Saturday, August 23, 2014

எமோஷனல் டிவிடெண்ட்னு சொல்றாங்க

கரூர் நண்பர் நலன் குமாரின் விமர்சனம் ஃபேஸ்புக்கில்:

புத்தக வெளியீட்டு விழாவில் கலந்து கொண்டு, எழுத்தாளரின் ஆட்டோகிராப்புடன் இந்த நாவலைப் பெற்றேன்.

கொங்கு வட்டார பேச்சு வழக்குகளையும் சொல்லாடல்களையும் மிக நேர்த்தியாக பதிவு செய்துள்ளார். Colloquial நடையை பயன்படுத்தியுள்ளதாலும், அன்றாடம் அதே பேச்சு வழக்குகளில் கரூரில் வசிப்பதாலும் எனக்கு அப்படியே நாவவில் ஒன்றிப் படிக்க சுலபமாகவும், சுவாரசியமாகவும் இருந்தது.

கல்யாணத்தில் பாடும் மங்கல வாழ்த்துப் பாடலை விரிவாகக் கொடுத்துள்ளார். இது வரை, நான் ஏனோ தானோ என்று கேள்விப்பட்டதை, முழுமையாக படித்த திருப்தி.

பண்ணையம் பங்கு பங்கறது சம்மந்தமாக வரும் அத்தியாயம் 5 தான் என்னை மிகவும் கவர்ந்த ஒன்று. ஒவ்வொரு கதாபாத்திரத்தின் எண்ணங்களும், அதை சார்ந்து அவர்கள் பேசுவதையும் மிக அருமையாக வடித்துள்ளார்.

முத்துச்சாமியின் தந்தை நாட்டராயன், சாமியப்பனை திட்டுவது :

"மானங்கெட்ட வக்காலொலி, கம்மஞ் சோத்தைத் தின்னாலும் நானெல்லாம் சத்தியத்துக்குக் கட்டுப்பட்டவன்டா. அரிசிச்சோறு தின்னுட்டாப் போதுமா ? மாத்தி மாத்தி பேசறியே, மனுசனாடா நீயி ? ச்சே

சென்டு அடிச்சுக்கிட்டு, பவுடர் பூசிக்கிட்டு கமகமன்னு மணந்து, மசுருக்கா ஆவுது ? எதுக்கு வேகாத வெய்யில்ல பாடுபட்ட மனுசன் காசைத் திங்கறே ? மானங்கெட்ட நாயி "

முத்துச்சாமியின் இந்த வலியை நான் ரொம்ப உணர்ந்துள்ளேன், துரதிஷ்டமாக சாமியப்பன் போன்றோரைத் தான் மக்கள் நம்புகிறார்கள்.

அதிமுக்கிய அறிவிப்பு : அத்தியாயம் 9 - இல், முத்துச்சாமி, அவனுடைய ஆயா பழனாத்தாளை, "அன்போடும் வாஞ்சையொடும் கவனிப்பதை " போலவே, அண்ணன் செல்லமுத்து அவர்கள் என்னை கவனிக்க மாட்டார் என்ற ஒரு குருட்டு நம்பிக்கையில் சிலவற்றை இங்கே சொல்கிறேன்.

சாமியப்பன் கூறும் பண்டுதகாரன் சாமி உருவான கதையை, நான் வேறு விதமாக படித்துள்ளேன். எது சரி என்று தெரியவில்லை. ( அத்தியாயம் 6 )

சில இடங்களில் Abrupt Ending யை உணர முடிகிறது. ( அத்தியாயம் 3, P.No. 62 -72, அத்தியாயம் 4, P.No. 85 ).

செல்லப்பனின் அண்ணணும் அவர் மனைவி இல்லியம்பட்டிக்காரி குடும்பம், பங்கு பிரித்தப் பிறகு செல்லப்பன் குடும்பத்தோடு உறவு எவ்வாறு இருந்தது என்று ஒரு சிறு குறிப்பு இல்லை.

கடைசி பத்தியில் கதையோடு தொடர்பு செய்கிறார். இருந்தாலும் அது தனித்து தெரிகிறது, Flow வாக ஒன்றி வராததுப் போல எனக்கு தோன்றுகிறது.

