Monday, May 18, 2015

வாசக... ஸாரி.. கல்லூரி சாலை

நேற்று பனுவல் புத்தகக் கடையில் வாசகசாலை அமைப்பினர் ஏற்பாடு செய்திருந்த நிகழ்வில் சில இளைஞர்களைச் சந்திக்க நேர்ந்தது. மூன்று பேர் “நீங்க GCTயா?” என்று கேட்டார்கள். ஆமாம் என்றதும் நாங்களும்தான் என்றார்கள். கடந்த வருடம் கல்லூரி முடித்த மாணவர்கள். மிக நிறைவாக இருந்தது.

வாசக சாலையினர் அனைவரும் இளைஞர்கள். ஏதோயொரு கிறுக்குத்தனத்தில் இதை செய்து வருகிறார்கள். எவனோ ஒரு எழுத்தாளனுக்கு ஃபாரின் சரக்கும், எலாஸ்ட்டிக் போகாத ஜட்டியும், ஃபிளைட் டிக்கெட்டும் வாங்கிக் கொடுத்த அழிவதற்குப் பதிலாக இம்மாதிரி நிகழ்வுகளை நடத்துவது ஆரோக்கியமானது. பனுவல், டிஸ்கவரி புக் பேலஸ் மாதிரியான இடங்களில் யாவரும்.காம், செவ்வி, வாசக சாலை முதலானோர் மேற்கொள்ளும் முயற்சிகள் முக்கியமானவை.

நிகழ்ச்சி முடிந்ததும் ஏற்பாட்டாளர்களோடு பேசுகையில், நிகழ்வுகளை புத்தகக் கடைகளைத் தாண்டி (மாறிமாறி 300-400 பேர் மட்டுமே எல்லாக் கூட்டத்திற்கும் போவார்கள்) கல்லூரிகள் மற்றும் பள்ளிகள்ளோடு இணைந்து ஏற்பாடு செய்தால் இன்னும் சிறப்பாக இருக்கும் என்ற வேண்டுகோளை விடுத்திருக்கிறேன். சமீபத்தில் ஒரு பத்திரிக்கையாள நண்பர் கூறிய செய்தி அதிர்ச்சியாக இருந்தது. தான் ஒரு கல்லூரியில் உரையாற்றச் சென்றிருந்ததாகவும், அங்குள்ள மாணவர்களை என்ன வாசிக்கிறீர்கள் எனக் கேட்டதற்கு எவ்விதமான பதிலையும் கூறவில்லை என்றும் சொன்னார். சுஜாதாவும், பாலகுமாரனும் கூட அவர்களுக்கு பரிட்சயமில்லை என்பது வருத்தமளிக்கும் செய்தி. இதையெல்லாம் மாற்ற வேண்டிய வரலாற்றுப் பொறுப்பு நமக்கெல்லாம் உண்டு.

சுமார் 16 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் எங்கள் கல்லூரிக்கு ஜெயகாந்தன் வந்திருந்தார். அப்போது எடுத்துக் கொண்ட புகைப்படம் நேற்றுத்தான் கிட்டியது. இதில் உள்ள இருவர் இன்றைக்கும் நம்மிடையே இல்லை. ஒருவர் ஜேகே.. இன்னொன்று உதவிப் பேராசிரியர் ராஜேந்திரன்.
******
மணிபிரபு கோவையில் பொறியியல் பயிலும் மாணவர். அவர் குருத்தோலை நாவலுக்கு ஓரு விமர்சனம் எழுதி அனுப்பியிருக்கிறார். உள்ளபடியே மகிழ்ச்சியாக உணர்ந்த தருணம். இன்றைய இளைஞர் நேற்றைய கதையை வாசித்ததும், அதைப் பற்றி எழுத வேண்டும் என நினைத்ததுமே அந்தப் படைப்புக்குக் கிடைத்த அங்கீகாரம்.

நடுகல் பதிப்பக வாயிலாக  வெளிவந்த செல்லமுத்து குப்புசாமியின் "குருத்தோலை" நாவலை வாசித்தவுடனே அதற்கான பாராட்டுகளை தெரிவிக்க வேண்டும் என தோன்றியது .பல புத்தகங்களை வாசித்தும் விமர்சனம் எழுதத் துண்டிய முதல் நாவல் இதுவே.

