Wednesday, April 29, 2015

மனுஷ்யபுத்திரன் நல்லவர்

கடந்த சில நாட்களாக ஜெயமோகனுக்கும், மனுஷ்யபுத்திரனுக்கும் இடையே நடக்கும் யுத்தத்தைக் காணுறுகையில் ஜெயமோகன் சுமத்திய குற்றச்சாட்டு பிரதானமாக முன்வந்து நிற்கிறது.

மனுஷ்யபுத்திரன் இளம் எழுத்தாளர்களிடம் பணம் வாங்கிக்கொண்டு (நாலாந்தர) புத்தகம் பதிப்பிக்கிறார் என்பதே அந்தக் குற்றச்சாட்டு. இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னர் ஜெயமோகனை மனமுருகி ஆராதித்த அபிலாஷ் கூட திடீரென்று குட்டியாக்கரணம் போட்டு அதெல்லாம் அபாண்டம் என்கிறார். பொதுவெளியில் மனுஷ்யபுத்திரனின் கணக்கு வழக்குகளைக் கேள்விக்கு உள்ளாக்கிய யமுனா ராஜேந்திரனும் அப்படியே சொல்கிறார். விநாயக முருகன் வேட்டியை அவுத்துப் போட்டு சத்தியம் செய்வதாகச் சொல்கிறார். மனுஷோடு எப்போதும் முரண்டு பிடிக்கும் ஒரு இணைய எழுத்தாளர் கூட தனது முதல் கவிதைத் தொகுப்புக்கு காசு வாங்காமல் போட்டதாகப் பதிவு செய்திருக்கிறார்.

இந்த வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தருணத்தில் நாம் மெளனம் காத்தால் அது குற்றமாகி விடும். (சில நேரங்களில் மெளனங்கள் கூட குற்றமாகி விடும் என தீபலட்சுமி சொன்ன வாசகம் நினைவுக்கு வந்து தொலைக்கிறது). உயிர்மை பதிப்பகம் எனது இரண்டு நாவல்களை வெளியிட்டது. அதற்கு ஒரு காசு கூட வாங்கவில்லை.. நான் பழகிய உயிர்மையில் புத்தகம் எழுதியவர்கள் யாரிடமும் வாங்கியதாகத் தெரியவில்லை. ஒரு வேளை என்னைப் போன்றவர்களுக்குத் தெரியாமல், ஜெயமோகனுக்கு மட்டும் தெரிந்து சிலர் இருந்தால் அவர் அதை ஆதாரத்துடன் வெளியிடலாம்.

என்னைப் பொருத்த வரைக்கும் காசு கொடுத்து புத்தகங்களைப் பதிப்பிப்பது ஒன்றும் கொலைக் குற்றமல்ல. நிறையப் பதிப்பகங்கள் அப்படி இயங்குகின்றன. அவ்வகையான பரிவர்த்தனைகளில் அதை நேர்மையாக ஒப்புக்கொண்டு, புத்தகம் விற்ற பிறகு அதற்கான கணக்கினை சமன் செய்யும் பக்குவத்தோடு பதிப்பகங்கள் நடந்து கொண்டால் போதும். அதைக் கோருமளவு திரட்சியான விதைக்கொட்டையுடைய எழுத்துக்காரர்களும் தேவை. சம பங்காளிகள் இருந்தால் மட்டுமே ஒப்பந்தகள் உருவாகும். இல்லையேல் சரணடைவுகள் மட்டுமே சாத்தியம்.

உதாரணத்துக்கு http://www.notionpress.com/ மாதிரியான நிறுவனங்கள் எழுத்தாளர்களிடம் பணம் வாங்கிப் பதிப்பிக்கும் பிசினஸை முறைப்படி செய்கின்றன.

ஜெயமோகன் எழுப்பிய பிரச்சினை பரபரப்பாகப் பேசப்பட்ட போது ஒரு ஃபேஸ்புல் தொடர்பு, “எங்கள் சிங்கம் லஞ்சம் கொடுப்பதுமில்லை.. வாங்குவதுமில்லை” என்றது. அதாவது மனுஷ்யபுத்திரன் புத்தகம் போடுவதற்கு பணம் வாங்குவதில்லையாம்.... அதே மாதிரி புத்தகம் போட்ட பிறகு எழுத்தாளர்களுக்கு பணம் கொடுப்பதுமில்லையாம்.. நல்ல நகைச்சுவை!

