Thursday, February 27, 2014

ஐடி பெண்களின் பாதுகாப்பு

சிறுசேரி ஐடி பார்க்கில் வேலை செய்த உமா மகேஸ்வரி என்ற பெண் மேற்கு வங்களாகத்தைச் சேர்ந்த நான்கு கட்டிடத் தொழிலாளர்களால் கொலை செய்யப்பட்ட செய்து சமீபத்தில் பரவலாகப் பேசப்பட்டது. பட்டதென்ன இன்னும் படுகிறது.

”இதே நாலு தமிழ்நாட்டுப் பசங்க வடக்கே இந்த மாதிரிப் பண்ணியிருந்தா தமிழ் ஆளுங்க எல்லார்த்தையும் கொளுத்தியிருக்க மாட்டாங்க?” என நண்பர் ஒருவர் கேட்டார். என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. என்னவோ தமிழ் நாட்டு ஆண்களால் தமிழ் நாட்டுப் பெண்களுக்கு ஆபத்தே இல்லையென்பதைப் போலவு, இந்த வடநாட்டுக் கூலிகள் வந்துதான் நிலைமை மாறி விட்டது போலவும் சிலர் கருதுகிறார்கள். காதலர் தினத்துக்கு முந்தைய நாள் காணாமல் போனதால் அந்தப் பெண்ணின் நடத்தை மீது கூட சில அறிவுஜீவிகள் சந்தேகம் எழுப்பி வந்தனர். இப்போது வட நாட்டுக் குற்றவாளிகள் மீது பார்வை திரும்பியிருக்கிறது.

அந்தப் பிரச்சினைக்குள் போக வேண்டாம். மென்பொருள் துறையில் வேலை செய்யும் பெண்களின் பாதுகாப்புக் குறித்து மட்டும் பேசுவோம். ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்துக்கு மேல் தனியாகச் செல்ல அனுமதிக்க மாட்டார்கள். கண்டிப்பாக அலுவலக காரில் தான் செல்ல வேண்டும். கூடவே ஒரு செக்யூரிட்டியை அனுப்புவார்கள். இதெல்லாம் பெண் ஊழியர்கள் மீதான அக்கறையின் வெளிப்பாடு என நாம் நம்புவதற்கில்லை. பெண் ஊழியர்களின் பெயரில், அவர்களது பாதுகாப்பின் பெயரில் இந்த நிறுவனங்கள் செய்யும் அழிச்சாட்டியம் எல்லை மீறிப் போகிறது. ஏடாகூடமாக ஏதேனும் நடந்து தொலைந்தால் கம்பெனியின் பெயர் கெட்டுப் போகுமல்லவா? அதற்குத் தான்.

எனக்குத் தெரிந்து சாஃப்ட்வேரில் பணியாற்றும் ஒரு பெண்ணுக்கு இது தொடர்பாக ஒரு பிரச்சினை. ஐரோப்பிய நேரப்படி பணியாற்றும் அவர் இரவு ஒன்பதரை அல்லது பத்து மணிக்கு வெளியேறுவார். அவர் தனியாகப் போகிறார் என HR லிருந்து அவருடைய மேனேஜருக்கு மெயில் வந்திருக்கிறது. நான்கைந்து பேர் கூப்பிட்டுப் பேசியிருக்கிறார்கள். ”ஃபீமேல் எம்ப்ளாயோட சேஃப்டியைக் கூட என்ஷூர் பண்ண முடியாம எதுக்கு இருக்கே?” என்று கேட்டு விட்டார்களாம். அந்த மேனேஜரும் அந்தப் பெண்ணைக் கூப்பிட்டுப் பேசினாராம்.

”இனிமே நீங்க தனியாகப் போக வேண்டாம். ஆபீஸ் கேப் யூஸ் பண்ணுங்க”

“ஸார் .. நடக்குற தூரந்தான் சார். கேப் வேண்டாம்”

“நத்திங் டூயிங். இன்னிக்கு நீங்க கேப்ல தான் போகணும்”

பெண் ஊழியருக்கு ஒரே கடுப்பு. ஆஃபீஸ் கேட் தாண்டி இருபது மீட்டர் நடந்தால் அவரது அபார்ட்மெண்ட். அங்கே நான்கு கல்யாணமாத பெண்கள் சேர்ந்து தங்கியிருக்கிரார்கள்.

