Monday, March 27, 2017

அசோகமித்திரன் - Daddy finger

நமது ஊரில் தந்தை-மகள் உறவு குறித்து நெகிழ்ச்சியாக பேச நிறைய உண்டு. ஒரு பெண் குழந்தைக்கு தகப்பனாக அநேகர் உணர்ந்திருக்கக் கூடும்.

அதே அளவுக்கு அப்பா-மகன் உறவின் நெருக்கம் குறித்து நாம் பேசுவதில்லை.

நானும் என் தந்தையும் அளவோடுதான் பேசிக் கொள்வோம் என்றாலும் இருவருக்கும் இடையே நிலவும் புரிதலும், இணக்கமும் வார்த்தைகளில் விவரிக்க முடியாதது. உடன்படாத விஷயங்கள், முரண்பாடான அணுகுமுறைகள் சிலவற்றைக் கடந்தும் நான் ஒரு நல்ல மகனாகவே நீடிக்கிறேன்.

அதற்கு அவர் ஆகச் சிறந்த தகப்பனாக இருந்தார் என்றெல்லாம் பொருளில்லை. நான் அவரைக் காட்டிலும் சிறந்த தகப்பனாக நான் நடந்து கொள்வதாக நம்பிக்கொண்டிருக்கிறேன். ஒருவன் தன் தந்தையைக் காட்டிலும் நல்ல தகப்பனாக இருப்பது தன் தந்தை தனக்கு வாங்கிக் கொடுத்த பொம்மையை விட கூடுதலாக தன் மகனுக்கு வாங்கிக் கொடுப்பது (மட்டும்) அல்ல என்ற புரிதலோடே இந்த நம்பிக்கையை வளர்த்திருக்கிறேன்.

அவர் என்னைப் போல சிறந்த தகப்பனாக இல்லாமல் போயிருக்கலாம். ஆனால் தன் ஆயுள் முழுவதும் நல்ல மகனாக இருந்திருக்கிறார். நான் நல்ல மகனாக இருப்பதற்கு அது முக்கியமான தூண்டுதலாக இருக்கலாம். தன் கணவன் நல்ல மகனாக இருப்பது புரியாமல் அம்மா திட்டிய வண்ணமே இருந்திருக்கிறார். அது புரிவதாலோ என்னவோ (அல்லது இவனைத் திருத்த முடியாது என்பதாலே) என் மனைவி திட்டுவதில்லை.

ஒரு வேளை வருங்காலத்தில் என் மகன் என்னளவில் பாதியாவது நல்ல மகனாக இருக்க நான் என் தந்தையிடம் நடந்து கொள்ளும் போக்கு உதவினால் போதும். அதைக் காட்டிலும் முக்கியமாக என்னை விட நல்ல தகப்பனாக அவன் உருவெடுப்பதும் என் பொறுப்புதானே!!

இன்றோடு நாலு வாரமாக என் மகனைப் பிரிந்திருக்கிறேன். இன்னும் நான்கைந்து நாளில் திரும்பி விடுவேன். அவன் பிறந்த மூன்று வருடத்தில் ஒரு மாதத்திற்கு மேல் அவனைப் பிரிந்திருப்பது இதுவே முதல் முறை..
நேற்று போனில் ”Daddy finger..Daddy finger..Where are you?” என தன்னையும் அறியாமல் உளறுகிறான்.

அதையேதான் இனி ஒரு போதும் பேனாவைப் பிடிக்காத அசோகமித்திரனின் விரல்களுக்கு அஞ்சலியாகப் போட்டேன்..