Saturday, March 28, 2015

கோவையில் கொட்டு மொழக்கு

நாளை கோவை செல்கிறேன்.


இந்த மாதிரியான நிகழ்வுகளில் புதிய நண்பர்களைச் சந்திக்க வாய்ப்பு உண்டாகும் என்பதுதான் ஆகப் பெரிய சந்தோசம். இதற்காக சுப்ரபாரதிமணியன் அவர்களுக்கு நன்றி சொல்லியாக வேண்டும். 

கொட்டு மொழக்கு நாவல் வாசித்த பல பேருக்கு மனதுக்கு நெருக்கமாக இருப்பதைக் காண முடிகிறது. தேவனூர்புதூர் அன்புச்செல்வன் ஃபேஸ்புக்கில் ‘என்னைத் தட்டி நெகிழ்த்திய கொட்டு மொழக்கு’ என அருமையான விமர்சனம் ஒன்றைக் கொடுத்திருக்கிறார்.

//என்னைத் தட்டிநெகிழ்த்திய கொட்டுமுழக்கு !!
Ramanathan Palanisamy அவர்களின் பரிந்துரையின்படி 
 "கொட்டுமுழக்கு" VPP யில் வாங்கியிருந்தேன். இதைப்பற்றி நான் நம் மண்ணில் இருந்தபோதே எழுதியிருக்கவேண்டும்...நேரம் கிடைக்கவில்லை. குழந்தைகள் இருவரும் பொள்ளாச்சி மருத்துவமனையில் அனுமதித்திருந்த போது கிடைத்த இடைவெளிகளில் படித்து முடித்திருந்தேன். அந்த நாட்களில் நான் "கொட்டுமுழக்கு" நாயகன் "ராசு" வாகவே மாறிப்போயிருந்தேன். கிட்டத்தட்ட எண்பது சதவீதக்கதை என்னைப்பற்றியே இருந்தது. என் இருபத்து ஐந்தாம் வயதுவரை நான் இறந்தவரின் உடலத்தை அருகில் சென்று கண்டதில்லை. ஊருக்குள் வாழ்ந்த பெரியவர் யாரேனும் இறந்துபோனால் "ரவ்வுப் பொணம்" என்று சொல்லி ஓரிருநாள் வைத்திருந்து எல்லாச்சீரும் செய்து, வாத்தியம் போட்டு, தேர்கட்டி எடுப்பார்கள். எளவுக்கு சென்று ஒப்பாரி பாடியழுது தன் மனக்குமுறல்களை எல்லாம் சவத்தின்முன் கொட்டிவிட்டு வந்து அடித்துப்போட்டவர்கள் போல தூங்கியெழும் என் அம்மாவும், ஆத்தாவுமே இந்தக் கதையின் சாட்சிகளாய் நினைக்கிறேன்.

பத்து-இருபது ஆண்டுகளுக்குமுன் என நினைக்கிறேன். ஆம்புலன்சில் சவம் எடுக்கும் முறை வந்ததால் பாதிக்கப்படும் "தேர்கட்டும் தொழிலாளி யின்" வாழ்வியல் அவலத்தைப் படம்பிடிக்கும் "அன்னப்பட்சித் தேர்" என்ற சிறுகதை விகடன் அல்லது இந்தியா டுடே வில் (நினைவில் இல்லை) வெளிவந்திருந்தது. அந்தக் கதையை என் ஆத்தாவுக்குப் படித்துக்காட்டியிருக்கிறேன். அப்போது என் ஆத்தா வீட்டின் செவுத்து ஓரமாய் நீளவாக்கில்க் கட்டித் தொங்கிக்கொண்டிருந்த இரண்டு மூங்கில்களைக்காட்டி "இது நாஞ்செத்த பெறகு என்னைய தூக்கிட்டுப்போகறக்கு என்ர காசுல நானே வாங்கிவெச்சிருக்கிற மூங்கலுக" சொன்னதும், அதன்பிறகு அந்தவீட்டைக்கூட விற்றுவிட்டு வேறிடம் போனதும், மாளிகையில் பிறந்த ஐந்தரையடி பொம்பளை ஒன்னரையடியாகக் குறுகி மாடுகட்டும் சாளையில் உயிர் விட்டபோது விரைவில் காடுசேர்த்துவிட ஆம்புலன்சை அழைத்திருந்தார்கள். அவர் வைத்திருந்த ஆயிரம் பொருட்களோடு அந்த இரண்டு மூங்கில்களையும் விற்றிருப்பார்களோ என்று என்னைக் கேட்பதுபோல் இருந்தது ஆம்புலன்ஸில் கிடத்தப்பட்ட என் ஆத்தாவின் சவம். ஆக, அந்தக் கதையின் தாக்கத்திலிருந்தே இன்னும் நான் மீளவில்லை. அதற்குள் "கொட்டுமுழக்கு" என்ற நாவலின் தாக்கத்துக்கு ஆளாயிருக்கிறேன்.