”நான் நடந்து போறதை ஆபீஸ் செக்யூரிட்டியும் பாக்கலாம். எங்க அபார்ட்மெண்ட் செக்யூரிட்டியும் பாக்கலாம். ஜஸ்ட் ரண்டு நிமிச வாக். அவ்ளோதான்.”

இதே அலுவலகம் அளிக்கும் கேப் சேவையைப் பயன்படுத்தினால் அதற்காக கால் மணி நேரம் காத்திருக்க வேண்டும். காரில் ஏறி டிரைவர் மூன்றாவது கியர் போடுவதற்குள் இறங்க வேண்டும். அதற்குள் வீட்டுக்குப் போய் துணி மாற்றி டெட்டி பேர் பொம்மையைக் கட்டிப்பிடித்துத் தூங்கியிருக்கலாம். என்ன பெண் ஊழியர் பாதுகாப்போ என்ன கருமமோ! ஆனாலும் மனிதவள மேம்பாட்டுத் துறையில் ரூல்ஸ் என்றான் ரூல்ஸ் தான். பெண் ஊழியர் தனியாக வெளியே போனால் அவர்களைக் கேள்வி கேட்பார்கள் போல.

இது கூடப் பரவாயில்லை. இன்னொரு அலுவலகத்தில் மேனேஜர் சொன்னாராம். “நீ என்ன நடந்தாலும் நடக்கறதுக்கு முன்னாடி எனக்கு போன் பண்ணனும். ரொம்ப அன்டைம்னா எஸ்.எம்.எஸ் பண்ணிருங்க பரவாயில்லை. But keep me updated if something happened to you. காணமப் போனாலோ, அசம்பாவிதம் நடந்தாலோ நாங்க தான் போலீஸ்ல சொல்லுவோம். மீடியாவுல கம்பெனி பேர் வரக் கூடாது.”


ஓப்பனாகப் பேச வேண்டியது தான். அதற்கென இப்படியா?

Thursday, February 20, 2014

நம்பிக்கையாயிருங்கள் அற்புதம் அம்மாள்

எங்களூரில் ஒரு போலீஸ்காரர் இருக்கிறார். வாட்ஸ்ஏப்பில் இருக்கிறார். அடிக்கடி போட்டோ எடுத்து அனுப்ப்புவார். அவர் போலீஸ் வேலை தொடர்பாக எதாவது பகிர்ந்து கொண்டால் கூட இப்படித்தானாம். இப்போதெல்லாம் காவல் துறையின் டெக்னாலஜி ஹேஸ் இம்ப்ரூவ்டு சோ மச்சாம். வாட்ஸ்ஆப்பை ஃபேஸ்புக் வாங்கியிருக்கிறது. அதற்காக ஃபேஸ்புக் செலவழித்த தொகையில் நம்ம ஸ்டேட் பேங்க ஆஃப் இந்தியாவை முழுதாக வாங்கியிருக்கலாமென்று காமேஷ் ஜெயச்சந்திரன் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். இனி போலீஸ் ரகசியமெல்லாம் ஃபேஸ்புக் காரன் சுலபமாக எடுத்து விடுவான்.

கடந்த இரண்டு நாட்களில் நடந்த இன்னொரு முக்கியமான நிகழ்வு தெலுங்கானா தொடர்பான மசோதாவை மக்களவையில் நிறைவேற்றியது. மூடிய கதவுகளுக்குள் மீடியாவை வெளியே அனுப்பி விட்டு அதைச் செய்திருக்கிறார்கள். அதே போல மூடிய கதவுகளுக்குள் நடந்த ராஜீவ் காந்தி கொலை விசாரணையில் மரணதண்டனை விதிக்கப்பட்டு, அது ஆயுள் தண்டனையாகக் குறைக்கப்பட்டு, அந்த ஆயுள் தண்டனைக் காலத்தை விடக் கூடுதலான காலம் சிறையில் வாடிய பேரறிவாளனையும் மற்றவர்களையும் விடுவிக்க ஜெயலலிதா முடிவு செய்தது வரவேற்கத்தக்கது.