உயிர்மை பதிப்பகத்தில் ராயல்டி வாங்கிய எழுத்தாளர்களை நானறிவேன். உயிர்மையில் வெளியான ’கொட்டு மொழக்கு’ மற்றும் சென்ற ஆண்டு வெளியான ‘இரவல் காதலி’ இரண்டிலும் கிடைக்கும் ராயல்டியை குருத்தொலை அறக்கட்டளைக்குப் பயன்படுத்துவதாகச் சொல்லியிருந்தேன். ஜனவரி 1 ஆம் தேதி நடந்த வெளியீட்டு விழா நடந்த மேடையிலேயே ராயல்டிக்கான காசோலையைத் தருவதற்கு முன்வந்தார். நல்ல காரியம் செய்வது நாலு பேருக்குத் தெரியட்டும் என்ற நல்லெண்ணத்தில் சொன்னார். நான்தான் கூச்சம் காரணமாக மறுத்து விட்டேன். அதற்குப் பிறகு தனியானதொரு சந்தர்ப்பத்தில் இந்த இரண்டுக்குமான ராயல்டியைக் கொடுத்திருக்கிறார். இதை எந்த மசூதியிலும், தேவாலயத்திலும் என்னால் சத்தியம் செய்து கூற இயலும்.

இவ்வளவு ஏன்? ’கொட்டு மொழக்கு’ நாவலில் பதிப்பக அரசியலைப் பற்றிய சர்ச்சைக்குரிய அத்தியாயம் ஒன்றினை, மறைமுகமாக அவரைச் சீண்டுவது போல பிறர் கருதக் கூடிய வாய்ப்பு உள்ளதென்றாலும் கூட, அதை அப்படியே வெளியிட்ட பெருந்தகையாளர். இன்னொரு இணையதளத்தில் இதைப் பற்றி சர்ச்சை கிளம்பிய போதிலும் இன்று வரை இனிக்கும் இதயத்தோடு பழகுகிற நெறியாளர். புதிய தலைமுறை இதழில் ‘பணம் பத்திரம்’ தொடர் வெளிவருவதைப் பற்றிச் சொன்னபோது பெருமிதத்தோடு பாசம் காட்டிய பண்பாளர்.

Mark my words...அவதூறுகளுக்கு அப்பாற்பட்டவர் மனுஷ்யபுத்திரன்.

இதற்கெல்லாம் முற்றுப்புள்ளி வையுங்கள் மனுஷ்யபுத்திரன். அடுத்த வருட சுஜாதா விருதுக்கான தேர்வுக் குழுவின் தலைமை அதிகாரியாக ஜெயமோகனை நியமியுங்கள்... பிறகு பாருங்கள்... அவரும் நல்லவர்தான்..

என்ன நம்ம பர்ஃபார்மன்ஸ் கரெக்ட்டா இருக்கா? பர்ஃபார்மன்ஸை விடுங்க அவர் சொன்ன நாலாந்தர மேட்டர் இருக்கே ஒரு தமாஷ் போங்க.. ஒரு வேளை என்னையெல்லாம் படித்திருப்பாரோ என்னவோ!

Sunday, April 19, 2015

மணிரத்தினத்தின் அலை பாய்ந்த மெளனராகம்

மணிரத்தினம் இயக்கிய படங்களில் வேறு எதற்கும் இல்லாத முக்கியத்துவமும், எதிர்பார்ப்பும் ஓகெ கண்மணிக்கு உருவாகியிருப்பதை உணர முடிகிறது. அதற்கு மவுஸாண்டிகளை சுகாசினி அக்கா மூக்கைச் சொறிந்துவிட்டதும் ஒரு காரணமாக இருக்க வேண்டும். இப்போதும் படம் பிடித்திருந்தாலும் கூட ‘நான் கூவாலிஃபைடு இல்லை’என விமர்சனம் போடாமல் பல நண்பர்கள் ஒதுங்கியிருக்கிறார்கள்.