மூன்று ஏக்கர் காட்டை, 23 லட்சங்களுக்கு வித்துவிடும் முத்துச்சாமி, வெறும் 85000 ரூபாய் கடனை அடைக்காமல், அதனால் மாமன் மச்சினன், அக்கா தம்பி உறவு பாதிக்கும் வரை நடந்து கொண்டது சற்று முரணாகவும், Character Justify ஆகாமலும் பட்டது எனக்கு.

( முத்துச்சாமி மனைவி சுமதியும், உறவு பாதிக்க ஒரு காரணம் என்ற போதும். இத்தன்னைக்கும் முத்துச்சாமியின் தந்தை நாட்டராயனின் காசை இழந்த, வலி மிகுந்த, வேதனை புலம்பல் )

கிராமப்புற கதையில், சில விவரணைகள் Indirect ஆக சொல்லியுள்ளார். குழப்பத்தை கொடுத்து, Nativity யை பாதிப்பதாக நான் கருதுகிறேன். ( முத்துச்சாமி & ராசு வயது, கோர்ட் வழக்கு எத்தனை வருடங்கள், ராஜீவ் காந்தி செத்த வருடம் )

மேற்சொன்னவை, வாசகன் பார்வையில் சுள்ளானாகிய அடியேனின்
அபிப்ராயங்களே.

அண்ணனின் அடுத்த நாவல் " ஆத்துக்கால் பண்ணையம் " இதைவிட சிறப்பாக அமைய என் மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள்.

Verdict : 
எழுத்தாளர், பங்கு வர்த்தக நிபுணர். அவர் பாஷையில் சொல்லனும்னா, " The stock குருத்தோலை has very good fundamentals and the investor is sure to reap rich & high Emotional Dividends. One can expect much more from the parent company.

பதில்:
நண்பரே.. உங்கள் கருத்துக்கு நன்றி. 

முத்துச்சாமியின் பாத்திரம் முரண் நிறைந்ததாகச் சொல்கிறீர்கள். அதுதான் கதையே !! கால ஓட்டத்தில் நிகழும் மாற்றங்கள், value system சிதைவதுமே குருத்தோலையின் கரு.

Wednesday, August 20, 2014

ஹைதராபாத் புளூஸ்..

நேற்று ஆகஸ்ட் 19. இரண்டாம் உலகப் போரில் ஜெர்மெனியிடமிருந்த பாரீஸை பிரெஞ்சுக்காரர்கள் மீட்ட நாளென்கிறது வரலாறு. அதே ஆகஸ்ட் 19 அன்று இந்தியாவில் கிறுக்குத்தனமான வரலாறு ஒன்றை எழுத முற்பட்டிருக்கிறார் தெலுங்கானாவின் முதல் முதலமைச்சரான K சந்திரசேகர் ராவ் எனப்படும் KCR.

இதை மேற்கொண்டு வாசிக்கும் முன் சென்ற ஆண்டு உயிர்மை இதழில் வெளியான தெலுங்கானா பற்றிய இந்த விரிவான கட்டுரையை வாசிக்க முடியுமா பாருங்கள்.

ஹைதராபாத் நகரை இனச் சுத்திகரிப்புச் செய்யும் வேலையில் இறங்கியிருகிறார் KCR. இதற்கும் மேல் சொல்வதற்கு என்ன இருக்கிறது? தெலுங்கானாவில் உள்ள பத்து மாவட்டங்களிலும் நூதனமான கணக்கெடுப்பை முடுக்கி விட்டிருக்கிறார்.

தெலுங்கானாவில் உள்ள மக்கள் உண்மையிலேயே தெலுங்கானாவின் குடிமக்களா, இல்லையா எனக் கண்டறிவதுதான் அதன் நோக்கம். தெலுங்கானாவின் மண்ணின் மைந்தர்களையும், வந்தேறிகளையும் அடையாளம் காண விழைகிறார் நாசரைப் போன்ற மூக்குடையவர்.