வட இந்திய ஊடகங்கள் இதைக் கூப்பாடு போட்டுக் கதறுகின்றன. ஆங்.. அந்த வார்த்தை.. இறையாண்மை.. அதைக் காப்பாற்றுகின்றன. உண்மையில் பேரறிவாளன் செய்த குற்றம் என்ன? பேட்டரி வாங்கித் தந்தது மட்டுந்தானே? அன்றிரவு ஸ்ரீபெரும்பூரில் ராஜீவைக் கொல்லப் போகிறார்கள் என்று கூடத் தெரியாது அவருக்கு. நிறைய காங்கிரஸ்காரர்களை விட அவர் குற்றமற்றவர் என்று கூறலாம். கொலையில் நேரடியாகச் சம்பந்தப்பட்ட, கொலையைத் திட்டமிட்டவர்கள் இன்றைக்கும் உயிரோடில்லை அல்லது சொகுசாக வெளியே உலவிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அது நிச்சயமாக இந்த ஏழு பேர் கிடையாது.

ராஜீவ் காந்தி கொலை முழுமையாக விசாரிக்கப்படவில்லை என்பது மட்டுமல்லாது குறிப்பிட்ட கால இலக்குடன் குறிப்பிட்ட இலக்கை முடிக்கும் நோக்கில் செய்யப்பட்டது என்பதற்கு நிறைய ஆதாரங்களைக் காட்டலாம். Prabhakaran: The Story of his struggle for Eelam நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளது போல “Several controversial conspiracy theories have also floated around, including possible involvement of CIA, Mossad, the controversial god-man called Chandraswami and so on. Several other questions listed by Justice Jain in his findings still remain unanswered.” தண்டனையளிப்பதற்காகப் பயன்பட்ட ஆதாரங்கள் தடா சட்டத்தின் கீழ் பதிவு செய்யப்பட்டவை. குற்றவியல் சட்டங்களின் படி அந்த ஆதாரங்கள் செல்லாதவை. ராஜீவ் கொலை வழக்கை தடா விதிமுறைகளின் படி விசாரித்ததே தவறென்று உச்ச நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது என்பதையும், தடா விதிகள் இல்லையென்றால் ஆதாரங்களே இல்லையென்றும் சிறப்பு புலனாய்வுப் படையின் தலைவர் கார்த்திகேயனே தனது நூலில் ஒப்புதல் தந்திருக்கிறார்.

இதில் தமிழுணர்வு வேண்டாம். மனித நேயம் வேண்டாம். சட்டப்படி நியாயப்படி பேரறிவாளன் (இன்னும்) உள்ளே இருப்பது பொருத்தமற்றது. எந்த அடிப்படையில் உறுதியாக இருக்கிறீகள் எனக் கேட்டால், “என் மகன் தப்புச் செய்யவில்லையென்று எனக்குத் நிச்சயமாகத் தெரியும்” என்ற அந்தத் தாய் புத்தகக் கண்காட்சியில் தன்னம்பிக்கை தளராமல் தெரிந்தார். 