பிரார்த்தனா டிரைவ்-இன்னில் பெரிய கியூ. இரண்டு மூன்று பெண்கள்... ’எங்க வீட்டுக்காரர் காரை உள்ளே எடுத்துக்கிட்டு வரட்டும் நான் போய் எடம் புடிச்சு வைக்கிறேன்’ என உள்ளே ஓடினார்கள். பேருந்தில் துண்டு போட்டு சீட் பிடிப்பதைக் கண்டிருக்கிறோம். ஆனால் டிரைவ்-இன் தியேட்டரில் துண்டு போட்டு இடம் பிடிக்கும் வித்தையை நேற்று மாலை கண்டேன். உள்ளே போய் கார் பார்க்கிங்கில் நீட்டிப் படுத்துக்கொள்வார்களோ என்னவோ! கடைசி வரிசையில்தான் எங்களுக்கு இடம் கிட்டியது.

இயக்குனர் ஷங்கரின் ஐ படம் தந்த அயர்ச்சியில் சற்று கலக்கத்தோடுதான் ஓகே கண்மணிக்குச் சென்றோம். அதனால் பெரிய எதிர்பார்ப்புகள் இல்லை. ஐ கொடுத்த அனுபவத்தில் ஓகே கண்மணி படம் ஸூப்பரோ ஷூப்பர்!! மவுஸ் பயன்படுத்தாமல் இதை டைப் செய்கிறேன் அருக்காணி மேடம்... அதனால் ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள் பிளீஸ்..

நட்சத்திர எழுத்தாளர் யாருடனும் கை கோர்க்காமல் மணிரத்தினம் தானாகவே நல்ல படத்தை எடுத்துள்ளார். மேட்டுக்குடி சமுதாயத்தின் ஃபேண்டஸி படம் ஓகே கண்மணி. சில பேர் அலைபாயுதே மாதிரியான படம் என்கிறார்கள். அலைபாயுதே மாதிரி இது மணிரத்தினத்திற்கு முக்கியமான படம். அம்பானி கதையை ’குரு’ என்ற பெயரில் மொக்கையாக எடுத்ததைப் போலின்றி இது மாதிரி இயல்பான கதைகளையே மணிரத்தினம் தேர்ந்தெடுக்கலாம். இது அவருக்கு நன்றாக வருகிறது.

1986 இல் வெளியான மெளனராகம். திருமணத்திற்கு முன்பே காதலில் விழுந்திருந்த பெண் கல்யாணத்திற்குப் பின் கணவனுடன் பெறும் அனுபவங்களையும், மனப் போராட்டங்களையும் முன்னிறுத்தும் படம். கல்யாணத்திற்கு முன் எப்படியிருந்தாலும் கழுத்தில் தாலி ஏறிய பின் பழையதை மறந்து புதிய வாழ்க்கையை ஏற்றுக்கொள்வதைப் பேசியது. பின்னர் 14 ஆண்டுகள் கழித்து 2000 இல் அலைபாயுதே. காதலித்து திருட்டுத்தனமாக கல்யாணம் செய்த பிறகு தனித்தனியே தமது பெற்றோருடம் வாழும் ஜோடியைப் பற்றிய கதை.

அதன் பிறகு பதினைந்து ஆண்டுகள் கழித்து இப்போது ஒரு கதை. கல்யாணம் செய்துகொண்டு தனித்தனியே வாழ்வது பழைய மதிப்பீடு என்று சொல்லும் விதமாக கல்யாணமே செய்யாமல் சேர்ந்து வாழும் புதிய லைஃப்ஸ்டைலுக்கு முன்னேறியிருக்கிறது.

இந்த மூன்றுமே மூன்று தலைமுறையின் வாழ்க்கையை, வாழ்க்கை சார்ந்த மதிப்பீடுகளைக் குறிப்பிடுவதாகக் காணலாம். மணிரத்தினத்தின் படங்கள் ஒட்டு மொத்த சமுதாயத்தையும் அப்படியே பிரதிபலிப்பதில்லை. அவை மேட்டுக்குடியினரின் (அல்லது upper middle-class இன்) பிரச்சினைகளை அலசுபவை. முதலைக்கு தண்ணீரில் பலம் என்பது போல மணிக்கு இதுவே பலம். அந்த வட்டத்தைத் தாண்டிய அவரது படங்கள் காக்டெயில் பார்ட்டியில் கம்மங்கூழ் ஊற்றியது போல செயற்கைத்தன்மையோடு இருக்கும்.

