Friday, February 27, 2015

நான் ஏன் புலியூர் முருகேசன் பக்கம் நிற்கிறேன்?

புலியூர் முருகேசன் மீதான தாக்குதலைக் கண்டிப்போம் என்ற பதிவிற்கு என் நட்பு வட்டத்தில் இருந்த சிலர் கடும் எதிர்ப்புத் தெரிவித்திருந்தனர். அதில் அநேகம் பேர் கொங்கு மக்கள்.

கொங்கு என்றாலே குறிப்பிட்ட ஒரு சாதியை மட்டும் குறிப்பிடுவதாக இன்றைக்கு மாறியிருக்கிறது. கொங்கு வேளாளர் எனும் கவுண்டர் சமுதாயத்தைக் குறிப்பதாகவே பலரும் நினைக்கிறார்கள். நான் கேள்விப்பட்ட மட்டிலும் பதினெட்டு கொங்குச் சாதிகள் உள்ளன. (புலவர் ராசுவின் ஆய்வுகளில் நாற்பத்திச் சொச்சம் சாதியினர் கொங்கு நாட்டில் குடியேறிய வரலாற்றுத் தரவுகளைக் காண்கிறோம்)

கொங்கு என்பது பிராந்தியம். கொங்குச் சீமை கவுண்டர்களுக்கு மட்டுமே உரியதல்ல என்ற உண்மையைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். வெளியில் இருப்பவர்களுக்கு அது தெரிவதில்லை. கொங்குத் தமிழில் எவன் பேசினாலும் அவனைக் கவுண்டனாக முத்திரை குத்தி விடுகிறார்கள். பேசினால் மட்டுமல்ல.. எழுதினாலும் அப்படித்தான்... கொங்கு மொழியில் எழுதுகிற அத்தனை பேர் மீதும் குத்துவதற்கான ஜாதி முத்திரையச் சுமந்தவாறு திரிகிற இலக்கிய உலகின் self appointed தாசில்தாரர்கள் மற்றவர்கள் சாதி வெறியோடு அலைவதாக பொது வெளியில் கூவுகிறார்கள். இந்த தாசில்தார்களுக்கு ஆர்.ஷண்முக சுந்தரம், பெருமாள் முருகன், வா.மு.கோமு, வா.மணிகண்டன், என்.ஸ்ரீராம், க.சீ.சிவக்குமார், தேவிபாரதி, செல்லமுத்து குப்புசாமி என அத்தனை பேரும் ஒரே ஜாதி... கவுண்ட ஜாதி... அப்படி நினைத்திருந்தால் ஸாரி தாசில்தார்..... இந்தப் பட்டியிலில் இருக்கும் சிலர் தங்களுக்குள் நெருக்கமாகப் பழகினாலும் கூட ஒருவரது ஜாதி இன்னவென்று இன்னொருவருக்குத் தெரியாது.. தெரிந்து கொள்ளவும் முயற்சித்ததில்லை. அது தேவையுமில்லை.

புலியூர் முருகேசன் விஷயத்தில் எனது முந்தைய பதிவிற்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்த அத்தனை பேரும் கொங்குப் பகுதி மக்கள் - அதில் பெரும்பாலனவர்கள் கொங்கு வேளாளர்களாக இருக்க வேண்டும்... (அப்படி இல்லாத சிலரும் உண்டு) இன்னும் சில பேர் வருத்தமடைந்திருக்கலாம்.. பொது வெளியில் எதற்காகப் பேச வேண்டும் என நினைத்து அவர்கள் அமைதியாக இருக்கலாம். முதலில் முருகேசன் தாக்கப்பட்டதை நினைத்து வருந்தியவர்கள் பிறகு கதையை வாசித்த பிறகு மனதை மாற்றிக் கொண்டதாகச் சொல்கிறார்கள்.

சில கமெண்டுகள்:
’நீங்களும் அடி வாங்கி பெரிய மனுஷன் ஆகணும்னு ஆசை படுறீங்க போல இருக்கு..?? ஒரு ஜாதியை குறிப்பிட்டு செக்ஸ் கதை எழுதரவநேல்லாம் படைப்பாளியா..??? நானும் ரவுடிதான் நானும் ரவுடிதான் காட்சி நினைவுக்கு வருதுங்க சார்..”

”இப்படி எல்லாம் எழுத தொன்றியிருக்குனா (இதையும் சப்போர்ட் பண்ண தொனியிருக்குன்னா) நீங்கலாம் எங்க பிறந்திருப்பீங்க? எங்க வளர்ந்திருப்பீங்க,, பிரமிப்பா இருக்கு சார்..”

“இதுக்குப்பேர்தான் கருத்துச் சுதந்திரமா?பெருமாள் முருகன் கதை வேறு இது வேறு”

“இது உள் நோக்கத்தோடு ஒரு இனத்தின் ஒரு ஊரின் ஒரு பிரிவு மக்களை கேவலப்படுத்துவதர்க்காக எழுதப்பட்டது. பெருமாள் முருகன் கதையுடன் இதை ஒப்பிடுவது சரியாகத் தெரியவில்லை.”