பேரறிவாளன் உள்ளிட்டோரின் தண்டனையை மரண தண்டனையிலிருந்து ஆயுள் தண்டனையாகக் குறைத்தது மட்டுமல்ல, ஆயுள் தண்டனையைக் கடந்து அவர்களை விடுவிப்பது மட்டுமல்ல, அவரை இத்தனை காலம் உள்ளே வைத்திருந்ததே தவறு. மறுக்கப்பட்ட நீதியை விட, தாமதித்த நீதியே கொடுமையானது. ஒரு வாரம் பொய்க் கேஸ் போட்டு உள்ளே வைத்தாலே நம் தன்னம்பிக்கை நொறுங்கிப் போகும். மறுபடியும் திரும்பி வந்து அதே வேலையைத் தொடர முடியாது. காதலி ஓடு விடுவாள். சமுதாயம் தூற்றும். வாழ்க்கையே சூனியமாகி விடும். இருபத்தியிரண்டு வருடத்திற்கு மேலாக சுதந்திர வெளியில் சூரிய வெளிச்சத்தின் சூட்டை அறியாமல், எந்த நேரம் தூக்குக் கயிறு தன்னை நெருங்கலாம் என்று தெரியாமல் வாடும் பேரறிவாளனை நினைத்தாலே கொடுமையாக இருக்கிறது.
அந்தக் கொடுமைக்கு ஒரு விடிவு காலம் நேற்று ஜெயலலிதா சட்டமன்றத்தில் வாசித்த அறிக்கையில் வந்ததாக நம்பினோம். சத்தியமாக எத்தனை ஜென்மம் ஆனாலும் கருணாநிதியால் இப்படியொரு முடிவை எடுத்திருக்க முடியாது. அவர் தமிழகத்துக்குச் செய்த ஆகச் சிறந்த நல்ல காரியம் தான் முதலமைச்சராக இருந்த பொது கச்சத் தீவை இலங்கைக்குக் கொடுக்க இந்திரா காந்தியை அனுமதித்தது தான். துரோகியை விட எதிரி எப்போதும் மேலானவன் என்பதை ஜெயலலிதா மீண்டும் நிரூபித்திருக்கிறார். தமிழ், தமிழினம் இதைப் பற்றியெல்லாம் அம்மையார் கொண்டிருக்கும் நிலைப்பாடுகளைக் கவனித்து வந்தவர்களுக்கு அம்மா புரிந்து கொள்ள முடியாத புதிராகவே இருப்பார். பெண்கள் அப்படித்தான். ஜெயலலிதா பல பெண்களுக்குச் சமம்.

எது எப்படியோ, ரப்பர் செருப்புத் தேய நீதிமன்றங்களுக்கும், மக்கள் மன்றங்களுக்கும் நடந்து தேய்ந்த அற்புதம் அம்மாவின் கால்கள் நம்பிக்கையோடு கடைசியில் வென்று விட்டதாக நினைத்தோம். அதை எதிர்த்து மத்திய அரசு உச்ச நீதிமன்றத்தில் முறையீடு செய்துள்ளது.

நாடெங்கும் வீசுகின்ற(?) மோடி அலைக்கு எதிராக ராஜீவ் காந்தியின் ஆவியைத் தட்டியெழுப்பி மீண்டும் குளிர் காய நினைக்கும் காங்கிரஸ் கட்சியின் அரசியல் காரணங்களுக்காக மீண்டுமொறு முறை ஏழு பேரின் சிறைக் கதவுகள் இறுக்கிப் பூட்டப்படுகிறது. எதிர்த்து முறையீடு செய்த காங்கிரஸை ஒரு வார்த்தை சொல்லத் துப்பில்லாத கருணாநிதி தமிழக அரசு இந்த விஷயத்தைச் சரியாகச் செய்யவில்லை என்கிறார்.

முதலமைச்சரை எல்லோரும் பாராட்டித் தள்ளுகிறார்கள். மத்திய அரசுக்கு எதிராக அவருக்கு ஆதரவாக நிற்க வேண்டுமென்று பேசுகிறார்கள். அதற்கெல்லாம் முன்னதாக ஜெயலலிதாவே தன் நிலைப்பாட்டை மாற்றாமல் இருந்தால் சரி.

மறுபடியும் நாம் நம்புவோம்: சட்டத்தின் முன் அனைவரும் சமமென்று.

Wednesday, February 12, 2014

புரட்சித் தலைவி அம்மாவின் திட்டம்

இரண்டு வெள்ளைச் சீருடையணிந்த செவிலியர்கள் மருத்துவமனைக் குறிப்புகளை எல்லாம் தேடிக்கொண்டிருந்தனர். இங்கே பிறந்த குழந்தைகளைப் பற்றிய தகவல் வேண்டுமென பேசியது காதில் விழுந்தது. யாரோ குழந்தையை கடத்தி விட்டார்கள் போலிருக்கிறது என்றுதான் முதலில் நினைத்தேன். பிறகுதான் அம்மாவின் திட்டம் என்று புரிந்தது.