இது வரைக்கும் இந்திய சமூகத்தின் காதல் திரைப்படங்களைக் கவனித்தால் காதலின் பிரச்சினைகள் பெரும்பாலும் புறச்சூழல் சார்ந்தவையாகவே அமைவதைக் காணலாம். பெற்றோர், குடும்பம், ஜாதி, மதம், ஏழை-பணக்காரச் சிக்கல் முதலியவற்றைச் சுற்றியே இருக்கும். (ஹீரோயிசத்தைக் கொண்டாடும் அக்மார்க் கமர்ஷியம் கதைகளிலுமே கூட அப்படித்தான் அமைகிறது) ஆனால் மேற்கத்திய திரைப்படங்களில் சிக்கல் அகம் சார்ந்ததாக அமையும். இரு மனிதர்களின் உள்ளார்ந்த பிரச்சினைகளை அலசும். அவற்றில் புறக் காரணிகளும், பொருளாதாரச் சிக்கல்களும் ஒரு பொருட்டாகவே இருப்பதில்லை.

அப்படிப்பட்ட ஒரு படைப்பாக வந்திருக்கும் இந்தியப் படம் ஓகே கண்மணி. மிக முக்கியமான காலப் பதிவாகக் கவனிக்க வேண்டியது. Watershed moment in Indian cinema! இப்படியான படங்கள் கலாச்சாரச் சீரழிவை உருவாக்குவதாக சிலர் பொங்கலாம். எங்களுக்குப் பக்கத்தில் ஒரு காரின் எஞ்சின் படம் முடியும் வரைக்கும் ஓடியது. கண்ணாடியை ஏற்றிவிட்டு ஃபுல் ஏசியில் படம் பார்த்தது ஒரு ஜோடி. கார் வேறு அவ்வப்போது அசைந்துகொண்டிருந்தது. உள்ளே இருந்த ஜோடிக்கு வயது நாற்பதுகளில் இருக்கும். இரண்டரை மணி நேர லிவிங் டுகெதெர்.

சாதாரண மனிதர்களுக்கு இது அசாதாரணமான கதையாக இருக்கலாம். சில அசாதாரணமான மனிதர்களுக்கு இது சாதாரணமான கதையாக இருக்கும். அசாதாரணமான கதைகளையும், அசாத்தியங்களையும் கூறுவதாலேயே சினிமா சினிமாவாக இருக்கிறது. அதனாலேயே சினிமாவுக்கான கவர்ச்சி மாறாமல் இருக்கிறது.

மாறிவரும் மூன்று தலைமுறையினரின் கதை. மெளன ராகம், அலைபாயுதே & ஓகே கண்மணி.. ஆனால் மாறாத ஒரே விஷயம் இயக்குனருக்கு மலையாள கதாநாயகிகள் மீதுள்ள மோகம்..  அருக்காணி மேடம் இதெல்லாம் என்னன்னு கேளுங்க.. அதை விட்டுட்டு...

Thursday, April 09, 2015

ஜெயகாந்தனின் போட்டோ

நாங்கள் கல்லூரி இறுதியாண்டு பயின்ற போது ‘தமிழ் மன்றம்’ ஒருங்கிணைத்த இரண்டு நாட்கள் நடைபெற்ற அந்த விழாவில் தமிழில் எழுதப்பட்ட பொறியியல் கட்டுரைகள் அடங்கிய தொகுப்பினை வெளியிட்டோம். நானும் இன்னொரு நண்பனும் அதன் எடிட்டராகச் செயல்பட்டோம். (சிலர் “முன்னுறை’, “முடிவுறை” என்றெல்லாம் எழுதிக் கொடுத்திருந்தார்கள்). கவியரங்கம், பட்டிமன்றம் என பலதரப்பட்ட நிகழ்வுகள் அரங்கேறின. 

அந்த விழாவில் ஜெயகாந்தன் பங்குபெற்றார்.. வேறு ஏதாவது கல்லூரிக்கு அழைத்திருந்தால் சென்றிருப்பாரா தெரியவில்லை. எங்கள் கல்லூரியில் அவரது மகள் படித்த காரணத்தால் ஒப்புக் கொண்டிருக்க வேண்டும். அந்தக் காலகட்டத்தில் தனிப்பட்ட வாழ்வில் ஜெயகாந்தன் பெரிய மாற்றங்களை உண்டாக்கியவரில்லை. எனினும் அவரது காத்திரமான படைப்புகள் சிலவற்றைக் கடந்து வந்திருந்த காலம். மனிதர் கர்வமும், கம்பீரமும் கலந்து செய்த கலவையென்று யாவரும் நம்பினார்கள். பட்டிமன்றத்தில் விவாதம் செய்ய வந்திருந்த ஒரு பேச்சாளர், “நாங்கள் கல்லூரியில் படித்த போது அவர் தீவிரமான எழுத்தாளர். அவரை நெருங்கவே பயப்படுவோம்” என தனியாக பேசுகையில் குறிப்பிட்டார்.