முதன்முதலில் என் அய்யனின் இறந்தவுடலைக் காணப்போகிறோம் என்ற பயத்தில் பொள்ளாச்சி பேருந்து நிலையத்தில் வேண்டுமென்றே தாமதம் செய்து வீடு வந்து சேர்ந்தபோது என் அய்யனை "சீக்கு ஒடம்பென்று" சீக்கிரமாகவே எடுத்திருந்தார்கள். என் அப்பிச்சி இறக்கும் தருவாய்... என் அம்மத்தா சொல்கிறார்...இன்னைக்கி அப்பிச்சிக்கி நம்ப நல்லா இல்ல..என்று தான் கட்டியிருந்த சிவப்புப் புட்டாப் போட்ட சீலையின் தலைப்பை வாயில் வைத்துக்கொண்டு அழுவதைக் காணச் சகிக்காமல் பயந்த நான் நண்பன் ஒருவன் வீட்டுக்குச்சென்று இருந்துவிட்டு மறுநாள்தான் என் அப்பிச்சி இறந்த எளவுக்குப் போயிருந்தேன். ஊருக்குள்ளே நோம்பி சாட்டியிருந்ததால், சீர் செனத்தி எதுவும் செய்யாமல், கொட்டுமொழக்கு ங்கூட போடாமல் இராத்திரியே எடுத்துவிட்டதாகவும் சொன்னார்கள். நெய் அரப்பும், பச்சைப்பந்தலும், பின்னப்பூவும், நெய்ப்பந்தமும் இதுநாள் வரையிலும் எனக்கு வெறும் கேள்வியறிவாகவே போய்விட்டது என்ற நெருடலில் இருந்து நான் மீளவே இல்லை.

ராசுவின் அம்மாயியின் கால்களை மாதாரிச்சிகள் கட்டி அழுததை படைப்பாளர் விவரிக்கும்போது நான் "ராசு" வாகவே மாறிப்போயிருந்தேன். என் அம்மத்தாவின் காலைக்கட்டி அவர்கள் அழுதபோது எனக்கேற்பட்ட எண்ணங்கள்தான் அவர் எழுத்திலும் மீண்டு எதிரொலித்ததாகவே எண்ணுகிறேன். இடையிடையே ராசு தன் எழுத்தாள நண்பருடன் அலைபேசியில் பேசுவது எனக்கு ஏனோ பிடிக்கவில்லை. அவர் போன் பண்ணுகிறார் என்ற வரியை வாசிக்கும்போதே "எளவூட்டில் தென்ன இப்பிடிப் பேச்சு வேண்டிக்கிடக்கிறது?? என்று எரிச்சல் வந்தது..." மற்றபடி எல்லா மாதாரிகளோடும், சீர் செஞ்ச பெரிய பையனோடும், எளவு காண வந்த பண்ணாடிகளோடும், கோடிபோட்ட சீர்க்காரர்களோடும், ஒரு ரெண்டுநாள் இருந்துபோட்டுத்தான் ஊர்வந்து சேர்ந்தேன்... நீங்களும் வாசிச்சுப்பாருங்க...
(ஒரு சிறு தகவல்: பொள்ளாச்சிப் பகுதிகளில் "கொட்டுமுழக்கு" என்ற சொல் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை என்றே நினைக்கிறேன். பெரும்பாலும் "வாத்தியம் போடுவது" என்றே சொல்வார்கள். ஆனால் உடுமலைக்கு அருகில் உள்ள ஊர்களில் மற்றும் கிழக்கில், "கொட்டுமுழக்கு" என்று சொல் வழக்கம் இருக்கிறது.)//

Thursday, March 12, 2015

செல்வ மகள் சேமிப்புத் திட்டம்

சேமிப்பினால் அல்ல ….செலவழிப்பதால் பொருளாதாரம் வளர்கிறது எனவும், அதுவே சுபிட்சத்துக்கான வழி எனவும் மேற்கத்திய சித்தாந்தம் நமக்குச் சொல்லிக் கொடுக்கிறது. ஆனால் செலவு செய்வதால் மற்றவர்களுக்குத்தான் வளர்ச்சியும், சுபிட்சமும் ஏற்படுமேயொழிய நமக்கல்ல. நமக்கு சேமிப்புதான் சேஃப்டி.