”அடுத்த சாதியை பற்றி இழிவா எழுதுறதுதான் கருத்து சுதந்திரமா?? ஏன் உங்க குடும்பத்தை பத்தி எவ்வளவு கேவலமானதாக எழுதுமுடியுமே , எழுதுங்க நாங்க அதுக்கு போராட மாட்டோம்”

“saringa ilakia vanthi... you have all the rights to write what ever your mind masturbates”

இன்னும் சில எதிர்ப்புகள்..

புலியூர் முருகேசனின் கதை வெகு காத்திரமானது. கொங்கு வேளாளர் சமூகத்தில் பெருங்குடி கூட்டத்தினரைப் பற்றிக் குறிப்பிடாமல் எழுதியிருந்தாலும் அதே தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கும். பெருங்குடி கூட்டம்(உட்பிரிவு - ஒரே கூட்டத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் பங்காளிகள்.. திருமணம் செய்வதானால் வேற்றுக் கூட்டத்தில் பெண்ணெடுக்க வேண்டும். ஒரே கூட்டத்தில் திருமணம் செய்து கொண்டால் அண்ணன்-தங்கை கட்டிக் கொண்ட கதையாகி விடும்) என்பது கொங்கு மண்டலம் நெடுகிலும் கடவுளாகக் கருதப்பட்டும் வழிபடும் அண்ணமார் சாமிகளான பொன்னர், சங்கர் பிறந்த கூட்டம். அந்த பெருங்குடி கூட்டத்தினைப் பற்றி கதையில் எழுதியதுதான் பிரச்சினையாகிப் போனது.

புலியூர் முருகேசனுக்கு கவுண்டமார்கள் மீது காழ்ப்புணர்ச்சி இருப்பதாக நான் கருதவில்லை. அடிப்படையில் அவர் ஒரு இன்சூரன்ஸ் ஏஜெண்ட். அதுவும் உள்ளூரில் வசிப்பவர். எல்லா சமூகத்தினரிடமும் நெருக்கமாகப் பழக வேண்டிய நிலையில் இருப்பவர். தீவிர இலக்கியம் படைக்கிற வேகத்தில் உள்ளதை உள்ளபடியே எழுதித் தொலைத்து விட்டால் போல. திருநங்கையாகப் பிறக்க நேர்ந்த ஒருவரின் உண்மையான கதையைத்தான் அவர் எழுதியிருப்பதாக நண்பர் ஒருவர் சொல்கிறார். சிறு பத்திரிக்கைகளில் எழுதும் போது எப்படி வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். அதிகபட்சம் நூறு பேர் வாசிப்பார்கள். மீறினால் ஆயிரம் பேர். அதுவும் இம்மாதிரியான படைப்புகளை அதிகமாக வாசித்துக் கடந்து வந்தவர்களாக இருப்பார்கள். அதனால் பொது மக்களின் ரியாக்‌ஷன் எப்படியிருக்கும் என எழுதுகிறவருக்குத் தெரிய வாய்ப்பில்லை.

இப்போது தெரிந்திருக்கும். கதையில் குறிப்பிட்ட சில பெயர்கள் உண்மையாகவும் இருக்கலாம். தனிப்பட்ட முறையில் நேரடியாகவே அவர்களைப் புண்படுத்துவதோடு, பெருங்குடி கூட்டத்தினரையும் சினம் கொள்ளச் செய்திருக்கலாம். உள்ளூர் ஆட்கள் வந்து பேசியிருக்கிறார்கள். குறிப்பிட்ட சில வார்த்தைகளை மட்டும் அடித்து விட்டு மீதமிருக்கும் பிரதிகளை விற்பதாகவும், அடுத்த பதிப்பில் முற்றிலுமாக நீக்கி விடுவதகாவும் முருகேசன் கூறியிருக்கிறார். (இது வரைக்கும் அதிகபட்சம் நூறு பிரதிகள் விற்றிருக்குமா தெரியாது) பிரச்சினை அத்தோடு முடிந்தது.

ஆனால் பிரச்சினைகள் முடிவதை சிலர் விரும்புவதேயில்லை. அவரைத் தேடி வந்த அரசியல் ரவுடிகள் தாக்கியிருக்கிறார்கள். அதுதான் பிரச்சினையே இப்போது. தெற்குச் சீமை போல, வடக்கு மாவட்டங்களைப் போல மேற்கு மாவட்டங்களில் சாதிச் சண்டை பெரிதாக நடந்தததில்லை. ஓரிரு சம்பவங்கள் நடந்திருக்கலாம். ஒடுக்கு முறைகள் இருக்கலாம். தனி நபர் சச்சரவுகள் ஏற்பட்டிருக்கலாம். ஆனால் பெரிய பிரச்சினைகள் வந்ததில்லை.

