Monday, June 15, 2015

பேஸ்புக் பொண்ணு

ஒரு அலட்சியமான மனநிலையில்தான் அதிஷாவின் ‘ஃபேஸ்புக் பொண்ணு’ சிறுகதைத் தொகுப்பை நேற்று வாசிக்க ஆரம்பித்தேன். ஓரிரவில் தனியாகச் சிரிக்கவும், கண்களின் நீரை வரவழைக்கவும் செய்து விட்டது.
இலக்கியக் கூட்டங்களின் கடைசியின் கிடைக்கும் சமோசாவுக்கும், தேநீருக்கும் ஆசைப்பட்டு தவறாமல் ஒவ்வொரு கூட்டமாகச் செல்லும் ஒரு இலக்கிய ஆர்வலர்களைப் பற்றிய பகடிக் கதை தனியே சிரிக்கச் செய்த ஒன்று.
‘கெட்ட வார்த்தை’ என்ற கதை மாதக் கடைசியில் வந்த தீபாவளி தினத்தன்று அம்மா இறந்து போன செய்தியை ஒருவன் சென்னையில் எதிர்கொள்வதில் துவங்குகிறது. விரக்தியும், இயலாமையுமாக முன்பதிவில்லா ரயிலில் ஊருக்குச் செல்லும் வலியில் விரிந்து அம்மா காரியம் முடிந்ததும் பசியோடு ‘அம்மா இருந்தால் இந்நேரம் சாப்பிட்டியாடா’என்று கேட்டிருப்பாளே என நினைக்கையில் முடித்கிறது. இதற்கு அழுதது எனது பலவீனமாகக் கூட இருக்கலாம். ஆனால் அங்கனம் அழுவாச்சி வரும்படி வார்த்தைகளில் வடித்தது அதிஷாவின் பலம்..
மேலோட்டமான light reading ஆக மட்டுமே இருக்குமென நினைத்து ஏமாந்து போனேன். கார்ப்பரேட் சாமியாரின் பேச்சை நம்பி அவனோட சேரப் போகிற தொழிலதிபரைப் பற்றி, சூப்பர் சிங்கர் போட்டியில் பரிசு பெறும் சிறுவன் ‘தோற்றிருந்தால் அப்பா என்ன நினைத்திருப்பார்’ என்று மட்டுமே யோசிப்பதைப் பற்றி, அம்மா செத்துப் போன நாய்க்குட்டியை நினைத்துக் கவலைப்படும் சிறுமியின் அக உலகைப் பற்றி, வாசகர் சந்திக்க வருவதை நினைத்துப் புளகாங்கிதம் அடையும் எழுத்தாள மனோநிலை பற்றி, நாற்பது வயதை நெருங்கும் ஒருவனின் தீராத உடற்பசியால் அவன் ஓரினச் சேர்க்கையாளனாக மாறத் துணியும் சூழல் பற்றி, கோவை குண்டு வெடிப்புப் பின்னணியில் ஒரு முஸ்லிம் சிறுவனைப் பற்றி என பல தளங்களில் தொட்டுச் செல்லும் வாசிப்பின் ரசிப்புக்கான தொகுப்பு.
அணிந்துரையில் பாஸ்கர் சக்தி குறிப்பிட்டது போல குழந்தைகளின் உலகத்தினை அருமையாகப் படம் பிடித்திருக்கிறீர்கள்.
ஒரு மனிதனை நாம் நீண்ட காலம் அறிந்திருக்கும் போது, அவன் நம் சக வயதுக்காரன் அல்லது சற்றே வயது குறைந்தவன் எனும் போது அவன் திறமைகளை அங்கீகரிப்பதில் நமக்கு மெத்தனம் உருவாவது இயல்பு. ஊக்குவிப்பு இல்லாத காரணத்தினாலேயே பல திறமையாளர்கள் வளராமல் போகிறார்கள்.
வாழ்த்துக்கள் அதிஷா. தொடர்ச்சியாக எழுதுங்கள் ப்ரோ..