வழக்கம் போல உக்கிரமான உரையொன்றை வழங்கினார் ஜே.கே. பின்னர் நிகழ்ச்சியை ஒருங்கிணைத்த மாணவர்களோடு நின்று ஆடிட்டோரியம் முன்பாக புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டார். (பல காலமாக அதைத் தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன்) பின்னர் சுஜாதா மறைந்த போது நாரத கான சபாவில் நடந்த நினைவுக் கூட்டத்தில் கலந்து கொண்டு பேச வந்திருந்தார். அதில் “நானும் அவரும் ஒரே நேரத்தில ஆஸ்பத்திரியில அட்மிட் ஆகியிருந்தோம். நான் இருக்கேன். அவர் போய்ட்டார்” என்றார்.

இந்த இரு நிகழ்வுகளைத் தவிர்த்து அவரைச் சந்தித்ததில்லை. சந்திக்கவும் முயன்றதில்லை. அணுக முடியாத ஆளுமையாக கட்டமைக்கப்பட்ட ஜெயகாந்தனின் பிம்பத்தை அதற்குக் காரணம் காட்டி விடலாம். ஆனால் இனி நினைத்தாலும் அணுக முடியாது. ஜே.கே மரணித்து விட்டார்.

1999 ஆம் வரும் கோவையில் எடுத்த அந்த போட்டோவை தீவிரமாகத் தேட வேண்டும்.

Tuesday, April 07, 2015

அப்படி என்ன சொல்லிட்டார் வா.மு.கோமு

இது இரவல் காதலி நாவல் குறித்து எழுத்தாளர் வா.மு.கோமு 2014 ஃஃபிப்ரவரியில் தனது ஃபேஸ்புக்கில் எழுதியது. வரலாறு முக்கியம் என்ற காரணத்திற்காக இங்கே மீண்டும் பதியப்படுகிறது

//”இரவல் காதலி” செல்லமுத்து குப்புசாமியின் நாவலை மூன்றுமணி நேரத்தில் வாசித்து முடித்து விட்டேன். சாப்ட்வேர் கம்பெனியில் பணிசெய்பவர்களுக்கு என்னமாதிரியான வேலைகள் உள்ளன என்று என் சிற்றறிவுக்கு எட்டாமல் முதன்முதலாக வாசித்திருக்கிறேன். நாவலில் ஒரு குடும்பப் பெண்ணோடு நாயகன் உறவு வைத்துக் கொள்கிறான்! அட நல்லா இருக்கே! அங்கியும் அப்புடித்தானா? எல்லாப்பக்கமும் அதே சமாச்சாரம் தான். தொழிலும் கலாச்சாரமுமே மாறுபடுகிறது! நாலுமணி நேரம் கட்டிக்கொள்வதற்கு பத்தாயிரம் ரூவாயில் பட்டுப்புடவை எடுத்துக் கட்டிக் கொள்கிறார்கள்! இங்கே சந்தக்கடை புடவை எடுத்துக் கட்டிக் கொள்கிறார்கள்! உன்னை மொதவாட்டி பாத்தப்ப கட்டியிருந்தன்ல மஞ்சக்கலரு ஜிங்குச்சா புடவை! அது கிழிஞ்சிடுச்சு! அதே மாதிரி எடுத்துக் குடு! பெண் பெண்ணாகவே இருக்கிறாள் எல்லா இடங்களிலும்! நாவலில் காதலும் இருக்கிறது! அது நாசுக்காகவும் இருந்தது! எல்லா நாவல்களைப் போலவும், எல்லா சினிமாப்படங்களைப் போலவும் திருப்தியாய் சுபமாய் நாவல் முடியவில்லை! அதைத்தான் முன்னுரையில் செல்லமுத்து குப்புசாமி குறிப்பிடுகிறார்.