புலியூர் முருகேசன் விவகாரம் இயல்பாக அடங்கியிருக்க வேண்டிய ஒன்று. அதைத் தூண்டுவதில் யாருக்கோ ஆதாயம் இருக்கிறது போல. அதுதான் பிரச்சினை. அதைத்தான் கண்டிக்க வேண்டியிருக்கிறது. புலியூர் முருகேசன் மோசமான அருவருப்பான எழுத்தையே எழுதியிருக்கட்டும். அதற்காக கட்டையைத் தூக்கும் அதிகாரத்தை யார் தந்தது? யார் மனதையும் புண்படுத்தாமல் எழுத்தாளனால் எழுதவே முடியாது. காயப்படுத்தாமல் எழுதினால் அது எழுத்தாகவே இருக்காது. எழுத்தாளனின் வேலையே மனிதனைத் தூங்க விடாமல் செய்வதுதான். காயப்படுத்துவதுதான் எழுத்து.

எப்படி பாதுகாப்பாக எழுதினாலும் ஓரிரு வரிகளையாவது மேற்கோள் காட்டி யாரோ ஓருவரைக் காயப்படுத்தியதாகச் சொல்ல முடியும். இப்போது, “பெருமாள் முருகன் மேட்டர் வேறு.. இது வேறு” என்கிறார்கள். திடீரென்று பெருமாள் முருகன் நல்லவர் ஆகி விட்டார். ஆக இந்த அளவுகோலை வைப்பது யார் என்றுதான் தெரியவில்லை. அதுதான் பதட்டமாக உள்ளது. இதே குறிப்பிட்ட சமுதாயத்தின் பெருமையைப் பேசும் படைப்பாக இருந்தால் கொண்டாடுவீர்கள் அல்லவா? “ஏய்.. ஓவரா புகழாதீங்க பாஸ்... இனிமே பிரிண்டுக்கு அனுப்பாதீங்க” என யாரும் சொல்வதில்லை.

புலியூர் முருகேசன் செய்தது தவறாக இருக்கட்டும். முருகேசனே பெருங்குடி கூட்டத்தில் ஒரு ஆளாக இருந்து இன்னொருவர் இப்படி எழுதியிருந்தால் என்ன செய்திருப்பார் எனபது அவருக்குத்தான் தெரியும்.. ஆனால் இந்த ‘நான் ஏன் மிகையலங்காரம் செய்து கொள்கிறேன்’ கதையை எழுதிய போது அது தவறென்று அவருக்குத் தெரிந்திருக்காது. அது நல்ல கதையென்று நினைத்து எழுதியிருக்கலாம். அதை உணர்ந்த பிறகு சரி செய்வதோ, சமரசம் செய்வதோ இயல்பு. பொன்னர்-சங்கர் தொடர் தந்தி தொலைக்காட்சியில் வந்த போது அதற்கு நடிகர் சிவகுமார் முன்னுரை வழங்குவார். அதில் ஓரு பகுதி வேட்டுவ சமூகத்தினரைப் புண்படுத்துவதாகப் போராடியதில் அவரே முன் வந்து வருத்தம் தெரிவித்தாரே! அப்படியானால் அவர் தவறு செய்து விட்டாரா என்ன? .

எழுத்தாளர்களால் பெரிய புரட்சிகளை உண்டாக்கி விட முடியுமென்று நான் நம்பவில்லை. அவனது பணிவு, சமரசம் எல்லாம் பதிப்பாளரிடமே ஆரம்பித்து விடுகிறது. அதன் நீட்சியாக சமூகத்தில் சமரசம் செய்து கொள்ளவும், சமூகத்தின் பொதுவான மதிப்பீடுகளுக்கு உட்பட்டு எழுதவும் அவன் தயங்குவதில்லை - கொஞ்சம் சிரமப்பட்டாலும் கூட. இதுதான் எதார்த்தம்.

நான் இந்த நிகழ்வினை இத்தனை தூரம் எதிர்க்கவும், முருகேசனை தார்மீக ரீதியாக ஆதரிக்கவும் அடிப்படையில் ஒரே காரணம்தான் உள்ளது. அது சுயநலம். இன்றைக்கு அவருக்கு நடப்பது நாளைக்கு நமக்கு நடக்கலாம் என்ற எச்சரிக்கை.

ஒரு பிராந்தியத்தையும், அதன் மொழி மற்றும் வாழ்க்கையும், காலத்தையும் படம் பிடிக்கும் கதைகளில் சாதியும், எள்ளலும் இல்லாமல் எழுத முடியுமா என்று தெரியவில்லை. புலியூர் முருகேசனின் கதை அப்படிப்பட்ட கதையென்று சொல்லவில்லை. ஆனால் இம்மாதிரி நிகழ்வுகள் ஆர்.ஷண்முக சுந்தரம் போட்டுக் கொடுத்த பாதையில் யாரும் நடக்காமல் செய்து விடும் என நினைக்க வருத்தமாக உள்ளது. அது பற்றியெல்லாம் கவலையில்லை... இன்னொரு பா.ம.க.வை கொங்கு நாட்டில் உருவாக்குவேன் என யாரோ நினைப்பதற்கு உடந்தையாக இருப்போம் என நிற்காதீர்கள்.

2 comments:

Anonymous said...

பேசிக்கா நீங்க எழுத்தாளரே கிடையாது. உங்களூக்கு ஏன் இந்த வெட்டிவேலை

Anonymous said...

இதை ஏற்க முடியாது?