தெலுங்கானா ஆந்திரப் பிரதேசத்துடன் இணைக்கப்பட்டது 1956 இல். அந்த இணைப்பையொட்டி தலைநகர் கர்னூலில் இருந்து ஹைதராபாத்துக்கு இடம் மாறியது. அதன் தொடர்ச்சியாக நிறைய ஆந்திர மக்கள் தெலுங்கானாவுக்குக் குடி பெயர்ந்தார்கள். தெலுங்கானா என்பதை விட ஹைதராபாத்துக்கு என்பதே சரியாக இருக்கும். அவ்வாறு குடியேறியவர்கள் யார், தெலுங்கானா ஆந்திராவோடு இணைக்கப்படும் முன்பே அங்கே இருந்தவர்கள் யார் என கணக்கெடுக்கிறார்.

புதிதாக ஆட்சிக்கு வந்த ஜோரில் எதோ காணாத நாய் கருவாட்டைக் கண்ட கதையாக இருக்கிறது KCR இன் நடவடிக்கை. இதன் மூலம் தெலுங்கானாக் குடியுரிமை வழங்கப் போகிறாரா? அதன் அடிப்படையில் தான் ரேஷன் கார்டும், மற்ற மாநில அரசின் சலுகைகளும் அமையப் போகின்றனவா? அல்லது ஆந்திர மக்களை அடையாளம் கண்டு 1983 கருப்பு ஜூலையில் கொழும்பு நகரம் தமிழர்களுக்குச் செய்ததை ஹைதராபாத்தில் ஆந்திர மக்களுக்குச் செய்வதற்கான முன்னேற்பாடா? அப்பட்டமாக ஹைதாராபாத்தின் பால் தாக்கரேவாக தன்னை முன்னிறுத்துகிறார் மனிதர்.

எது எப்படியாயினும் மிக மோசமான அரசியல் முன்னெடுப்பு இது. இந்தியாவில் உள்ள அனைவரும் இந்துக்கள், அல்லது இந்துக்களை முதன்மைக் குடிமக்களாக ஏற்றுக்கொண்டவர்கள் என்கிற நவீன அணுகுமுறையைக் காட்டிலும் மிக வேகமாக இருக்கிறது தெலுங்கானா நடவடிக்கை. இதே ரேஞ்சில் போனால் ஹதராபாத்துக்குச் செல்ல விசா வாங்க வேண்டும் போல.

மனிதனே dependent ஆகவும் இல்லை. independent  ஆகவும் இல்லை. முழுக்க முழுக்க interdependent ஆக வாழ்கிறான். அப்படியிருக்க ஒரு மாநிலத் தலைநகரில் மற்றவர்களை வந்தேறியாக முத்திரை குத்தும் நடவடிக்கை எவ்வகையில் சரியென்று தெரியவில்லை. சிங்கப்பூர் போன்ற பன்முகத்தன்மை உடைய அரசுகள் ஒத்திசைந்து மக்களை வாழ வைப்பதன் மூலமும், ஆக்கப்புர்வமான பொருளாதாரச் செயல்பாடுகள் மூலமும் செழிக்கின்றன.

தெலுங்கானாவைப் போலவே எல்லா மாநிலங்களும் ஆரம்பித்தால் என்னவாகும்? பம்பாயில் எட்டு இலட்சம் முதல் பத்து இலட்சம் தெலுங்கானாவாசிகள் இருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள். பெங்களூரில் பெரும்பான்மையான உடைமைகள் (வீடுகள்) ரெட்டிமார்களுக்குச் சொந்தமானவை என்கிறார்கள். சென்னையில் கணிசமான ஆந்திரர்கள் வசிக்கிறார்கள். இந்தியாவெங்கும் பரந்து விரிந்திருக்கும் மலையாளிகளில் யாருக்கும் வாக்குரிமை இருக்காது.