கோவில் யானைகளுக்கு பராமரிப்பு முகாம் மாதிரி இதுவும் ஒரு திட்டம். அம்மா பிறந்த நாளன்று பிறந்த அனைத்து பெண் குழந்தைகளுக்கு பத்தாயிர ரூபாயை மாநில அரசு வழங்குகிறதாம். யாரும் ஏமாற்ற முடியாது. நேராக மருத்துவமனைக்கே சென்று தகவலைச் சேகரித்துக் கொண்டிருக்கிறது சுகாதாரத் துறை. கடந்த மூன்று ஆண்டுகளில் பிஃப்ரவரி 24 ஆம் தேதி பெண் குழந்தையைப் பெற்ற தகப்பன்களுக்கு கொண்டாட்டம் !

எங்கள் கல்லூரியில் ஒரு ஜூனியர் பெண் இருந்தாள். ஃபிப்ரவரி 24 பிறந்தவள். டெண்டுல்கருக்கும் தனக்கும் ஒரே நாளில் பிறந்த நாள் என்று அடிக்கடி சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். எனக்கோ அவளுக்கோ அப்போது தெரியாது, அது அம்மாவின் பிறந்த நாளுந்தான் என !

எனக்கு எப்படி இதெல்லாம் தெரியும்? கடந்த மூன்று நாளாக மருத்துவமனையில் இருக்கிறேன். என் மகள் அக்காவாகியிருக்கிறாள். நானும் தேடித் தேடிப் பார்த்து விட்டேன். ஆஸ்திரேலிய வேகப்பந்து வீச்சாளர் மெக்ராத் புரட்சித் தலைவியைப் போல எதாவது அறிவிப்பு வெளியிட்டிருக்கிறானா என்பதை. ஒன்றும் தேறுவதாகத் தெரியவில்லை. சரிடா மகனே. விடு பாத்துக்கலாம் !

அலுவலகத்திலும், இணையத்திலும் நேரம் செலவிட முடியவில்லை. MTS டேட்டா கார்ட் கழுத்தறுக்கிறது. நாட்டில் என்ன நடக்கிறதென்பதே தெரியவில்லை.  எழுத்தாளர் வா.மு.கோமு இரவல் காதலியைப் பற்றி ஒரு குறிப்பு எழுதியிருக்கிறார். 2014 ஃபிப்ரவரி இன்னுமொரு காரணத்திற்காக மறக்க முடியாமல் ஆகிறது.

// இரவல் காதலிசெல்லமுத்து குப்புசாமியின் நாவலை மூன்றுமணி நேரத்தில் வாசித்து முடித்து விட்டேன். சாப்ட்வேர் கம்பெனியில் பணிசெய்பவர்களுக்கு என்னமாதிரியான வேலைகள் உள்ளன என்று என் சிற்றறிவுக்கு எட்டாமல் முதன்முதலாக வாசித்திருக்கிறேன். நாவலில் ஒர குடும்பப் பெண்ணோடு நாயகன் உறவு வைத்துக் கொள்கிறான்! அட நல்லா இருக்கே! அங்கியும் அப்புடித்தானா? எல்லாப்பக்கமும் அதே சமாச்சாரம் தான். தொழிலும் கலாச்சாரமுமே மாறுபடுகிறது! நாலுமணி நேரம் கட்டிக்கொள்வதற்கு பத்தாயிரம் ரூவாயில் பட்டுப்புடவை எடுத்துக் கட்டிக் கொள்கிறார்கள்! இங்கே சந்தக்கடை புடவை எடுத்துக் கட்டிக் கொள்கிறார்கள்! உன்னை மொதவாட்டி பாத்தப்ப கட்டியிருந்தன்ல மஞ்சக்கலரு ஜிங்குச்சா புடவை! அது கிழிஞ்சிடுச்சு! அதே மாதிரி எடுத்துக் குடு! பெண் பெண்ணாகவே இருக்கிறாள் எல்லா இடங்களிலும்! நாவலில் காதலும் இருக்கிறது! அது நாசுக்காகவும் இருந்தது! எல்லா நாவல்களைப் போலவும், எல்லா சினிமாப்படங்களைப் போலவும் திருப்தியாய் சுபமாய் நாவல் முடியவில்லை! அதைத்தான் முன்னுரையில் செல்லமுத்து குப்புசாமி குறிப்பிடுகிறார்.