நோக்கம் பணம் தொடர்பான மனநிலை குறித்தும், அதைக் கையாள்வது தொடர்பான வழிமுறை குறித்தும் பேசுவதேயாகும். எனினும் வழிமுறைகளை விட மனநிலை பற்றியே அதிகம் பேசியிருக்கிறோம். மனநிலையில் மாற்றம் உண்டானால் வழிமுறை தன்னால் கிடைத்து விடும். மனமிருந்தால் மார்க்கபந்து என்று மகல்..மன்னிக்கவும்.. கமல் கூடச் சொல்லியிருக்கிறார்..

கமல் என்று டைப் செய்யப் போனால் மகல் என்று அனிச்சையாக கை போகிறது. ’மகள்’ அத்தனை தூரம் மனதுக்குள் ஊறிப் போய்க் கிடக்கிறது. மகள்களைப் பற்றிய திட்டம் ஒன்றினைப் பற்றித்தான் பேசப் போகிறோம்.

சில படைப்பாளிகள் தம்மை எழுத்தாளர்களாகவோ, இலக்கியவாதிகளாகவோ நினைக்காமல் சமுதாயத்தைப் பிரதிபலிப்பதாக நினைத்துக் கொண்டு விளையாட்டாக ஆரம்பிக்கிற விஷயம் இறுதியில் மிகப் பெரிய இலக்கியங்களாக உருவெடுத்து நிற்பதுண்டு. சச்சின் டெண்டுல்கர் கூட அப்படித்தான் கிரிக்கெட் ஆடியிருப்பார். பதினாறு வயதில் பால் வடிகிற முகத்தை வைத்துக் கொண்டு பாகிஸ்தான் மண்ணில் களமிறங்கிய போது  யாருமே முறியடிக்க முடியாத உலக சாதனைகளைப் படைக்கப் போவதாக அவர் நினைத்திருக்க மாட்டார். ஒவ்வொரு ஆட்டத்தின் போதும் அன்றைக்கு நல்லபடியாக விளையாடினால் போதுமென்ற முனைப்போடுதான் ஆடியிருப்பார். முப்பதாயிரம் சர்வதேச ஓட்டங்களை எடுத்த ஒரே ஆட்டக்காரர் என்ற பெயரோடு ஓய்வு பெறுவோம் என எப்போதும் கற்பானை செய்திருக்க மாட்டார்.

கிட்டத்தட்ட சச்சின் வயதை ஒத்த, அவரைப் போலவே கவனம் பெற்ற இன்னொரு மும்பை ஆட்டக்காரர் வினோத் காம்ளி. இருவரும் பள்ளியில் 664 ரன் பார்ட்னர்ஷிப் எல்லாம் போட்டு கலக்கியவர்கள். தொடர்ச்சியாக இரண்டு டெஸ்ட் ஆட்டங்களில் இரட்டைச் சதம்… தொடர்ச்சியாக மூன்று இன்னிங்ஸில் சதம் முதலிய பரபரப்புகளை உண்டாக்கியவராக இருந்தாலும், வரலாறு டெண்டுல்கரைப் போல காம்ளியை நினைவில் வைத்திருக்கவில்லை. அதற்குக் காரணம் கன்ஸிஸ்டன்ஸி.. (இந்த வார்த்தையைக் கேட்கும் போது தொலைக்காட்சியில்  வரும் சமையல் நிகழ்ச்சிகள் நினைவுக்கு வந்தால் நிர்வாகம் பொறுப்பல்ல)

தற்காலிகப் புகழினால் (மட்டும்) வரலாறு உருவாவதில்லை. நீண்ட கால ஒழுக்கமும், இடைவிடாத பயிற்சியும் முக்கியம். எந்தத் துறையில் வெற்றி பெறவும் இந்த மனநிலையே தாரக மந்திரம் - குறிப்பாக நிதி மேலாண்மையில்.