ஹைதராபாத் தவிர்த்து தெலுங்கானாவில் எதாவது தொழில்கள் தொடங்க முடியுமா என்று பாருங்கள். ஆந்திராவைப் பூர்வீகமாகக் கொண்ட ஆந்திரர்களை அந்நியப்படுத்தாமல் அவர்களது முதலீட்டையும், உழைப்பையும் வைத்து தெலுங்கானாவை முன்னேற்றிக் காட்டுங்கள். தெலுங்கர்கள் அற்ற சென்னையும், தமிழர்கள் இல்லாத பெங்களூரும், குஜராத்திகளின் பங்களிப்பு இல்லாத மும்பையும் கற்பனை செய்யவே முடியாது. அப்படிப்பட்ட கற்பனையை ஹைதராபாத்தில் செய்து கொண்டிருக்கிறீர்கள்.

முடிந்தால் கோதாவரியில் இரண்டு அணைகளைக் கட்டி ஆந்திராவின் அடி வயிற்றைக் கலக்குங்கள். அதையெல்லாம் செய்யாமல் கணக்கெடுப்பாம் கணக்கெடுப்பு!!

போங்க பாஸ்.. போய் புள்ள குட்டியப் படிக்க வைங்க!

Friday, August 15, 2014

குருத்தோலைக்கான முதல் விமர்சனம்


ஃபேஸ்புக்கில் மகி வனி வெளியிட்டிருக்கும் விமர்சனம்

நடுகல் பதிப்பக வெளியீடான, திரு. செல்லமுத்து குப்புசாமி அவர்களின் "குருத்தோலை" படித்து முடித்து இரண்டு நாட்களாயின.அதைப்பற்றி ஒரு பதிவு போட இன்றுதான் எனக்கு நேரம் கிடைத்தது.

புத்தக வெளியீட்டு விழாவில் இந்தப் புத்தகத்தை அறிமுகம்செய்து பேசியவர் எனக்குப் பிடித்தமான எழுத்தாளர் திரு. பெருமாள் முருகன் அய்யா அவர்கள். அழைப்பிதழில் அய்யா அவர்களின் பெயரைக் கண்டதும் இந்தப் புத்தகத்தின் மீதான எதிர்பார்ப்பு எனக்கு அதிகமானது.திரு செல்லமுத்து குப்புசாமி அவர்களை இதற்குமுன் நான் அறிந்தது இல்லை.

எழுத்தாளரின் முதல் நாவல் 'இரவல் காதலி' என்றும், இரண்டாவது 'ஆத்துக்கால் பண்ணையம்' என்றும்,இது அவரின் மூன்றாவது நாவல் என்றும் அறிமுக உரையில் படிக்கக் கண்டேன்.அவரின் மற்ற நாவல்களையும் விரைவில் படித்துவிட வேண்டும்.

'குருத்தோலை' நாவல், நாயகன் முத்துசாமியின் இளம் வயது தொட்டு,மத்திம வயது வரை பயணிக்கிறது என்பதால்,மற்ற பாத்திரங்களை விட முத்துசாமியின் செயல்பாட்டையே நம்மை உற்றுநோக்க வைத்திருப்பது அருமை.கொங்குவட்டாரப் பேச்சுமொழிகளை அழகாகக் கையாண்டுள்ளார்.அதிலும் எகத்தாளத் தொனி மிக்க உரையாடல்கள் நம்மைச் சோர்வடையாமல் நாவலுக்குள் நகர்த்திச் செல்கின்றன.

கிராமத்து வாழ்க்கையைப் படம்பிடித்துக் காட்டுவது என்பது இயல்பான ஒன்று என்றாலும், நாவலின் ஓட்டத்தைத் தடுப்பதுபோல நாவலில் வரும் சமூகத்தின் திருமண நிகழ்வுகளையும்,அதன் சடங்குகளையும் விவரித்திருப்பது சோர்வைத்தருகிறது.

எந்தச் சமூகமாக இருப்பினும், அச்சமூகத்தில் நடக்கும் மாமியார்,மருமகள் உறவுமுறை, பங்காளிச்சண்டை. சொத்துக்கள் பகிர்தல்,வீராப்பு காட்டுதல், தியாகங்கள்,காதல் முதலியனவற்றை அழகாகக் கையாண்டுள்ளார்.

