் செய்யாதே! கெடக்குது கழுதை விடுங்க, நான் இன்னும் குப்ஸின் நட்பை இழக்கவில்லை!

ஏண்டா வெளங்காவெட்டி.. இம்புட்டு தெறமைய வைச்சுக்கிட்டு நீயெல்லாம் எப்படி இந்த புத்தகத்தை பரிந்துரை செய்யலாம்னு நீங்க கேக்கலாம். குடிகாரவகளுக்குத்தான் குடியை நிறுத்துவதின் உடனடி நன்மைகள் காலையில் மனதில் உதிக்கும்! அதுபோலன்னு வைச்சுக்கங்க.//

கல்யாணமாகாத ஆண்களுக்காக இளவஞ்சி எழுதிய ’கல்யாணமாம் கல்யாணம்’ தொடர் ஒரு காலத்தில் வெகு பிரபலம். கல்யாணமே ஆகியிருந்தாலும் படிக்க வேண்டிய அருமையான அனுபவக் குறிப்புகள். இளவஞ்சிக்கு எத்தனை அடையாளங்கள் இருந்தாலும் இந்தத் தொடருக்காக என்றுமே நினைவில் நிற்பார்.


இருக்கட்டும். இளவஞ்சி நட்பின் அடிப்படையில் மட்டும் Science of Stock Market புத்தகத்தைப் பரிந்துரைத்தாரா என்ற கேள்வி வந்தால் அதற்கு நிர்வாகம் பொறுப்பல்ல. கல்யாணமாம் கல்யாணம் தொடரைப் படித்து நான் பயனடைந்தது மாதிரி ஷேர் மார்க்கெட் புக்கை வாசித்து அவர் பயனடைந்திருப்பார் போல.

Thursday, January 23, 2014

எங்க ஊர் ஹாரி பாட்டர்..

ஒரு ஊர்ல ஒரு குட்டிப் பையன் இருந்தானாம். அவனுக்கு கிளின்னா ரொம்பப் புடிக்குமாம். அதனால் அவுங்க அப்பா கிட்ட சண்டைப் போட்டு ஒரு கிளி வாங்கினானாம். அவன் என்ன சாப்பிட்டாலும் அதுக்குக் குடுப்பானாம். அவன் என்ன பேசினாலும் அது திரும்பப் பேசுமாம். ரண்டு பேரும் அவ்வளவு நெருக்கமாகிட்டாங்களாம். 

ஒரு நாள் அவன் ஸ்கூலுக்குப் போகலாம்னு கிளம்பிப் போனானாம். யூனிஃபார்ம், ஷூ எல்லாம் நீட்டா போட்டுக்கிட்டானாம். அவனோட ஸ்கூல் பேக், ஸ்நாக்ஸ் பாக்ஸ் எல்லாமே எடுத்துக்கிட்டானாம். அப்ப அந்தக் கிளியும் கூட வருவேன்னு சொல்லி அவன் தோள்ல ஏறி உக்காந்துக்கிட்டே நாயம் பேசிக்கிட்டே வந்துச்சாம்.

அவுங்க ரண்டு பேரும் ஜாலியா அரட்டையடிச்சுக்கிட்டே போனதுல சீக்கிரமா ஆத்துக்கு வந்துட்டாங்களாம். ஆனா அன்னைக்கினு பாத்து ஆத்துல நெறையத் தண்ணி வந்துருச்சாம். அவனால எறங்கிக் கடந்து போக முடியாத அளவுக்கு தண்ணியாம். வெள்ளம்னா வெள்ளம் அத்தனை வெள்ளமாம். அப்படியே நொறை போட்டு ஓடுச்சாம். அவனுக்கு என்ன பண்றதுன்னே தெரியலையாம். ரொம்ப யோசிச்சு யோசிச்சு ஃபீல் பண்ணினானாம். கிளியும் அவனும் அப்படியே ஆத்து மேட்டுல உக்காந்து என்ன செய்யலாம்னு ஐடியா பண்ணினாங்கலாம்.

அப்ப ஆத்துக்கு அந்தப் பக்கம் ஒரு குதிரை மேய்ஞ்சுக்கிட்டு இருந்துச்சாம். அந்த குதிரையைப் பாத்ததும் இவங்க ரண்டு பேருக்கும் ஒரு ஐடியா. பேசாம குதிரையை வரச் சொல்லி அது மேல ஏறிப் போனா தண்ணியில நனையாம ஆத்தைக் கடந்துரலாம்னு கிளி சொல்லுச்சாம். சரி அப்படியே செய்வோம்னு இந்தக் குட்டிப் பையன் சத்தம் போட்டு குதிரையைக் கூப்பிட்டானாம். தண்ணி வேற வேகமா சலசலன்னு ஓடுதா, அந்தச் சத்தத்துல இவன் கத்தறது குதிரைக்குக் கேக்கவே இல்லையாம். இந்தக் கிளி கூட கத்திப் பாத்துச்சாம். ஆனா அதும்பட சத்தம் குட்டிப் பையன் சத்தத்த விட மெல்லிசா இருந்ததால, அட நம்மால இவனுக்கு இந்த ஒரு ஹெல்ப் கூடப் பண்ண முடியலையேன்னு கிளி ஃபீல் பண்ணுச்சாம்.

ஃபீல் பண்ணிட்டே இருந்தா எதுக்கு ஆவப் போகுதுன்னு கிளி அப்படியே ஆத்துக்கு மேல பறந்து போச்சாம். பறந்து போய் அக்கரையில் மேஞ்சுக்கிட்டிருந்த குதிரை கிட்ட என்னமோ பேசிச்சாம். பையன் இக்கரையில நின்னு பாத்துக்கிட்டு இருக்கான். ஆனா அவனுக்கு கிளி என்ன பேசுதுன்னே தெரியலையாம். கிளி அக்கரையில குதிரை கிட்ட கெஞ்சிக்கிட்டு இருந்துச்சாம். நீ எப்படியாவது ஆத்துக்குள்ள போய் அந்தப் பையனை ஏத்திக்கிட்டு இந்தப் பக்கம் வந்துரு பிளீஸ் அப்படீன்னு மன்றாடுச்சாம். அப்படீன்னா நீ என்னையப் பத்தி ஒரு பாட்டுப் பாடுன்னு குதிரை கேட்டுச்சாம்.

அந்தப் பையனும், கிளியும் தெனம் சாயங்காலமா பாட்டு, கதையெல்லாம் பேசுவாங்களாம். கிளிக்கு யானைப் பாட்டு நல்லாத் தெரியுமாம். யானை யானை அழகர் யானை.. கட்டிக் கரும்பை முறிக்கும் யானை.. காவேரித் தண்ணியைக் கலக்கும் யானை … அப்படீன்னு ஜாலியாப் பாடுமாம். குதிரைப் பாட்டு தெரியாதாம். ஆனா எப்படியாச்சும் நம்ம ஃபிரண்டைக் கூட்டியாறனும்ங்கற ஆசையில அதுவே ஒரு பாட்டை தயார் பண்ணி பாட ஆரம்பிச்சிருச்சாம்.. எப்படித் தெரியுமா..

குதிரை குதிரை..
குதித்துக் குதித்து ஓடும் குதிரை..
கயித்து மேல கால வெச்சு மேல ஏறுனா அது போகுமிடம் மதுரை..

குதிரை குதிரை…
கொள்ளுத் தின்னும் குதிரை
லொள்ளுப் பண்ணாக் குதிரை

குதிரை குதிரை..
டொக்கு டொக்குனு குதிரை
ஏ டக்கு டக்கு குதிரை

குதிரை குதிரை
கொம்பு இல்லக் குதிரை
வம்பும் இல்லாக் குதிரை

ஏ குதிரை குதிரை
டண்டணக்கா குதிரை
டிண்டிணக்கா குதிரை

குதிரை குதிரை
ஆத்தோரம் மேயும் குதிரை
நாத்தோரம் மேயாது பயிரை

ஏ.. குதிரை குதிரை..

இப்படி கிளி விடாம ஜாலியா பாடிக்கிட்டு இருந்துச்சாம். கிளிக்கு ஜாலியா இருந்துச்சுங்கறது என்னமோ உண்மை தான். ஆனா குதிரைக்கு செமையா டென்ஷன் ஆகிருச்சாம். நாம போய் அந்தப் பையனை ஆத்துக்குள்ள கூட்டிக்கிட்டு வல்லைன்னா இந்தக் கிறுக்குப் புடிச்ச கிளி பாடறதை நிப்பாட்டாது போலன்னு கணக்குப் போட்டுச்சாம். சரி சரி.. நான் வேணா அவனைப் போய் ஏத்திக்கிட்டு வரேன்.. வேற யாராவதா இருந்தா கேட்டிருக்க மாட்டேன். என்னமோ நீ சொல்றதால, நீ இவ்வளவு தூரம் என்னப் பத்தி அழகா பாட்டெல்லாம் படிச்சதால போறேன் அப்படீன்னு சொல்லிட்டு ஆத்துக்குள்ள எறங்குச்சாம்.

குதிர முன்னால நடந்து போக கிளி அதுக்கு மேல பறந்து வந்துச்சாம். தண்ணி வேற இன்னும் வடியவே இல்லையாம். அப்படியே நொறையோட போய்க்கிட்டு இருக்குதாம். ஒவ்வொரு ஸ்டெப்பும் ரொம்ப நிதானமா எடுத்து வெச்சு குதிரை ஜாக்கிரதையா வந்துச்சாம். ஆத்துக்குள்ள வழுக்குப் பாறை இருந்து வழுக்கி விட்டு விழுந்துட்டா அடி பட்டுரும்ல. அதனால. அந்தப் பையன் கிட்டப் போய் குதிரை கீழே குனிஞ்சுக்கிச்சாம். அப்பத்தான அந்தப் பையன் ஏற முடியும்?