“இதில் காமம் இருக்கிறது. தனிமையை காமம் தின்பதும், காமத்தை காதல் வெல்வதும், காதலைக் காமம் வெல்வதும், இறுதியில் இரண்டையும் எதார்த்தம் வெல்வதுமான கதை இது!”
முதல் அத்தியாயம் படிக்கையில் கொஞ்சம் தடுமாறித்தான் போனேன். போகப்போக நாவல் சூடுபிடித்துக் கொண்டது! வாழ்த்துக்கள் ஆசிரியரே!//

குருத்தோலை ஞாயிறு

குறிப்பாக நான் இலக்கியக் கூட்டங்கள் எதற்கும் செல்வதில்லை. இதில் பெருமையோ, ஆணவமோ இல்லையென்ற போதிலும் முடிவதில்லை. எழுதுவதற்கும், வாசிப்பதற்குமே நிறைய விஷயங்களை சமரசம் செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. இதில் கூட்டங்களுக்குச் செல்வது கொஞ்சம் சிக்கலான காரியமே.. இது போன்ற கூட்டங்களில் நண்பர்களைச் சந்திக்கவும், சுவாரசியமான கதைகள் பேசவும் சந்தர்ப்பம் ஏற்படும்.. ”ஓ.. நீங்கதானா அது?” என கேட்டுக் கொள்ளலாம்.

அப்படி இரண்டு கூட்டங்களை இரண்டு ஞாயிறுகளில் கடந்து வந்தேன். முதலாவது மார்ச் 26 ஆம் தேதி கோவையில் நடந்தது. கோவை இலக்கிய அமைப்பினர் மாதந்தோறும் கூடி கடைசி ஞாயிற்றுக் கிழமையன்று இந்தக் கூட்டத்தை நடத்துகிறார்கள். ஒரு மாதம் முன்னதாகவே சொல்லியிருந்தார்கள். கனவு சுப்ரபாரதிமணியன், “உங்க கொட்டு மொழக்கு நாவலைப் பத்தி நான் பேசப் போறேன்.. நீங்க கட்டாயம் வாங்க” என்று சொல்லியிருந்தார்.

கோவை எக்ஸ்பிரஸ் வடகோவைக்கும், ரயில் நிலையத்திற்கும் இடையில் அரை மணி நேரம் நின்றது. யாருக்காவது போன செய்யத் தோன்றியது. இரா.முருகவேள் நம்பருக்கு கை அனிச்சையாகப் போனது. “உங்க ஊருக்குத்தான் வந்துக்கிட்டு இருக்கேன்...” என்றேன். “நண்பா.. நான் சென்னையில் இருந்து வந்துக்கிட்டு இருக்கேன்.. ஸ்டேஷனுக்கு முன்னால டிரெயின் நிக்குது” என்றார்.

க்க்க்கூ என ரயில் ஊதிய சத்தம் நேரிலும் கேட்டது.  மூன்று பெட்டி தள்ளி போனிலும் கேட்டது. முருகவேள் இடதுசாரி சிந்தனையுடைய வழக்கறிஞர். பரதேசி படத்தில் மூலக்கதையான எரியும் பனிக்காடு நாவலை தமிழாக்கம் செய்தவர். அதே போல ஒரு பொருளாதார அடியாளின் வாக்குமூலம் என்ற புத்தகத்தையும் மொழி பெயர்த்தவர். அதையெல்லாம் கடந்து ‘மிளிர் கல்’ என்ற அருமையான நாவலை எழுதியிருக்கிறார். திருநெல்வேலி மனோன்மனியம் பல்கலைக் கழகத்தில் நேரில் சந்தித்த போது பரிட்சயம்.

சென்னையில் ஒரு கூட்டத்துக்குச் சென்று வருவதாகச் சொன்னார். என்ன அமைப்பு என்ற போது ’கலகம்’ என்றார். கழகமா, கலகமா தெரியவில்லை. தெரிந்து மட்டும் என்னவாகப் போகிறது.. கொம்பனுக்கு பொண்ணுக் கொடுத்த ராஜ்கிரணைப் போல இந்த மாதிரி இடதுசாரிகளுக்கு பெண் கொடுப்பவர்களை வெகுவாக எச்சரிக்க வேண்டும் என்று மட்டும் நினைத்துக் கொண்டேன். வழக்கமாக கோவை இலக்கிய அமைப்பின் கூட்டங்களுக்கு வருவேன் என்றும், இன்று களைப்பாக இருப்பதாகவும் சொன்னார்.