அத்தியாயம் பதினொன்றில் திடுமென முத்துச்சாமியை அரைக்கிழடாகக் காட்டி,அதன்பின்னர் அவர் திருமண நிகழ்வுகளை கூறியிருப்பது படிப்பின் ஓட்டத்தில் மிகப்பெரிய தாண்டலாகவே தெரிகிறது என்றாலும்.அவனோடு ஒற்றுமையாய் இருந்த அக்கா பொன்னாத்தாள்,அக்கா மகன் ராசு,மற்றும் மச்சான் செல்லப்பன் ஆகியோர் விலகிச்சென்றதின் காரணத்தைப் பதிய வைத்தலில் மீண்டும் சுதாரித்துவிடுகிறார்.ஆரம்பத்தில் அவன் அத்தைமகள் பாப்பியைப் பற்றிய எதிர்பார்ப்பை உருவாக்கி, முத்துசாமியின் மனைவியாக வரும் சுமதியின் தன் கணவன் மீதான பிடிப்பின்மையையும் எழுத்தில் பதிகிறார்.

இறுதி அத்தியாயத்தின் முடிவில், முத்துசாமிக்கு பாப்பிமேல் ஆயிரம் கடுப்புகள் இருந்தாலும் இளம்பிராயத்தில் அவள் இவன் மேல் கொண்டிருந்த காதல், அவளைப் பார்க்கச் செல்ல தள்ளுகிறது. இந்த முடிவின் மூலம் வாசிப்பவர்களின் மனதில் இருக்கும் பழைய காதலைப் பற்றிய நினைவுகளைத் தட்டி எழுப்பி மனதைப் பிசையவைத்துவிடுகிறார்.

Thursday, August 14, 2014

குருத்தோலை அறக்கட்டளை உதயம் !

”பர்சனல் லோனுக்காக பர்சனல் லீவை வீணாக்காதீர்கள்” என்ற வாசகத்தை வைத்துக்கொண்டு எங்கள் அலுவலக வளாகத்தில் ஸ்டால் போட்டு அமர்ந்திருக்கிறார்கள் பேங்க் ஆட்கள்.

நான் இரண்டு நாட்களாக லீவ் போட்டு அலைந்து திரிந்து இப்போதுதான் திரும்பி வந்திருக்கிறேன். அலைந்தது பர்சனல் லோனுக்காக இல்லை. அதை விடப் பெரிய மனதுக்கு நெருக்கமான பர்சனல் விசயம். நாளை ஆக்ஸ்ட் 15 ஆம் தேதியை மகிழ்ச்சியாக எதிர் நோக்குகிறேன்.

இது பற்றி முன்பே ஒரு முறை குறிப்பிட்டிருந்ததாக நினைவு.

// எதோ நம்மாலானது. முடிந்த அளவு அரசுப் பள்ளியில் பயிலும் குழந்தைகளுக்குத் தேவையான நோட்டுப் புத்தகங்களை வழங்குதல், வாசிப்புப் பழக்கத்தை ஊக்குவித்தல், நீர் மேலாண்மை குறித்த விழிப்புணர்வை உண்டாக்குதல். அவ்வளவே. இதற்காக பெரிய அளவில் தொகை செலவிடும் அளவுக்கு நானொன்றும் அம்பானியல்ல. அதே நேரம் வருடத்தில் நாலு நாள் குடும்பத்தோடு ஓட்டலுக்குச் சென்று சாப்பிட்டால் ஆகும் செலவுக்கு நிகரான பணத்தை ஒதுக்கினால் கூடப் போதும். இரண்டு தடவை ஊருக்கு காரில் போவதைத் தவிர்த்தால் போதும். அப்படித்தான் நினைத்திருக்கிறேன்.

எங்கள் ஊரில் எல்லாக் குழந்தைகளும் அரசுப் பள்ளியில் படித்தோம். இப்போது பார்த்தால் காடு தோட்டம் வைத்திருக்கும் ஆட்களின் குழந்தைகள் இங்கிலீஷ் மீடிய தனியார் பள்ளிக்கு வேனில் போகிறார்கள். கூலிக்குப் போகும், தாழ்த்தப்பட்ட குடும்பத்தைச் சேர்ந்த குழந்தைகளே பெரும்பாலும் அரசுப் பள்ளியை நாடுகிறார்கள். அரசுப் பள்ளியில் பயிலும் மாணவர்களுக்கு படிப்பின் மீது பிடிப்பை உருவாக்க ஏதேனும் ஒரு துரும்பை அசைப்பதாக இந்த முயற்சி அமைந்தால் போதும்.