அந்தப் பையன் ஸ்கூல் பேக்கை முதுகில மாட்டிக்கிட்டு குதிரை மேல ஏறி உக்காந்துக்கிட்டு அதை கெட்டியா புடிச்சுக்கிட்டானாம். ஸ்நாக்ஸ் பாக்ஸை என்ன பண்றதுன்னு கேட்டானாம். நான் வேணா வாயில புடிச்சுக்கிட்டுமானு குதிரை கேட்டுச்சாம். வேணும்னா நான் கூட என்னோட மூக்குல கவ்விக்கிட்டு பறந்து வரட்டுமானு கிளி கேட்டுச்சாம். வேண்டாம் வேண்டாம். நானே கையில புடிச்சுக்கறேன்னு அவன் சொல்லிட்டானாம். நீ என்னைய கெட்டியா புடிச்சுக்கோ.. இல்லாட்டி கீழ விழுந்துருவேன்னு குதிரை சொல்லுச்சாம். அவனுக்கு வேற பயம் வந்துருச்சு. சரி என்ன பண்ணலாம்னு மூனு பேசும் யோசிச்சு கடைசியா குதிரையே வாயில கடிச்சு எடுத்துக்கட்டும்னு தீர்மானிச்சுக்கிட்டு பொறப்பட்டாங்களாம்.

அப்படி வந்துக்கிட்டு இருக்கும் போது.. குதிரை வாயில கொஞ்சம் கெட்டியா கவ்விருச்சாம். அதனால் மூடி லேசா ஓப்பன் ஆகி, ஸ்நாக்ஸ் பாக்ஸுக்குள்ள வெச்சிருந்த பொறி, பேட் அப்பளம் எல்லாமே தண்ணிக்குள்ள விழுந்துருச்சாம். அதை மீனெல்லாம் வந்து தின்னுச்சாம். ரொம்ப டேஸ்ட்டா இருக்கே.. இன்னும் கொஞ்சம் கெடைக்குமா அப்படீன்னு மீனெல்லாம் அந்தப் பையன்கிட்ட கேட்டாங்களாம். அவனுக்கும் மீன் ரொம்பப் பிடிக்குமாம். மீன் பிடிக்கப் பிடிக்காது. மீன் மட்டும் பிடிக்கும். நாளைக்கு எங்க அம்மா கிட்டச் சொல்லி நெறையா எடுத்துக்கிட்டு வரேன். ஆனா இன்னைக்கு என்னோட ஸ்நாக்ஸ் எல்லாம் நீங்களே சாப்பிட்டுட்டீங்களே.. நான் என்ன செய்யறதுன்னு கேட்டானாம்.. என்னோட ஸ்நாக்ஸ நான் ஷேர் பண்ணினாத்தான் மத்த ஃபிரண்ட்ஸ் அவங்க ஸ்நாக்ஸ ஷேர் பண்ணுவாங்க.. இப்படிப் பண்ணிட்டீங்களே.. அப்படீன்னு ஃபீலிங்கோட சொன்னானாம்.

அதைக் கேட்டு அந்தக் குதிரைக்கு கஷ்டமாப் போச்சாம். ச்ச்சே.. நம்மால தான இப்படி ஆகிருச்சுனு அதுக்கு வெசனமாப் போச்சாம்.. இதுக்கு எதாவது பரிகாரம் பண்ணியே ஆகனும்னு முடிவு பண்ணிக்குச்சாம். ஆத்தைத் தாண்டின உடனே தனக்கு வெச்சிருந்த கொள்ளு.. வேக வெச்ச கொள்ளு.. அத எடுத்து குட்டிப் பையனோட ஸ்நாக்ஸ் பாக்ஸ்ல போட்டுக் குடுத்துச்சாம். ஸாரி .இனிமே இப்படி கேர்லெஸ்ஸா இருக்க மாட்டேன்னும் பிராமிஸ் பண்ணிருச்சாம்..

அப்பறமா இந்தப் பையன் ஸ்கூலுக்குப் போயிட்டானாமா. ஸ்கூல்ல கலரிங் எல்லாம் செஞ்சு முடிச்சுட்டு ஸ்நாக்ஸ் டைம்ல ‘ஓப்பன் யுவர் பாக்ஸ்’ அப்படீன்னு மிஸ் சொன்னவுடனே இவனும் ஓப்பன் செஞ்சானாம். எல்லாருமே இவன் பாக்ஸப் பாத்துட்டு.. வாவ் .. என்னடா இதுன்னு கேட்டாங்களாம்.. மிஸ் கூட வந்து பாத்தாங்களாம்.. பாத்துட்டு வெரி குட்.. ஹெல்த்தி ஸ்நாக்ஸ்.. ஆல் சில்ரன்.. லுக் ஹியர்.. நீங்க எல்லாருமே நாளைக்கு இதே மாதிரி ஹெல்த்தி ஸ்நாக்ஸ் கொண்டுட்டு வரணும்.. அப்படீன்னு சொல்லிட்டாங்களாம்.. இந்தப் பையனுக்கு ஒரே ஜாலியாப் போச்சாம். ஒரே ஹேப்பி ஹேப்பியா ஆகிட்டானாம்.. மிஸ் இவனுக்கு கையில ஸ்டார் போட்டு விட்டாங்களாம்..


ஆனாலும் அவன் ரண்டே ரண்டு கொள்ளுப் பருப்பை மட்டும் வாயில போட்டுக்கிட்டு மூடி வெச்சுட்டானாம். ஏன் தெரியுமா.. ஏன்னா அவனோட செல்லக் கிளிக்கு கொள்ளுன்னா ரொம்ப இஸ்டமாம்..

Sunday, January 19, 2014

நீங்களும் ஜெயிக்கலாம்

தங்கராசின் அம்மாவைக் கல்யாணம் செய்து கொண்டு அவர் அப்பா மாலையோடு வந்து ஊர் முகப்பில் இருந்த விநாயகன் கோவிலில் சாமி கும்பிட்டு, ஆரத்தி எடுத்து, சூரத் தேங்காய் உடைத்த போது நாங்கள் அங்கே விளையாண்டு கொண்டிருந்தோம். என்ன விளையாடினோம் என்பது இப்போது நினைவில்லை. அநேகமாக கில்லியாக இருக்கலாம். அல்லது கோலிக் குண்டாக இருக்கலாம். அபோதெல்லாம் கிரிக்கெட் எங்கள் ஊரில் அவ்வளவு பிரபலமாகியிருக்கவில்லை.

தெற்கே பழைய திண்ணைப் பள்ளிக்கூடமும், வடக்கே புதிய அரசு ஆரம்பப் பள்ளிக்கும் இடையே...மேற்கே விநாயகன் கோவில் ஆகியவற்றுக் கிழக்கே இருக்கும் சுமார் 25 செண்ட் இடமே எங்கள் மைதானம். இந்திரா காந்தி செத்த காலத்திற்கும், எம்ஜிஆர் செத்த காலத்திற்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் என்ன விளையாடினோம் என்பதெல்லாம் ஆழமாக நினைவில்லை. எம்ஜிஆருக்குப் பிந்தைய காலத்தில் கிரிக்கெட் விளையாட ஆரம்பித்து, ராஜீவ் காந்தி மரணத்திற்குப் பிறகு அதைத் தீவிரப்படுத்தினோம். கிட்டத்தட்ட டெண்டுல்கரின் வளர்ச்சியோடு சேர்ந்து எங்கள் ஊர் கிரிக்கெட்டின் வளர்ச்சியும் கூடியது.

ஒரு கட்டத்தில், ”பிரேசில் அடிக்கடி உலகக் கோப்பை வாங்குகிறது. நம்மால் ஏன் வாங்கவே முடியவில்லை?” என சங்கத்தில் தீர்மானித்து ஃபுட்பால் வாங்கி ஒன்றரை மாதம் உதைத்துக் கொண்டிருந்தோம். ஈஸ்வரனுக்கு கால் உடைந்தவுடனே அந்த மோகம் முடிவுக்கு வந்து மறுபடியும் கிரிக்கெட்டுக்கே வந்திருந்தோம். ஊரில் இருக்கும் நண்டு சிண்டெல்லாம் டீம் பிரித்து ஆடும் போது சேர்த்துக் கொள்வோம். அதில் மூன்று பசங்க மட்டும் கலந்து கொள்ள மாட்டார்கள். ஒருத்தனை பொம்பளைச் சட்டி என்று ஊருக்குள் பேசிக் கொண்டார்கள். அவன் சட்டிபானை எல்லாம் கழுவி சோறாக்குவான். எந்த விளையாட்டிலும் கலந்து கொள்ள மாட்டான். மிச்சமிருந்த இரண்டு பேர் தங்கராசுவும், அவன் அண்ணனும் தான்.

விளையாட்டில் கூட்டுச் சேராத மூன்று பசங்க இருந்த மாதிரியே இப்போது நாற்பது வயதுக்குள் உள்ளூரிலேயே தங்கியிருப்பதும் ஒரு மூன்று பேர்தான். திருப்பூர் பனியன் கம்பெனி, கேரளா கந்துக் கடை என ஆளுக்கொரு திசையில் பறந்து விட்டார்கள். சாஃப்ட்வேர் வேலைக்கோ, சாஃப்ட்வேரில் வேலை செய்யும் பையனைக் கட்டிக்கொண்டோ எதோ ஒரு காரணத்திற்காக சென்னையிலும், பெங்களூரிலும், அமெரிக்காவிலும் ஆட்களை அனுப்பிய குக்கிராமங்களில் எங்களதும் ஒன்று. வெறும் தண்ணீர் பாய்ச்சுவதற்கு மட்டும் மாதச் சம்பளமாக பத்தாயிரம் (+ தங்குவதற்கு வீடு, காய்கறி, தேங்காய், பருப்பு இத்தியாதி) கொடுத்தும் ஆள் கிடைக்காத ஊரிலிருந்து வந்து அப்பாசமி ரியல் எஸ்டேட்டில் பதினைந்தாயிரம் சம்பளத்துக்கு வேலை செய்யும் இளைஞர்களை உற்பத்தி செய்திருக்கும் ஊர்.

இந்த இடத்தில் காசி சிவக்குமாரைக் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டும். அவர் பெயர் க.சி.சிவக்குமார். சொல்லும் போது காசி சிவக்குமார் என்று வரும். தி.மு.க.வை தீமூக்கா என்பது போல. இந்த சிவக்குமார் ஒரு எழுத்தாளர். சில மாதங்களுக்கு முன்னர் போனில் பேசிய போது, “இப்ப எந்த ஊர்ல இருக்கறீங்க?” என்று கேட்டார். சென்னை என்றதும், “வட்டிக்கடையா?” என்றார்.