நாவல் முழுவதுமே கொங்குத்தமிழ் பொங்கிவலிகிறது. கொங்குத்தமிழ் பரிச்சயம் இல்லாதவர்கள் வாசிக்க  சற்று சிரமப்படுவார்கள். ஆனால்,இத்தனை நாட்களாக  ஆவணப்படுத்த தவறிய மொழி வழக்கு.

கொங்கு கிராமமெங்கும் குடும்பங்கள் தோறும் நடந்த, நடக்கும் கதை. கதையின் மையப்பாத்திரம் முத்துச்சாமி. முத்துச்சாமியின் வளரச்சியோடு கதையும் வளர்கிறது.

கதை நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன் தொடங்கி இன்றைய தேதியில் முடிவுறுகிறது.அன்றைய மனிதர்களின்,  யரார்த்தம், பாசம், காதல், செலவாந்திரம், கெட்டவார்த்தைகள், சண்டைகள், மறைந்து போன கல்யாண சம்பிராயங்கள் என அத்தனை அலகுகளையும் கண் முன் காட்சிகளாக விவரிக்கிறார் எழுத்தாளர்.

கதை எசகுபிசகாகவே தொடங்குகிறது. முத்துச்சாமியும் அவனின் அத்தை மகளான பாப்பியும் ஆடு மேய்க்க சென்ற இடத்தில் தனிமையின் துண்டுதலால் வயதின் தாகத்தை தீர்த்துகொள்கின்றனர். இது கதைக்கு தேவையற்ற  அலங்காரம் என்றே தோன்றியது .

பின், முத்துச்சாமியின் அக்கா திருமணம்,செல்லப்பனின்( முத்துச்சாமியின் மச்சான்) பாகப்பிரிவினை என கதை தொடர்கிறது .இந்த நிகழ்வுகளை விவரித்த விதத்தில்  எழுத்தாளரின் நுண்ணறிவு புலப்படுகிறது. பத்து வள்ளப் பண்ணயத்தில் பாடுபட ஆள் வேண்டும் என்பதற்காக நாட்ராயன் முத்துச்சாமியின் படிப்பிற்கு முனுக்குப்போடுவதும், நன்றாக படித்த  முத்துச்சாமியை இழக்க விரும்பாத டேவிட் வாத்தியார்  நாட்ராயனின் காலில் விழுந்து மீண்டும் பள்ளிக்கு  அனுப்புமாறு கெஞ்சவதும் என அக்கால மனிதர்களின் அறியாமை மற்றும் ஈரத்தை  முறையே இயல்பாக எடுத்துரைக்கிறார்

செல்லப்பனின் எருதுகளை பாப்பியின் தந்தை வாங்கிக்கொண்டு பணம் தராமல் வஞ்சிப்பதும், அதை கேட்கச் சென்ற  நாட்ராயனை குடும்பமே  அடித்து விரட்டுவதும், அந்த ஆற்றாமையை பாப்பியின் ஆட்டை கொண்டுபோக வந்த அவள் கணவன்மீது காட்டுவதும் அதனால் அவமானப்பட்டவன் முத்துச்சாமியை ஆள் வைத்து அடிப்பதும் என கதை விரிகிறது.

கடைசி அத்யாயத்தில் திடீரென கிழட்டு முத்துச்சாமிக் கொண்டு வருவது கதையின் வீரியத்தை குறைப்பதாய் படுகிறது. பாப்பின் இளமைக் காலக் காதல் நினைவுகளால் பகையை மறந்து பாப்பியின் மகன் திருமணத்திற்கு செல்வதாய் கதை முடிகிறது.

"குருத்தோலை" -இது புனைவல்ல; கொங்கு கிராமங்களின் பல்வேறு குடும்பங்களில் நடந்த நிகழ்வுகளின் தொகுப்பே. அக்கால சாதிய அடக்குமுறையை பற்றி பேசாதது சிறு குறையே. மொத்தில், குருத்தோலையை உண்ணும்போது பெறும் சுவையை வாசிக்கும்போதும் பெறலாம்.