இப்போதைக்கு பத்தாயிரம் ரூபாய் இதற்காக ஒதுக்குவதெனத் தீர்மானித்திருக்கிறேன். இதை இணையத்தில் போட்டு விளம்பரம் தேடுமளவுக்கு பெரிய அமவுண்ட் இல்லைதான். ஆனால் அளவை விட நோக்கம் முக்கியம். இதை வாசிக்க நேரும் நீங்களும் கூட நீங்கள் பிறந்து வளர்ந்த கிராமத்திலோ, அல்லது உங்கள் அருகாமையில் சென்னை போன்ற பெருநகரங்களில் உள்ள அரசுப் பள்ளியிலோ உங்களால் ஆன சிறிய பங்களிப்பைச் செய்ய இது தூண்டுமல்லவா? அதுதான் நோக்கம். உதவ வேண்டுமென்ற எண்ணம் நம் எல்லோருக்குமே உண்டு. அதற்காக வழிவகையோ, நேரமோ இல்லாமல் தான் அதைச் செய்யாதிருக்கிறோம்.

ஆயினும் கூட அது மட்டுமே காரணமல்ல. இயலாதவர்களுக்கு உதவுவது நமக்கு அதீத முக்கியமில்லாத ஒரு விஷயமாக இருப்பதால் அதற்குரிய முன்னுரிமை அளிப்பதில்லை. பதினைந்து வருடமாக நானும் இதை நினைத்துக் கொண்டேயிருக்கிறேன். செயல்படுத்துவதற்கான நேரம் இப்போதுதான் வாய்த்திருக்கிறது. வாழ்க்கையில் செட்டில் ஆன பிறகு செய்ய வேண்டும் என என்னையே சமாதானம் செய்து வந்திருக்கிறேன். செட்டில் ஆவதென்று உண்மையில் ஏதுமில்லை என்பது தெரிந்தும் கூட அப்படியே வருடங்களை ஓட்டி விட்டிருக்கிறேன். இப்போது என்னவோ ஞானோதயம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. //

வாழ்க்கையில் செட்டில் ஆனதும் சமூகத்துக்கு ஏதாவது திருப்பிச் செய்ய வேண்டும் என்று யோசித்து யோசித்தே முப்பத்தைந்து வருடம் ஓடி விட்டது. கடந்த நாலைந்து மாதங்களாக இது மனதைப் போட்டு அரித்துக்கொண்டே கிடந்தது. கடந்த வாரம் ஈரோடு புத்தகத் திருவிழாவில் நடந்த நூல் வெளியீட்டு விழாவுக்குச் சென்ற போது தீர்க்கமான முடிவுக்கு வந்து விட்டேன்.

அறக்கட்டளை அமைப்பதென்று – ’குருத்தோலை அறக்கட்டளை’.

இதற்காகத்தான் இரண்டு நாள் விடுப்பு. ஒரு வழியாக அறக்கட்டளையை பதிவு செய்தாயிற்று. அதனாலேயே இந்த வருட சுதந்திர தினம் ஸ்பெஷல். 

Sunday, August 10, 2014

சயனம்

ஈரோடு புத்தகக் கண்காட்சியும், அதையொட்டி நடுகல் பதிப்பகம் சார்பில் நடந்த ’குருத்தோலை’ வெளியீட்டு நிகழ்வும் அருமையோ அருமை. நாவலைப் பற்றி பெருமாள் முருகன் அருமையாகப் பேசினார். அதைப் பற்றி தனியாக எழுதலாம். நண்பர்கள் வீடியோ எடுத்திருக்கிறார்கள். கிடைத்ததும் யூடியூப்பில்  ஏற்றிட வேண்டியதுதான்.