நீண்ட காலச் சேமிப்பினை, முதலீட்டினை விளையாட்டுப் போலச் செய்து முடிக்க வேண்டும். நிதி மேலாண்மையை சுமையாகக் கருதாமல் திட்டமிட்டுச் செய்தால் சுலபமாகத் தெரியும். அதிலும் குறிப்பாக மகளைப் பெற்ற அப்பாக்கள் குழந்தை பிறந்தவுடனேயே சேமிக்கத் துவங்கி விடுகிறார்கள். ‘மகள்களைப் பெற்ற அப்பாக்களுக்குத்தான் தெரியும் பணம் பகட்டில் சேர்ந்ததில்லை’ என நண்பர் ஒருவர் கூறுவார். அப்படியாகப் பட்ட \பெண் குழந்தைகளுக்கான திட்டம் செல்வ மகள் சேமிப்புத் திட்டம்’.

மத்திய அரசின் இத்திட்டம் இந்தியில் சுகன்யா சம்ரிதி திட்டம் என்ற பெயரில் அறியப்படுகிறது. அருகிலுள்ள அஞ்சல் நிலையத்தை அணுகினால் எல்லா விவரத்தையும் தந்து விடுவார்கள். (ஆம்.. இது அஞ்சலகச் சேமிப்புத் திட்டம்தான்.)

இதில் பத்து வயதுக்குள் உள்ள பெண் குழந்தைகளின் பெற்றோர் கணக்குத் துவக்கலாம். ஆண்டுக்கு ஆயிரம் ரூபாய் முதல் ஒன்றரை இலட்சம் வரையிலும் சேமிக்கலாம். குழந்தை பத்து வயதுக்குள் இருந்தால் எப்போது வேண்டுமானாலும் கணக்கினைத் துவக்கலாம். பதினான்கு வருடம் பணம் செலுத்த வேண்டும். அதன் பிறகு தேவையில்லை. முதிர்வுத் தொகையை 21 ஆண்டுகளில் எடுத்துக் கொள்ளலாம். அப்போது கல்விச் செலவுக்கோ, திருமணத்திற்கோ பயன்படும்.

உண்மையில் 21 வருடம் வரைக்கும் காத்திருக்க வேண்டியதில்லை. பாதித் தொகையை 18 வருடத்தில் கூட எடுத்துக் கொள்ளலாம். மற்ற திட்டங்களை விடக் கூடுதலான  வட்டி (9.1%) தருகிறார்கள். உதாரணத்துக்கு புதிதாகப் பிறந்த பெண் குழந்தையின் பெயரில் கணக்குத் துவங்குவதாகக் கருதுவோம். மாதம் ஆயிரம் ரூபாய் செலுத்துவதாக இருந்தால் 14 ஆண்டுகளில் ரூ 1.68 இலட்சம் செலுத்துவோம். 21 ஆண்டுகள் நிறைவடையும் போது சுமார் ஆறரை இலட்ச ரூபாய் கிடைக்கும்.

”இப்ப ஆறரை இலட்சம் பெரிய தொகையாக இருக்கலாம்.. 21 வருடம் கழித்து அதற்கு என்ன மதிப்பிருக்கும்?” என நீங்கள் நினைக்கலாம். நிச்சயமாக இப்பொது ஆறரை இலட்சத்திற்கு ஒரு கார் வாங்க முடிந்தால் அதே தொகைக்கு 21 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அதே காரை வாங்க முடியாமல் போகலாம். ஆனால் எதையாவது வாங்க முடியும். ஒன்றுமே இல்லாமல் போவதை விட ஆறரை இலட்சம் பெரிதல்லவா!

ஆகவே செல்வ மகள் சேமிப்புத் திட்டம் எளிய மக்களுக்கான திட்டம் மட்டுமல்ல. எல்லா மக்களுக்கான திட்டமும் ஆகும். அது பெண் குழந்தைகளின் பெயரில் சேமிக்கும் ஒழுக்கத்தை ஊக்குவிக்கிறது. மாதம் ஆயிர ரூபாய் என்பது ஆடம்பரச் செலவுகளைக் குறைத்தால் ‘விளையாட்டுப் போல்’ சேமிக்கக் கூடிய தொகை. இந்த ஆயிரத்தை இரண்டாயிரமாக, மூன்றாயிரமாக, ஐந்தாயிரமாக ஆக்குவதும் நமக்குச் சாத்தியம்.


விளையாட்டுப் போலச் செய்யும் செயல்களே டெண்டுகரையும், காம்ளியையும் வேறுபடுத்துகின்றன. அவையே நல்ல தகப்பனையும் ஊதாரியான தகப்பனையும் வேறுபடுத்துகின்றன.