பொதுவாக இலக்கியக் கூட்டங்களில் .. இந்தச் சொல்லே ஒரு நகைமுரண் என்பேன்... அதற்கு ஏன் இலக்கியக் கூட்டம் எனப் பெயர் வைக்கிறார்களோ தெரியவில்லை. என்ன கூட்டம் வருகிறது?? என்னதான் சமோசாவும், மசாலா டீ வாங்கிக் கொடுத்தாலும் ஆள் சேர்ப்பது கடினம். அப்படியும் அந்த நண்பர்கள் 52 மாதங்களாக இந்த நிகழ்வை நடத்தி வருகிறார்கள். மனதுக்கு இதமாக இருந்தது.

நிகழ்வு நடந்த அந்த உயர் நிலைப்பள்ளி அவினாசி ரோடு முடிந்து ரவுண்டானாவில் இருந்து மேற்கே இறங்கியதும் வலது பக்கத்தில் வருகிறது. அரசு உதவி பெறும் உயர்நிலைப் பள்ளி.. ஆனால் வெறும் அறுபது பேர் மட்டும் படிக்கிறார்களாம். தமிழ் மீடியம் பள்ளிகளின் நிகழ்காலச் சாட்சியாக நின்றது அது. இடம் இருப்பது நகரின் மையத்தில். இடத்தை விற்றால் ஆயிரம் கோடிக்குப் போகும் என நினைக்கிறேன். இன்னும் ஐந்தாண்டுகள் இந்தப் பள்ளி இதே வடிவத்தில் நீடித்தால் ஆச்சரியம்.

தமிழ் மொழியில் எழுதுவது கூட அப்படித்தான் என நினைக்க வேண்டியிருக்கிறது. எதோ ஒரு ஆர்வத்தில் செய்கிறோம்.. எனினும் இந்த மாதிரியான சில ஊக்குவிப்பு முயற்சிகளே தொடர்ந்து செயலாற்றத் தூண்டுகின்றன.

கொட்டு மொழக்கு நாவலை சுரேஷ்வரன் வெளியிடன் நித்திலன் பெற்றுக் கொண்டார்.

அதன் பிறகு சுப்ரபாரதிமணியன் நாவலைக் குறித்து அறிமுக உரையாற்றினார். அவர் அச்சில் வந்த எனது மூன்று நாவல்களைப் பற்றியுமே குறிப்பிட்டுப் பேசினார். முதல் நாவலான இரவல் காதலியில் சென்னையில் ஐ.டி துறையின் மொழியைப் பேசியவர் இரண்டாவது நாவலான குருத்தோலையில் அதிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட அமராவதிக் கரைக்கு அருகேயுள்ள கிராமத்திற்கு இடம்மாறி அங்கிருக்கும் மொழியைத் துல்லியமாகப் பேசியது குறித்து ஆச்சரியப்பட்டார். “நான் கூட அவர் கோஸ்ட் ரைட்டர் வெச்சு எழுதிட்டார்னு சந்தேகப்பட்டேன்” என்றார்.

மூன்றாவது நாவலான கொட்டு மொழக்கு பற்றிக் குறிப்பிடுகையில் சென்னையின் ஐடி வாழ்க்கையையும், கிராமிய வாழ்வையும் ஒரே கதையில் வெவ்வேறு தளங்களில் பேசுவதைக் விவரித்தார். மகிழ்வாக இருந்தது.

நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொள்ள ஷங்கர நாராயணன், எம்.ஜி.சுரேஷ் ஆகியோர் சென்னையில் இருந்து வந்திருந்தனர். அவர்களைச் சந்திப்பது முதன்முறை. ஆட்டம் எழுதிய சு.வேணுகோபால் அவர்களையும் சந்திக்கும் வாய்ப்புக் கிட்டியது. ஓவியர் ஜீவா, அம்சப்ரியா, அவைநாயகம், மயூரா ரத்தினசாமி, அனாமிகா, ப.தியாகு, யாழி, சோழநிலா, சதீஷ் சங்கவி, ஸ்ரீபதி பத்மநாபா உள்ளிட்ட பலரோடும் உரையாட முடிந்தது.

அடுத்த முறை கோவை சென்றால் கண்டிப்பாக ஒருவரைச் சந்தித்தே தீர வேண்டும்... அவர் கின்னஸில் இடம் பெற்ற ராஜேஷ் குமார்.