இதில் காமம் இருக்கிறது. தனிமையை காமம் தின்பதும், காமத்தை காதல் வெல்வதும், காதலைக் காமம் வெல்வதும், இறுதியில் இரண்டையும் எதார்த்தம் வெல்வதுமான கதை இது!”

முதல் அத்தியாயம் படிக்கையில் கொஞ்சம் தடுமாறித்தான் போனேன். போகப்போக நாவல் சூடுபிடித்துக் கொண்டது! வாழ்த்துக்கள் ஆசிரியரே!//

Sunday, February 02, 2014

கல் சிலம்பம் ஆடியவர்

உங்களுக்கு ஆலமரம் தெரியும். ஆயமரம் தெரியுமா? எனக்கும் தெரியாது. பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால் அதற்குப் பெயர் ஆயமரம் என்பது தெரியாது.

என்.ஸ்ரீராமின் கல் சிலம்பம் கதையில் ஆயமரம் பற்றி எழுதியிருக்கிறார். பொங்கல் ஆனந்த விகடனில் அந்தக் கதை வந்ததை நீங்கள் கவனித்திருக்கலாம். நல்ல வேளையாக விகடனின் அதை ஆலமரம் என மாற்றாமல் விட்டார்கள்.

//செல்லீயக் கோனார் கூட்டாற்று முனைக்கு வந்து சேர்ந்தபோது எங்கும் மூடுபனி கவிழ்ந்துகிடந்தது. விடிவதற்கு இன்னும் வெகுநேரம் இருந்தது. நீரோட்டத்தின் சலசலப்பு, கூடிவருவது போல கேட்டது. மேற்கில் இருந்து கெண்டைக்கால் அளவு நீரோடு வரும் உப்பாறு, தெற்கில் இருந்து இடுப்பு அளவு நீரோடு வரும் அமராவதியுடன் கலக்கும் கூடுதுறை இது. இவர் கைத்தடியை ஈரமண்ணில் ஊன்றிவிட்டு, ஆற்று நீரில் கால் வைத்தார். நீர் குளிர்ந்துகிடந்தது. சிப்பிலி மீன்கள் கலைந்து ஓடின. நீரை அள்ளி முகத்தில் அடித்தார். உள் ஒடுங்கிய கண்களில் கட்டியிருந்த பீழையைத் தேய்த்துக் கழுவினார். நீண்ட வெள்ளைத்தாடியில் நீர் சொட்டிட்டது. பஞ்சுத் திரி போன்ற கேசங்களை ஈரக்கையால் கோதி, ஒழுங்கு செய்தார்.

ஆற்றுப்பரப்பைத் தாண்டி அக்கரையை நோக்கினார். அக்கரை இன்னும் நன்றாகப் புலப்படவில்லை. தோப்பு வயலில் தென்னைகள் கரிய உருவம்போல அசைந்தன. நட்டாற்றுப்பாறை ஆயமரமும் தென்படவில்லை. பொழுது கிளம்பட்டும் எனத் திரும்பி வந்து பாறை மீது அமர்ந்தார்.” //

கல் சிலம்பம் கதையைப் படித்து விட்டு சில நாட்களாக அதே நினைப்பில் சுற்றிக் கொண்டிருந்தேன். விகடனில் செம ரெஸ்பான்ஸாம். செல்லியக் கோனார் உயிடோரிருந்த போது சோறு போடாத சொந்தங்கள் கற்சிலம்பத்தைப் படித்து விட்டு விகடனுக்கு போன் மேல் போன் போட்டிருக்கிறார்கள். வீரம், துரோகம் இரண்டுமுள்ள கதை. கூடுதலாக காதல் மட்டும் இருந்தால் இதுவே சினிமாவாகியிருக்குமென்று ஒரு மூத்த சினிமா நடிகர் கூறினாராம்.