அப்படித்தான் இருக்கிறது நிலைமை. கோவாவில் எல்லாம் போய் கந்து வட்டி வசூலிக்கிறார்கள் நம் பக்கத்து ஆட்கள். கோயம்பேடு மார்க்கெட்டில் தினசரி வட்டிக்கு விடும் ஆட்கள் மீது தடுக்கி விட்டு விழுந்தால் மூலனூர், சின்னத்தாராபுரம் என்பார்கள். இந்த விசயமெல்லாம் இப்போது தான் தெரிகிறது. கொஞ்ச நாளுக்கு முன்னால் IAS பயிற்சிக்காக வந்து தங்கியிருக்கும் ஒரு பையன் வீட்டுக்கு வந்திருந்தான். “அண்ணா, எல்லாப் பசங்களும் இங்கதாண்ணா இருக்காங்க” என்று சொல்லி ஒரு பட்டியல் போட்டான். ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஊளை மூக்கைச் சிந்திக் கொண்டு நம்மோடு விளையாடிய பசங்களை வட்டிக்கு விடும் தாதாக்களாக கற்பனை செய்ய சிரமமாக இருந்தது.

அதை விட ஆச்சரியம் கொடுத்தது தங்கராசைப் பற்றிய செய்தி தான். “அவன் ஓட்டல் வெச்சிருக்க்கான்” என்றான். ஆளைப் பார்த்தோ, பேசியோ பத்து வருடம் இருக்கும். தங்கராசு கேட்டரிங் படிப்பு படித்தானாம். அவன் என்னமோ சோறாக்கறதுக்கு படிக்கறானாமா என்று ஊருக்குள் பேசியிருக்கிறார்கள். படித்து முடித்தவன் செஃப் ஜேக்கப் கூட இருந்திருக்கிறான். அவரே தான். குறுந்தாடியோடு சன் டிவியில் சண்டே சமையல் செய்து கொண்டிருப்பாரே, அவரே தான். ஜேக்கப் அற்ப ஆயுளில் இறந்து போனார். இவன் சொந்தமாக ஓட்டல் ஆரம்பித்து விட்டான்.

சென்ற முறை ஊருக்குப் போயிருந்த போது, சிலர் தங்கராசைப் பற்றி விசாரித்தார்கள். இப்போதெல்லாம் வீட்டுக்கு ஒரு பையனோ, பெண்ணோ சென்னையில் இருக்கிறார்கள். இல்லையென்றால் நெருங்கிய சொந்தத்தில் யாராவது பிழைப்புத் தேடி தலைநகருக்கு வந்திருக்கிறார்கள்.சென்னையைப் பற்றிய பிரமிப்புகள் முன் போல இன்றைக்கில்லை. வண்டலூர் மிருகக் காட்சி சாலையையும், பெசண்ட் நகர் பீச்சையும் நம்மை விட அதிகமாக அறிந்திருக்கிறார்கள். நாமெல்லாம் ஊருக்குப் போய் ஈரோடு ஈஸ்வரன் கோவில் வீதியில் ஷாப்பிங் செய்து வந்தால் அவர்கள் சென்னைக்கு வந்து ரங்கநாதன் வீதியில் தேடுகிறார்கள். சென்னை அவ்வளவு பரிட்சயம் ஆகி விட்டிருக்கிறது.

ஆனால் அவர்களுக்கு தங்கராசைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ள நிறைய இருந்தது.

“ஏப்பா, என்னமோ தங்கராசு ஓட்டல் கடை வெச்சிருக்கானாமா?”

”ஆமாங்க. அப்படித்தான் சொன்னாங்க”

“என்னமோ ஒருக்கா வந்து சாப்புட்டா ஐநூறு, ஆயரம்னு பணம் ஆகுமாமா? நெசமாவா?”

“குடும்பத்தோட சாப்புட்டா அப்படி ஆகுமுங்க”

“ஆயர்ரூவாய்க்கு அப்படி எத்தனையப்பா திம்பானுக?”

”செலவு ஆகுமுங்க. ஆள் கூலி, கடை வாடகை இப்படி எக்கச்சக்க செலவு இருக்கும்”

“ஆமாமா.. டவுன்ல ஆகும்”

“ “

“அப்பறம் இன்னொன்னு சொல்றாங்களே, நெசமா?”

“என்னுங்க?”

“எவனோ ஒருத்தன் இருந்தானாமா. அவன் செத்ததீம் இவன் அவனோட சொத்தெல்லாம் அமுத்தீட்டானாமா.”

“நம்மளுக்கு தெரியலீங்க”

ஜேக்கப்பின் உடைமைகளை தங்கராசு அபேஸ் செய்தானா என்றெல்லாம் தெரியவில்லை. ஆனால் ஜெயித்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்பது மட்டும் தெரிந்தது.

Friday, January 17, 2014

சுஜாதா பாத்திருந்தா திட்டியிருப்பார் .. நீங்க என்னவோ போங்க சார்

திரு.புகழேந்தி அவர்களின் விமர்சனம்:

ம்ம்ம்ம். உங்கள் இரவல் காதலி முழுதும் முடித்தாயிற்று... முதலில் பாராட்டுகள்... நல்ல நடையில் உங்கள் நாவலை ஒரு இரண்டே இரண்டு இடைவெளியில் முடிக்கும்படி எழுதியமைக்கு.. நீங்கள் எடுத்துக்கொண்ட களம் உங்கள் இடம்.. எனவே அருமையான detailing.. மிக அருமையான நடை.. நிச்சயம் வாத்தியார் சுஜாதா இருந்து அவர் பார்வையில் இந்நாவல் பட்டிருந்தால் நிச்சயம் மகிழ்ந்திருப்பார். சிவாஜி போல நடிக்கிறார் என்றால் அது ஒரு பகடி.. ஏனென்றால் 'போலச்' செய்வது நடிப்பில் பாடுவதில் பாராட்டாக எடுத்துக் கொள்ளமுடியாது.. ஆனால் ராஜா போல இசையமைக்கிறார்..வைரமுத்து போல எழுதுகிறார் என்றால் நிச்சயம் பாராட்டே.. ஏனென்றால் எழுத்து ஒரு படைப்புத் துறை.. நிச்சயம் நீங்கள் சுஜாதா பாதிப்பில் எழுத வந்திருப்பீர் என்றே நினைக்கிறேன்.. அது உண்மையில்லையென்றால், நான் சுஜாதா படித்து வந்ததால் சொல்கிறேன்.. நிறைய சுஜாதாத்தனம் தெரிகிற்து.

குறிப்பாக இன்டர்வ்யூ முதல் கஜகாஸ்தான் செல்லும் வரை எனக்கென்னவோ ஒரு பழைய சுஜாதா நாவல் தானோ என்றே தோன்றியது.. மிக அருமை.. அதற்குப் பிறகும் கூட கதையின் ஓட்டம்.. முடிவு எல்லாமே அருமை.. அசோக் பார்வையிலேயே சென்ற கதை சந்திரிக்கா நிராகரிக்கும் நேரம் அவருடைய டைரி பார்வையில் கதை நகர்ந்தது நல்ல உத்தி.. அந்த எபிஸோட் மிக அருமை.. நான் மிகவும் ரசித்த பாகம் அது.. நிராகரிப்பு வலி  கொடிது என்பது நன்கு படம் பிடிக்கப்பட்டுள்ளது.... ரஞ்சித், காயு,சுச்சி நல்ல பாத்திரப் படைப்பு..

முதல் கலவிக்கான வாய்ப்பு கஜகாஸ்தானிலேயே நடைபெற அதிக வாய்ப்பிருந்தது.. ஒரு ஆக்ஸிடென்ட் ஆகக் கூட அது அங்கேயே நடந்திருந்தால்.. சென்னையில் அது நடப்பதற்காக எடுத்துக் கொண்ட நேரத்தைக் குறைத்திருக்கலாம்.. எனக்கு அந்த நேரம் கதை கொஞ்சம் தொய்வாகத் தெரிந்தது... குறிப்பாக அந்த gtalk பகுதிகள் அவ்வளவு  ஆர்வமாக இல்லை.. ஏனென்றால் எப்படியும் அந்த விஷயம் நடக்கத் தானே இதெல்லாம் என்பதால் ஒரு தொய்வை உணர்ந்தேன்... கஜக்குப் பிறகு அவர்கள் மீண்டும் சென்னையில் சந்திப்பை வேண்டுமானால்  யோசித்து நகர்த்தியிருக்கலாம்

எப்படியும் அந்த சுசி கதாபாத்திரம் வரும் என்று தெரியும். அந்த பழிப் படலத்தில் நாயகன் மீட்கும் விதமாக அந்தப் பாத்திரம் சொருகப் பட்டது அருமை.. மீண்டும் உங்கள் களம் என்பதால் அதிக detailing மூலம் விளையாடி விட்டீர்கள்.. நான் நன்கு ரசித்தேன்..

அடுத்து காயு, அசோக் கலவிக் காட்சிகள்... ஆங்கிலத்தில் இருந்து மொழி பெயர்த்ததனாலோ .. தமிழுக்குக் கொஞ்சம் அதிகம் என்றே பட்டது.. சுஜாதா  காலத்தில் மார்பு என்பது முலை என்று நேரடியாக வந்திருக்கிறது.. தவறில்லை.. உறுப்புப் பெயர்களை அப்படியே சொல்லவேண்டும் .. அதில் அசிங்கம் பார்க்கக் கூடாது என்னும் கருத்துடையவன் தான் நான். ஆனால், கொஞ்சம் போர்னோ அருகில் சென்றுவிட்டொமொ என்று சில நேரங்களில் தோன்றியது.. தவறில்லைதான்.. ஆங்கிலத்தில் சங்கடம் இருக்காது.. தமிழில் இருக்கிறது என்பது உண்மை.. சாரி என்று சொல்லுவது போல் 'மன்னித்து விடுங்கள்' சொல்லமுடியாதில்லையா.. புரிந்து கொள்ளுவீர்கள் என்று நினைக்கிறன்..