வியாழக் கிழமை ஒரே கொண்டாட்டம், திண்டாட்டம். அப்படியும் ஒரு சில புத்தகங்களை வாங்க முடிந்தது. அதில் ஒன்றுதான் எதிர் வெளியீட்டு அரங்கில் வாங்கிய சயனம் நாவல்.


வெள்ளிக் கிழமை மதியம் கையில் எடுத்தேன். ஆடி மாதக் காற்று. முகிலோடும் வானம். தென்னை மரத்துக்கடியில் கட்டிலைப் போட்டு வழக்கமாக இடையூறுகள், தொலைபேசி அழைப்புகள், ஃபேஸ்புக் ஏதுமின்றி புத்தகம் படிப்பதற்கு கொடுத்து வைத்திருக்க வேண்டும். பக்கத்தில் தட்டம் நிறைய முறுக்கு மட்டும் இருந்தால் சரி. அப்படித்தான் சயனத்தில் ஆழ்ந்தேன். சனிக்கிழமை மதியத்துக்குள் வீட்டில் சுட்ட முறுக்கில் பாதியும், சயனமும் தீர்ந்தது.

வழக்கமாக முன்னூறு பக்கத்துக்கு மேலுள்ள நாவல்களை வாசித்தால் சலிப்பு உண்டாகி விடும். ஒரு சில படைப்புகளை வாசித்தால் நாலு நாளுக்கு ஆய் வராது. முடிப்பதற்கு அவ்வளவு முக்க வேண்டியிருக்கும். சயனமும் கொஞ்சம் பெரிய புக். முக்கவெல்லாம் வேண்டியிருக்கவில்லை. உள்ளே தானாக இழுத்துக்கொண்டு போனது.

வா.மு.கோமு நல்ல எழுத்தாளர். இடுப்புக்கு மேலே சிறப்பாக எழுதக் கூடியவர். இடுப்புக்குக் கீழே அடடா இன்னுஞ்சிறப்பு! வழக்கமாக அவரது கதைகளில் மேட்டர் இருக்கும். மேட்டர் – ’ஒருமை’ கவனிக்க! ஆனால் இதிலே மேட்டர்ஸ்.. மேட்டரோ மேட்டர்.. எல்லாக் கதாபாத்திரத்துக்கும் சீன் வைத்திருக்கிறார். அதிலும் ஸ்கூலில் சத்துணவு ஆக்கும் அம்மாவும், குமரேசன் வாத்தியாரும் செஸ் விளையாடுவார்கள். (செஸ் தான்.. இடையில் ’க்’ இல்லை.) அடடா அருமை.. மிஸ் பண்ணாதீக. அப்பறம் வருத்தப்படுவீக..

கோமுவின் நாவல்கள் போகிற போக்கில் நிகழ்வுகளை உரையாடலில் சொல்லிச் செல்லும். நல்லது கெட்டதுகளை போதித்துக் கொண்டிருக்காது. தலித்தியம் பேசாது. அநேகமாக அவரது ’கள்ளி’ நாவலுக்குப் பிறகு இதில் தலித்தின் வலிகளைத் தொட்டுச் செல்கிறார். வேலுச்சாமிக் கவுண்டர் கலியனை கரட்டில் தூக்கிக் கட்டிக் கொல்கிறார். உள்ளூர் பள்ளியின் தலைமையாசிரியை இந்திரா மாதாரி வளவுச் சனங்களோடு ஓரமாக நின்று கோவில் விசேசத்தை வேடிக்கை பார்க்கிறார். நாவலில் எல்லாக் கதாபாத்திரத்துக்கும் மேட்டர் மடிந்தாலும் தாழ்த்தப்பட்ட ஜாதி வாத்தியார் மட்டும் ஒரு பெண்ணிடம் நூல் விட்டு கன்னத்தில் அடி வாங்கிக் கொள்கிறார்.