பதில்:
நன்றிங்க மணிபிரபு. முதல் அத்தியாயத்தில் காமம் வருவதும், கடைசியில் கதை வேகமாக முடிவதும் திட்டமிட்டுச் செய்ததுதான். ஆனால் சாதிய அடக்குமுறைகளைப் பற்றிப் பேசாமல் விட்டத்தில் எந்த உள்நோக்கமும் இல்லை. இந்த கதைக்கான களத்தில் அது இல்லை. அல்லது அது திட்டமிடப்படாத ஒன்று. அடுத்த நாவலான கொட்டு மொழக்கு சாதியை விரிவாகப் பேசுகிறது - சாதிகளின் பின்னுள்ள அரசியல், அரசியலுக்குப் பின்புலமான சாதி என பின்னட்டையில் வருமளவு!

Saturday, May 09, 2015

கொட்டு மொழக்கு - இரு விமர்சனங்கள்

ஈரோடு கதிர் கொட்டு மொழக்கு நூலுக்கு எழுதிய விமர்சனம்.
கூடுவிட்டு கூடு பாய்வது போலே சென்னையில் ஒரு கார்ப்பரேட் நிறுவனத்தில் பணியாற்றும் அமராவதி ஆற்றங்கரை கிராமத்தான் ’ராசு’வாக வாழ்ந்து பார்க்கும் ஒரு அற்புத அனுபவத்தை 155 பக்கங்களில் தந்திருக்கிறார் செல்லமுத்து குப்புசாமி.

சென்னையில் பணி புரியும் ராசுவின் அப்பச்சி (அம்மாவின் அப்பா) கிராமத்தில் இறந்து போகிறார். அந்த மரணச் சேதி என்ன மாதிரியான மன நிலையை ராசுவிற்குத் தருகிறது என்பதில் தொடங்கி இழவு காரியம் முடித்து சென்னை திரும்புவது வரைதான் கதை.
இழவிற்காக ஊர் திரும்பும் ஆயத்தங்களிலேயே நிமிர்ந்து உட்கார வைத்துவிடுகிறார். அப்பா, அம்மா, தாய்மாமன், அத்தை, அம்மாயி, அப்பச்சி என உள்வட்ட உறவுகளுக்குள் இருக்கும் நெகிழ்வும், இடியாப்பச் சிக்கல்களும் வாழ்க்கையில் நாம் கடந்த விதவிதமான உறவுகளை இழுத்து வந்து நினைவுபடுத்துகின்றது. இரண்டு நாட்கள் இழவு வீட்டுப் பந்தலில் அவன் இருந்தேயாக வேண்டிய சூழல். ராசுவிற்கு உறவுகளோடு முன்பின் ஏற்பட்ட நிகழ்வுகளும், இழவு வீட்டு நிகழ்வுகளுமென கதை வெகு வேகமாய் நம்மை தமக்குள் இழுத்துக் கொள்கிறது. கொங்கு மண்டலத்தின் ஒரு விவசாயக் குடும்பத்திலிருந்து பெரு நகருக்கு நகர்ந்து போனவன், தன் கிராமத்தில் இழவு வீட்டை எதிர்கொள்ளும்போது இருக்கும் கலந்துகட்டிய உணர்வுகளை மிக அழகாய், தெளிவாய் வடித்திருக்கிறார். ஒவ்வொரு சூழலிலும் நம்மை ராசுவோடு பொருத்திப் பார்த்து ரசிக்கும் சாத்தியங்களுண்டு. இறுதியாய் வரும் கருதன் எண்ணற்ற கேள்விகளை எழுப்பிவிட்டுச் செல்கிறான். அவனுக்கு ராசு தம்மால் ஆன ஒரு பதிலை தந்துவிட்டுப் போகிறான். ஒரு கிராமத்து இழவு வீட்டின் சடங்குகளை ஆவணப்படுத்தும் ஒரு நாவல் என்றும் சொல்லலாம், அதே சமயம் கிராமத்து சாதி அரசியலையும் ஆவணப்படுத்த இது தவறவில்லை.
விவசாயக் குடும்பத்திலிருந்து வெளியேறி நகருக்குள் அடைபுகுந்தவர்கள் அனைவருக்கும் இந்த ”கொட்டு மொழக்கு” நாவலை அன்போடு பரிந்துரைக்கிறேன். வாழ்ந்த அல்லது தொலைத்த வாழ்க்கையை 155 பக்கங்களில் நீங்கள் இன்னுமொருமுறை வாழ்ந்து பார்க்கும் உத்திரவாதம் உண்டு.
*
எழுத்தாளர் செல்லமுத்து குப்புசாமியை பல வருடங்களாக அறிந்திருந்தாலும், சந்தித்தது கடந்த வாரம்தான், இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு பங்குச்சந்தை குறித்து அவர் எழுதியிருந்த ஒரு புத்தகத்தை பெரும் பிரயத்தனப்பட்டு என் கைகளில் சேர்த்திருந்தார். வாசித்துவிட்டீர்களா என்றும் அழுத்தம் கொடுத்தார். உண்மையில் இதுவரை அதன் அட்டை கூட நான் திறக்காமலே இருக்கிறேன்.
கடந்தவாரம் வந்தவர் தனது “கொட்டு மொழக்கு” நாவலை அளித்தார். அவருடன் உரையாடியபடியே நடுவாந்தரமாய் புத்தகத்தை விரித்து ஏதோ பக்கத்தை பார்வையால் வருடினேன். அந்த பக்கத்தில் வட்டார மொழியிலிருந்த உரையாடலொன்று மனதிற்குள் குறுகுறுக்கத் தொடங்கியது. உண்மையைச் சொல்ல வேண்டுமென்றால் என் பார்வை வருடிய பக்கம், பெருமாள் முருகனின் கங்கணம் நாவலை நினைவூட்டியது. ஆனால் இரண்டிற்கும் சற்றும் தொடர்பில்லை.
உடனே படிக்கவேண்டுமெனும் உந்துதலில் ஒரே மூச்சில் வாசித்து முடித்தேன். இப்படி ரசித்து, ருசித்து, தீவிரமாக, வாசித்து நீண்ட நாட்களாகிவிட்டன.
வாசித்து முடித்தவுடன் வாசிப்பின் மகிழ்ச்சியை செல்லமுத்து குப்புசாமிக்கு வாட்ஸப்பில் பகிர்ந்த கையோடு, மும்பையில் இருக்கும் என் நண்பருக்கு இந்தப் புத்தகத்தை உடனே அனுப்ப விரும்பி அவரின் முகவரி பெற்று அனுப்பியிருக்கிறேன்.
பாராட்டுகளோடு... அன்பும் நன்றியும் செல்லமுத்து குப்புசாமி!
**********
கோவை ராமநாதன் கீழ்க்கண்ட விமர்சனத்தை கொட்டு மொழக்கு நூலுக்காக ஃபேஸ்புக்கில் எழுதியிருக்கிறார்.