அடுத்து அந்த ஷாப்பிங் எபிசொட்.. அது நிச்சயம் நல்ல blog ஆக மனைவியை வைத்து எழுத வேண்டிய விஷயம்.. நல்ல detailing .. ஆனால் கதையில் ஏதாவது நகர்தல் இருந்திருக்க வேண்டும்.. நீங்கள்(அசோக்) அந்தக் கடையில் யார் கண்ணிலாவது படுதல் அல்லது காயுவுடன் ஒரு பிரிவு இப்படி எதாவது நடந்திருக்க வேண்டும்.. அந்த அத்தியாயத்தைத் தவிர்த்துக் கதை படித்தாலும் ஒன்றே..  ஆனால் அந்த தட்ஸ் ஓகே.. நல்ல observation

கதையை நல்ல முறையில் முடித்திருந்தீர்.. கடைசியில் அவர்கள் மணமானவர்களா.. நண்பர்களா.. என்பதை எங்களுக்கே விட்டு விட்டீர்களா? மொத்தத்தில் நல்ல நடை... detailing அற்புதம்.. பல இடங்களில் கொஞ்சம் அதிகம் என்றும் தோன்றியது.. குறிப்பாக அந்த மீட்டிங்... ஆனால் லஞ்சம் கொடுத்து , மகளிர் காட்டி என்பது எல்லா contract லும் இருக்காது என்று நினைக்கிறன். பல இடங்களில் உங்கள் பொது அறிவு, ஆழ்ந்த வாசிப்பு வெளிப்பட்டது.. ஆனாலும் நீங்கள் எழுதும் அடுத்த புதினம் வேறு களத்தில் இருக்கவேண்டும் அதிலும் நீங்கள் உங்களை நிருபிக்கவேண்டும்.. பாராட்டுகள்.. வாழ்த்துகள்..

அன்புடன் புகழ்..
### ## ## ##
அன்புள்ள புகழ் சார்,

வணக்கம்.

புத்தகத்தின் முன்னுரையில் “இப்படியெல்லாமா இருப்பாங்க என நீங்கள் நினைத்தால், ஒன்று ‘நாங்கல்லாம் அந்தக் காலத்துல’ என இழுக்கும் பெருசுகளாக நீங்கள் இருக்க வேண்டும். அல்லது நீங்கள் நடித்துக்கொண்டிருக்க வேண்டும். இந்தத் தலைமுறை இப்படித்தான்.” எனக் குறிப்பிட்டிருந்தேன். ஆனால் நீங்கள் (அட்லீஸ்ட் மனதளவிலாவது) பெருசுமில்லை, நடிக்கவுமில்லை என்பதாகவே கருதுகிறேன்.

இதை ஆரம்பிக்கும் போது, இதை முழுக்க முழுக்க துறை சார்ந்த நாவலாகவே எழுத வேண்டும் என்ற நோக்கில் ஆரம்பித்தேன். அப்படித்தேன் அந்த கேம்பஸ் இண்டர்வியூ அத்தியாயம் உருவானது. பிறகு காயத்ரி வந்தவுடன் கதையை அவளே எடுத்துக் கொண்டாள். ஒரு நண்பர், “வைரமுத்து கள்ளிக்காட்டு இதிகாசம் எழுதினார். நீங்கள் கள்ளக் காதல் இதிகாசம் எழுதியிருக்கிறீர்கள்”என்று கிண்டலடிக்கும் அளவுக்கு கதையை அவளே நகர்த்தினாள்.

பிறகு அந்த சாட்டிங் பகுதி. எப்படியும் அது அவள்தான் என்று யூகித்திருக்க முடியும். சேத்தன் பகத்தின் Two States நாவலில் கூட என்ன கதை என்பது முதல் பக்கத்தில் இரண்டு வரியில் சொல்லிவிடுவார்கள். அப்படித்தான் இந்த அத்தியாயமும். ஒரு obvious ஆன அத்தியாயம் தான். ஆனால், இது உங்க சொந்த அனுபவமா என என்னைக் கேட்க வைத்ததில் இந்த அத்தியாயத்திற்கு ஒரு பங்கிருக்கும் என நம்புகிறேன். நீங்கள் இதையெல்லாம் அனுபவித்திருக்க மாட்டீர்கள் :-)

பிறகு அந்த ஷாப்பிங். கல்யாணமாகி பல முறை தி.நகர் தெருவைச் சுற்றியவர்களுக்கு இது பழக்கமான விஷயமாக இருக்கலாம். ஆனால் காதலில் on hands டிரையினிங் எடுக்கும் பையனுக்கு முக்கியமான அசைன்மெண்ட் அது. பாருங்களேன். ஏதேனும் ஒரு கல்லூரியில் காதலிப்பது எப்படினு ஒரு பேப்பர் வெச்சு அதுக்கு இந்த அத்தியாயத்தை பாடத்திட்டத்தில் சேர்க்கும் காலம் வரத்தான் போகிறது. (எப்படி பிரபல இலக்கிய ஆளுமை மாதிரியே பேசுறேனா?)

சியர்ஸ் சார்.. 

Thursday, January 16, 2014

தமிழ்ப் புத்தகங்கள் இவ்விடம் pdf இல் கிட்டும்

எனக்குத் தெரிந்த ஒரு நண்பர் இருக்கிறார். அவரிடம் இரவல் காதலியை வாசித்து விட்டு ஒரு விமர்சனம் எழுதுமாறு கேட்டேன். “எங்க ஊர்ல புக் கிடைக்காது பாஸ். PDF அனுப்புங்க. படிச்சிட்டு எழுதறேன். அப்படியே விமர்சனத்தையும் நீங்களே எழுதி அனுப்பினாலும் சந்தோசம்” என்றார். இப்படிப்பட்ட நல்ல உள்ளங்களும் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள்.

Borrowed Girlfriend இல் ஒரு ’மோசமான’ எம்ஜிஆர்-ஜெயலலிதா ஜோக் இருக்கிறது. இரவல் காதலி அச்சில் வந்த போது அது எடிட்டிங்கில் வெட்டுப்பட்டு விட்டது. அதை மட்டும் வெட்டாமல் அப்படியே விட்டு, ஆளுங்கட்சியை வைத்து ஒரு சர்ச்சையைக் கிளப்பியிருந்தால் அநேகமாக இந்தப் புத்தகக் கண்காட்சியில் அதிகம் விற்ற புத்தகமாக இரவல் காதலி பரிணமித்திருக்கும். நண்பருக்கு சாஃப்ட்காப்பி அனுப்பும் போது அந்த ஜோக்கோடு சேர்த்து அதை வாசிக்கக் கொடுக்கலாம்.

அவருக்கு PDF மெயில் அனுப்பினால் யாரோடும் பகிர்ந்து கொள்ள மாட்டார் என்பது தெரியும். இருந்தாலும் அதைச் செய்வதற்கு தயக்கமாக இருக்கிறது. ஏனென்றால் இந்தப் புத்தகம் இன்றைக்கு என்னுடையது மட்டுமல்ல. இதை பணம் போட்டு அச்சில் கொண்டு வந்திருக்கும் பதிப்பாளருக்கு அதில் ஒரு stake இருக்கிறது. அவரை ஏமாற்றுவதற்கு ஒப்பாகும் PDF விநியோகம் அடிப்படை அறத்தை மீறிய செயல்.

அதற்காக புத்தகங்கள் மென்பிரதியாகக் கிடைக்காமலே போவதில்லை. தமிழினி வெளியிட்ட அ.முத்துலிங்கம் கதைகளை pdf வடிவில் தான் வாசித்தேன். சேத்தன் பகத் நாவல்கள் கூட இரண்டு மூன்று என்னிடம் உள்ளன. இப்போது கூட Freakonomics என்ற புத்தகத்தினை pdf இல் வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். ரமணி சந்திரன், ராஜேஷ் குமார் (அவர்களும் படைப்பாளிகள் தானே) புத்தகங்கள் இண்டெர்நெட்டைத் துழாவினால் ஏராளமாகக் கிடைக்கின்றன. ஆனால் இதனால் அந்தப் புத்தகங்களின் விற்பனை பாதிக்கப்பட்டதா என்பது ஆராய வேண்டிய ஒன்று.

மைக்ரோசாஃப்ட் ஆபரேட்டிங் சிஸ்டம் பைரேட்டேட் வெர்ஷன் கிடைப்பது மைக்ரோசாஃப்டுக்குத் தெரியாமல் இருக்காது. அது அவனுக்கு அவசியானது. Piravy ஐ விட effective ஆன மார்க்கெடிங் உபகரணம் இருக்க முடியாது. சில எழுத்தாளர்களும், பதிப்பாளர்களும் மறைமுகமாக இதை ஊக்குவிப்பார்கள் என நினைக்கிறேன். உக்ரேன் நாட்டு புகழ் பெற்ற சைக்காலஜி எழுத்தாளர் உஷ்பாரியா கூட இதை போன வாரம் போனில் சொன்னார்.

என்னுடை ஒரு புத்தகம் இப்போது அச்சில் இல்லை. அதற்காக அவற்றை அப்படியே pdf ஆக இணையத்தில் உலவ விடுவது முறையா? வேண்டுமானால் நாமே பதிப்பகம் ஆரம்பித்து இதைச் செய்யலாம். நண்பர் என்.சொக்கனின் ஏ.ஆர்.ரகுமான் புத்தகம் நல்லதொரு உதாரணம்.

எழுத்தினால் சம்பாதிக்காவிட்டால்லும் கூடப் பரவாயில்லை; தான் எழுதியதையும், தன் ஆக்கத்தையும் அனைவரும் ரசிக்க வேண்டும். ரசிப்பதற்கு அவர்களுக்குக் கிடைக்க வேண்டும். இப்படியெல்லாம் எதிர்பார்க்கிற உரிமை அத்தனை படைப்பாளிக்கும் உண்டு. ஆனால் அதைச் செய்வதற்கு முன், அதை ஏற்கனவே வெளியிட்டிருக்கும் பதிப்பாளரின் ஒப்புதலைப் பெறுவது அடிப்படையான அறம் சார்ந்த விஷயம் என்பது என் தனிப்பட்ட கருத்து.