கோமுவில் பிற படைப்புகளைப் போல readability இதன் சிறப்பம்சம். சொல்லாடல் அனாயசமாக அவருக்குக் கைகூடி வருகிறது. அன்றாட வாழ்வில் கிராமங்களில் புழங்கும் மொழிதான். உதாரணத்துக்கு கலியன் பொண்டாட்டி வள்ளி, “சந்தேகப்படறவன் பீயை நாய் கூடத் திங்காது” என்று அவனிடம் சொல்வாள். இந்த மாதிரி உரையாடல்கள் கதை முழுக்க இறைந்து கிடக்கின்றன.


என்ன ஒரே விஷயம். சென்னிமலைப் பக்கத்தில் எப்போதும் மக்கள் காம இச்சையோடே திரிகிறார்கள் என வேறு பிராந்தியத்து ஆட்கள் நினைக்கும் அபாயம் ஒன்றுதான். கோமுவைக் கேட்டால், “இதெல்லாம் நெசமா நடந்துது தானுங்கோ. நடக்காதத நாம எழுதற இல்லீல்லோ!” என்பார்.

(புத்தகத்தை ஆன்லைனின் வாங்க லிங்க்)

Friday, August 01, 2014

நூலகங்களின் தேவை

அறிமுகம் இல்லாத தேசத்தில் இருந்து நேயமிக்க உறவுகளைப் பெறுவது அலாதியானது. தொடர்ச்சியாக எழுதுவதில் உருவாகும் ஓரிரு நன்மைகளில் இதுவும் ஒன்று.

நோபல் பரிசு வழங்கும் ஸ்வீடன் தேசத்தில் இருந்து ஒரு பையன் வந்திருந்தான். மனைவி, பெற்றோரோடு வீட்டுக்கு வந்திருந்தான். இந்த வாரத்தில் ஒரு இனிமையான மாலைப் பொழுது அவர்களோடு கழிந்தது.

அவன் வசிக்கும் ஸ்வீடன் அமைதியான தேசம். தண்ணீரால் சூழ்ந்த நகரம் ஸ்டாக்ஹோம். அங்கே அநேகமாக ஆறாயிரம் தமிழர்கள் இருப்பார்களாம். சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் நான் ஸ்வீடன் சென்ற போது அங்கே ஒரு பிள்ளையார் கோவிலுக்குச் செல்ல நேர்ந்தது. உள்ளே பெரியவர்கள் தமிழில் கும்மிப் பாட்டெல்லாம் பாடிக் கொண்டிருக்க, வெளியே தமிழ்க் குழந்தைகள் தங்களுக்குள் ஸிவீடிஷ் மொழியில் பேசி ஓடிப் பிடித்து விளையாண்டு கொண்டிருந்தனர்.

என்னதான் வீட்டில் பேசினாலும், சிறு சிறு குழுக்களாக வாழும் தேசத்தில் தமிழை எத்தனை தலைமுறைகளுக்குக் கடத்த முடியும்? சந்தேகமே. ஸ்டாக்ஹோமில் தமிழ்ப் பள்ளிகள் உள்ளனவாம். வாரக் கடைசியில் குழந்தைகளை அனுப்புகிறார்களாம். தமிழை, தமிழ் செய்திகளை இணையத்தில் பெரியவர்கள் வாசிக்கிறார்கள்.

ஆனாலும் கூட தமிழ் வாசிப்பு அருகி வருவதாக அந்தத் தம்பி கவலைப்பட்டார். நீங்கள் ஏன் உங்களிடம் இருக்கும் புத்தகங்களை எல்லாம் ஒன்றாகச் சேர்த்து (கூடவே மற்றவர்களின் நூல்களையும் சேர்த்து) சிறிய தன்னார்வ நூலகம் ஆரம்பிக்கக் கூடாது என்று கேட்டேன். ஆறாயிரம் பேர் வசிக்கும் ஊரில் ஒரு அறுபது பேராவது வாசித்தால் நல்ல விஷயம் தானே?

தீவிரமாக யோசிக்கிறார். இன்னும் நான்கைந்து நாட்களில் விமானம் ஏறிச் சென்ற பிறகு செயல்படுத்துவேன் என்கிறார். எனக்கென்னவோ தமிழ் நாட்டில் கூட இதற்கான தேவை அதிகமாக இருப்பது போலத் தெரிகிறது.