சில பேருக்கு எழுதுவதற்கு சரக்கிருக்கும். அதற்கான மொழி வாய்க்காது. சிலருக்கு மொழி விளையாடும். ஆனால் கதையோ அனுபவமோ இருக்காது. ஸ்ரீராமுக்கு இரண்டுமே இலகுவாக வருவன. மனிதர் நான்கைந்து புத்தகங்கள் எழுதியிருக்கிறார். ஆனால் அதற்குரிய ஆடம்பரமோ, விளம்பரமோ அற்ற எளிமையான மனிதர். ஆழமான வாசிப்பும், அற்புதமான மொழி வளமையும் கொண்டவர்.

புத்தகக் கண்காட்சி நடந்து கொண்டிருக்கும் போது ஒரு நாள் அழைத்தார். மனுஷ்யபுத்திரனிடம் நம்பர் வாங்கியதாகச் சொன்னார். உயிர்மையில் வந்த தெலுங்கானா கட்டுரையை வாசித்திருப்பதாகவும், இரவல் காதலியை வாசித்துக்கொண்டிருப்பதாகவும் சொன்னார். அதற்கெல்லாம் முன்பே ஸ்ரீராம் என்றவுடனேடே, “சொல்லுங்க சொல்லுங்க. கல் சிலம்பம் உங்களுது தானே” என்று கேட்டு விட்டேன்.

போன வாரத்தில் ஒரு நாள் தரமணி ரயில்வே ஸ்டேஷனுக்கு முன்னுள்ள ஏரிக்கரையில் ஸ்ரீராமோடு இரண்டு மணி நேரம் பேசும் சந்தர்ப்பம் கிட்டியது. ஒரு ஆணோடு இரண்டு மணி நேரம் டீ கிளாஸ் அல்லது வேறு எதாவது கிளாஸ் இல்லாமல் பேசுவது சவாலான காரியம். இந்த இரண்டு மணி நேரம் அப்படி போரடிக்கவில்லை. சில பேரோடு மட்டுந்தான் இந்த மாதிரி அமையும். அவர் ரயிலேறப் போன போது இருபது வருடம் கூடப் பழகிய பழைய பள்ளித் தோழன் நடந்து போகிற மாதிரியே இருந்தது. என் வாழ்க்கையின் முக்கியமான இரண்டு மணி நேரங்களில் இதுவும் ஒன்றாக இருக்கும்.

பெரும்பாலும் ’நல்லா எழுதறீங்க”, “விறுவிறுப்பா இருக்கு” என்று பாராட்டுகிற மாதிரியே நண்பர்கள் பேசுவார்கள். இல்லையேல் ஒன்றுமே சொல்ல மாட்டார்கள். ஸ்ரீராம் நிறையச் சொன்னார். இரவல் காதலியின் கதை வேகமாக இருப்பதாகச் சொன்னார். குறிப்பாக கஜகஸ்தான் அத்தியாயத்தையே ஒரு நாவலாக எழுதலாம் என்றார். ”நாவலில் எழுத்தாளன் விவரங்களை நேரடியாகச் சொல்லக் கூடாது; கதாபாத்திரங்களைப் பேச வைக்க வேண்டும்” என வலியுறுத்தினார். பல வருடங்களுக்கு முன்னர் பாலகுமாரனுக்கு சுஜாதா இப்படித்தான் லெக்சர் எடுத்திருப்பார் என நினைத்துக் கொண்டேன்.

மனிதர் வெள்ளித் திரையிலும், சின்னத் திரையிலும் நிறைய அனுபவங்களைச் சேர்த்து வைத்திருக்கிறார். சினிமாவில் சேர்வதற்குத் தான் ஸ்ரீராம் நல்லியம்பாளையத்தில் இருந்து சென்னைக்கு வந்தாராம். தூறுகிற மழையில் தலையில் கொங்காடையைப் போட்டுக்கொண்டு அவரது தந்தை பஸ் ஏற்றிவிட வந்த போது கூட அந்த நம்பிக்கையோடுதான் டாட்டா காட்டியிருப்பார்.

அவரிடமிருந்து நல்ல சினிமா ஒன்றுக்காக நானும் காத்திருக்கிறேன். கதையும், நாவலும் எப்படியும் எழுதுவார் என்பது தெரியும்.