இது வரைக்கும் அச்சில் வந்த என் நூல்களின் pdf பிரதியைக் கேட்டவர்களிடம், ”வேண்டுமானால் சொல்லுங்கள். நானே காசு போட்டு வாங்கித் தருகிறேன்” என்று நானே சிலருக்கு வாங்கியும் கொடுத்திருக்கிறேன். ”காண்ட்ராக்ட் போட்டா என் புக்கை பப்ளிஷ் செய்தார்கள்? ஒழுங்காக மார்க்கெடிங் செய்யவே இல்லை. கணக்கு சொல்வதில்லை. ஆயிரம் காப்பி போட்டு விட்டு வெறும் 250 கணக்கு காட்டுகிறார்கள்.” இப்படியெல்ல்லாம் புகார் சொன்னால் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கலாம். அவை ஒரு போதும் நிரூபிக்கப்படாத யூகங்களாகவே இருக்கும்.

கலைஞரைக் கணக்குக் கேட்ட அத்தனை பேரும் எம்.ஜி.ஆர் மாதிரி தனிக்கட்சி ஆரம்பித்து ஆட்சியை பிடிக்க முடிந்ததில்லை. பதிப்பாளரைக் கணக்குக் கேட்டு சொக்கனைப் போல (அவர் எப்பய்யா கேட்டார்?) தனியாக பதிப்பகம் துவங்கினால் ஓகே. ஒன்றும் முடியாதவர்கள் pdf ஆக உலவ விடுவது அவரவர் தனிப்பட்ட உரிமை. அதற்கு முன் பதிப்பாளரிடம் ஒரு வார்த்தை கேட்பது தான் தார்மீகக் கடமை.

இப்போது இரவல் காதலியை PDF இல் கேட்ட நண்பருக்கு அவர் பேரை வாட்டர் மார்க்கில் போட்டு அனுப்பப் போகிறேன். அதற்கு முன் பதிப்பாளரை ஒரு வார்த்தை கேட்க நினைத்திருக்கிறேன். அவர் புத்தகக் கண்காட்சியில் பிஸியாக போட்டோவுக்கு போஸ் கொடுத்துக் கொண்டிருப்பதால் சாமி ரூமில் சீட்டுக் குலுக்கிப் போட யோசிச்சிங்…

Wednesday, January 15, 2014

லிண்ட்சே லோஹன் w/o மாரியப்பன்

பெருங்களத்தூராக இருக்கட்டும். தாம்பரமாக இருக்கட்டும். கிண்டி, கோயம்பேடு, எக்மோர், சென்ட்ரல் (மீனம்பாக்கத்தை மட்டும் விட்டு விடுவோம்) என எந்த இடமாக வேண்டுமானாலும் இருக்கட்டும். ஊரிலிருந்து சென்னைக்கு வருவோர் கட்டைப் பைகள் இரண்டையாவது சுமக்காமல் வருவதில்லை. தேங்காய், வெங்காயம், பருப்பு, அரிசி என அந்தந்த ஊரில் என்ன கிடைக்கிறதோ அதைச் சுமந்து வருவார்கள்.

அப்படி கட்டைப் பை இல்லாமல் சென்னையில் யாரையாவது பார்க்க வருவோர் மிகவும் குறைவு என நான் நினைப்பதுண்டு. அந்தச் சிலரில் ஒருவர் ஞாயிற்றுக் கிழமை எங்கள் வீட்டுக்கு வந்தார். அதற்காக அவரைக் கடிந்துகொள்ள முடியவில்லை. என்னோடு வாழத் தன் மகளையே கொடுத்தவர் அவர்! பெரும்பாலும் பொங்கல் சொந்த ஊரில் தான் என்றாலும், அதற்கான சந்தர்ப்பம் எல்லா வருடமும் வாய்த்து விடுவதில்லை. இந்த வருடம் அப்படி ஒரு வருடம் போல. அதனால் மாமனாரே வந்திருந்தார்.

வந்தவர்களால் சும்மா இருக்க முடியாது. நாள் முழுக்க வீட்டிலேயே முடங்கிக் கிடப்பது சிரமம். என் பெயரில் ஒரு பாதிக்குச் சொந்தக்காரரான என் அப்பா வந்தால் ஒரு நாளுக்கு மேல் தங்க மாட்டார். அதற்கு மேல் இருப்புக் கொள்ளாது. தூக்கம் வராது. சொந்த ஊரில் அப்படி என்னதான் இருக்கிறது என்பதெல்லாம் அவர்களுக்கு மட்டுமே புலனாகும் சங்கதி.

அப்படியே அவர்கள் சென்னையில் இரண்டு நாள் கூடுதலாகத் தங்கினாலும் டிவி கூட சுதந்திரமாகப் பார்க்க முடிவதில்லை. சதா 24 மணி நேரமும் சுட்டி டிவி ஓடும் வீட்டில் கிழவர்களுக்கு என்ன பொழுது போக்கு இருக்க முடியும்? எத்தனை நேரத்துக்கு அவர்களும் வார இதழ்களையும், செய்தித் தாளையும் திரும்பத் திரும்ப வாசிக்க முடியும். வேறு வழியில்லாமல் சிநேகிதி, அவள் விகடன் கூட படித்து விட்டார்.

“வேற எதாச்சும் புக் இருக்குதுங்களா மாப்பிள்ளை” என்று கேட்டார்.

புத்தகக் கண்காட்சியில் வாங்கி வந்ததிலேயே சின்னதாக இருந்த லிண்ட்சே லோஹன் w/o மாரியப்பன் புத்தகத்தைக் கொடுத்தேன். வார இதழ்களைத் தவிர புத்தகம் எதையும் வாசித்திராத மனிதர் இதை முழுதாக வாசித்து முடித்து விட்டார். இறுதியில் அவர் முகத்தில் மெல்லிய புன்னகை ஒன்று தெரிந்ததைக் கவனித்தேன்.

சின்னச் சின்ன கதைகள். மின்னல் கதைகள் என்று பெயர் வைத்திருக்கிறார் வா.மணிகண்டன். பரவலாக வாசிக்கப்படும் அவரது வலைத்தளத்தில் எழுதப்பட்ட துரிதக் கதைகளில் தேர்ந்தெடுத்த சிலவற்றை மட்டும் யாவரும்.காம் நண்பர்கள் புத்தகமாக வெளியிட்டிருக்கிறார்கள். அதில் ஒரு கதையின் தலைப்பான லிண்ட்சே லோஹன் w/o மாரியப்பன் என்பதையே புத்தகத்துக்கும் தலைப்பாக வைத்திருக்கிறார்கள்.

இதில் இடம்பெற்றுள்ள கதைகள் அனைத்தும் நிஜமாலுமே மின்னல் கதைகள். விறுவிறுப்பாக ஓடுகின்றன. புத்தகத்தின் பின்னட்டை வரிகளில் சொன்னால்: “துள்ளலும் எள்ளலுமான அட்டகாசமான மொழிநடை வா.மணிகண்டனுடையது. நகர் சார்ந்த வாழ்வின் கொண்டாட்டங்கள், அதன் சிக்கல்கள், தனது கிராம வாழ்வின் நினைவுகள், தினசரி எதிர்கொள்ளும் சாமானிய மனிதர்களின் கதாபாத்திரங்கள் எனக் கலந்து கட்டி common man இன் பார்வையில் எழுதப்பட்டிருக்கும் இந்தக் கதைகள் வாசித்து முடித்தவுடன் மனதுக்குள் மழை பெய்யச் செய்கின்றன- இடியும், மின்னலும் சேர்ந்த கொண்டாட்டமான மழை இது.”

சிறுகதை எழுதுவது முன்னெப்போதையும் விட இன்றைக்கு சவாலான விஷயம். அச்சில் வரும் புத்தகங்களை விட இணையத்தில் எழுதப்படும் கதைகளுக்கு இந்தச் சவால் கூடுதலாகவே உண்டு. அதை ஓப்பன் செய்யும் முதல் மூன்று வரிகளில் ஒரு ஈர்ப்பு இருக்க வேண்டும். இல்லையென்றால் புறக்கணித்து browser ஐ மூடிவிட்டு அடுத்த சுவாரசியமான பக்கத்துக்குப் போய் விடுவார்கள். அதே போல முடிவும் கலக்கலாக, எதிர்பாராத வகையில் அமைய வேண்டும். கதையை நகர்த்தும் போது சொதப்பாமல் இருக்க வேண்டும். இந்த வித்தை மணிகண்டனுக்கு மிக இயல்பாக வருகிறது.

யார் வேண்டுமானாலும் யாரை வேண்டுமானாலும் திட்டலாம். விமர்சிக்கலாம். “புளிய மரத்தின் கதையில் அப்படி என்ன இருக்குன்னே தெரியல. நான் கூட அதை விட நல்லா எழுதுவேன்” என்று போகிற போக்கில் சொன்னவர்கள் இருக்கிறார்கள். ஆனால் பேச்சு பேச்சோடு நின்று விட்டது. அவர்களிடமிருந்து ஒரு வேப்ப மரத்தின் கதையோ, வேல மரத்தின் கதையோ வந்ததில்லை.

இருட்டில் நின்று கல்லை எரிந்து விட்டு யார் வேண்டுமானாலும் ஒளிந்து கொள்ள முடியும். தைரியமாக தான் நினைப்பதை பொதுவெளியில் முகமூடி இல்லாமல் பேச அனைவராலும் முடியாது. மணிகண்டனால் சாருவை விமர்சிக்க முடிகிறது. ஜெயமோகனை கலாய்க்க முடிகிறது. எஸ்.ராமகிருஷ்ணனுக்கு எதிர்வினை புரிய முடிகிறது. மனுஷ்யபுத்திரனை சாடை பேச முடிகிறது. கவுண்டர்களின் சாதியத் திமிரை பாசாங்கின்றி பதிவு செய்ய முடிகிறது. இதையெல்லாம் செய்தும் கூட பலர் கவனிக்கும் வகையில் தொடர்ந்து எழுத முடிகிறது. ஆனால் இது கடினமான உழைப்பினால் மட்டுமே சாத்தியமாகியிருக்கிறது என நம்புகிறேன். இணையத்தில் தொடர்ச்சியான எழுத்தினால் மட்டுமே தன்னை நிறுவிக்கொண்ட எழுத்தாளர்களில் மணிகண்டனுக்கு முக்கியமான இடமிருக்கும்.