செல்லமுத்து குப்புசாமி அவர்களின் "கொட்டுமொழக்கு" புத்தகத்தை இன்று தான் படிக்க முடிந்தது. சென்னையில் ஆரம்பிக்கும் கதை மூன்றாவது அத்தியாயத்திலேயே தாராபுரம் பக்கம் வந்துவிடுகிறது. கிராமத்தில் பிறந்து வளர்ந்து ஐ.டி துறையில் வேலை பார்க்கும் ஒருவன் நெருங்கிய உறவில் நடக்கும் ஒரு பெரிய காரியத்துக்கு வருவதும் அதைத்தொடர்ந்து அங்கு நடக்கும் நிகழ்வுகளுமே கதை. கொங்கு பகுதிகளில் எழவு வீட்டில் நடக்கும் நிகழ்வுகளையும் அவர்களின் சம்பிரதாயங்களையும் பழக்க வழக்கங்களையும் நகைச்சுவை உணர்வையும் உறவுகளுக்குள் இருக்கும் நெருக்கத்தையும், வன்மத்தையும் அவருக்கே உரிய எழுத்து நடையில் அழகாக எழுதியிருக்கிறார். ராசுவுக்கும் எடிமலைக்கும் நடக்கும் அலைபேசி உரையாடல், எழவு வீட்டில் ராசு துண்டை வாயில் வைத்து ஜெர்க் கொடுப்பது, ராசுவும் ரம்யாவும் காரில் போகும்போது ராசுவின் புத்திசாலித்தனமான பேச்சு போன்ற பல இடங்களில் வாய்விட்டு சிரிக்க வேண்டியிருக்கிறது. இதை கதை என்பதையும் தாண்டி இந்த பகுதி மக்களின் வாழ்க்கை பதிப்பாகவே நான் பார்க்கிறேன். வாழ்த்துக்கள் தம்பி!