அவர் சென்னை வந்த போது அவர் தங்குவதற்காக ஐந்து நட்சத்திர விடுதியில் ஒரு வாசகர் ரூம் போட்டுக் கொடுத்திருக்கிறார். ஏற்கனவே இணையத்தில் வெளியான சிறுகதைகளின் தொகுப்பு என்றாலும் கூட, வெறும் ரூ 90 புத்தகத்தின் முதல் பிரதியை ஆயிரக் கணக்கான ரூபாய்க்கு ஏலம் எடுத்திருக்கிறார்கள். அவர் விடுத்த பரிந்துரையை ஏற்று ஒரு மாணவனுக்கு கிட்டத்தட்ட ஒரு இலட்ச ரூபாய் நன்கொடையாகக் கிடைத்திருக்கிறது. எந்தவொரு பெரிய பதிப்பகத்தின் மூலமும் வெளியிடாமல் ஒரு சில நண்பர்களின் உதவியோடு வெளிவந்திருக்கும் இந்தச் சிறுகதைத் தொகுப்பு ஏற்கனவே 300 பிரதிகளுக்கு மேல் விற்றிருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். ஆன்லைனிலும் கிடைக்கிறது.

இவை மிகவும் ஆரோக்கியமான விஷயங்கள். தினமும் தொடர்ச்சியாக இயங்கும் ஒருவன் மீதான நம்பிக்கையை எடுத்துக் காட்டும் விஷயங்கள். ஒரு நாளில் மேஜிக் செய்து இந்த நம்பிக்கையை உருவாக்க முடியாது. அயராத உழைப்பின் மூலமாக மட்டுமே இது சாத்தியம். இந்த உழைப்பு இல்லாமல் வெறும் மார்க்கெட்டிங் மாயாஜாலம் வழியாக ஒருவன் சூப்பர் ஸ்டார் ஆகிட முடியாது. இன்றைக்கு தமிழ் எழுத்துலகில் ஓரளவு அறியப்படும் படைப்பாளிகள் கால் நூற்றாண்டுக்கும் மேலாக தமது இருப்பை நிரூபித்துக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு இல்லாத வாய்ப்புகளையும், ஜன்னல்களையும் இன்றைய இளைஞர்களுக்கு ஊடகம் வெகுவாகத் திறந்து வைத்திருக்கிறது என்றாலும் கூட இங்கும் உழைக்க வேண்டியிருக்கிறது. அதைச் செய்யத் தயாராக இருப்பவர்களை தமிழ் வாசிப்போர் கவனிக்கத் தவறுவதில்லை.

வாழ்த்துக்கள் மணிகண்டன். தொடர்ந்து எழுதுங்கள். 

Monday, January 13, 2014

புத்தகக் கண்காட்சிக்கு வந்திருந்தீர்களா?

வெளியூரில் இருந்தெல்லாம் நிறையப் பேர் வந்திருக்கிறார்கள். சென்னையில் இருந்து கொண்டே போகாமல் இருப்பது நல்லதல்ல. ஞாயிறு தான் செல்ல முடிந்தது.

நந்தனம் YMCA வளாகத்தில் நுழைந்ததும் எதோ  Dog Show என்று போட்டிருந்தார்கள். புத்தகக் கண்காட்சியும் அங்கே தான். இல்லையென்றால் பார்க்கிங் டிக்கெட் பத்து ரூபாய் வீணாய்ப் போயிருக்கும். உள்ளே போன உடனேயே ’எதிர் வெளியீடு’ கடை தென்பட்டது. சோளகர் தொட்டி மற்றும் வா.மு.கோமுவின் புத்தகங்கள் சிலவற்றைப் பதிப்பித்தவர்கள். பொள்ளாச்சியில் இருந்து வருடா வருடம் வந்து விடுகிறார்கள்.

கோவையில் ஜூபிடர் பிகர்ஸ், சேலத்தின் மார்டன் தியேட்டர் எல்லாம் அழிந்து போய் சினிமா சென்னையில் குவிந்திருப்பதைப் போல பத்திரிக்கைகளும், பதிப்பகங்களும் சென்னையிலேயே குவிந்திருக்கின்றன. ’எதிர்’ மாதிரி வெளியூர்ப் பதிப்பகங்கள் இன்னும் சிலது இருக்கத்தான் செய்கின்றன. ஒரு குட்டி பதிப்பகம் திண்டுக்கல்லில் இருந்து வந்திருந்தார்கள்.

உயிர்மையில் மனுஷ்யபுத்திரன் அமர்ந்திருந்தார். மனிதர் பயங்கர பிஸியாக இருக்கிறார். நிறையக் கட்டுரைகளை எழுதிக்கொண்டும், டிவியில் பேசிக்கொண்டும், கடைக்கும் வரும் வாசகர்களையும் படைப்பாளிகளையும் பேணிக்கோண்டும.. நிஜமாலுமே பிஸியான மனிதர்.. அதனால் அவருடைய நேரத்தை அதிகமாக எடுத்துக்கொள்ள விரும்பவில்லை. அடுத்த வருடம் உயிர்மையில் புத்தகம் வரவில்லை என்றாலும் இதே மாதிரி போய் வரலாம்.

புத்தகக் கண்காட்சியில் நான் வியந்து பார்த்தது அற்புதம்மாளை. வெறும் பேட்டரி மட்டும் வாங்கிக் கொடுத்ததற்காக என் பையனை தூக்குக் கயிற்றின் முன் 22 வருடமாக நிறுத்தியிருந்தால் நான் இத்தனை மன வலிமையோடு இருந்திருக்க மாட்டேன். சின்னப் பையன்களும், பெண்களுமாக நிறையப் பேர் அவரோடு நின்று போட்டு எடுத்துச் சென்றனர். பேரறிவாளன் புத்தகம், அற்புதம்மாள் புத்தகம், திருச்சி வேலுச்சாமியின் புத்தகம் எல்லாம் வைத்திருக்கும் கடையில் அவரே முன்னின்று எல்லாவற்றையும் கவனித்துக்கொண்டிருந்தார்.

டிஸ்கவரி புக் பேலஸ், பனுவல் ஆகிய கடைகள் கவனிக்க வேண்டியன. டிஸ்கவரி புக் பேலஸைப் பற்றி நிறையப் பேருக்குத் தெரிந்திருக்கும். நண்பர் வேடியப்பன் நடத்துகிறார். புதிதாக இந்த வருடம் ஓரிரு புத்தகங்களைப் பதிப்பிக்கும் வேலையிலும் இறங்கியிருக்கிறார். பனவல் பசங்க மென்பொருள் துறையில் வேலை செய்கிறார்கள். ஆர்வத்தினால் இதைச் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். முன்பு தடாகம்.காம் என்ற தளத்தை நடத்தி, வாளோர் ஆடும் அமலை என்ற நூலைப் பதிப்பித்து நேரத்தை வீணடித்தது போதாமல் இப்போது புது வழியைக் கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள்.

எல்லாக் கடைகளையும் சுற்றி வருவதற்குள் முதுகு வலி வந்து விட்டது. ஒரு பக்கம் வயதாகிறது. கூடவே இந்தக் குளிர் காலத்தில் வலி இருக்கத்தான் செய்யுமென மனதைத் தேற்ற வேண்டியிருக்கிறது. மூன்று மணி நேரத்துக்கு மேல் சுற்ற முடியவில்லை. வாங்கிய வரைக்கும் போதுமெனத் திரும்பியாயிற்று. என்ன, வடலியில் வந்திருக்கும் இந்த யாழ்ப்பாணத்துப் பையன் யோ.கர்ணன் புத்தகங்கள் மட்டும் கிடைக்கவில்லை. அதே போல நான் குறிப்பிட்டுத் தேடிய க.சி.சிவக்குமார் புத்தகம் தட்டுப்படவேயில்லை. யாரிடமாவது கேட்க வேண்டும். இன்னும் ஒரு வாரம் கண்காட்சி இருக்கும்.

அப்புறம், ஒரு இளம் எழுத்தாளரைப் பார்த்தேன். ”வாசகர் வந்தால் பேச வேண்டும். கையெழுத்துப் போட வேண்டும்” என ஒன்னுக்கு இருக்க கம்பெனிக்குக் கூப்பிட்டால் கூட மறுத்து விட்டார். ஆனால் பாருங்கள். அதிகம் விற்கும் எழுத்தாளர்கள் கோபிநாத், இறையன்பு, சுகி.சிவம், தாமு போன்றோர் கண்காட்சிக்கு வரவேயில்லை.

இதற்குத்தான் எழுத்தாளராகிப் பிரபலமாவதை விட பிரபலமான பிறகு எழுத்தாளர் ஆக வேண்டுமென்று சொல்வது. 

Friday, January 10, 2014

வேலைக்காரிகள் மகளிர் இதழ்களை வாங்குவதில்லை

எனக்குத் தெரிந்த ஒரு நபர் இருக்கிறார். எட்டு வருடத்திற்கு முன் திராவிடம் பேசியவரின் பூனைக்குட்டி வெளியே வந்து பல காலம் ஆகிறது. சுற்றி வளைக்க ஒன்றுமில்லை. அவர் பாட்டாளி மக்கள் கட்சியின் தீவிர விசுவாசி. வன்னிய சமூகத்தின் உணர்வுகளை பிரதிபலிக்கும் ஆள். ஒவ்வொரு தீவிரமான ஆதரவுக்கும், எதிர்ப்பிற்கும் பின்னால் அவர்கள் அளவுக்கு ஏதேனும் ஒரு காரணமும், நியாயமும் இருக்கும். இவருக்கும் அப்படி சிலது உண்டு. நாம் அதில் உடன்பட வேண்டியதில்லை.

மரக்காணம் கலவரம், இளவரசன்-திவ்யா விவகாரம் உள்ளிட்ட சில விஷயங்களின் தங்களை தேவைக்கும் அதிகமாக ஊடகங்களும், முற்போக்குவாதிகளும் மட்டம் தட்டி விட்டதாகப் பேசுவார். சாதியப் பிரச்சினைகளில் மீடியா எப்போதும் ஒருதலைப் பட்சமாகவே நடந்து கொள்வதாகக் குற்றம் சாட்டுவார். ஒரு தனிப்பட்ட வன்னியனுக்கும், தலித்துக்கும் இடையே தகராறு என்றால் அது சாதிப் பிரிச்சினையாக பார்க்கப்படுகிறது, தேவையில்லாமல் ராமதாஸை அங்கே இழுக்கிறார்கள்… இப்படியெல்லாம் பேசுவார். அதே தாழ்த்தப்பட்ட பிரிவினர் அரசியல் ரீதியாக திருமாவளவனால் தூண்டிவிடப்பட்டு தப்பு செய்தால் அது தனிநபர் பிரச்சினையாகிறது என்பார். ஆங்… நாடகக் காதல் என்ற வார்த்தையை மறந்து விட்டேன்.

சமீபத்தில் ஒரு இளம்பெண் காரைக்காலில் பல பேரால் வல்லுறவுக்கு ஆளாக்கப்பட்ட கொடுமையின் போது ஊடகங்கள் அமைதி காத்தன. அந்தப் பாதகத்தைச் செய்தது திமுகவின் முக்கியப் பொறுப்பில் உள்ள முஸ்லிம் அரசியல்வாதியின் உறவுகளும், விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சியில் உள்ள முக்கியஸ்தரின் உறவினரும் ஆவர். ”இருவருமே சிறுபான்மையினர். அதனால் முற்போக்குவாதிகள் எல்லாம் முக்காடு போட்டு ஒளிந்து கொண்டனர். வன்னியனைத் திட்டினால் உங்களுக்கு முற்போக்காளர், சமூகப் போராளி உள்ளிட்ட பட்டங்கள் கிடைக்கும். தலித்தையும், முஸ்லிமையும் திட்டினால் உங்களுக்கு என்ன கிடைக்கும்?” எனக் கேட்கிறார்.

“நீங்க மனுஷ்யபுத்திரனை வைத்து புக் போடுகிறீர்கள். அவர் பா.ம.க வின் எதிரி. அதனால் நீங்களும் குரல் கொடுக்க மாட்டீர்கள். வருங்காலத்தில் பெரிய எழுத்தாளராகும் ஆசையிலிருக்கும் உமக்கெல்லாம் இது கண்ணில் படாது. பட்டாலும் பேச மாட்டீர்.”

எனது ஆரம்ப காலப் புத்தகங்கள் கிழக்கு பதிப்பகத்தில் வெளியான போதும் சிலர் எனக்கு பூணூல் அணிவித்துப் பார்த்தனர். குறிப்பாக பிரபாகரன் புத்தகத்தைப் பற்றி, “எழுத்து வியாபாரிகளான செல்லமுத்து குப்புசாமி” என புலி ஆதரவு நபர் ஒருவர் ஆரம்பத்தில் எழுதினார். புலி எதிர்ப்பினால் மட்டுமே தன்னை வளர்த்த ஷோபா சக்தி பின்னர் சில ஆண்டுகள் கழித்து, “இழவிலும் காசு பார்க்கும் கிழக்கு பதிப்பகத்தில் புத்தகம் போட்ட செல்லமுத்து குப்புசாமி” என்கிறார். எனக்குப் புரியவில்லை. எந்த ஒரு அமைப்புடனும் தன்னை அடையாளப்படுத்தாத ஒருவன் பொது வெளியில் எதையுமே செய்யக் கூடாதா?

எல்லோர் மீதும் குத்துவதற்கு நாம் தயாராக நான்கைந்து முத்திரைகளைக் கையில் வைத்தபடி தேடிக்கொண்டிருக்கிறோம். இப்போது ”மனுஷ்யபுத்திரனின் மனம் கோணாமல் நடக்கும் சந்தர்ப்பவாதி; சகித்துக்கொண்டு சத்தமில்லாம் அடக்கி வாசிக்கும் சர்வைவல் வித்தைக்காரன்” ஆகிய முத்திரைகள். ஏன் அரசியல் பேச மறுக்கிறீர்கள் என அவர் கேள்விகளைக் கேட்டபடியே இருந்தார்.

நான் போனால் போகட்டுமென ஃபேஸ்புக்கில் ஒரு போஸ்ட் மட்டும் போட்டேன். எதோ மோனிகா பரத்வாஜாம். (போட்டோவை கூகிளில் தேடிக் கொள்ளுங்கள்) காரைக்கால் லோக்கல் போலீஸ் ஸ்டேஷனில் பஞ்சாயத்துப் பண்ணி, தப்பு செய்தவர்களை வெளியே செல்ல அனுமதித்த போலீஸ் அதிகாரிகளை அதிரடியாக சஸ்டெண்ட் செய்த மேலதிகாரி. மோனிகா காரைக்காலின் எஸ்.பி. தமிழ்ச் சாதி எதோடும் அடையாளப்படுத்த முடியாத வேற்று மாநிலத்தைச் சேர்ந்த போலீஸ் அதிகாரிகள் உண்மையில் அதிர்ஷ்டசாலிகள்.

“இவுங்க ரொம்ப கண்டிப்பான போலீஸ் அதிகாரின்னு சொல்றேன். ஆனால் பக்கத்து சீட்டில் இருப்பவன் சூப்பர் ஃபிகர் என்கிறான்.” இதுதான் ஃபேஸ்புக்கில் நான் போட்ட ஸ்டேட்டஸ். இதைப் பார்த்தவுடனே ஒரு மூத்த எழுத்தாளர் மெசேஜ் அனுப்பி விட்டார். “இதை உடனே நீக்கி விடுங்கள். நாமெல்லாம் எழுத்தாளர்கள். நாமே இப்படி கமெண்ட் போட்டால் தரமாகவா இருக்கிறது?”

நானும் உடனே நீக்கி விட்டேன். அவர் சொன்னதால் அல்ல. என்ன இருந்தால் சீனியர் போலீஸ் ஆபீஸர். நாளை சென்னைக்கும் மாற்றலாகி வந்து, நம்மை ஜாமீன் கிடைக்காத செக்‌ஷன் எதிலாவது உள்ளே தூக்கிப் போட்டால்? நம்மை நம்பியும் குடும்பம் இருக்கிறதல்லவா!

“ஏன் உடனே நீக்கி விட்டீர்கள். எங்கே உங்கள் சமூக அக்கறை? எங்கே சாதி அரசியலுக்கு எதிரான அறச் சீற்றம்? காரைக்கால் பற்றி மூச்சே காணோம்?” இப்படி ஏதோ ஒரு குரல் தொந்தரவு செய்து கொண்டே இருந்தது. சரி போனால் போகிறதென்று பெஸ்ட் ராமசாமியையும்,ஈஸ்வரனையும் பற்றி ஒரு பதிவு போட்டு முடித்துக் கொண்டேன்.

ஒன்றுமே புரியாத மாதிரி இருக்கிறதா? இன்னொன்று சொல்கிறேன். அதற்குப் பிறகு புரியும். சொல்லப் போகும் விஷயம் எங்கள் கம்யூனிட்டி பற்றியது. கம்யூனிட்டி என்றால் ஜாதியல்ல. இது கேட்டேட் கம்யூனிட்டி. அங்கே மாலை 5 மணிக்கு மேல் எப்போதும் நான்கைந்து பெண்கள் ஒன்றாக நின்று பேசிக்கொண்டே இருப்பார்கள். அவர்கள் பேசுவதை அதிகபட்சம் மூன்று பிரிவுகளில் வகைப்படுத்தி விடலாம். அதில் முக்கியமானது வேலைக்காரி டாப்பிக்.

“அப்பவே எனக்கு தெரியும்ங்க. அவள் விகடன்ல என்னோட ராசிபலன்ல போட்டிருந்தாங்க. என்னோட ராசிக்கு நான் வேலைக்காரியை மாத்துவேன்னு”

நான் அப்போது தான் ஆபீஸ் முடிந்து போகிறேன். சாவி வாங்க என் மனைவியை நெருங்கிய சமயத்தில் இந்த உரையாடல் காதில் விழுந்தது.

“அப்ப வேலைக்காரியோட ராசிபலன்ல என்ன போட்டிருந்தாங்க?” என சாவியை வாங்கிக் கொண்டே அந்த குரூப்பை நோக்கிக் கேட்டேன்.

ஒரு நிமிடம் யாரும் பேசவில்லை. பிறகு, என் மனைவியை நோக்கி “Ask your husband to leave” என அந்தப் பெண் சொன்னார்.

அவருக்குத் தெரியாது, வேலைக்காரிகள் மகளிர் இதழ்களை வாங்குவதில்லையென இதழ் தயாரிப்பவர்களுக்குத் தெரியுமென்பது. 

Thursday, January 09, 2014

சினிமா மாதிரியா இருக்கு?

நாவல் விமர்சனம் : இரவல் காதலி by கார்த்திகைச் செல்வன்

இதை சினிமா விமர்சனம் என்றும் எடுத்துக் கொள்ளலாம். ஏனெனில் இரவல் காதலியை வாசித்த அனுபவம், சினிமா பார்த்த அனுபவத்தைத் தான் கொடுத்தது. 
இப்போது கதையைச் சொல்லி, வாசிக்கும் போது உங்களுக்குக் கிடைக்கப் போகும் சுவாரஸ்யத்தைக் கெடுக்க விரும்பவில்லை! ஆனால்,இந்தக் கதையின் நிகழ்வுகளைக் க்ராஸ் செய்யாமல் நீங்கள் உங்கள் வாழ்க்கைக் கடந்திருக்க முடியாது என்று அடித்துச் சொல்வேன். அதிலும் கதைக்களம் ஐடி(IT)யாக இருப்பதால் ஃபான்டஸி சினிமா பார்த்த அனுபவத்தைக் கொடுக்கிறது. கல்லூரிக் காலத்தின் நிஜ இன்டர்வியூக்களை இதை விட சுவாரஸ்யமாக நான் எங்கும் படித்ததில்லை. அது மட்டுமல்ல, கார்ப்பரேட் உலகின் புத்திசாலித்தனங்கள், ஆன்சைட் அரசியல்கள், சேல்ஸ்மேன் கஷ்டங்கள் மற்றும் அடிமைத்தனங்கள் என எதையும் ஒளிவுமறைவு இல்லாமல் தெளிவான நடையில் புரிய வைத்திருக்கிறார் நாவல் ஆசிரியர்.

காயத்திரி, இவள் தான் இரவல் காதலி. அவளுடனான அசோக்கின் (கதாநாயகன்) காதல் நிகழ்வுகள், வாசித்த என் மனதில் ஒரு ஓரமாக இன்னமும் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. குறிப்பாக அந்த கஜகஸ்தான் காட்சிகள்!!. அனுபவத்தினால் ஓழிய இதை எழுதியிருக்க முடியாது என்பது என் அனுமானம். நாவலில், என்னைக் கவர்ந்த இன்னொரு பெண் சுச்சி!! செம அழகு, செம புத்திசாலி!!

கதையில் கதாநாயகனுக்கு போரடித்த ஷாப்பிங் பகுதி தான் எனக்கும் போரடித்தது என்பதையும் சொல்லித்தான் ஆகவேண்டும். மற்றபடி செம ஸ்பெசியான லெக்பீஸுடன் கூடிய பிரியாணியை சாப்பிட்ட அனுபவம். மூன்று மணி நேரம் மொத்தமாக எடுத்துக் கொண்டால் ஒரு ஏக்கப் பெருமூச்சுடன் இதைப் படித்து முடித்து விடலாம். 


பின் குறிப்பு:
1. இனிமேல் ஷாப்பிங் போனால் ஆண்களோடு போகச் சொல்லி கார்த்திகைச் செல்வனிடம் சொல்லியிருக்கிறேன்.
2. நாவலை ஆன்லைனில் வாங்க வலது பக்கம் உள்ள ‘இரவல் காதலி’ அட்டைப் படத்தை கிளிக் செய்யுங்கள்

Tuesday, January 07, 2014

அரவிந்த் கேஜ்ரிவாலுக்கு இது தெரியுமா?

வழக்கமாக ஜனவரி ஆரம்பித்தால் சில சம்பிரதாயங்களைச் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. புத்தாண்டு வாழ்த்துக்களை SMS இல் அனுப்புவது, இந்த வருடத்துக்கான தீர்மானம் ஏதாவது எடுத்துக்கொண்டு எட்டு நாளுக்கு மட்டும் கடைபிடிப்பது முதலியவை அதில் சேர்த்தி.

இந்த ஆண்டு நிறையப் பேர் வாழ்த்துச் செய்தி அனுப்பியிருந்தார்கள். ஒன்னாம் தேதி மொபைல் கம்பெனிகள் காசு பிடிக்கிறார்கள் என்பதால் பலர் டிசம்பர் 31 ஆம் தேதியே அனுப்பி விடுகிறார்கள். மூன்று பேர் மட்டும் 2 ஆம் தேதி மெசேஜ் செய்தனர். அதில் ஒன்று மட்டும் வித்தியாசமாக இருந்தது. அப்படி என்ன வித்தியாசம் என்கிறீர்களா? நீங்களே பாருங்கள்.

“இந்த வருடம் உங்களுக்கு ஆரோக்கியம், செல்வம், சந்தோசம் & common sense ஆகிய எல்லாவற்றையும் கொண்டு வந்து சேர்க்கட்டும்”

இந்த முப்பத்தைந்து வயதில் இப்படி ஒரு வாழ்த்துச் செய்தியை நான் கடந்து வந்ததில்லை. ஒரு வேளை உங்களில் யாருக்காவது அப்படியொரு சந்தர்ப்பம் வாய்த்திருக்கலாம். காமன்சென்ஸ் கிடைக்கட்டும் என வாழ்த்தை ஒரு மனநிலை வேண்டும். அந்தச் செய்தியை அனுப்பியவன் தன்னை எப்படிப்பட்ட அப்பாடக்கராக நினைத்திருப்பான், என்னை எப்படி கூமுட்டையாக நினைத்திருப்பான் என்றெல்லாம் கற்பனை செய்தால் சிரிப்பாக வருகிறது.

ஆனால் உண்மையில் இது சீரியஸான விஷயம். தோழர் என்ற சொல்லைப் போல, புரட்சி என்ற சொல்லைப் போல மிக அதிகமாக மிஸ்யூஸ் செய்யப்படும் ஒரு வார்த்தையாகவே காமன்சென்ஸ் படுகிறது. எதையாவது நிராகரிப்பதென்றால் ”இதெல்லாம் காமென்சென்ஸ்” என சர்வசாதாரணமாக நாம் ஒதுக்கி விடுகிறோம். காமன்சென்ஸ் என்பது அறிவுஜீவித்தனம் அல்ல எனவும், அதையெல்லாம் கடந்த அறிவுஜீவித்தனத்தை நிரூபித்தாக வேண்டும் என்ற காலக் கட்டாயத்திலுமாக நாம் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறோம். அந்த ஓட்டத்தில் காமன்சென்ஸுக்கும் நமக்குமான இடைவெளியை வெகுவாகக் கூட்டுகிறோம்.

ஜனவரி மாதம் ஆரம்பித்து விட்டாலே எல்லா அலுவலகங்களிலும் இன்கம்-டாக்ஸ் (அதென்னவோ தெரியவில்லை தமிழில் யாருமே டேக்ஸ் என்று எழுத மாட்டேன் என்கிறார்கள்) குடைச்சலை ஆரம்பித்து விடுகிறார்கள். எங்கள் அலுவலகத்தில் அப்படித்தான். அநேகமாக உங்கள் அலுவலகமும் அப்படித்தான் இருக்க வேண்டும். 

நண்பர் பிரபு கூட சில நாட்களுக்கு முன் ஃபேஸ்புக்கில் ஒரு ஸ்டேட்டஸ் போட்டிருந்தார். அது: “இன்வெஸ்ட்மெண்ட் டெக்ளரேஷன்-னு ஒருவாட்டி அப்புறம் இன்வெஸ்ட்மென்ட் ப்ருஃப்-னு ஒருவாட்டி குடுத்து Form 16 வாங்கி...இப்பலாம் மாட்டுக்கு சினை ஊசி போடப்போறவன்லாம் டேக்ஸ் இல்லாம தினம் ரெண்டாயிரம் சம்பாரிக்கிறான். நாம வாங்கற அஞ்சு பத்துக்கு எம்புட்டு ஃபார்மாலிட்டீஸ்!”

வெள்ளைக்காரன் போகும் போது இரண்டு விஷயத்தை விட்டுச் சென்றான். ஒன்று ஆங்கிலம். இன்னொன்று ஃபைல் கலாச்சாரம். இந்த இரண்டும் நம்மைப் பிடித்து ஆட்டுகின்றன. ஆனாலும் தவிர்க்க முடியாது. ஃபைல் கலாச்சாரத்தின் தாக்கத்தினால் ஏதேனும் ஒரு முதலீட்டில் பணத்தைப் போட்டு வருமான வரியைக் குறைத்து விட வேண்டும் என அத்தனை பேரும் வெறி கொண்டலையும் பருவம் இது. 

”நெறைய டாக்ஸ் போகும் போலிருக்கு. எதுலையாவது இன்வெஸ்ட் பண்ணலாமா?” என்று ஒரு பெண் நேற்றுக் கேட்டார்.

“உங்களுக்கு அன்னா ஹசாரே பிடிக்குமா?” என்று அவரிடம் திருப்பிக் கேட்டேன்.

“ஓ பிடிக்குமே”

“ஆம் ஆத்மி?”

“ரொம்ப பிடிக்கும். நாம் அதுல மெம்பர் ஆகிட்டேன்”

“வெரி குட். நீங்க டாக்ஸ் சேவிங் பண்ணனும்னா சில ஐடியா வெச்சிருக்கேன்”

“ம்.. சொல்லுங்க குப்பு. எல்.ஐ.சி ல ஏதாவது பாலிசி போடட்டுமா?”

“போடலாமே!”

“வருசம் அம்பதாயிரம் போட்டா நெறையா டாக்ஸ் சேவ் ஆகும் இல்லை?”

“ஆமா. சேவ் ஆகும். ஆனா இன்வெஸ்ட் பண்ணாமலேயே உங்களுக்கு டாக்ஸ் சேவ் பண்ண ஒரு வழி இருக்கு”

“என்ன வழி?”

“எதாவது LIC ரசீது ஒன்னு ஸ்கேன் பண்ணி வெச்சுக்குங்க. அதுல உங்க பேரை மட்டும் மாத்திருங்க. அதை பிரிண்ட் எடுத்து ஃபுரூப்னு போட்டுருங்க. எப்படியும் ஒரிஜினல் சப்மிட் பண்ண வேண்டியதில்லைல”

“சூப்பர் ஐடியா.. கலக்கிட்டீங்க போங்க”

“சரி சொல்லுங்க. இப்பவும் உங்களுக்கு அன்னா ஹசாரே பிடிக்குமா?”

“ஆமா” என சிரிக்காமல் பதில் சொல்லி விட்டுப் போய் விட்டார்.

பாருங்கள். எங்கோ ஆரம்பித்து எங்கோ வந்து விட்டேன். நிஜமாகவே இந்த மாதிரியான காலங்களில் என்ன முதலீடு செய்ய வேண்டும் என்பதை விட என்ன செய்யக் கூடாது என்பதில் கவனம் தேவை. இல்லையென்றால் தேவையில்லாமல் கமிட் ஆகி விடுவோம். அதைப் பற்றி ஒரு குட்டிப் பதிவு போடலாமென ஆரம்பித்துத்தான் இதை எழுதத் துவங்கினேன். முன்பு சொன்ன டேர்ம் இன்சூரன்ஸின் தொடர்ச்சியாக கொஞ்சம் காமன்சென்ஸ் சேர்த்து அதைக் கொண்டு வர விரும்பினேன். கடைசியில் வேறு மாதிரி முடிந்து விட்டது. எப்படியும் ஓரிரு நாட்கள் கழித்து அதை மறுபடியும் சொல்ல முயற்சிக்கிறேன்.

இப்போதைக்கு துள்ளிக் குதித்தோடிய அந்தப் புள்ளிமானை ஆம் ஆத்மி கட்சியின் தென் சென்னை வேட்பாளராக வரும் நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் நிற்கச் சொல்லித் தூண்டலாம் என்ற யோசனையோடு தூங்கப் போகிறேன்.